MY ENEMY
Jimin qizning yuziga sinchkovlik bilan tikildi. Uning nigohida shubha aks etdi. Qo‘llarini sekin qizning yelkasidan olib, bir qadam ortga chekindi.
— Kechirasiz... — u og‘ir nafas oldi, — siz... kimsiz?
Minji yalt etib unga qaradi va kulib yubordi.
— Jimin, hazillashyapsanmi? Bu menman, Minji!
Jimin ko‘zlarini qisib, uni sinchkovlik bilan yana bir bor kuzatdi. Minji degan ism unga tanish tuyuldi, lekin miyasida hech qanday aniq xotira paydo bo‘lmadi. Bu orada yuqorida turgan Jungkook bilan Harin ham hayratlanib, pastga qarab turishardi.
— Minji? — Harin pichirladi. — Bu qiz kim o‘zi?
— Bilmayman, lekin Jimin biroz dovdirab qoldi.
Pastda esa Jiminning qovog‘i uyulib borardi.
— Minji... — u bu ismni takrorlar ekan, xotirasida nimadir jonlandi. Birdan yuzida tushunish alomatlari paydo bo‘ldi. — To‘xta... sen!
Minji jilmayib qo‘llarini qovushtirdi.
Jimin chuqur nafas olib, peshonasiga urdi.
— Xudoyim... Sen amakimning qizisan!
Minji kulib yubordi va yana unga yaqinlashdi.
— Xuddi shunday! Axir biz amakivachchamiz-ku!
Jiminning yuzida quvonch va hayrat aralash ifoda paydo bo‘ldi.
— Ey Xudo... seni oxirgi marta qachon ko‘rganimni ham eslolmayman!
Minji jilmaygancha yengilgina yelkasini qisdi.
— Juda uzoq bo‘ldi. Shu sabab seni ko‘rgach, o‘zimni tiyolmadim.
Harin va Jungkook bu holatni yuqoridan kuzatib turardi.
— Jiminning amakivachchasi ekan, — pichirladi Harin. — Lekin juda samimiy uchrashishdi.
— Heyi buni ko‘rsa, ancha yoqimsiz holat bo‘lishi mumkin.
Va xuddi shu lahzada qadam tovushlari eshitildi. Heyi pastga tushib kelayotgan edi. U holatni ko‘rib, nigohini Jimin va Minji tomon qadadi. Minjining Jimin bilan juda yaqin turishini ko‘rib, ko‘zlarida bir lahza nimadir chaqnadi.
— Nima gap? — u ohangdor ovozda so‘radi.
Jimin o‘zini tik tutib, unga qaradi.
— Heyi, bu Minji. Amakivachcham.
Heyi jilmayishga harakat qildi, lekin lablari zo‘rg‘a qimirlar, nigohi sovuq qoldi.
— Ha, shundaymi? Juda yaqin ko‘rinasizlar.
Minji esa Heyi bilan ko‘z urishtirib, jilmaydi.
— Axir biz bolaligimizni birga o‘tkazganmiz. Jimin bilan juda yaqin edik.
Heyining ko‘zlarida shubha balqidi, ammo u og‘zidan boshqa so‘z chiqarmadi. Faqat nigohi bilan Jiminni kuzatishda davom etdi.
Shu payt Minji birdaniga yon tomonga o‘girildi va Jungkook bilan ko‘zlari to‘qnashdi. Uning yuziga beixtiyor maftunkor tabassum yugurdi.
Jungkook qoshlarini ko‘tarib, biroz hayron bo‘lib javob berdi:
Minji jilmayib, bir qadam oldinga tashladi.
— Juda kelishgan ekansan, Jungkook. Men bilan tanishganingdan xursandmisan?
Jungkook uning noz-karashmalarini sezdi, lekin jilmayib, yelka qisdi.
Heyining yuzi battar tundlashdi. Uning nigohi Minji va Jungkook o‘rtasidagi qiziq atmosferani payqagan edi.
Jimin esa hamon hayratini yashirolmay turardi.
— Minji, sen bu yerga qanday kelding?
— Dadam meni bir muddat Seulda yashashimni xohladi. Seni ko‘rish uchun birinchi bo‘lib shu yerga kelishni xohladim.
Heyi yengil xo‘rsindi va boshini biroz egdi.
U nigohini Jimin tomonga burdi.
— Jim, men bilan gaplashib olishing kerak.
Minji uning o‘ziga tegishli ohangda gapirishidan kulib yubordi.
— O‘zingiznikiday gapirasiz-ku, Heyi.
Heyi sekin jilmaydi, lekin uning nigohi iliq emas edi.
Jungkook esa yonidan Haringa pichirladi:
— Yangi drama boshlanyapti shekilli.
Buni keyin qanday davom ettirishni xohlaysan? Minji Jimin bilan yaqinlashadimi yoki Jungkook bilan flirti jiddiylashadimi? Heyining rashki qanday rivojlanadi?
Heyining nigohi sovuq edi. U Jiminni bir chetga olib chiqib, unga nimalarnidir pichirlashni xohlardi, lekin Minji hali ham Jiminning yonidan ketmagan edi. U go‘yoki hech narsani sezmagandek, bemalol Jungkook bilan suhbatlashishda davom etardi.
— Demak, sen Jiminning eng yaqin do‘stisan? — Minji Jungkookka qarab jilmaydi.
Jungkook yengilgina kulimsirab, qo‘llarini cho‘ntagiga soldi.
— Ha, shunday desak ham bo‘ladi.
Minji boshini qimirlatib, undan ko‘z uzmay turdi.
— Qiziq... Jimin menga sen haqingda hech narsa aytmagandi. Lekin seni ko‘rib, hayron qoldim.
— Nima uchun? — Jungkook qoshlarini ko‘tarib unga qaradi.
— Chunki sen… — Minji shunchaki kulib qo‘ydi. — Kutganimdan boshqacharoq ekansan.
Jungkook yelka qisdi, lekin uning nigohida Minjining bu harakatlari shunchaki hazil emasligini payqash mumkin edi. Shu payt Heyining sabri tugadi va u Jiminga jiddiy ohangda qarab dedi:
— Jimin, biz gaplashishimiz kerak.
Jimin unga qaradi va boshi bilan tasdiqladi.
— Sen shunchaki kutib tur, maylimi?
Minji o‘zini beparvo tutib, yelkasini qisdi.
Heyi va Jimin ikkalasi bir chetga ketishdi. Shu payt Harin Minjining Jungkookga qanday qarayotganini ko‘rib, yelkasiga turtib qo‘ydi.
— Hmmm, sen Jiminning amakivachchasisan, to‘g‘rimi?
— Lekin Jungkookga bunday qarayotganing biroz g‘alati tuyulyapti.
— Nega? O‘rtamizda hech qanday qarindoshlik aloqasi yo‘q-ku.
Harin biroz o‘ylanib, nigohini Jungkookka qaratdi.
Jungkook bu suhbatni kuzatayotgandi va vaziyat unga endi tushunarli bo‘lib borardi.
— Yaxshi-yaxshi, ortiqcha shubhalar yo‘q. — U kulib qo‘ydi. — Balki, Minji shunchaki ochiq ko‘ngil qizdir.
— Albatta, — Minji ko‘z qisib qo‘ydi. — Juda ochiqko‘ngilman.
Shu payt Jimin va Heyi biroz uzoqroqda turib, o‘zaro suhbat qurayotgan edi.
— Sen uni qayerdan topding? — Heyi nigohini Jiminning ko‘zlariga tikdi.
Jimin qoshlarini chimirib, xuddi himoyaga o‘tishga tayyorlangan odamdek boshini qimirlatdi.
— Men uni topmadim, u meni topdi.
— Unda aniqroq tushuntiraman, — Jimin ohangini o‘zgartirdi. — U amakimning qizi, bolaligimizda yaqin edik, lekin keyin ajralib ketganmiz. Bugun birdan paydo bo‘ldi.
Heyi nigohini uzoqroq qaratdi.
— Lekin sen uni birdaniga tanimading.
— Ha, rost. Chunki men uni ancha oldin ko‘rganman, shuning uchun…
— Heyi, bu yerda rashk qilishga hech qanday sabab yo‘q. U mening amakivachcham, shunchaki uzoq yillardan keyin paydo bo‘ldi.
Heyi yuzini burib, qo‘llarini ko‘ksida chalishtirdi.
— Balki, men rashk qilayotgandirman…
Jimin unga bir qaradi va kulimsiradi.
— Men shunchaki... uni yoqtirmadim.
— Sen umuman boshqa qizlarni yoqtirmaysan.
Jimin yana kuldi va boshini qimirlatdi.
— Yaxshi, yaxshi. Agar seni bezovta qilayotgan bo‘lsa, men e’tibor beraman.
— Haqiqatan ham shunday qilasanmi?
Jimin uni tinchlantirish uchun jilmaydi.
Ammo u o‘zini chalg‘itish uchun shunday deganini his qildi. Chunki Minji allaqachon hamma e’tiborni o‘ziga tortayotgan edi…
Davomini qanday yozishni xohlaysan? Minji Jungkookga yanada ochiqroq bo‘ladimi? Heyi unga qarshi kurashadimi? Jiminning munosabati qanday o‘zgaradi?
Minji o‘zini bemalol tutib, jilmayib gapirdi:
— Oila bazmi uchun taklifnoma keltirdim. Jimin, seni va do‘stlaringni ham kutamiz.
— Ha, Koreyaga qaytganim sharafiga katta yig‘in tashkil qilishyapti. Amakim va dadam barchani ko‘rishni xohlashadi. Sen, Jungkook, Harin va Heyi ham kelishingiz mumkin.
U barchaga qiziq sinovchan nigoh tashladi.
— Juda qiziqarli bo‘ladi, deb o‘ylayman.
Jimin yengil xo‘rsinib, yelka qisdi.
— Ajoyib, — Minji jilmaydi va Jungkookga qaradi. — Sen-chi?
Jungkookning ko‘zlari torayib ketdi.
— Hm… agar Jim boradigan bo‘lsa, men ham.
Minji mamnun jilmayib qo‘ydi, lekin uning nigohi shunchaki tasodifiy do‘stona nazar emas edi. Bu Harinning e’tiboridan chetda qolmadi.
— Juda zo‘r! — Minji kaftlarini bir-biriga urib, xursand ohangda dedi. — Unda ertaga ko‘rishamiz!
U yana bir marta jilmayib, ortiga burildi va eshik tomon ketdi. Ortidan esa hech qanday shubhalar qoldirmadi—ayniqsa, Heyi va Harin uchun.
Minji chiqqach, xona og‘ir sukunat ichida qoldi. Harin og‘ir xo‘rsinib, qo‘llarini ko‘ksida chalishtirdi.
— Jungkook, nega u senga shunaqa qaraydi?
— Bilmayman. Balki shunchaki do‘stona muomaladir?
Harinning ko‘zlari torayib ketdi.
— Do‘stona deysanmi? O‘sha nigohni ko‘rgan odam shunaqa deb o‘ylamaydi.
Jungkook uning rashkini sezib, jilmayib qo‘ydi.
Ammo Harin uning gapini bo‘ldi.
— Yaxshi, mayli. Lekin biror narsa bo‘lsa, bilib qo‘y, men jim turmayman.
Jungkook Harinning rashkini yoqtirardi, lekin hozir bu mavzuni davom ettirishni istamasdi.
Shu payt esa, xonaning narigi burchagida Jimin va Heyi jiddiy suhbatlashayotgan edi.
— Sen Minjini yoqtirdingmi? — Heyi nigohini tik qo‘yib Jiminga qaradi.
— Heyi, u mening amakivachcham.
— O‘sha holatni unutdingmi? — Heyi qattiq gapirdi. — U seni quchoqladi!
— Bilaman. Lekin u shunchaki xursand edi.
— Sen u bilan bolalikda do‘st bo‘lgansan, to‘g‘rimi? Lekin hozir boshqa inson. O‘sha eski hissiyotlar ham yo‘q.
Jimin bir necha soniya sukut saqladi, keyin asta gapirdi:
— To‘g‘ri. Lekin rashk qilishingga sabab yo‘q, Heyi.
Heyi labini tishlab, o‘zini ortga tashladi.
— Shunday deb o‘ylaysanmi? Ammo men u qizni yaxshi bilmayman, lekin unga ishonmayman.
Jimin unga yaqinlashib, uning qo‘lidan ushladi.
— Xavotir olma. Men sen bilanman.
Heyi unga biroz tikilib turdi, lekin yuragidagi bezovtalik tarqamadi.
Xonada ikkita munozara tugab, og‘ir sukunat cho‘kdi. Hamma o‘z his-tuyg‘ulari bilan kurashar, Minji esa allaqachon orqada qoldirganday ketgan edi.