Humiliated Love
HUMILIATED LOVE
3-bob — Yashirin Nigohlar Orqasida
Kech tushgan edi. Kasalxona derazalaridan ko‘chadagi ko‘chma chiroqlar aks etib turardi. Ara Jimindan ko‘z uzmay o‘tirardi. O‘sha og‘riqli so‘zlar — “U bilan birgaysan...” — xayolida ming marta yangradi. Yuragi singan edi, lekin bu singan yurak hali ham Jiminni tashlab keta olmasdi.
Bu safar bu Jungkook emas edi.
Ara ko‘zlarini unga qadadi. Youraning nigohi sovuq va ko‘rimsiz edi. U xuddi ko‘p yig‘lagandek, ko‘zlarida charchoq aks etardi.
— “U bilan eding...” — dedi Youra ovozini past tutib, lekin har bir so‘z qattiq zarbadek edi.
Youra kulimsiradi, ammo bu kulgi — og‘riqli edi.
— “Jungkook bilan. Ko‘rdim. Hammasini ko‘rdim.”
Ara indamadi. U qayerdan boshlab tushuntirishni ham bilmadi. Chunki aslida tushuntiradigan hech narsa qolmagandi. Hammasi chalkash edi. Hammasi notinch. Hammasi og‘riqli.
— “Men uni sevaman, Ara… Men seni dushmanim deb bilgan emasman. Lekin endi... endi bilaman: sen har kimning yuragini egallaysan... Jimin, Jungkook... Kim keyin?”
— “Men hech kimni yuragini egallamoqchi bo‘lgan emasman. Men faqat...”
— “Nimani? Yurakni sindirishni?” — deb gapini bo‘ldi Youra. So‘ng xo‘rsindi va orqasiga qaytdi.
— “Men faqat uni sevmoqchi edim... Jungkookni. Lekin sen... sen bor joyda muhabbat bo‘g‘iladi, Ara.”
Shu payt Hyunjin eshikdan kirdi. U Youraga qaradi, keyin Aroga.
Youra bir zum unga qaradi. Ko‘zlarida so‘nggi umid uchqunlari bor edi.
— “Hech narsa... Faqat sevgi qanday itfoji bilan o‘ldirishini muhokama qilyapmiz.”
— “Youra, yur... bu yer sening qalbingni yirtadi. Men hali seni qo‘ldan boy bermoqchi emasman.”
Youra indamay ketdi. Uning orqasidan eshik yopildi.
Ara esa yana o‘ziga yolg‘iz qoldi. Kasalxonada hushsiz yotgan Jimin, yuragini titratgan Jungkook, qalbini so‘roq qilgan Youra, va bo‘shashib qolgan o‘z hayoti…
U sekin Jimin qo‘lini ushladi.
— “Hammasi men tufayli buzildi. Kechir meni…”
Jungkook tashqarida qorong‘ilikka tikilib o‘tirardi. U Youraning gaplarini eshitgan edi. Uning yuragi shunchalik ayanchli holatda ediki, o‘zini yo‘qotib qo‘yay dedi.
Birdan Hyunjin chiqib keldi. Uning ko‘zlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri Jungkookka qadalgandi.
Jungkook cho‘chib unga qaradi.
Jungkook o‘zini yo‘qotgandek, bir zum jim qoldi. So‘ng faryod qilgisi keldi, lekin ovozi chiqmadi.
— “Men uni sevardim. Hali ham sevaman. Lekin sen uni ko‘rmayapsan, Jungkook. Sen faqat Aroga qarayapsan. Men esa Yourani yo‘qotyapman.”
— “Men ham kimnidir yo‘qotyapman... balki o‘zimni.”
Sevgi ularni bir-biriga dushman qilayotgan edi.
Ammo aslida hammasi muhabbatning eng vahshiy ko‘rinishi edi — yashirin, aybsiz va javobsiz muhabbat edi.
Tun. Kasalxona osmoni ostida sukunat hukm surardi. Yorug‘liklar o‘chirilgan, faqat jimjit yuraklar o‘z gapi bilan baqirardi. Ara palataning burchagida jim o‘tirardi. Jimin uyg‘onganidan beri u bilan gaplashmagan. Uning nigohi sovuq edi. Sokindir, ammo bu sokinlik ortida so‘zsiz ayblov yotardi.
Jimin yostiqqa boshini qo‘ygancha, past ovozda dedi:
— “Seni yo‘qotdim, to‘g‘rimi?”
— “Yo‘q, Jimin… Men hali shu yerdaman...”
— “Sening jisming shu yerda, lekin qalbing... u boshqa joyda. Boshqa birov bilan.”
Ara ko‘zlaridan bir tomchi yosh tushganini sezmay qoldi. Hali hech kim unga bu qadar sokin, ammo og‘riqli tarzda aytmagan edi.
— “Meni kechir…” — dedi u pichirlab. — “Men o‘zimni yo‘qotdim...”
Jimin unga qarab jilmayishga harakat qildi. Ammo bu jilmayish orqasida egilgan bir qalb bor edi. U ko‘zlarini yumdi.
— “Menga baxt tilay olasanmi, Ara?”
Ara jim turdi. Bu so‘z yuragini yirtiqdek tilib tashladi.
— “Ha... agar sen meni unutib, baxtli bo‘lsang, men o‘zimni ham unutishga tayyorman.”
Koridorda Youra yugurib chiqdi. U hozirgina Jungkookni Ara bilan ko‘rib chiqqandi. Ularning nigohlaridagi mehr, bir-birini tushunishga intilgan sukut — hammasi Yourani ichidan sindirdi. U yuragini ushlab, devorga suyanib qoldi.
Shu payt Hyunjin yugurib yetib keldi.
Youra unga o‘girildi. Ko‘zlaridan yosh oqayotgan edi.
— “Men charchadim, Hyunjin... Men uni sevganim uchun jazolandim, tushunyapsanmi? Qanday gunohim bor edi?”
Hyunjin uning qo‘lidan tutmoqchi bo‘ldi, ammo Youra orqaga chekinib, yelkasini qisdi.
— “Sen meni sevganingni bilaman. Lekin bu yurak — u seniki emas. U bir marta, xato bilan Jungkookga tegishli bo‘lib qoldi. Endi esa… u bo‘sh. Butunlay bo‘sh.”
Hyunjin bir lahza jim turdi. So‘ng asta boshini egdi.
— “Men seni baxtli qilish uchun hammasiga tayyor edim. Lekin endi bilaman: baxt seni men bilan bog‘lamaydi.”
U orqasiga burilib ketdi. Endi hech narsa qolmagandi — na umid, na orzu, na sevgi. Faqat sinib ketgan qalblar, iztirobga to‘la ko‘zlar, va unutilmaydigan ayblar.
Tashqarida yomg‘ir boshlanib ketdi. U yerda, kasalxona zinapoyasi ostida Jungkook Ara’ni kutib o‘tirardi. Nihoyat u chiqqanida, u o‘rnidan turdi.
— “Ara… men sen bilan bir oz yurmoqchiman. So‘ngra ketaman. Butunlay.”
— “U yerda men baxtli bo‘la olmayman. Sen bu yerda Jimin bilan qolasan. Men Youraning yuragini sindirdim. Seni ham… balki o‘zimni ham. Endi hech kim qolmasin, deb ketayapman.”
Ara yuragini ushladi. Qadam tashlay olmadi. Jungkook unga yaqin keldi.
— “Seni sevganim — hayotimdagi eng og‘riqli qaror edi.”
U so‘nggi marta uning ko‘zlariga qaradi. So‘ng o‘girilib, yomg‘ir ostida asta ketdi. Qadamlar, tomchilar, yurak urishlari — hammasi bir-biriga aralashib ketdi.
Ara qulab tushgudek bo‘ldi. Ammo Jiminning ovozi xayolida yangradi.
Ammo bu yomg‘ir yurakdagi og‘riqni yuvib ketolmasdi.
Kechasi. Qorong‘i ko‘chalar, kasalxonaning tashqarisi. Tong yaqin, lekin hali yorug‘lik kelmagan. Yomg‘ir tinmagan, ammo hozir u shunchaki tabiat emas — yuraklar yig‘isining timsoliga aylangandi.
Youra deraza yonida turardi. Ichki holati — parchalanish. Yolg‘izlik uni kemirib yeb bo‘lgan. Uning ko‘zlarida qorong‘ilik bor edi. Orqada to‘nka bo‘lib yotgan yurak... sevgan insonining sovuq nigohi... va haligacha unutolmagan so‘zlar:
> “Men seni sevganim — hayotimdagi eng og‘riqli qaror edi.”
Bu so‘zlar Jungkookning oxirgi so‘zlari bo‘lgan. U ketgan. Hech kim qaerga borganini bilmasdi. Youraning ichidagi hamma narsa qattiq titrardi. U o‘zidan nafratlanayotgandi. Va bundan ham ko‘ra og‘riqlisi — o‘zini kechirolmasdi.
Derazadan uzoqlashdi. O‘zini yo‘qotgandek edi. Xonaga bordi, qog‘oz va ruchka oldi.
> “Agar muhabbat — jinoyat bo‘lsa, demak men uni chin dildan sodir etganman...”
Jimin o‘sha payt hushida edi. Tashqaridan kimningdir yengil qadamlarini eshitdi. Ko‘zlarini ochdi — bu Ara edi. Uning ko‘zlari qizarib ketgan, chehrasi esa so‘nib qolgan edi.
Ara jim o‘tirib, qo‘lini Jimin qo‘liga qo‘ydi.
— “Sen meni juda ko‘p sevding. Men esa seni og‘ritdim...”
— “Men seni hanuz sevaman, Ara. Chunki sevgi — o‘ch emas, bu tanlov.”
Ara ko‘z yoshlarini to‘xtata olmadi. U boshini egdi.
— “Ammo men boshqa hech kimni sevishga loyiq emasman.”
Jimin uning boshini ohista ko‘ksiga qo‘ydi.
— “Men seni avvalgidek tutolmayman, lekin unutolmayman ham. Menga shunchaki soya bo‘lib qolishingni iltimos qilaman... xotiramda, yuragimda.”
Hyunjin yugurib Youraning xonasiga kirdi. Eshik ochiq, lekin Youra yo‘q edi.
Hyunjin titrayotgan qo‘llari bilan konvertni ochdi. Unda yozilgan edi:
> “Hyunjin… kechir. Men seni arzimagan sevgim bilan dog‘ladim. Meni unut, iltimos. Men endi bu og‘riq bilan yashay olmayman. Men hech kimni baxtli qila olmadim. Balki yo‘qolishim, kimningdir baxti bo‘lar...”
> “Jungkookni sevganimni bilarding. Lekin endi, men faqat seni eslayman… yuragim to‘lib. Lekin kech. Kech bo‘ldi.”
> “Men o‘zimni topish uchun o‘zimdan kechaman. Xayr.”
Hyunjin qog‘ozni yerga tashladi. Yuragi deyarli to‘xtab qoldi. Darrov yugurdi — kasalxonaning yuqori qavatiga. Deraza ochiq edi.
Faqat bir parcha ro‘mol shamolda hilpirab turardi...
Ara va Jimin pastda yurayotgandi. Bir zumda kasalxonadan baqirgan ovozlar eshitildi. Hamshiralar yugurib chiqdi. Tez yordam. Shovqin.
Ara yugurdi. Yuragi allaqachon nima bo‘lganini sezgandek bo‘ldi.
Shu payt bir hamshira baqirdi:
— “Qiz o‘zini binodan tashlagan! Tez yordam kerak!”
Ara esa yugurib bordi. Ammo hali hech kim uning kimligini aniqlay olmagan edi. Faqat yonidan topilgan xat bor edi — “Men Youraman.”
Jungkok yiroqlarda, noma’lum shaharda telefonini yoqdi. Xabarlar to‘lib ketgan. Ammo bir sarlavha yuragini to‘xtatdi:
> "Kasallikdan ezilgan qiz o‘z joniga qasd qildi. Muhabbat azobining qurboni bo‘ldi..."
Jungkok qo‘lidan telefon tushib ketdi. Ko‘zlaridan yosh chiqdi.
U faryod qildi. Lekin bu faryodni hech kim eshitmasdi.