🩸Qonli Oy🌙
Qor ostidagi o‘rmon sirli jimjitlikka cho‘mgan edi. Faqat shamol yaproqlarni shitirlatardi, lekin bu sokinlik ortida xavf yashirinardi.
Jungkook va Kai, odam bolasining tanish va ayni damda o‘ta shirin hididan mast bo‘lishgandi. Ularning ko‘zlari asta-sekin odatiy qora tusdan, qon rangiga o‘zgara boshladi. Qon istagi ularning borlig‘ini egallay boshladi. Nafas olishlari chuqur, og‘ir tus oldi. Kai lablarini yalab kulimsiradi.
Men uni birinchi bo‘lib tatib ko‘raman ovozida ochko‘zlik bilan.
Jungkook esa ko‘zini yumib, hidni ichiga tortdi.
U meniki dedi past ammo qatiy ovozda.
Bu so‘zlar ortidan, qor ustida shitirlagan og‘ir qadam tovushi eshitildi. Ular bir zumda hushyor bo‘lishdi. Orqa tomondan qor changallari orasidan ulkan, qora tusli bir maxluq yaqinlashdi.
Bo‘ri tusiga kirgan ko‘zlari yaltirab, tishlari ochilib, ko‘kragi yelvizakday harakat qilayotgan yirtqich hozirda ularning qarshisida to‘xtab qoldi. Ko‘zlari qorong‘ilikda porlardi. Og‘zi sekin ochilib g‘azabli g‘o‘ldirash yangradi.
Kai jilmaydi ko‘zlari qizarib.
Qandey ajoyib uchrashuv. Bitta odam bolasini himoya qilish uchun bo‘rilar chiqadimi endi qarshimizga?
Jungkook esa bo‘rining tanish ko‘zlariga tikildi. Bu qarshilik oddiy instinkt emasdi. Bu kimnidir himoya qilishga tayyor yurak edi. Jungkook ichida nimadir zirqirab ketdi.
Suga orqasiga qaradi. G‘orning ichida uxlayotgan Jimin haqida o‘ylardi. So‘ng, qaytib ikki vampirga tikildi. Uning panjalari qor ustini tirnab past ovozda irilladi.
Bu jimjitlikda endi faqat yurak urishlari, shamol va jang oldi sukunati hukmron edi.
O‘rmon ustidan tushgan qorong‘ilik og‘ir parda kabi har narsani yutayotgan edi. Tunu shamol shitirlab esib, qor ostiga ko‘milgan sirlarni ochishga shoshilardi. Oy nuri siyrak bulutlar orasidan tushar, o‘rmon bag‘rini dahshatli sehr bilan yoritardi.
Shu qorong‘ilik ichida bo‘rilar qiroli Suga o‘zining haqiqiy qiyofasida namoyon bo‘ldi. Uning qalin, qop-qora mo‘ynasi oy nurida yaltirab, ko‘zlarida yovvoyi kuch chaqnardi. Nafasi og‘ir, ammo ishonchli edi. Orqa panjalari yerga mahkam bosilgan, butun vujudi jangga tayyor edi.
Oppoq qorga qadam bosgan Kai asta oldinga chiqdi. Uning ko‘zlari qip-qizil, tishlari yaltiroq, bo‘g‘zida irillagan ovoz ko‘tarilayotgan edi.
Bir odam bolasi uchun bu darajada? dedi u istehzoli ohangda. Himoyachi bo‘ldingmi? Qorovul? Yoki sen ham qiziqib qoldingmi?
So‘ng nigohini yonida turgan Jungkookga qarata ishora qildi.
Bu so‘zlar Jungkookning sabrini tugatdi. U bir lahza ichida ko‘zlarini qizarib, tishlarini g‘ijirlatdi. Nafasi og‘irlashdi. Kai bu nigohni ko‘rgan zahoti jim bo‘lib qoldi. Bu nigoh do‘st emas, qirolning g‘azabga to‘la vahshiy nigohi edi.
Bir lahza o‘tmay, Jungkook shunchaki qor ichiga singib ketdi go‘yo havoga g‘oyib bo‘lgandek.
Kai g‘azab bilan Suga tomon yugurdi. Ammo Suga uni kutib turgandi. U chaqqonlik bilan yon tomonga burilib, Kai’ni shiddat bilan yerga qulatdi. O‘rmon ichini tishlar, tirnoqlar, g‘azabli irillash, qor bilan aralashgan qonning qaynagan hidi bosib ketdi.
Ular qor ustida to‘zg‘igan mo‘ynalar, tirnalgan yuzlar, chiyillagan sado bilan kurashdi. Bu faqat kuch emas, yurakdagi qahr ichki da’vat jang edi.
Bir necha daqiqalik jimlikdan so‘ng Suga jimgina o‘rnidan turdi. Nafasi tez ko‘kragi ko‘tarilib tushardi. Ammo nigohi o‘ta sokin. Qonli panjalarini qor bilan artib, u odam tusiga qaytdi.
Kai og‘ir jarohat bilan qor ustida yotardi. Endi u g‘azab emas, achchiq tan olish bilan jim edi. Jungkook uni ataylab yolg‘iz qoldirib jazolash uchun ketgandi. Kai buni endi tushunib yetdi. Kech bo‘lgan edi.
Bo‘rining g‘azabidan ezilgan vampir asta o‘rnidan sudralib, o‘rmon ichiga so‘rildi g‘ururi chilparchin tanasi yarador.
Suga esa bir muddat osmonga boqdi. Oy nuri endi uning yuzini silab o‘tayotgandek edi. U so‘ng sekin yurib, g‘orga qaytdi. Odam tusiga kirgancha Jiminning yoniga o‘tdi.
Qorong‘ulik orqasida esa his-tuyg‘ular kurashi hali yakunlanmagandi.
Jungkook saroyga qaytib, yuragi qattiq urar edi. Xonaga kirishi bilan, ko‘zlari bir lahza keng ochildi xona bo‘m-bo‘sh edi. Taening nafasi, hidi, yurak urishi yo‘q edi.
Uning burun pardalari kengayib, atrofdagi havoni tortdi. Qor, sovuq va Taening nozik hidi. Saroydan tashqariga, qorli yo‘lga olib chiqardi bu hid.
G‘azab va xavotir uning yuragini birga siqardi. Qochib ketdi degan fikr ongida chaqmoqdek chaqnadi. Ko‘zlari qizarib, tishlarini g‘ijirlatdi. U bir lahzada qor ustida uchib borar, tun sukunatini yirtib o‘z mehribonligining rad etilishi bilan yonar edi.
Tae esa sovuqda junjikib ketayotgan edi. Na oyoqlari, na yuragi uni olib qochardi. Faqat yuragi. Men noto‘g‘ri qildimmi? degan savolda adashgan edi Birdan orqa tomondan kuchli shamol esgandek bo‘ldi va u burilib qaragan zahoti.
Ko‘zlari qip-qizil, nafas olishi og‘ir, butun vujudi g‘azab ichida. Tae shoshib orqaga tisarildi, ammo u bir lahzada uning yonida paydo bo‘ldi. Qo‘llari bilan ko‘tarib oldi. Tae cho‘chib, tipirchilab chiqmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkookning quchog‘ida harakat qilish qiyin edi.
Jungkook Teani ehtiyotkorlik bilan yerga qo‘ydi lekin bu harakat g‘azabdan to‘lib, biroz qo‘pollik bilan bo‘ldi. Tae polga o‘tirib qoldi, nafasi notekis edi.
Jungkook esa turgan joyida chuqur nafas oldi. Ko‘zlari sekin-asta rangini o‘zgartirdi.
Nega ketding dedi g‘azabda Nega mening saroyimdan qochding? Mehribonligimni ojizlik deb bildingmi deb baqirdi. Tae qo‘rquvdan oyoqlari o‘ziga bo‘ysunmay o‘tirib qoldi.
Jungkook aqldan ozgandi Taeni yotoqdan tura olmaydigan darajda maxkam ushlab turar edi.Tae esa vaziyatni o'z faydasiga o'zgartirishga urinyotgandi lekin Jungkook u o'ylagandan ko'ra ancha kuchli edi.
Tae: Meni qo‘yib yubor deb pitirchilardi.
Jungkook Taega qarab Seni ko'rgan odam o'zini seni ustingda tasavur qiladi va roxatlanadi. Bu nozik tanang bilan seni boshqacha tasavvur qilish qiyin deb mast odamdek iljayardi chunki butunlay Taeni hididan boshi aylangandi o‘zini boshqara olmayotgandi.
Tae: Menga senga o‘xshagan qonho‘rlar yoqmaydi. Bu ishinga toqat qilolmayman.
Jungkook: senga kim yuqorida ekanini mendan qochib ketishni ko‘rsatib qo‘yaman dedi va Taeni kiyimini tugmalarini yechib yuqoriga ko'tarib badanini silay boshladi.
Tae: Jin ursin qo'llaringni tort mendan aqldan ozgan deb baqirardi.
Jungkook xo‘sh ular seni aqildan ozdirayti a shundaymi. Seni nafis tanangni tanamda his qilish menga rohat bag'ishlayabdi. Qiziq sening ichinga butunlay kirib borsam qanchalik rohatlanar ekanmana? Senga yoqyabdiku nrga inkor qilyapsan dedi.
Tae Jungkook tagida pitirchilar uning tagida chiqishga urunardi. Jungkook esa asta sekinlik bilan Taeni ko'krak uchkarini yalay bishladi va lablarini bo'yniga olib borib Taeni bo'ynidan o'pa boshladi. Qo'llari esa asta pastlab Taeni azosini silay boshladi. Taega bu nihoyatda hijolat bo‘lar nima bo‘layotgani tushinmay qolgandi ham juda azoblanardi.
Tae: Mmmmm deb o‘zi istamagan holda g‘alati ovoz chiqarayotgandi. Jungkook Taeni ko'kraklarini o'pa boshladi so'ng yana bo'yniga qaytdi Tae chiday olmadi u ko‘zyoshlarini ush-ab turolmadi. Jungkook: Hali bunga biroz erta kichkintoy shoshilma ko‘z yoshlaring hali senga ko‘p kerak bo‘ladi dedi. Jungkook shunday deb Taeni shiddat bilan ortga o'girdi va uni shimini so'ng ichki kiyimini pastga tushurdi. Tae: Hoy qonho‘r nima qilyabsan deb endi daxshatdan ko‘zlari kattalashgandi nafasi tezlashib ketdi. Jungkook Kichkintoy agar shunday qilmasam seni azoyim bilan qiynab qo'yishim mumkin bu yumshatuvchi malxam hozirgi vaziyatga qo'l keladi. Tae: Agar bun ishni qilsang men seni o'ldiraman. Ishonching komil bo'lsin seni o‘ldiraman va birdan Aaaaaaaaa Jungkook Taeni gaplarini ohirigacha eshitmadi ham u Taeni orqasiga barmog'ini tiqib o'zi uchun tayorlay boshladi. U vampir bo'lganligi uchun uning qo'llari nihoyatda mohir harakat qilardi. Bu Taega og'riqdan dodlar lekin ichidahi hissiyotlari lazzatlanardi.
So'ngida Jungkook Taeni ichiga o'zining 4 ta barmog'ini joylab bo'lgach u asta barmoqlarini chiqardi va azosini Taeni orqasiga biroz ishqalab yengilgina nimadur surib uning ichiga tiqdi.
Tae bundan g'azablansa ham qarshi chiqa olmas edi bu unga shunchalik roxat bag'ishlayotgandiki Jungkook Taeni ustida butun dunyoni unitgandak edi va ustalik bilan bir maromda tebranardi Tae: Mmmmm aaaaahhh qo‘yvor deb yig‘lardi. Jungkook: Senga yoqyabdiku kichkintoy nega noz qilyapsan deb iljayardi. Tae Mmmmm ahh deb nola qilishdan uyog‘iga o‘tolmay qoldi. Jungkook Taeni yoqimli nolalaridan shunchaki jilmayib qo'ydi.
Ularning o'rtasidagi aloqa uzoq davom etdi bu aloqa ikki tamon ham tasavvur qilib bo'lmaydigan darajada edi. Jungkook bu aloqadan lazzatlansa Tae nafratlanar o‘zini ojizligidan uyalardi.
Jungkook aloqadan so‘ng sokin, og‘ir qadamlar bilan xonani tark etdi. Orqasida esa, go‘yoki vaqt to‘xtab qolgandek, chuqur sukunat qoldi.
Taehyung yolg‘iz qoldi. Yorug‘liksiz xona unga g‘amli quchog‘ini ochgandek tuyuldi. U sukut ichida divanning chetiga cho‘zilib yotar, og‘riqli nafaslari orasidan piqqillab yig‘lardi. Uning ko‘z yoshlari yonoqlaridan jimjimador tosh kabi pastga sirg‘alar, yuragidagi iztirob har bir tomchida aks etardi.
Nega bu saroyga kelishga rozi bo‘ldim? Nega u balga borishga ruhsat berdi? degan savollar miyasida gir-gir aylanar, har biri xuddi yuragini tilka-pora qilayotgandek edi.
U onasining mehrli qo‘llarini, akasi Jiminning iliq tabassumini, bolaligidan o‘rganib qolgan sokin qishloq tonglarini sog‘inardi. Hozir esa u notanish devorlar orasida, yolg‘izlik va xavotir bilan o‘ralgan noma’lum taqdir yo‘lida adashib yurgan edi.
U ko‘zlarini yumdi. Balki tushdir, balki uyg‘onsam hammasi ortda qoladi degan umid bilan. Ammo yuragidagi og‘riq haqiqat ekanini eslatib turar, va bu haqiqat unga sovuqdek tegardi.
Bu azoblar qancha davom etadi? Qachon uyimga boraman? deb yuragidan so‘radi u. Javob esa sukunat edi. Faqat yurakning g‘amli urishlari va ko‘z yoshlari uni yolg‘iz tark etmasdi.
