Flower are bait Muallif : icy Birinchi qism
Li-yon yuzida rozi tabassum bilan orqasiga o‘girildi. U chuqur nafas oldi. Bilardi — kasalxonadagi yagona yordamchisi bu imkoniyatni qo‘ldan boy bergani uchun uni rosa koyiydi. U yana direktor tomonga yuzlandi. Siyosat o‘ynashdan yuragi bezor edi, ammo kasalxonasining reklama va yangilanishi ham nihoyatda muhim edi. Ayni damda — eng muhim narsasi.
— Men daraxtlarini sevadigan shifokorman, — dedi u. — Men daraxtlarni qutqarishda eng yaxshisiman. Lekin zararli... narsalarni yo‘q qilishda ham unchalik yomon emasman.
“Xususan, siz kabi odamlarni,” — deb o‘yladi ichidan. O‘nlab daraxtlar bu ahmoq, ochko‘z odamning pulparastligi qurboni bo‘ldi, lekin u baribir bu daraxt maktab ramzi deb turibdi. Aynan shu kabi odamlar o‘rmonlarni yo‘q qiladi, barglarni esa kuldon sifatida ishlatadi.
— Bizning "Spruce Tree" kasalxonamizga tez-tez tashrif buyurib turing, — dedi u soxta shirin tabassum ila.
Li-yon Hwayo orolidagi kichik daraxt kasalxonasini boshqaradigan "daraxt shifokori" edi. Bu orol Geunil-myon, Xwayang shahriga qarashli bo‘lib, g‘arbda Tongeyong, janubda esa Namxe bilan chegaradosh.Dastlab orol unchalik rivojlanmagan tuyulsa-da, aslida Koreyadagi ikkinchi yirik orol hisoblanadi. Dengizi, o‘simliklari va qoyatoshlari bilan mashhur bo‘lgan nihoyatda chiroyli sayyohlik maskani.
“Qariya menga juda g‘alati qaradi...” — deya o‘yladi Li-yon. Uning ishi shunday edi. Zinapoyalar, pichoqlar, arra, qaychi va boshqa asboblarni o‘zi bilan olib yurishga majbur edi. Daraxtlarga chiqib, ularni tekshirish — ishi edi. Shu sababli odamlar unga xuddi yovvoyi hayvonga qaragandek qarashardi.
Ko‘pgina mijozlar aynan “ayol” shifokorni chaqirishardi, chunki ularning narxi arzonroq bo‘lardi.
Aks holda, ishidan ayrilib qolishardi. Mijozlar bu faktni o‘z foydalariga ishlatishardi. Li-yon allaqachon o‘ttiz yoshdan o‘tgan, va bunday munosabatlarga ko‘nikkan edi.
U zumrad rangli dengiz bo‘yida scooterda harakatlanayotgan edi, shu payt telefoniga qo‘ng‘iroq keldi. Naushnikni qulog‘iga taqib, chaqqonlik bilan javob berdi.
— Hey, direktor xonim, — dedi telefondagi ovoz, — agar besh daqiqa ichida kelmasangiz, ikkinchi qavatni ochaman!
— Yolg'on gapirishni bas qil! — dedi menejer, — Suv tomirlari o'syapti, deb xonani qulflab qo'ygansan, deyishingdan ham charchadim. Go'yoki u yerda qalampir bilan soya loviyalarini qurityapsan emish!
— Nima, o'zingni moviy soqolli qotil deb o'ylaysanmi? Nega u eshikni ochishga doim taqiq qo'yasan? Agar u xonada erkaklardan iborat butun bir saroy yasab olgan bo'lsang ham, menga baribir!
Bu yil oltmishga kirgan Gye Choo-ja — daraxtlarni davolashda Lee-yeonga yordam beradigan arborist edi. Shuningdek, u kasalxonani boshqarishda ham ko‘maklashardi. Spruce Tree
Hospital — bu otasi meros qilib qoldirgan va endilikda otiz ikki yoshli So Lee-yeonga tegishli tibbiyot muassasasi edi. U hanuz turmush qurmagan va, tabiiyki, o‘sha xonada erkaklardan iborat saroy qurib olgan bo‘lishi ehtimoldan yiroq edi.
Menejer Gye har safar Lee-yeon Wangjinni tark etsa, ikkinchi qavatdagi o‘sha sirli xonani ochishga urinardi. Va bugun, nihoyat, o‘z imkoniyatini topgandi.
Ammo menejer, — Lee-yeon esa ichida shunday o‘yladi: «Men senga ikkinchi qavatni hech qachon ko‘rsata olmayman!»
U yerda juda noyob bir o‘simlik yashirilgandi. Qanday bo‘lmasin, uni boshqalarning ko‘zidan yashirish kerak edi.