Generalning sevgilisi
Namjoon xursand bo'lib Seoning xonasiga kirdi. U Seoning cho'milib chiqib kelayotganini ko'rdi.
Seo bu paytda Namjoonni ko'rib hayron qoldi. U Namjoonning kiyimlari boshqacha ekanligini payqadi. U yuqori martabali amaldorga o'xshardi.
Namjoon unga yaqinlashdi va o'zi olib kelgan kiyimni uzatdi.
Men seni bu yerdan olib ketgani keldi..
Seo uni eshitib yig'lab yubordi. U Namjoonni quchoqlab, ho'ngrab yigʻlab yubordi alam oʻkinch bilan va Namjoon uning boshini mehr bilan siladi
"Qimmatbaho ko'z yoshlaringni behuda sarflama. Yig'layotganingni ko'rishdi yomon koʻraman. Bundan buyon faqat seni baxtli ko'rishni istayman."
Endi buni kiyib, tayyorlan, bizni arava kutib turibti, dedi Namjoon yuzlarini silab.
U ketmoqchi edi, lekin Seo uning qo'lidan ushlab to'xtatdi. U yaqinlashib: "Agar olib kelgan bo'lsangiz, meni ham kiyintirib qo'ysangiz-chi?" dedi.
Namjlln yo'q demoqchi edi, lekin Seo: "Sen menga barcha istaklarimni bajarishga va'da bergan eding, endi yo'q dema", dedi.
Namjoon xo'rsinib, unga jilmayib qo'ydi. U Seoni yechintirib, keyin mehr bilan kiyintirdi. Sochlarini to'g'ri tarab, oyna oldida turg'izdi.
"Men qanday ko'rinaman?" deb so'radi Seo, Namjoonni orqasidan quchoqlab.
"Sen Kim Namjoonning rafiqasiga o'xshaysan."
Seo ko'zlarini yumdi, u Namjoon shunday deyishini taxmin qilishini kerak edi.
Seo fohishaxonadan tashqariga chiqqanida, o'zini yo'qolgandek his qildi. U tashqi dunyo haqida hech narsa bilmas edi.
Namjoon uning asabiyligini sezdi va qo'lini ushlab oldi. U Seoga aravaga kirishga yordam berdi.
Seo tashqi dunyga porlab turgan koʻzlar bilan qarardi chunki bularning barchasini yillar o'tib ko'rib turgani uchun derazadan tashqariga qarab turardi.
"Men endi Bosh vazirman..." dedi Namjoon, Seo unga qiziqish bilan qaradi.
"Sen hozirgi imperatorga taxt uchun kurashishda yordam berganimni va buning evaziga u meni bosh vazir lavozimiga ko'targanini ayta olaman Va men o'z uyimizni qurmoqchi bo'lganimda, imperator mendan saroyda u bilan qolishimni so'radi. Men senga o'zimning yonimda xona tayyorladim, shunda to'yimizgacha senga yaqin bo'laman."
"Saroy..." deb pichirladi Seo.
"Hozirgi imperator kim...?" deb so'radi Seo jilmayib.
"Jeon Jungkook. Uning otasi ilgari imperator bo'lishi kerak edi, lekin ukasi uni va butun oilasini o'ldirdi. Lekin o'g'li Jungkook qandaydir yo'l bilan tirik qoldi."
U ismini o'zgartirdi, onasining ismini oldi va qasos olish uchun general bo'ldi.
U qasos oldi va imperator bo'ldi. Men u bilan juda faxrlanaman. Qochqinlar lagerida omon qolish va bunday yoshida urushda qatnashish oson bo'lmagan. Lekin u shunday qildi, u omon qoldi, qasos oldi va Imperator bo'ldi.
U hamma narsaga loyiq, umid qilamanki, u akasini topadi. U hozirgina imperator rafiqasi uning akasini bir joyda tirik saqlaganini bildi. Endi esa uni qidirmoqda..."
Bularning hammasini aytib berayotganda Namjoon Seoga qaradi va uning yig'layotganini ko'rdi.
"Nima bo'ldi. Nega yig'layapsan?" deb so'radi Namjoon xavotirlanib.
"Jung...kook, imperator akasini qidiryapti, deding. Uning ismini bilasanmi?" deb so'radi Seo yig'lab, Namjoonni sarosimaga solib.
"Albatta bilaman. Uning ismi Sokjin, u itoatkor edi... nega mendan buni so'rayapsan..." dedi Namjoon va o'rtada to'xtadi.
U Seoning yig'layotgan yuziga qarab: "U haqida biror narsa bilasanmi?" dedi.
"Men Seokjinman..." deb javob berdi Seo va Namjoonning ko'zlarini katta-katta ochildi.
U hech qachon Jungkook qidirayotgan odam uning oldida ekanligini tasavvur ham qilmagan edi.
"Mening asl ismim Vang Seokjin. Ota-onam meni Jin deb chaqirishardi. Ota-onamni o'ldirgan ayol meni yoshligimda shu yerga sotib yuborgan. Men o'zim yolgʻizman deb o'ylagandim..."
Ota-onam bilan birga kichik ukam ham o'lgan deb o'ylagandim..."
Jin bularning hammasini aytib tugata olmadi va qattiq yig'lab yubordi. Namjoon uni qattiq quchoqladi, uni eshitib, u ham yig'lab yubordi.
U Seo unga hech qachon aytmagani uchun uning o'tmishini bilmasdi. U bu bola yoshligida nimalarni boshdan kechirganini tasavvur ham qila olmasdi. U ota-onasini yo'qotdi va ukasi ham o'lgan deb o'ylardi. U o'z saroyida hashamatli hayot kechirishi kerak bo'lgan paytda fohishaxonaga sotildi.
Meni kichik quyonimni oldiga olib bor iltimos qilaman...... men kichkin a qiyonchamni koʻrishni juda istayman oʻtonam .... u juda koʻp qiynaldi ... koʻp azob chekdi. Iltimos qilaman meni uni oldiga olib bor.. deb seo Namjoonga yigʻlardi..
"Biz uning oldiga boramiz .... Tinchlan azizim deb Namjoon uni bagʻriga olib yupatdi..
Taehyung va Jungkook ikkalasi ham uchrashuv tugagandan so'ng ketishga tayyor holda taxt xonasida o'tirishgan edi.
Namjoon xonaga Jin bilan kirdi, uning ko'zlari ukasini qidirardi. Butun yo'l davomida u ukasini urush paytida boshidan kechirgan og'ir hayotni tasavvur qilib yigʻlardi
Jungkook unga katta tabassum bilan qarab turgan Namjoonga qaradi. U Namjoonning kelinini olib kelishini bilardi, shuning uchun u yonidagi kelini Seo deb o'yladi.
U yangi odamning yuzini ko'ra olmasdi chunki eshikdan uzoqda, taxtida o'tirgan edi.
Jungkook hali ham jilmayib: "Avvaliga kelinigizni taxt xonasiga olib kelmasligingiz kerak edi. Unga biroz dam olishga ruxsat bering, u bilan keyinroq ham uchrashishimiz mumkin edi", dedi.
Keyin u boshqa Seoga qarab: "Oilamizga xush kelibsiz", dedi.
Jin yoshli ko'zlari bilan Jungkookga qarardi, u ukasi ulg'ayganiga ishonolmasdi. U imperatorga aylandi, unda otasining kuchli aurasi bor edi.
Jungkook Taehyungga o'rnidan turishga yordam berdi, chunki u ham Seoni kutib olmoqchi edi. Ikkalasi ham bir nechta zinapoyadan tushib, Namjoon tomon yura boshladilar.
Namjoon va uning kelini Jungkookga yaqinlashayotganda, u Seoga tikilib qoldi.
U Seo uning oldida turganida, yoshli koʻzlarni oʻzshash yuzni ko'rib, ko'zlari katta-katta ochildi.
Jungkook bolaning otasiga juda o'xshab ketganini ko'rdi. Bolaning unga mehr bilan tikilib turishi.
Qo'llari titray boshladi. U xayol surayotganini yoki bu tasodifmi bilmasdi.
Seo yigʻi ovozida" kookie ukajonim .....sen kim.... boʻlding
deganida Jungkookning hayollari aniq boʻldi
"Hyung..." Jungkook hozirgina eshitganlariga ishonolmadi. Faqat hyungi uni "Kookie" deb chaqirardi. Nafaqat ism, balki uni aytish uslubi ham uning hyungiga juda o'xshash edi.
"Men sensiz o'ldim hyung Men o'ldim..." dedi Jungkook yig'lab.
U qo'rqardi, agar bularning hammasi tush bo'lsa-chi? Agar u uyg'onib, yan hyungini oldida ko'rmasa-chi?
"Kechirasan azizim men sening yoningda bo'lmaganim uchun. Kechirasan..." Jin yig'lab Jungkookni quchoqladi.
Seo Jungkookning yuzidan ushladi va yuziga qaradi. Hammasi o'sha edi, faqat yonog'ida kichik chandiq yo'q edi.
U peshonasidan o'pdi va yana uzr so'rab uni quchoqladi.
Jungkook uni quchoqlab, yuzini hyungining yelkasiga yashirdi. U endi imperator yoki katta odam emas edi, u shunchaki akasi bilan uchrashishni orzu qilayotgan bola edi.
"Kechirasiz, hyung. Bu sizning aybingiz emas edi..."
Ikkala aka-uka ham bir-birlarini qo'yib yuborishmadi va bir-birlarining iliqligidan bahramand bo'lishdi.
Namjoon va Tsehyung uchrashuvni ko'rib yig'lamasdan o'zlarini tiyib tura olmadilar. Ikkalasi ham bir biriga qarab yengil xo'rsinib qo'yishdi.