Fallen angel
Ofelia o'sha yerda g'arib holatda tashlab ketilgan notanish inson tomon odimlar ekan yuragi tobora og'irlashin borar,huddiki qinidan chiqib ketadigandek urardi. Ofelia notanishning ort tomonida to'xtadi va yerga tushib qolgan taqinchoqqa ko'zi tushdi. Ofelia taqinchoqni ko'rishi bilan ko'zlarini katta katta ochib yubordi. Ofelia o'zini tuta olmay yerga tizzalari bilan yiqildi. Bu notanish o'zning jondan ortiq ko'rgan singlisi nechadir yil kutilgan farishtasi. Onasini eslatuvchi eng qadrli insoni Sonya edi.
Ofelia qizning muzlagan va qontalash bo'lib ko'karib ketgan yuziga qo'llarigz qaradi. Ofelia qizning muzdek va ko'kargan qo'lini ushlar ekan dodlab yubordi. Ofelia Sonyaning sovuq tanasini quchib yig'lardi. Sonyaning kiyimlari yirtilgan hamma yog'i qonga bo'yalgan holatda edi.
— Go'zal singlim, quyoshim, ko'zlaringni och nega hamma yering qon, nega muzlab ketyapsan, nima bo'ldi qara men keldim seni eshitaman, seni asrayman degandimku birga
Shifoxona koridorida hukm surayotgan o‘lik sukunatni faqatgina reanimatsiya bo‘limidan eshitilayotgan uzluksiz, bir maromdagi "piiiiiip" tovushi buzdi. Bu ovoz umidning so‘nganini, hayotning to‘xtaganini anglatuvchi eng qo‘rqinchli sado edi.
Doktor reanimatsiya eshigidan chiqib keldi. Uning yuzi oppoq, ko‘zlari esa yerga qadalgan edi. U Ofelianing qarshisida to‘xtadi, biroq hech narsa deyolmadi. Og‘ir sukunat ichida doktorning chuqur xo‘rsinihi eshitildi.
— Xonim..... Biz kurashdik. Bor kuchimizni, bor imkoniyatimizni ishga soldik. Lekin... tanasidagi jarohatlar juda og‘ir edi. Qon yo‘qotish... u... u bizni tark etdi. — dedi doktor boshidagi bosh kiyimini qo‘liga olib hamdardlik bildirar ekan.
— Yo‘q! Yolg‘on! U hali tirik! Men uni eshitdim, u hali yoningizda edi! —Doktorning so‘zlari qulog‘iga kirishi bilan dunyo uning atrofida aylana boshladi. U "piiiiiip" degan o‘sha uzluksiz tovushga tikilib qoldi. Birdaniga o‘sha xona tomon yugurdi.
Ofeliya eshikni itarib ochdi va ichkariga kirdi. Katta stolda oq choyshab bilan yopilgan, qimirlamay yotgan jasad turardi. U titroq qo‘llari bilan choyshabni ochdi. Sonyaning yuzi hali ham o‘sha-o‘sha sovuq, muzdek va ko‘kargan edi. Uning ko‘zlari yarim ochiq, bo‘shliqqa tikilib qolgandi.
— Sonya! Singlim! Nega ko‘zingni ochmayapsan? Axir Yaponiya... sakura gullari... sen va’da berganding-ku! Qani o‘sha tabassuming? Qani o‘sha quvnoq qizaloq?! —Ofeliya boshini Sonyaning ko‘kragiga qo‘ydi. Endi u yerda yurak urishi yo‘q edi. Ofeliya Sonyaning yelkasini qattiq silkitib, dodlab yig‘lardi. Uning ovozi butun kasalxona bo‘ylab aks-sado berar, bu dardga hech kimning yuragi dosh bera olmasdi.
— Meni tashlab ketding... Meni o‘zing bilan olib ketmading... Endi men kim bilan yashayman? Dunyo sensiz qanday nur sochadi, Sonya? —
Ofeliya singlisining jonsiz tanasini mahkam bag‘riga bosdi. Uning ko‘z yoshlari Sonyaning sovuq yuziga tomib, aralashib ketardi. Tashqarida esa yomg‘ir yog‘a boshladi, xuddi tabiat ham Ofeliyaning bu cheksiz motami va yolg‘izligiga hamdardlik bildirayotgandek edi.
Shifoxona koridori endilikda nafaqat Ofeliyaning faryodi, balki boshqa bir dardli ovozlar bilan to‘ldi. Koridor oxiridan shoshilib kelayotgan Kim xonimning duduqlangan qadamlari va Carmenning bo‘g‘iq yig‘isi eshitildi.
Eshik oldida to‘xtagan Kim xonim Sonyaning yotgan holatini ko‘rishi bilan o‘zini tuta olmay, devorga suyangancha cho‘kib ketdi. Carmen esa singlisining jonsiz tanasiga yaqinlashib, uning bosh tomonida qotib qoldi. Ofeliya esa hech narsani ko‘rmas, faqat singlisining muzdek yuzini kaftlari bilan isitishga urinardi.
Ofeliya singlisining peshonasidan mayin, lekin titroq lablari bilan o‘pdi. Uning ko‘z yoshlari Sonyaning yonoqlaridan sirg‘alib tushar edi.
— Men seni yaxshi ko‘raman — dedi Ofeliya ko‘zidagi yosh bilan, uning ovozi butun xonaga singib ketgandek bo‘ldi. — Seni hech qachon unutmayman, quyoshim.
Carmen singlisining qo‘llarini o‘z qo‘llariga oldi va ularni ko‘ksiga bosdi. Uning ko‘zlaridan oqqan yoshlar to‘xtovsiz edi.
— Nega bunchalik erta? — deb pichirladi Carmen, ovozi titrab. — Biz hali birga bo‘lishimiz kerak edi...
Kim xonim qizlarning yoniga sudralib keldi. U titroq qo‘llari bilan Sonyaning sochlarini siladi, barmoqlari bilan uning muzlagan yuzini oxirgi marta siypaladi.
— Mening farishtam... — dedi Kim xonim bo‘g‘iq va daxshatli og‘riq bilan. — Nega Xudo seni bizdan bunchalik shafqatsizlarcha tortib oldi?
Xonada endi faqat g‘amgin va og‘ir sukunat hukm surardi. Ofeliya, Carmen va Kim xonim uchalasi bir bo‘lib, Sonyaning jonsiz tanasi atrofida yig‘ilar ekan, bu yo‘qotishning og‘irligi ularning har birining yuragini abadiy yaralab qo‘ygandek edi. Ofeliya Sonyaning taqinchoqlarini kaftida mahkam siqib, yana bir bor singlisining qulog‘iga pichirladi:
— Biz seni kutamiz... hamisha, har bir tushimizda.
Time skip qishning o‘rtasi 3-fevral Sonyaning dafn marosimi
Koreya an'analariga ko‘ra, dafn marosimi o‘ta og‘ir va sokin o‘tadi. Marhumning ruhi xotirjam ketishi uchun yaqinlari bor kuchlari bilan o‘zlarini bosishga harakat qilishsa-da, Ofeliya, Carmen va Kim xonimning yuragidagi dard buni imkonsiz qilar edi.
Qabriston atrofini qora kiyimdagi odamlar qurshab olgan edi. Havo og‘ir va sovuq, osmon esa xuddi qalb kabi bo‘zargan edi. Sonyaning surati tushirilgan ramka gullar bilan o‘ralgan, tutatqilarning hidi havoda suzardi.
Dafn marosimi boshlanishidan oldin, Ofeliya singlisining tobuti oldida oxirgi bor to‘xtadi. Uning yuzi o‘likdek oppoq, ko‘zlari esa yig‘layverib qon talash bo‘lib ketgan edi. Kim xonim qizining yelkasidan ushlab, uni qo‘llab-quvvatlashga urinardi, ammo uning o‘zi ham ko‘z yoshlarini tiyolmay titrar edi. Carmen esa tobutning chetiga boshini qo‘yib, o‘zini dunyodan uzib qo‘ygandek jim qotib qolgandi.
— Men seni sevaman — dedi Ofeliya ko‘zidagi yosh bilan, uning ovozi atrofdagi sukunatni yorib o‘tdi. — Seni hech qachon unutmayman, quyoshim.
Bu so‘zlar shamolda tarqalib ketdi. Ofeliya Sonyaning xotirasi uchun olib kelgan oq xrizantema guldastasini tobut ustiga qo‘ydi. Koreya an'analariga ko‘ra, bu gullar o‘lim va motamning ramzi edi.
Dafn marosimi davom etar ekan, Kim xonimning titroq ovozi eshitildi:
— Endi sen sakura gullarini yerdan emas, osmondan tomosha qilasan, bolam... — dedi u bo‘g‘iq ovozda.
Ofeliya yerga tiz cho‘kdi. Tuproqni qo‘llari bilan siqib, singlisining abadiy uyqusiga ketayotgan joyiga tikildi. Uning qalbi Sonyaning o‘limi bilan birga ko‘milib borayotgandek tuyulardi. Carmen singlisining yelkasiga qo‘lini qo‘yib, uni o‘ziga tortdi va ikkalasi birga, chuqur alam bilan yig‘lashda davom etishdi.
Atrofdagilar ta’ziya bildirar, yomg‘ir esa ularning dardiga sherik bo‘lgandek mayin tomchilay boshladi. Sonya uchun dunyo o‘z nihoyasiga yetgan, Ofeliya, Carmen va Kim xonim uchun esa hayotning eng qorong‘u sahifasi ochilgan edi.