Another life
Seulning chekka tumanidagi tor va sovuq xonadonda Yeonhee har tong soat 5 da uyg‘onadi. U xonani yengil supuradi, o‘g‘li Sojunning nonushtasini tayyorlaydi va hali uyg‘onmagan bolakayning yuzini mehr bilan silaydi.
— “Oying tez orada keladi, yaxshi bola bo‘l, xo‘pmi?” — deydi pichirlab, uyni tark etar chog‘ida.
U uch joyda ishlardi nonvoyxonada ertalabki smenada, tushlikdan keyin tozalovchi sifatida, kechasi esa qariyalar uyida qariyaga qarovchi bo‘lib. Og‘ir mehnat unga zerikarli emas — u o‘g‘li uchun hammasiga tayyor. Faqat eri Hyunwoo... u hali ham kechasi kech keladi, ba'zida umuman uyga qaytmaydi. Do‘stlari bilan ko‘chada ichkilik, qimor, va kulgu bilan kun kechiradi. Yeonhee har doim sukunatni tanlaydi — bolasi uchun.
Ammo o‘sha kech, uyga charchab kelganida, deraza tokchasidagi ogohlantiruvchi xatni ko‘radi: “Ijara muddati tugadi. 3 kun ichida to‘lov qilinmasa, seni chiqarib yuboraman”
Ajoyib! Mana hikoyaning keyingi qismi — hissiyot va mehr bilan to‘ldirilgan sahna:
Yeonhee og‘ir qadamlar bilan xonaga kirar ekan, derazadan tushayotgan sokin tun nuri uni charchagan yuzi bilan quchoqlagandek bo‘ldi. Ichkarida jimjitlik hukm surardi, faqatgina televizor tagidan kelayotgan sport boshlovchisining ovozi eshitilib turardi.
Sojun, kichkina tanasini gilamga to‘shalgan yostiqqa suyanib, katta ko‘zlarini ekran tomon tikkancha, jiddiy holatda o‘tirardi.
— "Bokschi Seohyun bu safar ham g‘alaba qildi!" — hayajon bilan dedi u.
Yeonhee asta uning yoniga o‘tirdi. Sojun darrov boshini onasiga burib, ko‘zlari porlab dedi:
— "Oyi keldingizmi qarang men ham Seohyun kabi bo‘laman. Katta bo‘lsam, kuchli bo‘laman. Sizni himoya qilaman!"
Yeonhee yuragi ezilib, ko‘zlarida yosh chayqaldi, ammo yuziga tabassum taraldi. O‘g‘lining orzusi uni iliqlik bilan o‘rab oldi. U Sojunning sochini silab:
— "Sening kabi kuchli yurakka ega bola albatta chempion bo‘ladi," — dedi mehr bilan.
Sojun mamnun kulib, onasining bag‘riga kirib ketdi. Bu kichik daqiqa Yeonhee uchun butun dunyo edi.
Shaharning nufuzli tumanidagi hashamatli uyning ichida bolalarcha injiqlik, sho‘x kulgular eshitilib turardi.
— “Nega meni urshasiz sizni Sewoonga aytib berman keyin sizni jazolaydi !” — dedi Nayoon, iljagancha
Yujin, uning gaplaridan hayron bo'ldi
—Yarmas qiz bu gaplarni qayerdan olding Seowoo menga umman yomqaydi
—Buni dadam sezmaliki mumkin lekin men Seowoon va sizning yashrincha uchrashib yurushingizni bilaman bir birngizdan tunda iliq o'pishclar olasizlar muax muax
Nayoonning ko‘zlari porladi va Yujin jig'iga tegib xonadan chiqib ketdi yugrib
Shu payt eshik ochildi. Uyga kirayotgan ikki erkak — biri baland bo‘yli, jiddiy va dadil qadamlar bilan yuruvchi mashhur boksyor Seohyun, ikkinchisi esa uning menajeri Seowoon edi.
Nayoon quloqlari uchigacha quvonib yugurdi:
Seohyun unga qarshi cho‘kdi va qizini mahkam bag‘riga oldi.
— “Dadasing malikasi nima qilyapti?”
— “Men Yujin xolamni jig'iga tegdim hozir yugrib tushyotgandi!” — dedi Nayoon kulib.
Seohyun va Seowoon kulib yuborishdi.
Seowoon “Bu kichkina qitmirchani kinolarga olish kerak,” — dedi hazil aralash.
Yujin esa ortidan chiqib, Seohyunga tik qaradi
— “Meni asablarim tugaydi Seohyun shunday erkatoyki Nayoon ...”
Seohyun Nayoonni ko‘tarib, yuzidan o‘pdi:
— “Barkalla qizim davom et shunday — shovqin, kulgi va muhabbat bilan to‘la.”
Nayoon dadasining bo‘yniga osilgancha, yana gapira boshladi:
— “Dada, yana dushmalarni mag'lub etibsiz agar keyingi musobaqda yutsang oyingni yoniga olib borman degan edinigiz ”
Seohyun jim bo'ldi “Kelasi safar bu safar dadang juda charchadi .”
Sojun ona bag‘rida uxlab qolgach, Yeonhee asta turib, unga adyol yopdi. So‘ngra oshxonaga o‘tib, qariyaga qarovchi navbatchiligiga tayyorlana boshladi. Kichkina sumkasiga issiq choy termosini, ishlatilgan niqoblarni va dori-darmonlar ro‘yxatini solayotgandi.
Deraza ortidan eshik qarsillab ochildi.
— "O‘zini tut, odamlar uxlayapti!" — degandek ovoz eshitildi.
Eshikdan Hyunwoo kirdi — o‘zidan spirt hidini taratib. Uning yonida yosh va chiroyli bir qiz kulimsirab, unga yopishgancha yurardi. Ular ichkariga birdaniga kirib, bir-birlarini quchib, o‘pishayotgan edilar. Go‘yoki bu u yer emas, go‘yoki Yeonhee yo‘q...
Yeonhee qo‘lida termos bilan qotib qoldi. Yuragi tez ura boshladi. Ko‘zlari hayrat, iztirob va g‘azab bilan to‘ldi.
— “Bu nima, Hyunwoo?” — uning ovozi sokin edi, ammo larzali.
Hyunwoo unga qisqagina qaradi, so‘ng xo‘mraydi:
— “Bu mening hayotim, sen aralashma. Meni tinch qo‘y, Yeonhee. Men senga hech narsa va’da qilmaganman.”
U yonidagi qiz bilan kulgancha yotoqxonaga kirib ketdi.
Yeonhee esa xonani bosib turgan bu begonalik, bu xo‘rlik ichida qimirlamasdan qoldi. Nafas olishi og‘irlashdi. Sojun tinch uxlayapti. Ammo bu tinchlik qancha davom etadi?
U ko‘z yoshini artdi, termosni mahkam ushlab oldi va eshikka qarab yurdi. Chunki hozir yig‘lash vaqti emasdi — ishlash kerak edi. Farzandi uchun.
Yeonhee tun qorong‘isida qariyalar uyiga yetib bordi. Uning qadamlarida charchoq, yuragida og‘riq bor edi. U darvoza orqali kirib, tanish yo‘lakdan asta yurib Nabi xonimning xonasiga bordi.
Nabi xonim — 70 yoshdan oshgan, ko‘ngli keng, mehribon bir ayol edi. U Yeonheeni doim qizi kabi ko‘rardi.
Yeonhee eshikni ochdi. Nabi xonim o‘zining trikotaj sharfini to‘qiyotgandi. Yeonheening qizarib ketgan ko‘zlarini ko‘rib, darrov ishini to‘xtatdi.
— “Yana yig‘ladingmi, qizalog‘im?” — dedi u ohangdor, lekin mehrli tovushda.
Yeonhee hech narsa demadi. Faqat tiz cho‘kib, Nabi xonimning tizzasiga boshini qo‘ydi va astagina yig‘lay boshladi. Bu sukutli yig‘i -hiyonat, og‘rig‘i, va ezilishlarining yig‘indisi edi.
Nabi xonim asta sochini siladi
— “Bu shahardan ket, Yeonhee. Hyunwoo senga faqat zulm keltirmoqda. Sojun uchun yangi hayot boshlashing kerak, bu bolaga sog‘lom ona, tinch muhit kerak.”
— “Qayoqqa boraman? Menda joy ham yo‘q, pul ham...”
Nabi xonim jilmaydi. So‘ng to‘qishni bir chetga qo‘yib, tortmasidan bir manzil yozilgan kartani chiqardi.
— “Bu mening singlimning gul do‘koni. Shaharda, odamlar ko‘p o‘tadigan joyda. U ho‘jayindir, men unga senga ish berishni aytman. Yashash uchun kichik xona ham bor. Sojunni yaqin bog‘chaga joylashtirish mumkin.”
Yeonhee ko‘zlarini katta ochdi. Bu — umidsizlik qorong‘isida yoqilgan bir shamdek edi.
— “Ammo… men bunga loyiq emasman,” — dedi u diltortar ohangda.
Nabi xonim uning yuzini qo‘llari bilan ushlab:
— “Sen eng yaxshisiga loyiqsan. Faqat yuragingga ishongan holda birinchi qadamni qo‘y.”