[REAKSIYA]
Jungkook ishdan qaytib, uyga kirdi. Hovlidan Rinani ovqat tayyorlayotgan hidi kelardi. U ichkariga kirib, Rinani oshxonada band holda ko‘rdi va tabassum bilan unga yaqinlashdi.
Jungkook: "Bugun yana o‘zingni ovqat tayyorlashga urinyapsanmi? Axir men kelib yordam beraman degandim-ku."
Rina (unga qarab kulimsiradi): "Sen kelsang, hammasi tayyor bo‘lishi kerak, shunda men seni charchatmayman. O‘tir, ovqatni hoziroq olib chiqaman."
Jungkook (u Rinani orqasidan quchoqlab): "Sen bunday demagin. Men charchamayman. Sen yonimda bo‘lsang, men har kuni baxtliman."
Rina (yumshoq kulib, uning qo‘lidan ushladi): "Shunchaki bir-ikki daqiqa kutib tur, xo‘pmi? Keyin birga ovqatlanamiz."
Jungkook boshini irg‘ab, stolga o‘tirdi. Rina dasturxonni chiroyli qilib tayyorlab, ovqatni olib keldi.
Jungkook: "Rina, bilasanmi, men har kuni seni ko‘rganimda, o‘zimni dunyoning eng baxtli odami deb his qilaman. Senga har safar yana va yana sevib qolaman."
Rina (uning yuziga qarab): "Menga shunchalik shirin gaplarni aytib, meni uyaltirishni qachon to‘xtatasan, Jungkook?"
Jungkook (kulib): "Hech qachon. Men sening tabassumingni ko‘rishni yaxshi ko‘raman."
Ular birga ovqatlanib, sokin va baxtli kechani davom ettirishdi. Qanday voqealar qo‘shamiz? Ularning hayotida yangi qiziqarli hodisalar bo‘lishini xohlaysanmi yoki oddiy, lekin mazmunli kundalik hayot tasvirini davom ettiramizmi?
Jungkookning Rinaga bo‘lgan sevgisi nafaqat so‘zlarda, balki har bir harakatida, uning ko‘z qarashlarida va o‘zini tutishida namoyon bo‘lardi.
Bir kuni Rina kechki ovqat tayyorlash bilan band edi. Jungkook esa oshxonaga kirib, uni uzoqdan kuzatib turdi. U Rinaning har bir harakatini, uning mayin kulgisini, va nozik qo‘llarini tomosha qilishdan charchamasdi. Nihoyat, unga yaqinlashib, sekin gap boshladi.
Jungkook: "Rina, bilasanmi, ba’zan o‘zimdan so‘rayman: qanday qilib men seni topdim? Yoki, qanday qilib sen kabi mukammal inson meni tanlading?"
Rina (kulimsirab unga qaradi): "Jungkook, bunday gaplar aytib, meni yana uyaltiryapsan. Axir men oddiy odamman."
Jungkook (yoniga yaqinlashib, uning qo‘lidan ushladi): "Oddiy? Sen mening hayotimni o‘zgartirgan yagona odamsan. Har bir tushingda, har bir kulgingda, har bir qarashingda men o‘zimni topaman. Meni faqat sening sevgiving yashashga undaydi."
Rina uning bu gaplaridan hayajonlanib, biroz jim qoldi. Keyin sekin qo‘lini Jungkookning yuziga qo‘yib, past ovozda gapirdi.
Rina: "Sen shunchalik yaxshi odamsanki, men ba’zan bunga ishonolmayman. Lekin bilaman, seni sevish mening hayotimdagi eng to‘g‘ri qarorim edi."
Jungkook (uning ko‘zlariga qarab): "Men seni sevish uchun yashayman, Rina. Agar seni baxtli qila olmasam, bu mening eng katta muvaffaqiyatsizligim bo‘ladi."
U shunday deb, Rinani sekin quchoqladi. Ularning orasidagi bu yaqinlik har qanday so‘zdan ko‘ra kuchli edi. Jungkookning sevgisini yanada chuqurroq aks ettirish uchun yana qanday sahna tasvirlaymiz? Balki u Rinaga biror alohida narsani isbotlashi kerakdir?
Jungkookning Rinaga bo‘lgan sevgisi chegarasiz edi. U har bir harakatida, har bir qarashida uning hayotining ma’nosi ekanini ko‘rsatardi. Ammo shu cheksiz sevgining orqasida unga tazyiq qilayotgan savollar bor edi — ichki shubha va xavotirlar.
Bir kuni kechqurun, Rina uyga kech qaytdi. Jungkook uni kutib o‘tirgan edi. Rinaning yuzidagi g‘alati bir kulgi va ko‘zlaridagi noaniqlik Jungkookni tinch qo‘ymadi.
Jungkook: "Bugun qaerda bo‘lding, Rina? Juda kech qolding."
Rina (ko‘zini undan olib qochib): "Do‘stlarim bilan birga edim. Shunchaki biroz vaqtni yaxshi o‘tkazdik."
Jungkook (chuqur nafas olib): "Do‘stlaring bilanmi? Yoki kimdir alohida bilan?"
Rina qisqa kulimsirab, qoshini chimirdi.
Rina: "Nega mendan shubhalanyapsan, Jungkook? Axir men faqat uyda sen bilan birga bo‘lishni yaxshi ko‘raman."
Jungkook jilmayishga urindi, lekin ichida nimadir yomonlashayotganini his qildi. Uning yuragidagi sevgi shubha bilan kurashayotgan edi.
Oradan bir necha kun o‘tdi. Jungkook Rina bilan birga vaqt o‘tkazishga urinardi, lekin Rina har safar biror sabab topib undan uzoqlashayotgandek edi. Bir kuni u Rinaning telefonida kelgan xabarni ko‘rib qoldi. Xabarni Jimin yuborgandi:
"Bugun seni ko‘rganimdan juda hursandman. Hammasi mukammal edi."
Jungkookning qo‘llari titrab ketdi, ammo u o‘zini bosdi. "Bu shunchaki do‘stlarning xabari bo‘lishi mumkin... lekin nega yuragim buni qabul qilmayapti?"
O‘sha oqshom Jungkook Rinani kuzatdi. Ularning suhbatlari avvalgidek samimiy emas edi. Jungkookning sevgi to‘la qarashlariga Rinaning nigohi javob bermasdi. U buni his qilardi, ammo bu sevgini yo‘qotishni tasavvur ham qila olmasdi.
Bir kuni u Rinaning o‘z xonasida qandaydir yozuvlarni yashirincha o‘qiyotganini ko‘rdi. Jungkook yaqinlashmadi, lekin ichida bu masalani ochiqchasiga so‘rash uchun kuch yig‘di. Kechasi u bu masalani ochmoqchi bo‘ldi.
Jungkook (past ovozda): "Rina, men senga bir narsa so‘ramoqchiman. Menga to‘g‘risini ayt: sen o‘zgardingmi? Yoki men senga etarli bo‘lmayapmanmi?"
Rina (hayron bo‘lib): "Nega bunday deysan, Jungkook? Sen men uchun hamma narsasan."
Jungkook (uning qo‘lidan ushlab): "Agar men sen uchun hamma narsa bo‘lsam, unda nega yuragimga og‘riq soladigan savollar chiqyapti? Men seni shu darajada sevamanki, agar sen meni tashlab ketmoqchi bo‘lsang ham, men seni ushlab qolish uchun borimni beraman."
Rina jim qoldi, lekin uning yuzidagi o‘zgarishlarni Jungkook his qilardi. Uning ichidagi muhabbat va qo‘rquv to‘qnashib, hayotini ich-ichidan yulib tashlayotgan edi.
Jungkook safardan avval kelib, sevgisini yanada chuqur his ettirish uchun Rina uchun maxsus sovg‘a tayyorlab qaytdi. Yo‘lda yuragi hayajon bilan to‘lib-toshar, sevgilisining yuzidagi tabassumni ko‘rishni orzu qildi. Ammo u o‘z hayotining eng yomon manzarasini ko‘rishini tasavvur ham qilmagan edi.
Jungkook uydan biror tovush chiqmasligini sezib, ehtiyotkorlik bilan ichkariga kirdi. Rinaning xonasiga yaqinlashganida, eshikning bir oz ochiqligini va ichkaridan Jimining tanish ovozini eshitdi. Yuragi tez ura boshladi, ichidagi qandaydir og‘riq uni hushyor tortdi. U eshikni asta ochdi va...
Yotoqda Rina va Jimin yonma-yon yotibdi. Jiminning qo‘li Rinaning belida edi. Bu manzarani ko‘rgan Jungkook bir necha lahzaga toshdek qotib qoldi. Uning aqli ushbu ko‘rgan narsani qabul qilishni rad etdi, ammo yuragi tilka-pora bo‘lib ketdi.
U sovg‘asini qo‘lidan tushirib yubordi, va uning chiqargan tovushidan Jimin va Rina uyg‘onib ketishdi. Jungkookning ko‘zlari nafaqat g‘azab, balki tushunib bo‘lmaydigan alam va xiyonatni aks ettirar edi.
Rina (sarosimada): "Jungkook! Bu yerda nima qilyapsan? Men... Men tushuntiraman!"
Jungkook (past, ammo sovuq ovozda): "Tushuntirasanmi? Nima tushuntirasan, Rina? Bu joyda yotib, kimni aldayapsan?!"
Uning ichidagi sevgi og‘riq va g‘azabga aylanib, boshqarib bo‘lmas holga kelgandi. Jungkook bir zumda Rinaning yoniga yaqinlashdi, uning sochidan mahkam ushlab, uni yotog‘dan sudrab tushira boshladi.
Jungkook (baland ovozda): "Mening muhabbatimni shunchalik past narxda sotdingmi, Rina?!"
Rina qichqirishga harakat qildi, ammo Jungkookning qattiq g‘azabini ko‘rib, qo‘rquvdan qotib qoldi. U Rinaning sochidan ushlab, uni zinadan pastga sudray boshladi.
Jimin (o‘zini oqlashga harakat qilib): "Jungkook, to‘xta! Bu shunchaki xato edi!"
Ammo Jungkookning ko‘zlari Jiminga tikilib, ichidan yonayotgan alangani aks ettirar edi.
Jungkook (g‘azab bilan): "Xato? Do‘stim deb bilgan odamning xatosi? Bu shunchaki xato emas, Jimin! Bu xiyonat!"
U Rinaning sochidan ushlaganicha zinadan pastga tushib, uni yerga tashladi. Rina qimirlay olmay, qo‘rquv bilan uning ko‘zlariga qaradi. Jungkookning yuragi hali ham sevgi va g‘azab o‘rtasida qaynardi.
Jungkookning ko‘zlarida yonayotgan g‘azab oxir-oqibat portlab chiqdi. U Jiminga yopishib ketdi.
Jungkook (qichqirib): "Senga do‘st deb ishonardim! Bu qanday xiyonat, Jimin?!"
U Jiminga qattiq zarba berdi, Jimin yerga yiqildi, ammo Jungkook o‘zini to‘xtata olmadi. U Jiminga yana va yana zarba berishda davom etdi.
Jimin (zorlanib): "Jungkook... bu... to‘xta..."
Ammo Jungkook uning so‘zlariga ahamiyat bermadi. U sevgi va xiyonatning alamini Jimin ustida chiqarardi.
Bu paytda Rina ichkarida vahima ichida edi. U Jungkookning g‘azabdan qanchalik quturganini ko‘rib, qo‘rqib ketdi. U atrofga qarab, qo‘lga ilinarli narsani qidirdi va oxiri bir og‘ir temir buyumni qo‘liga oldi.
Jungkook Jiminga yana bir zarba berayotgan paytda, Rina uning orqasidan yaqinlashdi. Bir lahzaga to‘xtab qoldi. Sevgan odamiga zarba berishga qo‘rqar edi, ammo ichki qo‘rquvi uni harakat qilishga majbur qildi.
U temir buyumni ko‘tardi va Jungkookning boshiga mahkam urdi.
Jungkook (oh tortib): "Rina... sen..."
Uning ko‘zlari suzilib, tanasi asta yerga quladi. U hushidan ketgan edi.
Rina va Jimin bir-biriga qarashdi. Jiminning lablari qonga belangan, yuzi ko‘karib ketgan edi.
Jimin (nafas olib): "Tezroq bu yerdan ketishimiz kerak! U uyg‘onmasdan oldin!"
Rina boshini irg‘adi, ko‘zlari yoshga to‘lgan edi, ammo u qaror qabul qildi. Ular Jungkookni qoldirib, shosha-pisha uyidan chiqib ketishdi.
Uy tinchlikka cho‘mgan edi, faqat hushsiz yotgan Jungkookning og‘riq bilan qimirlayotgan tanasi qoldi. Ammo bu xiyonat va g‘azab hikoyasining tugashi emasdi. Jungkook uyg‘onganida nima bo‘ladi? U sevgisi va do‘stining xiyonatini qanday qabul qiladi? O‘chini olishga harakat qiladimi yoki bu sevgi va g‘azab orasida iztirobda qoladimi?
Jungkookning boshi qattiq zarba tufayli qonay boshladi. Uning ko‘z oldi asta-sekin qoraya boshladi, ammo u hali hushini yo‘qotmagan edi. Boshidagi og‘riq bilan birga ichidagi hissiyotlar ham uni ezib yubordi.
U o‘zini so‘roq qila boshladi:
Jungkook (ichida): "Rina... Bu qanday bo‘lishi mumkin? Mening sevgimni, mening ishonchimni shunchalar yerga urdingmi? Jimin... sen mening birodarim eding! Nega? Nega ular buni qilishdi?.."
Uning ichida alam, og‘riq va umidsizlik bir-biriga chirmashib ketdi. Yuragining shunday darajada singanini his qilib, nafas olish ham qiyin bo‘lib qoldi. Ko‘zlari asta-sekin yumila boshladi, tana esa og‘riqdan qimirlay olmadi.
Shu payt, eshik birdan ochilib, ichkariga Taehyung kirdi. U Jungkookni yerda qon ichida ko‘rib, dahshatga tushdi.
Taehyung: "Jungkook! Hey, nima bo‘ldi? Ko‘zlaringni och!"
U yugurib kelib, Jungkookni ko‘tardi va yuzini ushlab uning ahvolini ko‘rdi. Jungkookning boshi qonga belangan, lablari titrardi.
Jungkook (zaif ovozda): "Tae... ular... meni... sotib ketishdi..."
Taehyungning yuzida qahr paydo bo‘ldi. U hech narsani so‘ramay, Jungkookni qo‘llariga ko‘tardi va mashinasiga yugurdi.
Taehyung: "Jungkook, hushini yo‘qotma! Men seni shifoxonaga olib boraman! Hammasi joyida bo‘ladi, uka."
Yo‘l davomida Taehyungning ichida qaynayotgan his-tuyg‘ular unga tinchlik bermasdi. U Jiminga ham, Rina haqida ham hech narsa so‘ramadi, lekin vaziyatni tushunib bo‘lmas darajada g‘azabga to‘ldi.
Shifoxonaga yetib kelganida, Taehyung tezda yordam so‘radi. Shifokorlar Jungkookni zudlik bilan reanimatsiyaga olib kirishdi. Taehyung esa tashqarida, devorga suyangancha, mushtlarini qattiq siqib turardi.
Taehyung (ichida): "Kim edi buni unga qilganlar? Kim edi mening ukamni shu holga keltirganlar? Agar buni bilsam, hech qachon kechirmayman."
Jungkook kasalxona devorlariga qarab turar, va uning ichki kechinmalari, anglashilmas og‘riqlar va ruhiy azoblar bilan to‘la edi. Bir necha hafta davomida u bu yerga ko‘chirilgan, lekin hanuzgacha unga odatlanish mushkul edi. Har kuni unga yangi kurashlar kutilardi, ammo hech qanday kuch unga yordam bera olmadi. Uning ongi, ichki tuyg‘ulari va fikrlari to‘siqlarga to‘lib, doimiy ravishda ularni yengishga harakat qilardi.
Uning xayollari tartibsiz, shovqinli va tartibdan mahrum edi. "Nega buni menga qildilar?" deya o‘zini o‘rgatgan, ammo hech qachon javob topolmagan. Jungkook ba'zan o‘zi bilan gaplashardi, lekin hech kim uni eshitmasdi. Unga o‘zi tushunmasdan, "Endi nima qilaman?" degan savollar to‘lib, keldi.
Jungkook: Bir necha marta devorga boshini qo‘yib, qattiq nafas oldi.
— Nega men buni boshqara olmayapman? Nega men o‘zimni shu darajada ojiz his qilyapman?
Uning qalbi qattiq urardi, go‘yo ichida borliqni to‘la tutib turayotgan og‘riqlarni his qilardi. U hali ham bu yerda bo‘lishni xohlamasdi. "Balki barchasi faqat yomon tushmi?" deb o‘ylardi, lekin uning ichki kechinmalari unga bu tushni aniq va tiniq ko‘rsatardi.
Jungkook: O‘zining orqasiga qarab, miyasi to‘lib ketganida, u yanada chuqurroq o‘ylar ichiga botardi.
— Hech kimni unutolmayman... Ular meni tashlab ketishdi. Kimdir yolg‘iz qolganini sezmasmikan? Nega men ularni faqat bunday his qilaman?
Taehyung: Telefonni qo'liga olib, bir necha marta ko'zlarini yumib, chuqur nafas oldi. Keyin, uning barmog‘i Mia’ning raqamiga tegdi. U titrab, raqamni terdi va qo'ng'iroqni bosdi.
Mia: Telefonni ko'tarib, ajablangan ovoz bilan javob beradi.
— Taehyung? Yaxshimisan nima gap?
Taehyung: Uncha ishonchsiz, ammo kuchli ovoz bilan so'zlaydi.
— Mia, Jungkook... u ruhiy kasalxonaga ko'chirildi. U erda... u hali ham yaxshi emas. Men bunga chidab turolmayapman.
Mia: Tinchlanishga harakat qiladi, lekin ichidagi og'riqni sezadi.
— Nima... nima bo'ldi? Nega u? Qachon?
Taehyung: Uning ovozi titraydi.
— U o'zi bilan kurashmoqda... va men uni tashlab ketishimni xohlamayman, lekin... men bu og'riqni yengib o‘ta olmayapman. Uni ko‘rish juda og‘ir. Mia, men unga yordam bera olmayapman.
Mia: Bir oz jim bo‘ladi, so'ngra ehtiyotkorlik bilan so‘zlaydi.
— Taehyung, men bu yerda emasman... lekin men qaytaman. Agar biron narsa qilish kerak bo'lsa, men yordam berishga tayyorman. Sen yolg'iz emassan.
Taehyung: Yuragi og'riydi.
— Mia... men uni qanday qilib qo'llab-quvvatlashim kerak? U faqat o'zini yo'qotganini sezadi, lekin men qanday yordam bera olishimni bilmayman.
Mia: Uning ovozida tasalli bor.
— Sen faqat uning yonida bo'l. Sabr bilan. Uning ruhini tushunishga harakat qil. Ba'zan so'zlardan ko'ra, faqat tinchlik va qo'llab-quvvatlash ko'proq narsani anglatadi.
Taehyung: Bir oz jim bo‘lib, so'ngra ovozini ko‘taradi.
— Senga rahmat, Mia. Men kutaman. Keling, birga kurashamiz.
Kanal: @abyss_fanfictions