Crimis of the heart
Crimis of the heart
“Ba’zan haqiqat unutilgan joyda yashaydi. Ba’zan esa — u qasos bilan qaytadi.”
Tashqarida yomg‘ir yoqardi. Yerga urilgan har bir tomchi go‘yo kimningdir ichidagi ezilgan hislarni ifoda etayotgandek edi. Shahar chekkasidagi eski omborxonada ikki erkak yuzma-yuz turardi. Ulardan biri — qon ichida, qo‘lida qurol bilan qaltirayotgan holda so‘nggi bor “men seni kechirdim” deya pichirladi.
Keyingi lahzada portlash bo‘ldi. Va u bilan birga ikki oilaning taqdiri tamoman o‘zgardi.
Endi bu voqea haqida hech kim gapirmasdi. Hech kim…
Faqat ularni unutmaganlar bor edi:
Ara, Mira, Youra, Jungkook, Taekyoung va Hyunjin.
Ular esa bilmasdi: yurakdagi eng og‘riqli jinoyatlar hali boshlanmagan edi.
Youra
Ara maktab yo‘lagida sekin yurardi. Quloqlarida na musiqa bor, na suhbat. Atrofdagi kulgular, Instagram uchun qilinayotgan selfilar — unga begona edi. Uning dunyosi jim edi. Toki... Youra paydo bo‘lguncha.
“Sen hali ham o‘sha eskicha kiyinib yuribsanmi?” — dedi Youra, labida zaharli tabassum bilan.
Ara hech narsa demadi. U Youraning haqiqiy opasi ekanligini bilmasdi. Youra esa bu sirdan zavqlanardi. Bu qizni ezish — unga o‘tmishni unutishga yordam berardi. Balki.
Shu orada Mira yo‘lakdan chiqdi. Chiroyli, o‘ziga ishongan, barchaning e’tiboridagi qiz. Ara uni uzoqdan kuzatdi — u bilmasdi: bu qiz uning eng yaqin do‘sti emas, eng katta dushmani bo‘ladi.
Darsdan keyin basketbol maydonida Jungkook va Taekyoung mashq qilardi. Qizlar ularga tikilgan, pichirlab gaplashardi.
Mira maydon chetida turardi. Jungkook unga jilmaydi. Taekyoung esa unga bir oz sovuq qaradi.
“Qay biri seniki?” — dedi Youra kulib, yoniga kelib.
Mira jilmaydi: “Nima farqi bor? Oxir-oqibat, ikkalasi ham kerak bo‘ladi.”
Youra kuldi. Ammo yuragida nimadir sirg‘alib o‘tdi. Bu o‘yinning oxiri xavfli edi — u sezardi. Ayniqsa, Taekyoungda nimadir bor edi. U... bilardi. Juda ko‘p narsani.
Hyunjin, yangi tarix o‘qituvchisi sifatida tanishtirildi. Uning nigohlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri Ara tomon qaradi. Bu qizda nimadir tanish edi.
Tanaffusda u Ara bilan yolg‘iz qoldi.
“Siz... Ara, to‘g‘rimi?”
Ara bosh irg‘adi.
Hyunjin chuqur xo‘rsindi.
“Sen… kechirasanmi o‘tmishni?”
Ara hayron bo‘lib, hech narsani tushunmay qoldi. Ammo u bu odamning ovozida yuragini siqib qo‘yadigan narsa borligini sezdi.
Bu orada Mira o‘z uyida yashirin xonaga kiradi. Deraza ostidagi qutini ochadi — ichida suratlar, qurol, va bitta xat:
“Otang uchun qasos ol. Ular seni unutdi. Men — seni yaratdim.”
Mira tabassum qiladi. U bu o‘yin uchun tug‘ilgan edi.
