Humiliated love
1- bob.Yomg'ir shahar ustiga shafqatsiz yog'ayotgan edi. Ko'chalarning sukunati, osmondan yog'ilayotgan suv tomchilari ostida bo'g'ilayotgandek tuyulardi. Yengilgina esayotgan shamol atrofga sovuqni tarqatardi. Ara qorong'u xiyobon bo'ylab shoshilmay yurib borar, ko'zlaridan yosh aralash yomg'ir suvlari oqib tushardi.
Uning yuragi g'ijimlangan, yurishlari ham ma'nosiz edi. Ichida qaynayotgan og'riq, iztirob va tushkunlik unga tinchlik bermasdi. Kechagina hammasi oddiy va sokin edi, bugun esa hamma narsa ostin-ustun bo'lib ketdi.
Orqada, uzoqroqda, u bir hayqiriq eshitdi.
"Sen do'st emassan! Sen mendan hamma narsani tortib olyapsan!"
Bu – Jimin edi. Uning ovozi g'azab va iztirob bilan to'lgan edi.
"Men buni xohlamagan edim…" – dedi boshqa bir ovoz, sokin, ammo titragan ohangda.
Ara ortga qaradi. Yorug‘lik ostida ikki do‘st bir-biriga tikilib turardi. Jungkookning yuzi ifodasiz edi, go‘yo u ichidan allaqachon bo‘m-bo‘sh bo‘lib qolgandi. Jimin esa mushtlarini tugib, nafasini rostlay olmayotgandi. Ara bilardi – bu nafaqat janjal, bu undan ham og‘irroq narsa. Bu – sevgini yo‘qotish edi.
Ara asta yura boshladi. Bu yerda turish unga ortiqcha edi. Ammo yuragi har bir qadamda qattiqroq urardi. Ularning do‘stligi bir necha soniyalar ichida parchalanayotganini ko‘rib turardi.
Lekin bu endi faqat boshlanishi edi.
Jimin birdan oldinga tashlandi. Yomg‘ir ostida uning mushti Jungkookning yuziga borib tegdi.
"Sen meni do‘st deb atashga loyiq emassan!" – dedi u nafasini rostlashga harakat qilib.
Jungkook qoqilib ortga tisarildi, labining burchagidan qizg‘ish qon oqib tushdi. Lekin u qarshilik qilmadi. U nafaqat jismonan, balki ruhiy ham sindirilgan edi. Jimin esa to‘xtamasdi.
"Men senga ishongandim!" – deb hayqirdi u. "Sen esa meni sotding! Ara uchunmi? Yoki bu senga shunchaki o‘yinmi?!"
Ara muzlab qolgandi. Nafas olishi ham qiyinlashayotgandi. U shoshilib ularga yaqinlashdi va past ovozda pichirladi: "Iltimos, bas qiling..."
Ammo Jimin eshitmadi. Uning yuragi azobga to‘lgan edi.
U yana Jungkookga tashlandi, ammo bu safar kimdir uning qo‘lini ushlab qoldi.
Uning ko‘zlari jiddiy va sovuq edi. "To‘xtang," – dedi u qattiq ohangda. "Bu yerda janjal qilishning foydasi yo‘q."
Jimin nafrat bilan qo‘lini tortib oldi va orqaga bir qadam tashladi.
"Sen ham meni tushunmaysan, shundaymi?" – deb shivirladi u past ovozda. "Hech kim tushunmaydi..."
U ortiga burilib, yomg‘ir ostida sekin yurib ketdi. Uning qadam tovushlari qorong‘ilik ichida yo‘qolib borar edi.
Ara esa joyida qotib qolgandi. Yomg‘ir uning yuzidan oqib tushar, yuragidagi og‘riq esa undan ham kuchliroq edi.
Hyunjin unga yonma-yon turib, yelkasiga qo‘l qo‘ydi. "Senga hammasi joyida ekanligini aytishni istardim," – dedi u past ovozda. "Ammo bizning hammamiz yo‘qolib borayapmiz, Ara."
Bu so‘zlar uni yanada larzaga soldi. Chunki u ham haqiqatni bilardi.
Ular baribir yo‘qolib borardi...
Ara og‘ir nafas olib, atrofga qaradi. Yuragi g‘ash edi. Jimin yomg‘ir ostida uzoqlashib borardi, Jungkook esa shunchaki qimirlamasdi. U qayoqqa ketayotganini bilmayotgandi. U shunchaki yo‘qolayotgan edi.
Shu payt Youra ko‘chaga chiqib keldi. Uning yuzi sarosimaga to‘la edi.
"Nima bo‘ldi?" – dedi u past ovozda, ammo yuragidagi hayajon sezilib turardi.
Ara unga qaradi. U nimadir yashirayotganini bilardi. Youraning nigohida qandaydir sir bor edi, lekin hozir u bilan tortishish vaqti emasdi.
"Biz… biz jim turishimiz kerak," – dedi Ara zo‘rg‘a ovoz chiqarib. "Hamma narsa allaqachon buzilib bo‘ldi."
Youra bir lahzaga sukut saqladi. Keyin orqaga bir qadam tashladi. Uning nigohlari qaltirab turardi.
"Bu hali hammasi emas…" – dedi u shivirlagancha.
Ara yuragining to‘xtab qolganini his qildi. Bu hali hammasi emasmi? Yana qanday sir bor edi?
O‘sha daqiqada hamma narsa o‘zgardi.
Hali hech kim buni bilmasdi, lekin fojia endi endi boshlanayotgan edi...
Shu payt uzoqdan avtomobil faralarining yorug‘i ko‘rindi. U ko‘chaga tez harakat bilan yaqinlashar, yomg‘ir ostida yo‘l sirpanchiq bo‘lib, avtomobil harakatini boshqarish qiyinlashgan edi.
Birdan yo‘lak chetida sukunatda turgan Jiminning silueti ko‘zga tashlandi.
Ara qattiq qichqirdi: "Jimin, ehtiyot bo‘l!"
Avtomobil tormoz bosishga ulgurmay, ko‘chani yorib o‘tuvchi portlashga o‘xshash shovqin taraldi.
Hyunjin va Youra shok holatda qotib qolishdi, Ara esa qaltiragan qo‘llari bilan og‘zini bekitdi. Ko‘zlari oldida faqat bitta manzara turardi – qonga bo‘yalgan asfalt…
Birdan qalin yomg‘ir ostida hayrat ichida turgan Jungkook past ovozda shivirlay boshladi: "Bu mening aybim…"
Uning qo‘llari qaltirardi. U ortga bir qadam tashladi, keyin yana bir qadam.
"Jungkook…?" – Ara uni chaqirdi, lekin u allaqachon ortga tisarilib borardi.
Nihoyat, u qochib ketdi. Qorong‘ulik ichiga, yomg‘ir ostiga g‘oyib bo‘ldi.
Hyunjin jim turardi. U hamma narsani tushunib yetgan edi.
Bu tun hech qachon unutulmaydi…
Yomg‘ir shahar ustida hamon yog‘ar, ammo endi u faqat oddiy tabiat hodisasi emas edi. U dard va qayg‘u yog‘dirardi.
Jiminning harakatsiz tanasi asfalt ustida yotar, uning atrofida to‘planayotgan qizg‘ish suyuqlik yomg‘ir suvlari bilan aralashib, asta-sekin yo‘lak bo‘ylab oqardi.
Ara qotib qolgandi. Uning yuragi og‘riqdan tilka-pora bo‘layotgandi. Qo‘llari qaltirab, yuragi esa bir necha bor sakrab yubordi. U qichqirishni xohladi, lekin ovozi chiqmasdi.
Hyunjin asta oldinga yurdi, Youra esa nafasi qisilib, yuzini qo‘llari bilan bekitdi. U bu manzaraga tik qarashga jur'at qilolmasdi.
Jungkook shok holatda edi. U jim turardi, lekin yuragi ichidan baqirayotgandi. Uning qo‘llari qaltirardi, nafasi og‘irlashgan edi. U sekin orqaga tislandi.
"Bu mening aybim..." – pichirladi u shivirlab.
Ara unga qaradi. Uning nigohida dahshat va umidsizlik aks etgan edi.
"Jungkook... bu sening aybing emas..." – dedi u titragan ovozda, lekin Jungkook eshitmadi.
Uning butun tanasi muzlab qolgandi. Yuragi vahm va og‘riq ichida qisilardi.
Birdan u ortiga burilib, yomg‘ir ostida qochib ketdi.
"Jungkook, to‘xta!" – deb baqirdi Ara, lekin u eshitmadi.
Hyunjin va Youra bir zum qotib turishdi. Nihoyat, Hyunjin nafasini rostlab, Ara tomon yurdi.
"Biz Jiminni kasalxonaga olib borishimiz kerak," – dedi u qattiq ohangda.
Ara yig‘lab turgancha unga qaradi, lekin hech nima deya olmadi. Youra esa ko‘z yoshlarini artib, tezda telefonini oldi va tez yordam chaqirdi.
Vaqt o‘tayotgandi, lekin har bir soniya abadiyatga o‘xshardi.
Qorong‘ulik ostida, yomg‘ir tagida, do‘stlar o‘rtasidagi bog‘liqlik butunlay uzilayotgan edi.
Tez yordam mashinasi sirenasi shahar jimjitligini buzib yubordi. Yorqin qizil chiroqlar yomg‘ir ostida aks etib, yo‘lakni qizg‘ish rangga bo‘yadi.
Jiminning tana harorati pasayib ketayotgandi. Hyunjin va Ara uni ehtiyotkorlik bilan tibbiyot xodimlariga topshirishdi. Youra esa ortga chekinib, beixtiyor qo‘llarini siqib oldi.
"U tirik qoladimi?" – deb pichirladi Ara, nigohini shifokorga qadab.
Tibbiyot xodimi uning so‘zlariga aniq javob bermadi, shunchaki boshi bilan ma’qullab, bemorni tez yordam mashinasiga joylashtirdi.
Mashina eshigi yopildi. Sirenalar yanada balandroq yangrab, tez yordam mashinasi qorong‘ilik ichida yo‘qoldi.
Ara qo‘llarini yuziga bosdi, ko‘z yoshlarini tiyishga urindi, lekin uddalay olmadi. Youra esa jimgina turgancha lablarini tishlab oldi. Hyunjin bo‘lsa, chuqur nafas olib, yomg‘ir ostida boshi egik turardi.
Lekin bu fojia hali yakunlanmagan edi.
Ara ichki titroq bilan atrofga qaradi. Yuragi g‘ash edi. U yuragining tubida qandaydir xavotirni his qilardi. Jungkookning nigohi, uning yuz ifodasi, ortiga burilib ketgan holati – bularning barchasi g‘alati edi.
"Men uni topishim kerak," – dedi Ara past ovozda.
Youra unga yalt etib qaradi. "Sen qayerga ketyapsan?! Jungkook hozir o‘ziga kelishi kerak!"
"Agar biz uni topmasak, u butunlay yo‘qoladi," – dedi Ara qat’iy ohangda.
Hyunjin sukut saqlab turdi, lekin u ham bu so‘zlarning rost ekanligini tushundi.
Ara ortiga burilib, shoshilinch qadamlar bilan Jungkook ketgan tomonga yurdi. Yuragi gupillab urardi. Yomg‘ir unga unchalik ta’sir qilmayotgandi. Hozir hamma narsadan muhimrog‘i – Jungkook edi.
U shunchaki yo‘qolib ketmasligi kerak edi...
Ara ko‘chalarda yugurib borarkan, yuragi tinmay urar, ko‘zlaridan yosh oqardi.
Shahar yoritkichlari yomg‘ir tomchilari bilan birga miltillab ko‘rinardi. U qayerga ketgan bo‘lishi mumkin? Qayerga borishi mumkin edi?
Ara atrofga alangladi. Uning boshi aylanib ketdi, ammo yurishdan to‘xtamadi. Nihoyat, u bir tor ko‘chaga burildi va...
U shunchaki devorga suyangancha, qo‘llari bilan yuzini berkitib, titrab turardi. Yomg‘ir uning ustidan quyilar, lekin u buni his qilmayotgandi.
Ara asta unga yaqinlashdi. Yuragi ezilib ketdi.
"Jungkook..." – uning ovozi titradi.
Jungkook sekin boshini ko‘tardi. Uning ko‘zlari qizargan, yuzi esa butkul charchagan edi.
"Bu mening aybim, Ara..." – u past ovozda pichirladi.
Ara uning oldiga kelib, uning qo‘llarini ushladi.
"Yo‘q, sening aybing emas," – dedi u qat’iy ohangda. "Sen yolg‘iz emassan."
Jungkook unga qaradi. Uning ko‘zlarida ko‘plab savollar va dard bor edi. U bir necha bor bir narsa demoqchi bo‘ldi, lekin oxirida faqat shivirladi:
"Men endi hech kim emasman..."
Ara mahkam uning qo‘lini siqdi.
"Sen biz bilan birgasan. Sen men bilan birgasan. Biz seni yo‘qotishimiz mumkin emas."
Jungkookning ko‘zlaridan yana yosh oqib tushdi. U boshini egib, past ovozda shivirladi:
"Meni hech kim kechira olmaydi..."
"Men kechiraman," – dedi Ara qat’iy. "Faqat mendan uzoqlashma..."
Jungkook unga qaradi. Boshqa hech nima demadi, faqat bir zumga ko‘zlarini yumdi va titragan holatda Arachaga suyanib qoldi.