Unholy Passion
Bugun men kiyinish uchun oson va zamonaviy ko‘rinish yaratishga qaror qildim. Oddiy, sof oq rangdagi tugmali ko‘ylakni tanlab, uni qora, belni chiroyli qilib ko‘rsatadigan qalam yubkaga tiqib kiyib oldim. Bu kiyimlar mukammal uyg‘unlik yaratib, ham oddiy, ham professional ko‘rinish berardi.
Keyin, stol ustida turgan sumkamni va kameramni olib, tezda oshxonaga yo‘l oldim. Oshxonada pishgan va tiniq rangli olmalarni ko‘rib, birini tanladim va uni tishladim. Olma og‘zimda turganida, qo‘llarimni band qilmaslik uchun uni o‘sha holatda ushlab turdim. Shundan so‘ng, yashash xonasiga o‘tdim va stol ustida yotgan mashina kalitlarini olib, bir harakatda kaftimga joyladim. Nihoyat, eshik oldida turgan oyoq kiyimlarimni kiyib, uydan chiqishga tayyor edim.
Ha, bularning barchasini og‘zimda olma turgan holda qildim.
Shuningdek, olmani yana bir tishlab yeyishni davom ettirdim.
Olmani yana qo‘limga olib, ohista xo‘rsindim.
— Ara! Ishga ketyapman, xo‘pmi? Keyinroq ko‘rishamiz, — baland ovozda unga gapirdim.
Qiz esa umuman javob bermadi. Faqatgina divanga yanada yaqinroq o‘ralib oldi. Uning dangasaligidan ko‘zlarimni suzishdan o‘zimni tiya olmadim. U juda omadli edi — bobosi va buvisi boy bo‘lgani tufayli. Garchi u allaqachon voyaga yetgan bo‘lsa ham, ular uni erkalab, hali ham har oy unga pul berishardi. Bu esa unga o‘z kvartirasida mustaqil yashashi va ijara haqini to‘lashiga imkon yaratardi.
U shunchalar dangasa ediki, ko‘pincha hatto yotoqxonasiga borishga harakat ham qilmasdi. Har doim divanda uxlab qolardi, go‘yo butun hayoti shu joyda o‘tgan. Bu uning kundalik odatiga aylanib qolgan edi. Balki yotoqxonasiga borishga masofa uzoq tuyulgan, yoki bu uning uchun zerikarli bo‘lib, buni amalga oshirishga toqat qilmagan. Har safar oshxonaga yoki toza havo olish uchun yurishga majbur bo‘lsa, u buni ortiqcha vaqt sarflash deb hisoblab, iloji boricha yotoqxonasiga bormasdi. Har qanday harakat uning uchun juda katta ishdek tuyulardi, shuning uchun u butun vaqtini divanda o‘tkazishga o‘rganib qolgan edi.
Men boshimni chayqadim, “do‘st” deb atagan odamimga qarab, xayriyat, chiqib ketdim. Eshikni qulflab, tezda umumiy mashinamiz tomon yo‘l oldim. Unga qaraganda men pul topib, hisob-kitoblarimni to‘lash uchun terimni so‘rishim kerak. Agar xohlasam ham, o‘zimga mashina sotib olish uchun biror pulim yo‘q edi.
Kalitni butunlay kontaktga tiqdim va mashinani ovoz chiqarib ishga tushirdim. Avvaliga sekin orqaga burilib, hovlidan chiqib ketdim. Keyin, yo‘lni bo‘shatib, mashinani to‘xtatib turish uchun bir necha marta tormoz bosdim. Mashinaning ovozi, yo‘lak bo‘ylab tovush bo‘lib tarqaldi. Keyin, avtomobilni asta-sekin siljitamidim va harakatni davom ettirib, qadamlarimni aniq tarzda ishga yo‘naltdim. Shoshilmay, yo‘lning kengligini va atrofdagi manzaralarni sezdirmay haydovchilik qilishni maqsad qildim. Nihoyat, ishga borish yo‘lida ketayotganimni his qilib, sekinlik bilan harakatlanib, kunning boshlanishiga tayyor bo‘ldim.
Bir lahza ichida ofisga qadamimni bosganimda, juda baland ovoz quloqlarimga chalindi. Hali eshikni to‘liq ochib ulgurmagan edim, uning keskin va g‘azabli ovozi butun ofis bo‘ylab tarqaldi.
— Lee Fealith! — deya baqirdi u, qo‘llarini ko‘kragiga qisib, o‘zini ma’lum bir holatda tutganicha.
Men keksa erkakning yuziga xijolat tortib tabassum qildim va boshimni qayta-qayta egib salom berdim.
— Aish! Yana kechikding! — dedi u, boshini chayqagan holda menga qarab.
Bu paytga kelib, boshqa kechikkanim uchun xijolat chekib o‘ylashni ham bilmay qoldim. Bu holat bir necha marta takrorlangach, men shunchalik o‘zimga odat qildimki, boshqa umuman tashvish ham qilmas edim. Nimaga doimo kechikib qolayotganimni bilmayman — bu o‘zi shunday bo‘lib qolaveradi. Har safar birdaniga yuz bergan holatday tuyuladi.
Mening boshliqim meni bezovta qiluvchi qarashlar bilan kuzatib turdi va ofis tomon bosh irg‘ab, xonaning chetida joylashgan o‘z kabinetiga ishora qildi. Men ortidan ergashib kirganimda, eshik orqamdan yumildi. Ichkarida bo‘shliqda yolg‘iz qolgandek o‘ylab, o‘zini kechirim so‘ramoqchiligim samimiy yoki foydali bo‘ladimi, deb o‘yladim. Ammo uning yuzidagi ifoda shunday ekan, kechirim so‘rash ham faqat yolg‘on yoki majburiy tuyuladi.
— Nega doimo kechikasan? Seni ishdan bo‘shatishimni istaysanmi? — dedi u stulda o‘tirar ekan, to‘g‘ridan-to‘g‘ri menga boqib.
Haddan tashqari qisqa muddatda uning so‘zidan keyin boshimni ko‘tarib, hayajonlanib bosh chayqadim.
— Kechikishni xohlamayman, janob Kim! Bilasiz, buning sababi maqsadli emas. Iltimos, meni ishdan bo‘shatmang, — dedim, yuzimda iltimos qiluvchi tabassum bilan.
— Doimo kechikmaslikka harakat qilaman, janob Kim. Chin dildan uzr so‘rayman, bu ishimni sevaman, — dedim, yumshoq xo‘rsinishdan oldin.
Hatto doimo kechiksam ham bu ish joyida qanday qilib qolib ketganimga hayron bo‘lish mumkin. Chindan ham maqtanib aytmayman, lekin men bu kompaniyaning eng yaxshi ishchilardan biri sanalganman. O‘rganishga va hisobot tayyorlashga bo‘lgan ishtiyoqim tufayli ishimni qiyin deb his qilmayman. Bu menga yoqadigan ish va men doimo bunday sohada ishlashni orzu qilganman. Ha, ko‘pincha ishga kechikib qolaman, lekin kompaniyada meni tanigan hamma kechikishimga qaramay, topshiriqlarimni o‘z vaqtida va sifatli bajarishga ishonib qolishadi. Chunki men uchun bu ishim chin dildan qiziqarli va muhim.
U menga qarab ko‘zini ishqaladi, lekin men uning ko‘zlarida o‘ynoqi bir nurni o‘tkazib yubormadim.
— Iltimos, endi o‘z vaqtida kelishga harakat qil, aks holda har safar kechirishga to‘g‘ri kelmaydi, — dedi u, yuzida mayin tabassum asta-sekin paydo bo‘lishda davom etar ekan.
Men uning tabassumiga javoban jilmayib, yuzimda katta kulib, barmoqlarimni ko‘tarib, boshimni qimirlatdim.
— Mana shuning uchun sizni yaxshi koraman, janob Kim! Rahmat, — dedim, xo‘rsinib.
U menga qarab bosh chayqadi, so‘ng yana so‘zlashni davom ettirdi:
— Ha, shunday, ish stolingizga qaytmasdan oldin, menga bir yaxshilik qila olasizmi? — dedi.