...
Jungkook ulug'vor va sovuq villaning dahlizidan o'tib, o'zining yotoqxonasiga kirdi. Xonada chiroqlar o'chiq, faqat ulkan shisha oynalar ortidan tungi Seulning neon chiroqlari va yomg'ir tomchilari xonaga g'ira-shira yorug'lik taratib turardi.
U charm kurtkasini eshik yonidagi kresloga otdi-da, dush qabul qilish uchun hammomga yo'l oldi. Issiq suv tomchilari uning baquvvat yelkalari, bo'ynidagi va qo'llaridagi qora tatuirovkalari bo'ylab oqib tusharkan, Jungkook ko'zlarini yumdi. Ammo baribir ko'z oldida o'sha ko'k Nissan GTR va kaskasini yechib, sochlarini silkitgan Nam Jeaning qat'iyatli nigohi gavdalanaverdi. U qiz uning g'ururini topshirgandi, lekin Jungkookni g'azabdan ko'ra ko'proq boshqa narsa qiynardi: tuyg'ularning o'sha tanishligi.
Dushdan chiqib, beliga oq sochiqni bog'lagancha yotoqxonadagi ulkan oynaning qarshisida to'xtadi. Labi chetidan sizib chiqqan qon tomchisini barmog'i bilan artdi — poygadan oldingi dushmanlar bilan bo'lgan kichik to'qnashuv asorati. U karavotga yotib, tong otguncha kiprik qoqmay, shiftga tikilib chiqdi. Bu tun u uchun juda uzun va sirlarga boy bo'ldi.
Ertasi kuni tongda...
Quyosh nurlari Seul osmono'par binolari ortidan ko'tarilib, Jungkookning xonasini yoritganda, u allaqachon uyg'oq edi. Qora qimmatbaho kostyum-shimi, soatlarini taqib, pastga — nonushta zaliga tushdi.
Zaldagi uzun stol to'la, ammo uning ishtahasi yo'q edi. Faqat achchiq qora kofesidan ho'plab o'tirganda, zal eshigi shiddat bilan ochilib, ichkariga Kim Taehyung kirdi. Uning qo'lida qora charm papka bor edi. Taehyungning yuzidagi doimiy masxaraomuz tabassum o'rnini jiddiylik egallagandi.
Taehyung stolga yaqinlashib, qo'lidagi papkani Jungkookning kofe finjoni yoniga tashladi.
— Sening "jajji qizchang" oddiy poygachi emas ekan, Jungkook, — dedi Taehyung jiddiy ovozda, stulga o'tirarkan. — Uni topish oson bo'lmadi. Ma'lumotlarni o'qisang, kecha nima uchun senga o'sha nigoh tanish tuyulganini tushunasan.
Jungkook kofe finjonini sekin stolga qo'ydi. Uning yuragi kutilmaganda tezroq ura boshladi. U uzatilgan qora papkani ochdi. Eng birinchi sahifada Nam Jeaning surati va uning tagida katta harflar bilan yozilgan oilaviy klan nomi turardi.
Jungkook suratga tikilarkan, ko'zlari hayrat va daxshatdan kengayib ketdi. Papkadagi ism-sharif va ma'lumotlar uning o'tmishidagi eng qorong'u va qonli xotiralarni yuzaga chiqarib yuborgandi...Jungkook suratga tikilarkan, koʻzlari hayrat va qiziqishdan qorongʻulashdi. Papkadagi maʼlumotlar va Taehyungning ovozi xonadagi sokinlikni buzdi:
— Nam Jea. 22 yoshda, — gap boshladi Taehyung, stulga suyangancha kofe finjonini qoʻliga olib. — Uni shunchaki koʻchada yurgan poygachi qiz deb oʻylasang, adashasan, doʻstim. Otasi tiriklik vaqtida Seulning eng kuchli va mashhur poygachisi boʻlgan. Jeaga mashina haydashni, drift qilish sirlarini oʻsha odam oʻrgatgan. Ammo... oʻsha poygalarning birida halokatga uchrab, vafot etgan.
Jungkook qizning qora kaskadagi suratidan koʻz uzmay, Taehyungni diqqat bilan eshitardi.
— Onasi oddiy uy bekasi, hozirda Jeadan keyingi yolgʻiz ukasi — yuqori maktab oʻquvchisi bilan Yaponiyada yashaydi. Jea poygaga chamasi 16-17 yoshlarida qoʻshilgan va hozirda Seuldagi eng yosh poygachi hisoblanadi. Lekin eng qizigʻi bu emas, Jungkook...
Taehyung qogʻozlardan birini Jungkookning oldiga surdi. Unda Jeaning maktab davridagi surati bor edi.
— U maktabda oʻqib yurganida, butun maktabda faqat undagina oltin koʻkrak nishoni tushirilgan maxsus forma boʻlgan. Nega bilasanmi? Chunki matematika fanida unga teng keladigani yoʻq. U aqlli! Har bir harakatini, mashina haydashini, poygadagi burilishlarini dyuymigacha aniq hisob-kitob qiladi. Kecha seni qanday yutganini endi tushundingmi? U shunchaki tavakkal qilmadi, u seni sekundigacha hisoblab chiqdi.
Taehyung ovozini biroz pasaytirib, Jungkookga yaqinroq egildi:
— Va yana bir narsa... Otasining oʻlimidan soʻng, u bir marta kichik jinoyatga qoʻl urgan. Ammo politsiya hatto bu ish ustida bosh qotirib ham oʻtirmagan, chunki hech kim undan shubhalanmagan. Nam Jea oʻzining oʻsha aqlbovar qilmaydigan miyasi bilan ishni shunday tezlikda bajarganki, ortidan birgina kichik iz ham qoldirmagan. Demak, shuni bila olamizki, u oddiy poygachi qiz emas, aqlbovar qilmaydigan qizaloq ekan, doʻstim.
Jungkook papkani sekin yopdi. Lablari chetida boyagi sovuq, ammo gʻolibona tabassum yana paydo boʻldi. U qidirayotgan odam aynan mana shunday boʻlishi kerak edi — aqlli, xavfli va sirli.
— Matematik qiz ekan deysanmi? — Jungkook oʻrnidan turib, deraza yoniga bordi va tungi poygada qizning kalitni ilib olgan harakatini esladi. — Koʻramiz, mening tuzogʻimni ham dyuymigacha hisoblab chiqa olarmikin... U hozir qayerda?
Taehyung stol ustidagi planshet ekranini barmogʻi bilan surib, Seul markazidagi eng hashamatli avtosalonlardan birining joylashgan manzilini koʻrsatdi.
— Hozir u mana shu yerda. Oʻzi yutib olgan Porschengni texnik koʻrikdan oʻtkazish va oʻzining nomiga rasmiylashtirish uchun kelgan. Jin ursin, bu qizcha judayam shoshilyapti, Jungkook.
Jungkook soatiga qaradi. Labida xavfli bir tabassum oʻynadi.
— Ketdik. U daho boʻlsa, men qonunman. Oʻyinni boshlaymiz.
Seul markazidagi ulkan, oynavand avtosalon ichi sokin va qimmatbaho mashinalar hidi bilan toʻla edi. Nam Jea Porsche kalitini barmogʻida aylantirib, hujjatlarni imzolash uchun VIP kutish zalida oʻtirardi. U oʻz aqli va hisob-kitobiga ishongan holda mutlaqo xotirjam edi. Kechagi gʻalaba uni gʻururlantirgan, Jeon Jungkookdek xavfli mafiyani ortda qoldirgani unga qoʻshimcha adrenalin bergandi.
Kutilmaganda avtosalonning ogʻir shisha eshiklari ochilib, ichkariga qora kostyum-shimlardagi besh-oltita baquvvat soqchilar kirib keldi. Salon xodimlari nima boʻlayotganini tushunmay, qoʻrquvdan qotib qolishdi. Va nihoyat, ularning ortidan qora charm kurtkasini yelkasiga tashlab, sovuqqon nigohlar bilan Jeon Jungkook kirib keldi. Uning ortidan esa doimgidek Taehyung kuzatib kelardi.
Jea joyidan turmadi. Faqat qoʻlidagi qalamni stolga qoʻyib, kelayotgan yigitga tik boʻqdi. Jungkook toʻgʻri qiz oʻtirgan divan qarshisiga keldi-da, hech qanday ruxsatsiz uning roʻparasiga oʻtirdi. Ularning nigohlari toʻqnashganda xonadagi havo muzlab qolgandek boʻldi.
— Tezkor ekansan, Nam Jea, — Jungkook ovozini pastlatib, stolga biroz yaqinroq egildi. — Mening narsalarimga egalik qilishga judayam oshiqibsan?
Jea oʻzini xotirjam koʻrsatishga urinib, kiftini qoqdi:
— Men oʻz mehnatim va aqlim bilan yutgan narsani olyapman, Janob Jungkook. Bu yerda qonunbuzarlik yoʻq. Sizdek katta mafiya yutqazishni tan ololmayapti deb oʻylamayman.
Jungkook qizning bu gaplaridan gʻazablanish oʻrniga past ovozda, daxshatli darajada jozibali qilib kulib yubordi. Soʻng qoʻlini uzatib, stol ustidagi oʻsha qora charm papkani tashladi. Papka ochilib, ichidan Jeaning maktab davridagi surati, uning Yaponiyadagi oilasi va eng asosiysi — oʻsha politsiya yopolmagan yashirin jinoyati haqidagi hujjatlar sochilib ketdi.
Jeaning koʻzlari bir soniyaga kengaydi. Uning mukammal hisob-kitobida bu variant yoʻq edi. U Jungkookning uning oʻtmishini bu qadar tez qazib olishini kutmagandi. Tanasidan sovuq ter chiqib ketdi.
— Matematika dahosi, oltin koʻkrak nishoni... va mukammal jinoyat, — Jungkook qizning qoʻrquvini koʻrib, oʻyinni oʻzi boshqarayotganini his qildi. U stol ustidan hujjatlarni yigʻishtirib oldi-da, Jeaning yuziga yaqin keldi. — Politsiya bu ishni yopgan boʻlishi mumkin, lekin mening odamlarim emas. Agar mana shu qogʻozlar Seul prokuraturasiga yetib borsa... sening Yaponiyadagi jajji ukang va onangning hayoti qanday boʻlishini hisoblab chiqdingmi, aqlli qizcha?
Jea jagʻlarini mahkam qisdi. Kechagi qoʻrqmas qizdan asar ham qolmagandi. U hozir boʻrining qarshisida turganini angladi.
— Nima xohlaysan oʻzi? — Jeaning ovozi titrab chiqdi.
Jungkook oʻrnidan turdi, charm kurtkasini toʻgʻorlab, choʻntagidan oʻsha Porschening ikkinchi yordamchi kalitini chiqardi va qizning oldiga tashladi.
— Mashina senda qoladi. Pul ham. Lekin bugundan boshlab sen men uchun ishlaysan. Mening shaxsiy poygachim va... hisobchim boʻlasan. Har bir qadaming, har bir nafas tushishing mening nazoratimda boʻladi.
Jungkook eshik tomon yura turib, toʻxtadi va ortiga oʻgirilib, Jeaga maʼnoli qaradi:
— Bugun kechasi soat 12 da Gangnamdagi penthausimga kelasan. Kechikadigan boʻlsang... hisob-kitobing xato chiqqanini oʻshanda tushunib yetasan.
Jungkook va Taehyung salonni tark etishdi. Jea esa qoʻlida kalitni qattiq siqqancha, stol ustidagi suratlarga qarab qoldi. Yuragi daxshatli darajada tez urar, tomirlarida galyonli qon oqar edi. Bu safar u haqiqiy tuzoqqa tushgandi.
Nam Jea hashamatli divanda yolg'iz qolib, chuqur va titroq nafas oldi. Qo'lidagi Porsche kaliti kaftini og'ritadigan darajada qattiq siqilgan, miyasida esa faqat bitta narsa aylanardi: Jungkookning qora, tubsiz ko'zlari va uning shafqatsiz sharti.
U har bir harakatni dyuymigacha hisoblamoqchi bo'lgandi, lekin belgilangan vaqt yaqinlashgani sari formulalari ish bermayotgandek edi.
O'sha kuni tunda. Soat 23:50.
Gangnam markazidagi eng baland va dabdabali osmono'par binonining eng yuqori qavatidagi penthaus.
Lift eshiklari ochilib, Nam Jea keng zalga qadam qo'ydi. Xonada chiroqlar g'ira-shira, faqat shisha devorlar ortidagi Seulning neon chiroqlari ichkarini g'alati, sovuq yorug'lik bilan to'ldirib turardi. Xonada sokin, lekin daxshatli darajada og'ir klassik musiqa eshitilardi.
— Vaqtidanoq kelibsan, daho qizcha. Hisob-kitobda adashmasligingni bilardim, — zal to'radagi keng charm kreslodan tanish, past ovoz keldi.
Jungkook qo'lidagi qora viski to'la finjonini stolga qo'yib, sekin o'rnidan turdi. Uning egnidagi qora ko'ylakning yenglari shimarilgan, tugmalari biroz ochiq bo'lib, bo'ynidagi xavfli tatuirovkalari aniq ko'rinib turardi. U sekin qadamlar bilan Jeaga yaqinlashdi. Har bir qadami huddi o'ljasini kuzatayotgan bo'rining harakatidek sokin edi.
Jea joyida qotib turardi. U qora, tanasiga yopishib turgan ko'ylak kiygandi, uzun sochlari yelkasiga tushib turardi. Jungkook uning ro'parasida toʻxtadi. Ularning orasida juda qisqa masofa qoldi. Jungkookning qimmatbaho atiri va tamaki hidi xonadagi havoni yanada og'irlashtirgandek edi.
— Xo'sh, Janob Jungkook, men keldim, — Jea ovozi titramasligi uchun jagʻlarini mahkam qisdi va yigitning ko'zlariga tik qaradi. — Shartingiz nima? Men qanday ishlaringizni hisoblab berishim kerak?
Jungkook javob berishga shoshilmadi. U qadamini oʻzgartirib, sekin Jeaning atrofida aylana boshladi. U qizni boshdan-oyoq sovuqqonlik bilan koʻzdan kechirar, Jea esa uning har bir qadamini, ortida turganida ham quruq nafasi boʻyniga urilayotganini his qilib, ich-ichidan titrardi. Xonadagi psixologik bosim maksimal darajaga chiqqandi.
Jungkook qizning roʻparasiga qaytib keldi-da, qoʻllarini shimining choʻntagiga solib, biroz egildi. Yuzlari orasida sanoqli santimetrlar qolgandi.
— Ish haqida ertaga gaplashamiz, Jea, — Jungkookning ovozi pichirlashga oʻtdi. — Bugun esa men sening sabringni tekshirmoqchiman. Men uchun ishlaydigan odam har qanday qoʻrquv qarshisida koʻzini pirpiratmay tura olishi kerak. Ayting-chi, daho qizcha... sening matematikang hozir bu xonadan qochib ketish yoʻlini koʻrsata olyaptimi?
Jea koʻzlarini uzmay yigitning tubsiz qorachigʻlariga qaradi. Yuragi daxshatli tez urayotgan boʻlsa-da, u oʻzini sindirishga yoʻl qoʻymadi. Lablarida oʻsha oʻjar, masxaraomuz tabassumini zoʻrgʻa tikladi:
— Men hech qachon yutqazadigan o'yinga kirmayman, Jungkook. Va hozir qochish uchun hech qanday sabab koʻrmayapman.
Jungkook qizning bu jasoratidan soʻng unga yanada yaqinroq keldi, qoʻlini choʻntigidan chiqarib, barmoqlari bilan Jeaning iyak qismidan sekin chetga surdi. Bu oddiy, ammo oʻta kuchli jismoniy teginish xonadagi havoni birdaniga yondirib yuborgandek boʻldi.
Jungkook qizning bu jasoratidan soʻng unga yanada yaqinroq keldi. Qoʻlini choʻntigidan chiqarib, barmoqlari bilan Jeaning iyak qismidan sekin tutmoqchi boʻldi. Ammo Jea uning qoʻlini shartta siltab tashladi va bir qadam ham ortga chekinmay, Jungkookning koʻzlariga tik boqdi:
— Qoʻlingizni torting! Qanday haddingiz sigʻyapti? — Jeaning ovozi sovuq va qatʼiy chiqdi. U labida oʻsha achchiq istehzoni tiklab, davom etdi: — Politsiya yopgan ishni siz orqadan kovlab ochishingiz bu gʻalati emasmi? Yoki hali ham yutqazganingizni koʻtara olmayapsizmi, Janob Jungkook?
Jungkookning koʻzlari qisildi, xonadagi sokinlik yanada ogʻirlashdi. Lekin Jea toʻxtamoqchi emas edi. U Jungkookning naqadar xavfli mafiya ekanligini bilsa-da, uning gʻururini parchalashda davom etdi:
— Men sening ishching boʻlmayman. Oʻzingga boshqa ishchi topgin, Janob Jungkook. Men yoshligimdan hech kimning, hattoki ota-onamning ham gapiga quloq solmagan qizman. Endi ayt-chi, qandaydir menga yutqazgan mafiyaga boʻyin egamanmi? Xayolingga ham keltirma, azizim Jungkook...
"Azizim Jungkook..." Bu soʻzlar yigitning qulogʻiga xuddi qarsillab urilgan tarsakidek eshitildi. Seulda hech kim, hatto eng yirik klan boshliqlari ham Jeon Jungkookka bunaqa gaplarni aytishga botina olmasdi. Qiz ochiqchasiga uning eng nozik nuqtasiga — mafiyalik shaʼni va gʻururiga zarba bergandi.
Jungkookning yuzidagi oʻsha sovuqqon tabassum bir soniyada gʻoyib boʻldi. Uning jagʻ mushaklari taranglashdi, qop-qora koʻzlari gʻazabdan yonib ketgudek tus oldi. U sekin choʻntagidan telefonini chiqardi va ekranini Jeaning yuziga yaqinlashtirib, bitta tugmani bosdi.
Ekrandagi videoda Jeyaning Yaponiyadagi ukasi maktabdan chiqib, uyiga qaytayotgani va uning ortidan ikkita qora lyuks mashina sekin kuzatib borayotgani koʻrinib turardi.
— Haqiqatdan ham aqllisan, Jea. Lekin sening matematikang bitta narsani hisobga olmabdi, — Jungkook telefonni stolga tashladi-da, qizga daxshatli darajada yaqin keldi. Uning ovozi hozir har qanday quroldan xavfliroq yangradi. — Men oʻyinni halol oʻynamayman. Sen menga yutqazgan mafiya deyishing mumkin, lekin hozir sening daho miyang va oilangning hayoti mening kaftimda turibdi. Xoʻsh, aqlli qizcha... Endi qaysi formulang ularni qutqara oladi?
Sizlar doim shundaysiz, — dedi Jea ovozini bir tonga ham koʻtarmay, lekin har bir soʻzini pichoqdek qilib. — Halol ishlaydigan insonlarni koʻra olmaysiz. Gʻalabani doim gʻirromlik bilan yoki kuch ishlatib tortib olasiz. Ammo har doim ham kuch emas, aql ishlaydi! Men ukamga ishonaman, u oʻzini himoya qila oladi.
U Jungkookga yana bir qadam yaqinlashdi, yuzlari deyarli tegay deb qolgandi. Qizning nigohidagi daxshatli ishonch Jungkookni bir lahzaga dovdiratib qoʻydi.
— Yana bir narsa... meni oilam bilan qoʻrqita olaman deb oylama! Mening aqlim sening kuchingdan avval ishlaydi. Onamning oldida allaqachon tansoqchilarim bor, Yaponiyada ham oʻz odamlarim bor. Men sen oʻylagan, faqat matematikani biladigan zaif qiz emasman!
Jea bir necha soniya Jungkookning qotib qolgan yuziga qarab turdi-da, qadamini eshik tomon burdi.
— Bu safar ham men yutdim. Aqlim bilan, — dedi u ortiga qaramay.
Eshik dastasini ushlab, toʻxtadi. Goʻyo oxirgi nuqtani daxshatliroq qoʻymoqchi boʻlgandek, Jungkookga oʻgirildi va masxara qilgandek tabassum qildi:
— Xayr, azizim Jungkook... Kallangni ishlatishni oʻrgan! — deb labi bilan havoda oʻpich (air kiss) yubordi-da, eshikni qarsillatib yopib chiqib ketdi.
Bir necha soniyadan keyin penthausning qalin eshiklari ortidan — koridordan Jeaning qattiq, jarangdor va gʻolibona kulgisi eshitildi. U Jungkookning ustidan ochiqchasiga kulib ketgandi.
Xonada sukunat choʻkdi. Lekin bu xavfli, portlashdan oldingi sukunat edi. Jungkook hayotida birinchi marta bunaqa kamsitilishni, bunaqa magʻlubiyatni his qilayotgandi. Uning tomirlarida qon emas, gʻazab oqayotgandek edi. Boʻynidagi tatuirovkalari koʻkardi, koʻzlari qonga toʻldi.
— Jin ursin!!! — Jungkook bor ovozi bilan baqirib, roʻparasida turgan ogʻir charm stulni oyogʻi bilan daxshatli darajada qattiq tepib yubordi.
Stul shisha devorga borib urildi, stoldagi qimmatbaho viski finjoni esa yerga tushib, chil-chil boʻldi. U nafasini rostlay olmay, qoʻllarini stolga tiradi. Miyasida faqat bitta narsa aylanardi: Nam Jeani sindirish. Uni tiz choʻktirish va oʻsha magʻrur kulgisini abadiy oʻchirish!
Yarim soatdan keyin.
Taehyung penthausga shoshib kirdi. Erda yotgan shisha parchalari va Jungkookning qip-qizil koʻzlarini koʻrib, vaziyat jiddiyligini tushundi.
— Jungkook, nima boʻldi? Qiz qani? — deb soʻradi Taehyung sekingina.
Jungkook sekin boshini koʻtardi. Uning yuzida endi gʻazab emas, daxshatli, sovuq va qonli bir tabassum bor edi:
— U oʻyin boshladi, Taehyung... — Jungkook qoʻllarini musht qildi. — Seuldagi hamma odamlarimizni oyoqqa turgʻiz. U oʻzini daho deb oʻylayapti. Koʻramiz, uning odamlari mening oʻqlarimdan ham tezroq ishlar mikin... Oʻyin endi boshlandi.koʻzlaridagi qonli nigohni koʻrib, vaziyat hazil emasligini, Jungkookning ichidagi oʻsha uxlab yotgan shafqatsiz hayvon uygʻonganini angladi.
Jungkook qoʻllarini stolga tiragancha, chuqur va ogʻir nafas oldi. Uning ovozi xonadagi sovuq havoni ham muzlatib yuboradigan darajada past, ammo daxshatli chiqdi:
— Hali Nam Jeaga oʻzimning qanday shafqatsiz mafiya ekanligimni, xarakterimni koʻrsatmadim... — Jungkook jagʻ tishlarini bir-biriga botirdi. — Shu paytgacha u bilan faqat oʻynoqi munosabatda edim. Endi esa oʻzimni koʻrsatish vaqti keldi. Vaʼda beraman, oʻsha qizni ostimda, oyoqlarim orasida qiynayman va yigʻlab, mendan najot soʻrab yolvorishiga majburlayman! Jeon Jungkook nomim bilan vaʼda beraman. Koʻrasan oʻzing...
Taehyung hech narsa deya olmadi. U shunchaki bosh irgʻab, xonadan chiqdi va Jungkookning buyrugʻini bajarish uchun telefonini qoʻliga oldi.
Jungkook esa qorongʻu oynadan tungi Seul koʻchalariga tikilib qoldi. Uning koʻz oldida faqat Nam Jeaning masxaralovchi kulgisi va oʻsha havodan yuborgan oʻpichi turardi. Ammo u bu kulgining umri juda qisqa ekanligini yaxshi bilardi.