Fairy
—Ho'sh, seni tirik qoldirishim uchun... qamoqqa qaytmasligim uchun... menga arzugulik sabab ayt, farishtam, — dedi Taehyung ovozida sovuq, lekin titroq bor edi. U xona bo‘ylab yurib, ohangsiz qadamlar bilan oshxonaga yo‘l oldi. Muzlatgich eshigini ochdi, lekin ichkarida bir lahza unga kerakli narsani emas, balki bo‘shliqni topdi. Shu bo‘shliq ichida yuragidagi g‘azabni ko‘rgandek bo‘ldi.
U qoshlarini chimirdi, muzlatgich eshigini qarsillatib yopdi. Keyin suv quydi — bu oddiy harakat ham hozir g‘azab bilan to‘lib-toshgan yuragining ohangiga mos edi. U stakanni olib, stolga zarb bilan qo‘ydi.
—Men savol berdim, — deya yana so‘radi u, bu gal ko‘zlarida vahshiylik, g‘urur va iztirob aralash edi.
Yeji seskanib ketdi. Uning tanasi titrardi. Hozirgina yig‘lay boshlagan bo‘lsa, endi bu yig‘i ichidan qandaydir bo‘g‘ilib chiqqan og‘riqli nafaslar bilan to‘lib borardi. Ko‘z yoshlari shunchalik ko‘p yog‘ilardiki, go‘yo yomg‘ir yuzidan to‘xtamay quyilardi.
—Ta...e... — degan bo‘ldi u, ammo yuragiga kelgan gap og‘zidan chiqmasdan, yig‘i ichida qolib ketdi.
—Nima, sen? Ho'sh? Ukam bilan til biriktirib meni qamoqqa tiqdim, endi esa begona erkak bilan... og‘iz-burun bir bo‘lib yurman deb o'yladingmi ?! — Taehyungning ovozi endi deyarli hayqiriq edi. Uning qahrli nigohi butun xonani kuydirayotgandek edi. U yon-atrofdagi narsalarni ko‘z ochib yumguncha ag‘dar-to‘ntar qilib yubordi. Stullar yiqildi, kitoblar polga sochildi, oynali shkafning bir burchagi chirt uzilib tushdi.
Yeji esa burchakka tiqilib, qo‘llari bilan quloqlarini bekitib olgancha titrab turardi. Bu yirtqichga aylangan Taehyungni tanimasdi. Yo‘q, bu odam boshqa edi. Uning yuragini yirtib tashlayotgan holat edi bu.
Taehyung nihoyat, Yeji tomon sekin yurib bordi. Bir nafasda birdan yumshab qolgandek bo‘ldi. Uning o‘zgarishi shunchalik keskin ediki, go‘yo bo‘ron to‘xtab, orqasidan jimjitlik kelgandi.
—Iltimos, menga tegmang… — dedi Yeji xirillagan, cho‘kkan ovoz bilan. So‘zlari titrardi, duduqlanardi.
Taehyung uni asta bag‘riga tortdi. Yeji qarshilik ko‘rsatmadi — u charchagan edi. Nafrat, qo‘rquv, iztirob, yomonlik — bularning hammasidan charchagan. U Taehyungning keng ko‘ksiga boshini qo‘ydi va bor kuchi bilan yig‘ladi.
—Tshh… yig‘lma, farishtam… — deya pichirladi Taehyung, uning sochlarini orqaga siladi. Nafasini Yeji sochlariga tekkizib, ko‘zlarini yumdi. U uni qattiqroq quchoqladi, go‘yo uni hech qachon qo‘yib yubormasligini o‘ziga va osmonlarga qasam ichayotgandek.
—Men... men bilmagan edim bular bu darajada bo‘lishini... — Yeji ovozi hozir faqat pichirlab chiqardi, qattiq yig‘lashdan ovozi ketgandi. — Men faqat qochmoqchi edim... hayotimni qayta boshlamoqchi edim...
—Hayoting men emasmanmi?Yeji, — dedi Taehyung chuqur ovoz bilan. — Seni hech kimga bermayman. Hatto o‘zingga ham tegishli emasan sen faqat menkisan
Ular jim bo‘lib qolishdi. Ularning orasida hech kim tushunolmaydigan narsa bor edi. Bu nafaqat sevgi, nafaqat nafrat — bu bir-biriga bog‘langan ikki jarohatli qalbning tugunlari edi.
—Lekin bu yig'ilar bilan qutlib qola olmaysan farishtam—Taehyung Taehyung Yejining lablariga vaxshilarcha yopishdi Yeji esa tiprchilashga urnardi lekin baquvat qo'llar uni tutib turardi
shu payt chaqloq yig'isi eshtildi Taehyung shu onda to'xtadi Yejini esa bog'ziga narsa tiqlgandek bo'ldi u Suxoni unutgan edi bola juda kop uhlardi uyqchi edi shuncha shovqinga qarmay uyg'ongani yo'q edi lekin uyqsi o'chgandan keyin juda yaxshi yig'lar ekan Yeji esa buni tushnib qo'l oyog'i titardi
—Chaqloq yig'lyabdmi? —Taehyung ovoz kelyotgan tomon harkatlana boshlandi va ovoz kelyotgan xonani ochdi
—Taehyung ont ichiman bu bola menki emas —Yeji bor kuchi bilan Taehyungga barchasni tushntrishga urnardi lekin Taehyung eshitmasdi va bola tomon harkat qildi u tomon egildi va bolaga qaradi bola unga kulib qarardi
Taehyung ham biroz jilmayib keyin Yejiga qaradi
—Rostan u seni bolang bo'lmasa bu yerda nima qiladi —Taehyung cho'ntagidan turgan topnchani chiqardi Yeji bu qirolni hudaa yaxshi bilardi va qo'rqa boshladi u meni o'ldiradi degan o'y hayoldida aynlar edi lekin Taehyung to'ponchani bola tomon to'girladi
—Yo'q Taehyung unday qilolmaysan aytpanku u meni bolam emas qo'shnilar unga qarab turushmni aytib ketishgan edi —Yeji miyyasida o'ylagan narsalarni shunchaki aytdi Taehyung esa bunga javob iblisona tabassum qildi
—Soat deyarli yarimni tuni ko'rsataybdi nima u onasiga kerak emasmi keyin sen o'lib qolsang ham bolalarga qarmasding men seni juda yaxshi bilaman Yeji bu gaplarining esa boshqa soddroq o'ynashlaringa aytasan —Taehyung tepkini bosmoqchi edi Yeji baqirdi
—Taehyung uni o'ldrima iltimos nima desang qilman iltimos —Yeji ko'zyoshlarni daryo qilib o'tnib so'rardi nega bunday qilyotgani o'zi ham bilmasdi Taehyung esa tirjayib kichik yotoq oldiga borib o'tirdi
— Boshla —Taehyung nimani nazarda tutyotgani Yeji yaxshi tushnardi buni hohlmasdi u Taehyungdan nafratlanar edi u bilan birga bo'lishni turushni ham istmasdi lekin hayot unga huddi biron narsani talofat qilib berganday Yeji Taehyung tomon yaqinlashdi bu ishni qilishni istmasdi yurak yuragidan istmasdi lekin majbur bo'ldi va yerga cho'kladi va Taehyung kiyming tugmalarni yecha boshladi
Taehyung oldi qismi ko'rnib turardi Yeji esa yig'lamsirab ishini davom etardi Taehyungni sabri to bora tugab borardi va Yejini ko'tarib yotqoqa yotqizdi va bellaridan mahkam qisdi Yeji ing'ilab qo'ydi u hozir bilardi Taehyunga qarshlik ko'rsatish foydasizlikni Taehyung esa Yejini kiyimlaridan sekin asta holos etish barobarida chuqur va ehtirosli bo'sa olardi Yejini lablarni so'rib uzub olguday qilardi lekin Yejidan habar yoq
—Javob ber ahir boshqalarni o'pish uchun javob qaytarsanku—Taehyung bo'sani yanda chuqroq olardi Yeji esa Taehyungni bu kinoyli gapini yaxshi tushndi va javob qaytara boshladi Taehyungning esa uzun barmoqlari Yejini ichki kiymlarida to'xtadi va ulardan ham Yejini holos etdi
***
—Ko'nglim juda g'ash Hwang —Mary airaport kutish zalida olmonga qarab homush tortdi
—Mary sevglim hammasi yaxshi biz ketyabmiz qara sen o'sha zolimdan qutulyabsan biz endi o'z tarxmizni o'zmiz boshlaymiz —Hwang Maryni qo'lidan tutib gapirdi Mary esa Hwangga tabbasum qildi
—Hwang men xojatxonga borib kelaman—Mary Hwangni yuzidan o'pib qo'ygancha ayollar xojatxonasi tomon harkatlanadi Hwang esa unga qargancha qoldi
Mary qo‘lini sovuq suvga tutdi. Yuzini yuvdi, lekin yuragidagi o‘sha g‘amni ketkaza olmadi. Ko‘zguga qarab, chuqur nafas oldi. Ichkaridagi jimjitlik go‘yo dardi bilan yakkama-yakka qolgan kabi edi. U nigohini ko‘zgu orqali o‘ziga qadadi. Yuzida yarim tabassum, lekin ko‘zlarida zo‘rg‘a yashirilgan vahima.
“Bangchan topib kelsa-chi?” — bu savol miyasida yana qayta aylana boshladi.
—Yo‘q... endi orqaga yo‘l yo‘q, — deya pichirladi u.
Shu payt orqasidan eshik ohista g‘iyq etib ochildi. Mary seskanib orqasiga o‘girildi... va yuragi urishni to‘xtagandek bo‘ldi. Orqasida Bangchan turardi.
—Oh, … seni topishim bunchalik oson bo‘lishini bilmagan edim, — dedi u, sekin qadam tashlab yaqinlasha boshladi.
Mary orqaga tisarilar, muzlab qolgandek edi.
—Sen... bu yerda nima qilyapsan? — ovozi dag‘-dag‘ titradi.
—Men? Men seni olib ketgani keldim, albatta, — dedi Bangchan, uning tovushi shirin, ammo tagida pichoqdek xavf bor edi. — Nima, sen chindan Hwang bilan yashab ketaman, deb o‘yladingmi? Quyoncham juda ko'p sakradi
—Yo‘q! Men seni tanlamadim! Bangchan ... Men faqat... tinchlik xohladim... — Mary bo‘g‘ilib gapirdi, ko‘zlarida yosh.
Bangchan unga yaqinlashdi, orqa eshikni ichkaridan qulflab qo‘ydi.
Yejining bir oyog'ini yelkasiga qo'ygan Taehyung yonbosh pozasida u bilan aloqani davom ettirdi. Ortiq nolalarini yashirishga kuch topa olmagan Yeji yotoqqa tirmashib inqillashga kirishdi. Uning qimirlab tebranayotgan tanasining har bir qismini Taehyungning kuchiga yangicha kuch qo'shardi. Yejining nolalari va qichqiriqlari qiynoqli bo'lsa-da uning quloq pardalariga yoqimli o'rnashardi. Taehyung aloqa barobarida Yejining mitti ko'kraklarni so'rib tortardi va tabbasum qilib Yejining quloqalriga pichirladi
—Ko'kraking ustidagi xol— Taehyung o'sha yerni chuqur o'pa boshladi