My first and last love
— Agar seni yana bir bor ko‘rish imkoni berilganda o‘lishga ham tayyor edim...
Seulning rutubatli tunida Minsu eski chiroq nurida navbatdagi tarixiy romanini varaqlardi. Uning xonasi gersoglar, ballar va aslzodalar haqidagi kitoblar bilan to‘la bo‘lsa-da, o‘zi oddiy, charchagan talaba edi. U kitobdagi go‘zal va xavfli dunyoga mahliyo bo‘lib ko‘z yumdi.
To‘satdan yuziga urilgan sovuq shamol va havoning og‘ir, namchil hidi uni uyg‘otib yubordi. Minsu ko‘zini ochdi-yu, daxshatdan nafas ololmay qoldi.
Atrofda na tanish kitob javonlari, na Seulning miltillovchi chiroqlari bor edi. U ulkan, qorong‘u va haybatli qasrning balkonida turardi. Egnida esa og‘ir, qon rangidagi shoyi ko‘ylak, barmoqlarida esa sovuq tilla uzuklar.
— "Malika Minsu, nega bu yerda turibsiz? Hali-zamon ball boshlanadi," — dedi ortidan kelgan sovuq ovoz.
Minsu ortiga o‘girildi-yu, yuragi qinidan chiqib ketayozdi. Bu ovoz u o‘qigan kitobdagi eng beshafqat xizmatkorning ovozi edi. U tush ko‘rmayotgan edi. U endi shunchaki kitobxon emas, balki qismati fojia bilan tugashi kerak bo‘lgan malikaning tanasida edi.
Pastda, saroy hovlisida o‘nlab ot aravalar to‘xtar, dabdabali kiyingan aslzodalar ballga oqib kelishardi. Minsuning qo‘llari titray boshladi. U bu hikoyaning qanday yakunlanishini — kim o‘lishi va kim xiyonat qilishini juda yaxshi bilar edi.
Taqdir charxi aylanib bo‘lgan, qonli va romantik asar sahifalari Minsu uchun haqiqatga aylangan edi. Endi u omon qolish uchun bu qonli o‘yinning qoidalarini o‘zgartirishi shart.
Minsu titrayotgan qo‘llari bilan balkon panjarasini mahkam siqdi. Pastda, mash’allar nuri ostida dabdabali aravalar to‘xtamas, aslzodalar birin-ketin saroyga kirib kelishardi. U kitobdan bilardi: bugungi ball shunchaki bayram emas, balki qatlni o‘z ichiga olgan siyosiy tuzoq edi.
— "Malika, gersog Jeonning o‘g‘li keldi. U sizni kutmoqda," — xizmatkorning ovozi sovuq va qat’iy edi.
Minsu chuqur nafas olib, ulkan zalga qarab yurdi. Har bir qadami qasrning tosh pollarida aks sado berar, yuragi esa vahimadan qinidan chiqqudek urardi. Zalning og‘ir eshiklari ochilganda, minglab shamlar nuri ko‘zini qamashtirdi. Atrofda tilla suvi yuritilgan niqoblar, soxta tabassumlar va pichir-pichirlar...
To‘satdan butun zal sukunatga cho‘mdi.
Zalning narigi chetida, qorong‘u ustunlar soyasidan bir yigit ajralib chiqdi. Bu
Jungkook edi — gersog Jeonning yolg‘iz o‘g‘li, kitobdagi eng sirli va xavfli qahramon. Uning qop-qora kiyimi va o‘tkir, muzdek nigohi Minsuning butun vujudini muzlatib qo‘ygandek bo‘ldi.
Jungkook sekin odimlab Minsuning qarshisiga keldi. Uning nigohida nafratmi yoki qiziqish borligini anglab bo‘lmasdi. U malikaning titrayotgan qo‘lini oldi-da, lablarini uning kaftiga yaqinlashtirdi. Lekin uning ovozi faqat Minsu eshitadigan darajada pichirlab chiqdi:
— "Bugun juda go‘zalsiz, malika. Afsuski, bu go‘zallik sizni tonggacha saqlab qola olmasligi mumkin..."
Minsu yigitning ko‘zlariga tik qaradi. U kitobni o‘qiganida Jungkookning malikadan nafratlanishini bilar edi, lekin uning qarshisida turgan bu tirik insonning nafasi va sovuq nigohi kitobdagi harflardan ko‘ra dahshatliroq edi.
Minsu bilar edi: agar hozir u bilan raqsga tushmasa, fitna shu yerning o‘zida boshlanadi. Agar tushsa, Jungkookning yuragidagi qora niyatni o‘zgartirishi kerak.
— "Meni o‘lim bilan qo‘rqityapsizmi, gersog?" — Minsu kutilmaganda o‘z ovozidagi qat’iyatdan hayratga tushdi. — "Yoki raqsga taklif qilyapsizmi?"
Jungkookning labida sovuq va qabih bir tabassum paydo bo‘ldi.
Musiqa boshlandi. U malikaning belidan mahkam quchoqlab, uni zal markazi sari tortdi. Bu shunchaki raqs emas, balki hayot va mamot orasidagi kurashning boshlanishi edi.
Musiqa sadosi ostida ular zal bo‘ylab aylanar ekan, Minsu Jungkookning barmoqlari uning belini naqadar qattiq siqib turganini his qildi. Bu raqs emas, go‘yoki jangga o‘xshardi. Atrofdagi aslzodalarning nigohlari ularga sanchilgan, har bir pichir-pichir ortida zaharli til bor edi.
— "Siz o‘zgaribsiz, malika," — dedi Jungkook uning qulog‘iga yaqinlashib. Uning ovozi xuddi charxlangan pichoqdek keskir edi. — "Odatda bu vaqtda qo‘rquvdan yig‘layotgan bo‘lardingiz. Nega ko‘zlaringizda o‘lim vahimasi ko‘rinmayapti?"
Minsu uning ko‘zlariga tik qaradi. U kitobdan bilar edi: Jungkookning otasi — gersog Jeon malikaning oilasini taxtdan ag‘darishni rejalashtirgan. Jungkook esa bu rejani amalga oshiruvchi jallod edi.
— "Chunki men bu kecha qanday tugashini bilaman, gersog," — deb javob berdi
Minsu past ovozda. — "Sizning cho‘ntagingizdagi o‘sha kichik shisha ichidagi zahar, ichimliklar tarqatilganda mening qadahimga tushishi kerak, shunday emasmi?"
Jungkook bir soniyaga to‘xtab qoldi. Uning muzdek nigohida kutilmagan hayrat chaqnadi. Raqs harakati buzildi, ammo u darhol o‘zini qo‘lga olib, Minsuni yanada yaqinroq tortdi. Ularning nafasi bir-biriga urilib turardi.
— "Buni qayerdan bilasiz?" — uning ovozi endi tahdidliroq chiqdi.
— "Men nafaqat buni, balki otangiz sizni ham aldaganini bilaman," — dedi Minsu, yuragi daxshatli tezlikda urayotgan bo‘lsa-da. — "Zaharli sharobni ichganimdan so‘ng, aybni sizning bo‘yningizga qo‘yishadi. Siz faqat qurbonlikka keltiriladigan piyodasiz, Jungkook."
Musiqa avjiga chiqdi.
Jungkookning nigohi zalning to‘rida o‘tirgan otasiga, so‘ng yana Minsuning qat’iyatli ko‘zlariga tushdi. U birinchi marta bu "o‘yinchoq" malikaning so‘zlarida haqiqat borligini his qildi.
Shu payt xizmatkorlar oltin patnislarda sharob to‘la qadahlarni olib kira boshlashdi. Taqdiriy daqiqa yaqinlashayotgan edi.
— "Menga ishoning," — deb pichirladi Minsu, uning qo‘lini mahkam qisib. — "Agar yashashni istasangiz, qadahlarni almashtiring. Bu nafaqat mening, balki sizning ham so‘nggi imkoningiz."
Jungkookning yuzida murakkab hislar zohir bo‘ldi: nafrat, shubha va kutilmagan bir tuyg‘u — qiziqish. U o‘limga mahkum etilgan malikaning bunday jasoratini kutmagan edi.
Xizmatkor ularning yoniga yaqinlashdi. Jungkookning qo‘li zaharli qadah sari cho‘zildi... Minsu nafasini ichiga yutib, uning keyingi harakatini kuta boshladi.
Jungkookning barmoqlari qadahning sovuq billuriga tegdi. U bir soniya to‘xtab, Minsuning ko‘zlariga chuqur tikildi — go‘yo uning ruhini o‘qib olmoqchidek. So‘ng kutilmaganda, chaqqonlik bilan ikkala qadahni ham patnisdan oldi.
Zalning chetida kuzatib turgan gersog Jeonning yuzida g‘alaba tabassumi paydo bo‘ldi. U o‘g‘lining zaharli sharobni malikaga berishini kutayotgan edi.
Ammo Jungkook hamma kutgan ishni qilmadi. U zaharli qadahni Minsuga uzatish o‘rniga, uni o‘zining lablariga yaqinlashtirdi.
— "Nima qilyapsiz?!" — Minsuning ovozi vahimadan titrab chiqdi. Bu kitobda yo‘q edi! Jungkook o‘zini qurbon qilmasligi kerak edi!
Jungkook sharobdan bir qultum ichdi va qadahni yerga otdi. Billur idish ming bo‘lakka bo‘linib, butun zalga jarangdor sado berdi. Musiqa taqqa to‘xtadi. Hamma ularga qarab qoldi.
— "Bu sharobning ta'mi achchiq ekan, xuddi sizning yolg‘onlaringizdek, otajon," — dedi Jungkook baland ovozda, o‘z otasiga qarab.
Uning rangi oqara boshlagan, ammo ko‘zlaridagi olov so‘nmagan edi.
U muvozanatini yo‘qotib, Minsuning yelkasiga suyandi. Uning butun og‘irligi Minsuning ustiga tushdi. Minsu uni mahkam quchoqlab qoldi. Jungkookning nafasi og‘irlashib, issiq harorati malikaning yuziga urildi.
— "Nega... nega bunday qildingiz?" — deb so‘radi Minsu ko‘z yoshlari bilan.
Jungkook uning qulog‘iga zo‘rg‘a pichirladi:
— "Siz aytganingizdek... men piyoda bo‘lishdan charchadim. Agar o‘lsam ham, sizning qo‘lingizda o‘lishni afzal ko‘rdim, sirli malikam..."
Shu payt gersog Jeon g‘azab bilan o‘rnidan turdi:
— "Sotqinlar! Ikkisini ham zindonga tashlang!"
Soqchilar qilichlarini yalang‘ochlab ularga yaqinlasha boshlashdi.
Minsu endi nafaqat o‘zining, balki o‘zi sevib qolgan "yovuz" qahramonning ham hayoti uchun kurashishi kerak edi. U Jungkookning belidagi kumush xanjarni sezib qoldi.
Minsu Jungkookni yerga sekin yotqizdi.
Minsu Jungkookning sovuq tanasini mahkam quchoqlab oldi. Yigitning lablari orasidan quyuq, qizil qon sizib chiqib, Minsuning oppoq ipak ko‘ylagini bo‘yay boshladi. Jungkookning nigohlari xiralashdi, uning titrayotgan qo‘llari malikaning yuzidan sekin pastga tushib ketdi.
— "Yo‘q, iltimos... Ko‘zingizni oching! Bu bunday tugashi kerak emasdi!" — Minsuning chinqirig‘i saroyning sovuq devorlarida aks sado berdi.
Ammo Jungkookning tanasi butunlay bo‘shashdi. Uning so‘nggi nafasi Minsuning bo‘yniga urildi va u vafot etdi. Shu payt butun saroy, shamlar nuri va qonli pollar xiralasha boshladi. Dunyo xuddi shisha kabi
parcha-parcha bo‘lib ketdi.
Minsu birdaniga chuqur nafas olib, o‘rnidan sapchip turib ketdi. Atrof qorong‘u. Burniga kitoblarning eski hidi va Seulning tunidagi nam havo urildi. U o‘zining kichkinagina xonasida, qattiq karavotida yotardi.
Qo‘llari titrab, chiroqni yoqdi. Ko‘kragida o‘sha daxshatli og‘riq hali ham bor edi. U ko‘zguga qaradi: yuzlari ko‘z yoshdan ho‘l, yuragi esa hali ham o‘sha daxshatli ballning vahimasida urardi.
U tizzalarini quchoqlab, karavotining bir chetiga yig‘ilib oldi. Ko‘z oldidan Jungkookning o‘sha so‘nggi, taslim bo‘lgan nigohi va lablaridagi qon ketmasdi.
— "Bu shunchaki tush edi... Shunchaki kitob edi-ku," — deb pichirladi u o‘zini ovutishga urinib.
Lekin u karavoti ustidagi kitobga qaraganida, daxshatdan qotib qoldi. Kitobning oxirgi sahifasida, u hali o‘qimagan qismida yangi satrlar paydo bo‘lgan edi:
"Va malika o‘z dunyosiga qaytdi, ammo gersogning qoni uning qalbida mangu muhr bo‘lib qoldi. Ular boshqa dunyoda, boshqa hayotda uchrashmaguncha..."
Minsu kitobni bag‘riga bosgancha, bo‘g‘ziga tiqilgan o‘ksiniq bilan yig‘lab yubordi. U o‘zining oddiy hayotiga qaytgan edi, lekin ruhining yarmini o‘sha qonli qasrda, Jungkookning jonsiz tanasi yonida qoldirib kelgan edi.
Mana Minsu uchun yozilgan fanfic nihoyasiga yetti aktiv bolinglar