My little liar
Taesoo qonga belangan uydan chiqib, tun qorong'uligiga singib ketdi. U shoshilinch ravishda o'ziga tayyorlab qo'yilgan soxta pasport va hujjatlarni olib, aeroportga yo'l oldi. Samolyot bortida o'tirarkan, derazadan pastda qolayotgan Seul chiroqlariga qarab, yuzida hech qanday ifoda ko'rsatmaslikka urindi. Chunki u professional edi, unga berilgan eng katta vazifa muvaffaqiyatli yakunlangandi.
Samolyot Kaliforniyaga qo'ngach, Taesoo chekka bir hududda joylashgan, hech kim bilmaydigan shaxsiy hovlisiga yetib keldi. Bu uy uning erkinlik va xavfsizlik orzusi edi. Eshikni ochib ichkariga kirdi, kalitlarni stol ustiga tashladi va telefonini chiqardi. O'sha maxfiy raqamga qayta qo'ng'iroq qildi.
G'ildirakning narigi tarafida o'sha sovuq va buyruqboz ovoz eshitildi:
— "Hammasi tugadimi? Izlar qolmadimi?"
Taesoo chuqur nafas olib, ovozini barqaror ushlashga
harakat qildi:
— "Ha. Hammasi rejadagidek bo'ldi. Kim Taehyung endi yo'q. Guruh parokanda bo'ladi. Mening vazifam tugadi, endi meni tinch qo'ying," — dedi va javobni ham kutmasdan telefonni o'chirib qo'ydi.
Telefon stol ustiga tushishi bilan xonaga og'ir, vahimali sukunat cho'kdi. Taesoo shu paytgacha o'zini majburlab ushlab turgan hamma to'siqlar bir lahzada qulaganini his qildi. U devorga suyangancha asta yerga o'tirib qoldi. Ustidagi kiyimlarida hamon Taehyungning qurib qolgan qon dog'lari bor edi.
Kutilmaganda uning tomog'iga achchiq bir hiqichoq tiqildi. U qo'llari bilan yuzini to'sib, o'ksib-o'ksib yig'lay boshladi. Butun uyni uning faryodi va o'kinchli ovozi qopladi. U shunchaki yig'lamasdi, uning ich-eti kuyib, vujudi titrayotgandi.
— "Kechir... Meni kechir, Tae..." — deya pichirladi u ko'z yoshlariga bo'g'ilib. — "Mening boshqa choram yo'q edi... Ular mening oilamni, hayotimni garovga olishgandi... Agar seni o'ldirmaganimda, baribir ikkimizni ham tirik qo'yishmasdi..."
Taesoo tizzalarini quchoqlab, boshini egdi. Uning ko'z oldidan Taehyungning o'sha kecha o'lim to'shagida yotib, unga aytgan oxirgi so'zlari, o'sha nafrat va og'riq aralash bo'shashgan nigohlari sira ketmasdi. Bo'ynidagi Taehyung taqib qo'ygan o'sha kumush zanjirni qo'llari bilan mahkam qisib ushladi. Zanjirning o'tkir qirralari kaftini og'ritib, terisiga botib kirdi, ammo bu og'riq yuragidagi azob oldida hech
narsa emas edi.
— "Seni sevardim... Men seni rostdan ham juda qattiq sevardim, Taehyung!" — deb baqirdi u bo'sh xonaga qarab, go'yo ovozi o'sha yiroqdagi Seulga yetib boradigandek. — "Senga aytgan har bir shirin so'zim, har bir kulgim rost edi... Men sening yoningda ilk bor baxtni his qilgandim... Meni kechir, yolg'izim, kechir..."
U tun bo'yi o'sha sovuq polda o'tirib, o'zini qarg'ab, yig'lab chiqdi. Taesoo endi butunlay erkin edi, uni hech kim ta'qib qilmasdi, ammo u o'z qo'llari bilan hayotidagi yagona va haqiqiy sevgisini o'ldirgan edi. Bu Kaliforniyadagi chiroyli uy endi uning uchun erkinlik maskani emas, umrbod chiqolmaydigan eng daxshatli va qorong'u qamoqxonasiga aylangandi.
Oradan haftalar oʻtdi. Kaliforniyaning quyoshli kunlari ham Taesooning ichidagi qorongʻulikni yorita olmasdi. U oʻzini butun dunyodan uzib qoʻygan, uydan deyarli chiqmas, faqat oʻtmish xotiralari va vijdon azobi bilan yashardi. Biroq, soʻnggi kunlarda uning jismoniy holatida gʻalati va tubdan oʻzgarishlar sezila boshladi.
Hammasi ertalabki kutilmagan koʻngil aynishlaridan boshlandi. Avvaliga Taesoo buni doimiy stress, uyqusizlik va ovqatlanish tartibining buzilishiga yoʻydi. Axir u necha kundirki tuzukroq narsa yemagan, faqat achchiq qahva bilan kun kechirayotgan edi. Ammo kunlar oʻtishi bilan bu holat yoʻqolmadi, aksincha, yanada kuchaydi. Hatto oʻzi yaxshi koʻradigan taomlarning hidi ham uning koʻnglini ozdiradigan boʻlib qoldi.
Tanasidagi doimiy holsizlik, tez-tez boshi aylanishi va kayfiyatining keskin oʻzgarishi qizni jiddiy tashvishga sola boshladi. Baʼzida u shunchaki divanda oʻtirib, hech qanday sababsiz yigʻlab yuborar, bir necha daqiqadan soʻng esa oʻzini mutlaqo hissiz va boʻshliqda koʻrardi. Uning vujudi xuddi oʻziga boʻysunmayotgandek, ichida qandaydir yangi evrilish yuz berayotgandek edi.
Bir kuni kechasi Taesoo hammomdagi koʻzguga qaradi. Uning yuzlari oqargan, koʻzlari ostiga koʻk halqalar tushgan edi. Qoʻllari beixtiyor boʻynidagi oʻsha kumush zanjirga, soʻngra asta-sekin pastga — qorniga tushdi. Shu lahzada uning miyasiga dahshatli va ayni paytda yuragini larzaga keltiruvchi bir fikr urildi. U taqvimga qaradi va oʻz hisob-kitoblarida adashmaganini tushundi.
Ertasi kuni ertalab u dorixonadan shoshilinch ravishda test sotib oldi. Uyga qaytib, natijani kutayotgan bir necha daqiqa uning hayotidagi eng uzun va azobli soniyalarga aylandi. Test tayyor boʻlgach, u titrayotgan barmoqlari bilan plastik tayoqchani koʻtardi.
Ikkita yaqqol qizil chiziq.
Taesoo lol qolib, devorga suyanganicha yerga oʻtirib qoldi. U homilador edi. Bu oʻsha daxshatli yakuniy kechada, Seuldagi oʻsha qonli tundan oldin sovgʻa qilingan otashin sevgining soʻnggi va tirik ramzi edi. U oʻz qo'llari bilan hayotiga nuqta qoʻygan Kim Taehyungning farzandini yuragi ostida olib yurgan edi.
Qizning koʻzlaridan yana yosh quyilib keldi, lekin bu galgi yoshlar faqatgina azobdan emas, balki kutilmagan bir qoʻrquv va ilinjdan edi. U oʻlim toʻshagida yotgan Taehyungning soʻnggi nigohini esladi: "Sening koʻzlaringdagi yolgʻonni koʻra olmagan men ahmoqman..."
Taesoo qornini mahkam quchoqlab pichirladi:
— "Tae... sening zuryoding yashayapti. Men uni asrayman. Bu safar seni emas, sening davomiyatingni dushmanlardan himoya qilaman..."
Uning hayoti endi butunlay boshqa maʼno kasb etgandi. U endi shunchaki qochqin yoki qotil emas, balki dunyodagi eng xavfli mafiya rahbarining tugʻilajak farzandining onasi edi. Va bu sirni Kaliforniyadagi mana shu uydan boshqa hech kim bilmasligi kerak edi.
Taesoo doim oʻzi bilan Taehyungning oq shoyi roʻmolchasini olib yurardi. Bu shunchaki mato parchasi emas, balki uning qora va qonli dunyosidan qolgan eng pokiza, eng qadrli xotira edi. Roʻmolchaning chetiga Taehyungning oʻz qoʻllari bilan bitilgan va uning klaniga tegishli ekanligini bildiruvchi nafis ramz tushirilgan boʻlib, u uzoq vaqt davomida Taehyungning oʻziga xos qimmatbaho atri va tamaki hidini saqlab keldi. Taesoo Kaliforniyaning issiq koʻchalarida yurganda ham, uyida yolgʻizlikda oʻtirganda ham bu roʻmolchani kaftlari orasida mahkam qisib olar, goʻyoki uni qoʻyib yuborsa, Taehyung bilan bogʻlab turgan soʻnggi koʻrinmas ip ham uzilib ketadigandek tuyulardi.
Homiladorlik davri ogʻirlashgani sayin, bu roʻmolcha uning uchun yagona tasalli manbaiga aylandi. Har gal koʻngli aynib, vujudi kuchsizlikdan titraganda, yoki tunda daxshatli tushlardan uygʻonib, Seuldagi oʻsha qonli tush va Taehyungning soʻnggi nafasidagi ogʻriqli soʻzlari qulogʻi ostida jaranglaganda, u roʻmolchani yuziga bosib, oʻksib-oʻksib yigʻlardi. Oʻsha matoda Taehyungning iliqligi, uning shahvoniy va ehtirosli nafasining aksi qolgandek edi. Taesoo oʻz vujudida mafiya qirolining zuryodini olib yurganini his qilgan lahzalarda roʻmolchani qorniga qoʻyar va goʻdak otasining hidini sezishini, uning qonidagi shafqatsizlik emas, balki faqat Taesooga koʻrsatgan oʻsha cheksiz mehri oʻtishini ich-ichidan soʻrardi.
Kunlarning birida, Kaliforniyaning chekka sohilida sayr qilib yurganida, kuchli shamol roʻmolchani uning qoʻlidan yulqib oldi. Matoning havoda uchib, okean toʻlqinlari sari ketayotganini koʻrgan Taesooning yuragi urishdan toʻxtagandek boʻldi. U oʻzining homiladorligini, dushmanlardan yashirinib yurganini va har bir qadami xavfli ekanligini butunlay unutib, roʻmolchaning ortidan suvga otildi. Toʻlqinlar uning oyoqlarini muzlatib, kiyimlarini ogʻirlashtirsa ham, u faqat bir narsani — Taehyungning hidini saqlayotgan oʻsha soʻnggi omonatni qutqarishni oʻylardi. Roʻmolchani suvdan tortib olib, uni koʻksiga bosganida qiz hoʻl qum ustiga yiqildi va oʻzini tutolmay faryod urib yigʻlab yubordi.
Bu roʻmolcha uning ham qutqaruvchisi, ham eng katta azobi edi. U har safar matoga qaraganida oʻz qoʻllari bilan sanchgan beshta pichoq zarbini, Taehyungning oppoq koʻylagida kengayib borgan qon dogʻlarini va uning koʻzlaridagi "Meni oʻldirding" degan cheksiz hayratni qayta-qayta yashardi. Ammo shunga qaramay, u roʻmolchadan voz kecha olmasdi. Chunki bu mato uning kelajakda dunyoga keltiradigan farzandiga otasi haqida soʻzlab bera oladigan yagona tirik guvoh, Taehyungning bu dunyoda haqiqatdan ham yashagani va uni jondan ortiq sevganining yagona isboti edi.
Kaliforniyaning tinch va sokin qirgʻoqlarida vaqt toʻlqinlar kabi shoshmasdan, ammo toʻxtovsiz oqib oʻtdi. Oʻsha daxshatli tundan bir necha oy oʻtib, qishning sovuq bir tongida Taesooning uyi chaqaloqning yigʻisi bilan toʻldi. U oʻgʻil farzand dunyoga keltirdi. Bolakayning koʻzlari xuddi otasiniki kabi chuqur, oʻtkir va sirli edi. Taesoo unga qarab, har safar Kim Taehyungning siymosini koʻrar, yuragi ham baxtdan, ham cheksiz sogʻinch va pushaymondan ezilardi. U bolaga otasining xotirasini eslatuvchi, ammo oʻtmishning qora soyalaridan yiroq boʻlgan goʻzal bir ism qoʻydi.
Yillar bir-birini quvib oʻtdi. Oradan roppa-rosa besh yil vaqt oʻtdi.
Bu vaqt ichida Taesoo butunlay oʻzgargan, uning koʻzlaridagi oʻsha sovuqqon qotil qiyofasidan asar ham qolmagandi. U endi faqat oʻgʻli uchun yashaydigan, uni har bir xavf-xatardan asraydigan mehribon ona edi. Oʻgʻilchasi ulgʻayib, besh yoshga toʻlgan, u hovlida chopib yurar, har doim onasining choʻntagida yoki qoʻlida boʻladigan oʻsha qadrdon oq shoyi roʻmolchani oʻynashni yaxshi koʻrardi. Taesoo oʻgʻliga otasi haqida koʻp gapirib berardi: "Otang juda kuchli, mard va olijanob inson edi. U bizni juda yaxshi koʻrardi," deb pichirlardi, koʻzlariga yosh olib. U hamon oʻsha besh marta sanchilgan pichoq zarbini va oʻz qoʻllari bilan sodir etgan jinoyatini tunda tushlarida koʻrib, daxshat ichida uygʻonardi. U Taehyungni oʻlik deb hisoblar va bu dunyodagi eng katta azobi shu yolgʻizlik deb bilar koʻnikib ketgandi.
Kunlarning birida, Kaliforniyada quyosh botayotgan, osmon qizgʻish-binafsha rangga burkangan sokin bir oqshomda, Taesoo hovlidagi kursida oʻtirib, oʻgʻlining qum bilan oʻynayotganini kuzatayotgan edi. Toʻsatdan hovli darvozasi oldida qora, hashamatli mashina kelib toʻxtadi. Bu shtatda bunday mashinalar deyarli yurmasdi, shuning uchun Taesooning ichki instinktlari darhol hushyor tortdi. U oʻrnidan turib, oʻgʻlini orqasiga yashirdi va qoʻlini choʻntagidagi maxfiy quroliga uzatdi.
Mashina eshigi sekin ochildi. Ichkaridan uzun, qora plash kiygan, qadamlari vazmin va salobatli bir yigit tushdi. U boshidagi shlyapasini biroz koʻtardi va toʻgʻri Taesoo tomonga qarab yura boshladi.
Har bir yaqinlashayotgan qadam Taesooning yuragiga ogʻir zarba boʻlib urilardi. Bu qomat, bu yurish... unga shunchalik tanish ediki, qiz nafas olishni ham unutib qoʻydi. Nihoyat, yigit quyosh nurlari ostida yuzini koʻrsatdi.
Bu Kim Taehyung edi.
U tirik edi. Yuzida, dudoqlari chetida oʻsha daxshatli tundan qolgan kichik bir chiziq — chandiq bor edi, ammo uning oʻsha oʻtkir, baxmaldek chuqur va jozibali nigohi mutlaqo oʻzgarmagandi. Oʻsha kecha beshta pichoq zarbi uning hayotiga nuqta qoʻya olmagan, u oʻlim yoqasidan qaytib, oʻz imperiyasini qayta tiklagan va besh yil davomida faqat bir maqsad — oʻzining yagona sevgisi va xiyonatkorini topish uchun yashagan edi.
Taesooning qoʻllari boʻshashib, pastga tushdi. Koʻzlaridan yosh tepadagi yomgʻirdek oqib kela boshladi. U bunga ishona olmasdi, bu oʻngimi yoki navbatdagi daxshatli tushmi, ajratolmay qoldi.
— "Tae... Taehyung? Bu... bu qanday boʻlishi mumkin?" — deb pichirladi u, ovozi titrab.
Taehyung bir necha qadam narida toʻxtadi. Uning nigohi avval Taesooga, keyin esa qizning ortidan moʻtabar koʻzlari bilan qarab turgan besh yoshli bolakayga tushdi. Bolaning qoʻlida Taehyungning oʻsha oq shoyi roʻmolchasi bor edi. Buni koʻrgan Taehyungning koʻzlarida bir lahzaga shafqatsiz mafiya boshligʻining nigohi yoʻqolib, oʻrnini cheksiz bir hayrat, ogʻriq va sogʻinch egalladi. U hamma narsani — bu bola kimniki ekanligini, Taesoo nega uni oʻldirishga majbur boʻlganini va oʻtgan besh yil ichida qiz qanday azobda yashaganini bir lahzada anglab yetdi.
Taehyung sekingina plashining tugmasini yechib, qornidagi oʻsha beshta pichoq oʻrnidan qolgan chuqur chandiqlarga qoʻlini qoʻydi. Keyin esa Taesooning koʻzlariga tikilib, oʻsha mashhur, past va jozibali ovozida pichirladi:
— "Sening koʻzlaringdagi yolgʻonni koʻra olmagan men ahmoq edim, Taesoo... Lekin sening bu koʻz yoshlaringdagi haqiqatni va mana bu bolada yashayotgan sevgimizni koʻrmaslik uchun butunlay koʻr boʻlishim kerak."
U qoʻllarini ochdi. Taesoo boshqa oʻzini tutib tura olmadi. U yugurib borib, oʻzini Taehyungning baquvvat, issiq bagʻriga otdi. Besh yillik ayriliq, qon, azob va hiqichoqlar oʻsha lahzada Kaliforniyaning botayotgan quyoshi ostida erib ketdi. Taehyung uni mahkam quchoqlab, sochlaridan oʻparkan, ularning kichik oʻgʻli ham qoʻlidagi roʻmolcha bilan ularning yoniga kelib, otasining kiyimidan tutdi. Oʻtmish qanchalik qora boʻlmasin, kelajak endi ular uchun qaytadan boshlanayotgan edi.
Taesooning ovozi butunlay boʻgʻilib, Kaliforniya sohilining shoʻr shamolida zoʻrgʻa eshitiladigan pichirlashga aylandi. U Taehyungning baquvvat yelkalariga peshonasini tiragancha, koʻz yoshlari bilan uning qora plashini hoʻl qilardi. Besh yil davomida ichida toʻplanib qolgan, yuragini kemirgan oʻsha eng ogʻir, eng daxshatli soʻzlar nihoyat tiliga koʻchgandi.
— "Men majbur edim, Tae... Meni majburlashdi..." — uning butun vujudi titrar, qoʻllari Taehyungning kiyimlariga shunchalik mahkam yopishgandiki, barmoqlarining boʻgʻimlari oqarib ketgandi. — "Ular hammasini bilishardi. Bizning har bir uchrashuvimizni, har bir lahzamizni kuzatib yurishgan ekan. Agar men oʻsha kecha oʻsha pichoqni urmaganimda... agar men oʻsha qoʻngʻiroqni qilib, topshiriq bajarildi deganimda, ular mening oilamni, hayotimni va... eng daxshatliysi, mening ichimdagi mana shu kichik moʻjizani yoʻq qilishmoqchi edi."
Taesoo boshini koʻtarib, Taehyungning koʻzlariga qaradi. Uning yuzlarida qon dogʻlari yoʻq edi, lekin cheksiz ruhiy azobning chuqur izlari yaqqol koʻrinib turardi.
— "Senga pichoq sanchayotganimda, mening ham yuragim parchalangan, Tae. Har safar qoʻlim harakat qilganda, oʻzimni ham oʻldirayotgandek edim. Oʻsha sovuq polda sening qonga belanib yotganingni, menga aytgan oʻsha soʻzlaringni biror soniya ham unuta olganim yoʻq. Har bir oʻtgan kunim qamoqxonaga aylandi. Men seni qutqarish uchun, seni bu iflos oʻyindan butunlay olib chiqib ketish uchun va mana shu bolani yorugʻ dunyoga keltirish uchun oʻsha daxshatli qotil qiyofasini kiyishga majbur boʻldim. Kechir meni... Iltimos, meni kechir..."
Taehyung indamay qizning yuziga tikilib turardi. Uning yuzidagi chandiq botayotgan quyosh nurida qizarib koʻrindi. U uzoq vaqt davomida, shifoxona toʻshagida oʻlim bilan olishayotganda ham, guruhdagi sotqinlarni birma-bir jazolayotganda ham ichida faqat bitta savol bilan yashagan edi: "Nega?" Mana endi u haqiqatni eshitib turardi. Uning koʻzlaridan oʻsha sovuq, shafqatsiz mafiya rahbarining nigohi butunlay oʻchdi. Oʻrnini cheksiz bir dard va tushunish egalladi.
Taehyung chuqur xoʻrsinib, Taesooning yuzidan oqayotgan koʻz yoshlarini bosh barmogʻi bilan asta artdi. Keyin esa uni yanada mahkamroq bagʻriga bosdi. Uning issiq nafasi Taesooning qulogʻi ostida eshitildi:
— "Bilaman, Taesoo... Endi hammasini bilaman," — dedi u, ovozi past va xotirjam chiqdi. — "Meni chindan ham oʻldira oladigan yagona narsa sening pichogʻing emas, balki sening menga boʻlgan sevgining yolgʻon boʻlishi edi. Lekin mana bu bola... sening mana shu yoshlaring menga hammasini aytib turibdi. Sen oʻsha kecha mening hayotimni olmading, sen mening davomimni asrab qolding."
Taehyung yerga, oʻzining oq shoyi roʻmolchasini ushlab, hayron boʻlib qarab turgan oʻgʻlining yoniga tizzaladi. U bolakayning kichik qoʻlchalaridan tutib, uni bagʻriga tortdi. Taesoo ham ularning yoniga choʻkkalab, besh yil deganda ilk bor oʻzini xavfsiz va erkin his qildi. Ular Kaliforniya sohilida, gʻuborli va qonli oʻtmishni ortda qoldirib, yangi hayot soatlarini birga qarshi olishayotgan edi.