Humiliated Love
2-bob: Qorong‘ulik qa’rida yo‘qolgan yuraklar
Shahar sokin edi, faqat yomg‘irning tinimsiz shovqini eshitilardi. Ara va Jungkook shu yerda, tor ko‘chada, bir-biriga suyanib turishardi.
Uzoqdan avtomobil signali eshitildi. Youra va Hyunjin ularni qidira boshlashgan edi.
Ara asta Jungkookning qo‘lidan ushlab, past ovozda shivirladi:
"Seni hech kim ayblamaydi, Jungkook… Sen biz uchun muhim zotsan."
Lekin Jungkook uning qo‘llarini bo‘shatdi va orqaga tislandi. Uning ko‘zlarida og‘riq aks etgandi.
"Ara, sen tushunmaysan… Men Jiminni himoya qila olmadim. U men uchun juda muhim edi, lekin men hech narsa qila olmadim!"
Ara chuqur nafas oldi, yuragi gupillab urardi.
"Jimin hali ham yashaydi! U hali ham biz bilan birga bo‘lishi mumkin! Biz umidni yo‘qotmasligimiz kerak!"
Jungkook boshini sarak-sarak qildi, lekin unga javob berishga ulgurmadi. Chunki aynan o‘sha damda Youra va Hyunjin ularni topdi. Youra yugurib kelib, Ara yoniga o‘tirdi.
"Nega bu qadar uzoqqa ketdingiz?! Hamma seni qidirayapti, Jungkook!"
Jungkook unga javob qaytarmadi, lekin ko‘zlaridan bir tomchi yosh dumalab tushdi. Hyunjin esa unga qattiq tikildi.
"Biz hammamiz og‘riq ichidamiz, lekin qochish hech narsani hal qilmaydi," – dedi u sovuqqina.
Jungkook bir zum unga tikildi. Hyunjinning so‘zlarida qandaydir haqiqat bor edi, lekin u buni tan olishni istamasdi. U ich-ichidan o‘zini aybdor his qilardi, va bu hissiyot uni ichidan kemirib borayotgandi.
Nihoyat, Ara mayin ohangda gapirdi:
"Jungkook, biz uyga qaytaylik… Iltimos."
U bir necha soniya sukut saqladi, so‘ng oxiri bosh irg‘adi.
Jiminning hayoti uchun kurash davom etardi. Hammaning yuragi g‘ash edi. Ara, Youra, Hyunjin va Jungkook shifoxona yo‘laklarida kutib o‘tirishardi. Vaqt juda sekin o‘tardi. Har bir soniya abadiyatga o‘xshardi.
Youra asabiy qo‘llarini siqib olgan holda jim o‘tirardi. Ara esa hayajondan qaltirab, kaftlarini bir-biriga ishqalardi. Jungkook esa deraza yonida turgancha o‘z fikrlariga cho‘mib ketgandi.
Shu payt shifokor chiqdi. Hammalari bir zumda o‘rinlaridan turishdi.
Shifokor og‘ir ohangda gapirdi:
"Jimin og‘ir ahvolda. U hayot uchun kurashmoqda, lekin…"
Ara hushidan ketay dedi, Youra esa dahshat ichida lablarini mahkam tishladi. Jungkook esa nafasini ichiga yutib, qattiq mushtini siqdi.
"Lekin nima?!" – deya qichqirib yubordi Ara.
"Uning ahvoli juda nozik. Agar u yaqin soatlarda o‘ziga kelmasa… biz uni yo‘qotishimiz mumkin."
Shunday deyishi bilan, hammaning yuragi gursillab tushgandek bo‘ldi.
Ara ko‘z yoshlarini tiyolmadi. Youra qattiq titray boshladi. Jungkook esa hech nima demasdan ortga burilib, yo‘lak bo‘ylab yurib ketdi.
Hyunjin unga qaradi, so‘ng Youraning oldiga o‘tirdi.
"Biz unga ishonishimiz kerak," – dedi u past ovozda. "Jimin kurashadi."
Youra lablarini qattiq tishlab, ko‘z yoshlarini yutdi.
Ara esa jim turib, Jimin yotgan palataga qarab borardi. Yuragining tubida u faqat bitta narsani xohlardi – do‘stining hayotda qolishini…
Jungkook shifoxonadan chiqib, shahar bo‘ylab yurishga tushdi. Ko‘chalardagi chiroqlar yorqin edi, lekin uning ichki dunyosi zulmatga to‘lib ketgandi. Har bir qadam tashlaganida, yuragi og‘irlik his qilardi.
Birdan u orqadan kimningdir chaqirayotganini eshitdi.
Bu Youra edi. U yugurib kelib, hansirab to‘xtadi.
"Sen qayerga ketyapsan?! Hammamiz shifoxonada o‘tiribmiz, sen esa…"
Jungkook unga charchagan nigoh bilan qaradi.
"Men… Men bu joyga sig‘mayapman, Youra. Yuragim siqilayapti…" – dedi u titroq ovozda.
Youra bir zum unga tikilib qoldi. U ham bu og‘riqni his qilayotgan edi. Jiminga bo‘lgan his-tuyg‘ulari unga tinchlik bermasdi.
"Men ham siqilyapman," – dedi u nihoyat. "Lekin barchamiz birgamiz, Jungkook. Bu azobni yolg‘iz ko‘tarishing shart emas."
Jungkook chuqur nafas oldi, so‘ng sekin bosh irg‘adi.
"Jimin o‘ziga keladimi, deb o‘ylaysanmi?" – deb pichirladi u.
"U kurashmoqda. Va biz ham kurashishimiz kerak."
Shifoxona yorug‘, lekin sovuq edi. Ara va Youra Jiminning yonida o‘tirib, uning harakat qilishini kutishardi. Jungkook esa deraza yonida turib, yuragi g‘ash bo‘lib, uzoqlarga termulardi. Hyunjin esa o‘z hislarini yashirishga harakat qilib, ich-ichidan siqilardi.
Jimin asta-sekin ko‘zlarini ochdi. Xona ichidagi og‘ir sukutni buzgan narsa – uning zaif ovozi bo‘ldi.
"Ara… Youra… Jungkook… Hyunjin…"
Hamma bir zumda unga qaradi. Ara o‘z ko‘zlariga ishonmasdi. U Jiminning qo‘lini mahkam ushlab oldi.
Jimin biroz kulimsiradi, lekin yuzidagi zaiflik uni yanada kuchsiz qilib ko‘rsatardi.
Youra ko‘z yoshlarini tiyolmadi.
"Sen shifoxonadasan… Biz sening uyg‘onishingni kutib o‘tiribmiz…" – dedi u titroq ovozda.
Jungkook esa oldinga bir qadam tashlab, jim turdi. Uning yuragi gupillardi, lekin u bu hislarni qanday ifodalashni bilmasdi.
"Jimin… Men…" – dedi u past ovozda.
Jimin unga kulimsirab qaradi, lekin nigohida qandaydir g‘am bor edi.
"Sen aybdor emassan, Jungkook… Bu – mening taqdirim."
Hamma jim bo‘lib qoldi. Jimin og‘riqdan yuzini burdi, qo‘llari titray boshladi.
"Doktor!" – qichqirdi Ara vahimaga tushib.
Doktor va hamshiralar yugurib kirishdi. Hamma tashqariga chiqishga majbur bo‘ldi.
Youra ko‘z yoshlari bilan Jungkookni siqib quchoqladi.
Jungkook esa unga javob qaytarmadi. U shunchaki jim turardi, yuragida nimadir sinib ketayotganday…
Doktor palatadan chiqdi. Hammalari unga umid bilan tikilib turishardi.
"Jiminning ahvoli barqarorlashdi, lekin…" – doktor bir zum jim qoldi. "Uning yuragi juda zaiflashgan. Biz unga kuchli zarba yetmaganidan umidvormiz. Lekin…"
Lekin so‘zidan keyin yana dahshatli sukunat cho‘kdi. Hammalarining yuragi gursillab ketdi.
"Lekin u hali ham xavf ostida…" – shivirladi Ara.
Youra lablarini mahkam tishlab, o‘zini ushlay olmadi.
"Nega faqat Jimin?! Nega aynan u azob chekishi kerak?!" – deb yig‘lab yubordi u.
Hyunjin asta-sekin Youraning yoniga borib, unga qaradi.
"Hayot adolatsiz, Youra… Lekin biz kuchli bo‘lishimiz kerak."
Youra unga tikilib qoldi. Uning yuragi og‘riqdan siqilib ketardi, lekin Hyunjinning so‘zlari to‘g‘ri edi.
Ara esa shifoxona yo‘lagida tiz cho‘kib, yuzini qo‘llari bilan bekitdi. Bu og‘riq uni ich-ichidan kemirayotgan edi.
Jungkook esa barchasini jim kuzatardi. Uning yuragi bo‘laklarga bo‘linib ketayotganday edi. U shifoxona devoriga suyanib, boshini egdi.
Lekin u buni pichirlab aytdi, shuning uchun hech kim eshitmadi.
Va o‘sha lahzada taqdir yana bir bor shafqatsiz qaror qabul qilishga tayyorlanayotgan edi…
