Idol
San yana o‘sha sport zalga kelganiga bir necha kun bo‘ldi. U o‘zini nega bu yerga kelishda davom etayotganini tushunmadi—sport bilan shug‘ullanmoqchimi yoki shunchaki Naksuni yana ko‘rish istagidami? Bu savol uni hayron qoldirardi.
Naksu esa odatdagidek mashg‘ulot qilardi. U Sanning qayta-qayta kelayotganini sezgan bo‘lsa-da, bunga ortiqcha e’tibor bermaslikka harakat qilardi. Lekin San bir joyda tinch o‘tira oladigan odam emasdi.
— Heey, sportchi qiz! — dedi u ochiq kulimsirab.
Naksu chuqur nafas olib, unga tikildi.
— Nima yana? Bu safar nima bahona bilan kelding?
San qoshlarini ko‘tarib, qo‘llarini yoniga yozdi:
— Sportga qiziqayotganimni aytgan edim-ku! O‘zimni yaxshiroq formaga keltirishni xohlayapman.
Naksu unga ishonchsizlik bilan qaradi.
— Ehtimol… Lekin, seningcha, sport shunchaki raqsdan iboratmi?
— Yo‘q, yo‘q. Sport sening uchun shunchalik muhim bo‘lsa, men senga o‘zimning yo‘lim ham qiyin ekanini isbotlab berishim kerak.
Naksu qo‘llarini ko‘kragiga chalishtirib, qiziqish bilan unga tikildi:
San birdaniga kulib yubordi va barmoqlarini qarsillatib qo‘ydi:
— Garov? — Naksu qoshlarini bir oz yuqoriga ko‘tardi.
— Ha, men senga K-pop idol bo‘lish ham oson emasligini isbotlayman. Sen esa menga sportdagi hayotning naqadar qiyinligini isbotlaysan. Bir kun men bilan mashg‘ulot qilasan, bir kun men sen bilan. Kim ko‘proq qiynalsa, yutqazadi.
Naksu kulimsirab, barmoq uchlarini iyagiga qo‘ydi:
— Hmm, qiziqarli fikr ekan. Lekin men yutqazmayman.
San ko‘z qisib, ishonch bilan jilmaydi:
Ular qo‘llarini siqib, garovni rasmiylashtirishdi. Endi hammasi oldinda edi…
— Xo‘sh, qachondan boshlaymiz? — so‘radi San hayajon bilan.
— Ertaga tonggi mashg‘ulotga kelasan. Soat olti nol-nol.
Sanning yuzidan tabassum birdaniga g‘oyib bo‘ldi.
— Ha, sportchilar erta turadi, — dedi Naksu beparvo.
San hafsalasi pir bo‘lib, boshini qashib qo‘ydi.
— Menda odatda tungi repetitsiyalar bo‘ladi…
— Demak, ertaroq uxlaysan, — dedi Naksu kulimsirab. — Agar yutqazishni istamasang, albatta.
San bu qizning yuzidagi g‘olibona ifodani ko‘rib, ichida o‘ziga so‘z berdi: Men senga oson taslim bo‘lmayman!
Ertasi kuni – San uchun qiyin tong
San budilnikni to‘rt marta kechiktirdi. U nihoyat ko‘zlarini ochganida soat 05:45 edi.
— Yo‘q! — deya sakrab turdi u va shoshib kiyina boshladi.
U sport formasini kiyib, shapkasini boshiga ilib, yugurib chiqdi. Mashg‘ulot zaliga yetib borganda esa Naksu allaqachon tayyor edi. U maxsus mashg‘ulot matida cho‘zilayotgan, yuzida esa mutlaqo charchoq yo‘q edi.
— 10 daqiqa kechikding, idol yigit, — dedi u kulimsirab.
— Eh, mayli… — San hansirab oldiga bordi. — Qani, boshladikmi?
Naksu unga shubha bilan tikildi:
— Men har kuni raqs tushaman, tanam doim tayyor.
— Shunaqami? Unda 20 daqiqa joyida sakrash bilan boshlaymiz.
— NIMA?! — Sanning ko‘zlari katta bo‘lib ketdi.
— Ha, ha, 20 daqiqa. Shoshma, hali bu faqat boshlanishi, — dedi Naksu jilmayib.
San og‘ir xo‘rsindi va sakrashni boshladi. Birinchi besh daqiqa hammasi yaxshi ketdi. O‘n daqiqadan keyin oyoqlari og‘riy boshladi. O‘n besh daqiqadan keyin esa…
— Naksu… ufff… men… huhh… o‘laman…
— Yo‘q, hali 5 daqiqa bor, — dedi Naksu xotirjam.
San o‘zini majburlab, yana sakrashni davom ettirdi. Nihoyat, 20 daqiqa tugadi va u polga yotib qoldi.
Naksu kulimsirab, oyoqlarini cho‘zdi:
— Sen hali bu faqat qizdirish qismi ekanini unutib qo‘yding shekilli?
San o‘tirgan joyida qotib qoldi.
— Yana mashq qilishimiz kerakmi?
— Ha, va bu faqat boshlanishi.
San boshini orqaga tashlab, osmonga tikildi.
Men nega bu garovni qabul qilgandim o‘zi?..
San yerga yotgancha tavba qilib, shiftga tikilib yotardi.
— Ha, lekin uzoq emas, — dedi Naksu beparvo. — Endi asosiy qismga o‘tamiz.
— Nima?! Bu hali ham boshlanishimi?! — San ko‘zlarini katta ochib, boshini ko‘tardi.
— Ha, bu faqat qizdirish edi, — dedi Naksu kulimsirab. — Endi yuguramiz.
— Yaxshi, lekin qancha masofaga?
San boshida eshitgan gapini noto‘g‘ri tushungandek, ikkita ko‘zini yumib, yana ochdi:
— 10 kilometr, — dedi Naksu yelka qisib. — Oddiy narsa.
San o‘zini tutib turdi-yu, bir nuqtaga tikilib qoldi.
— Oddiy narsa, deysan-a? 10 kilometr?
— Ha, har kuni yuguramiz. Sportchilarga bu odatiy hol.
— Nega men bu garovni qabul qilgandim, nega?!
— Chunki sen yutqazishni yoqtirmaysan, — dedi Naksu xotirjam.
San qo‘llarini tizzasiga qo‘yib, pastga qaradi.
— To‘g‘ri aytasan. Yaxshi, mayli, yuguramiz!
Naksu jilmayib, yugurish yo‘lagiga o‘tdi.
— Agar ortda qolsang, o‘zing aybdor bo‘lasan.
San chuqur nafas olib, unga ergashdi.
— Bu oson bo‘lmaydi, lekin men qo‘rqmayman!
— Naksu… ufff… men… huhh… o‘lyapman…
— Bu faqat ikkinchi kilometri, San, — dedi Naksu yurishini ham o‘zgartirmasdan.
San tilini tishlab oldi. Qanday qilib u bunchalik oson yuguryapti?!
— Hey, nima uchun… huhh… bunchalik tez yuguryapsan?
— Chunki men har kuni shunday qilaman.
San o‘zini bir-bir bosishga harakat qildi, lekin beshinchi kilometrga yetganida, oyoqlari endi o‘ziga bo‘ysunmas edi.
— Stop, stop, men shunchaki… huhh… bir daqiqa o‘tirib olaman…
U daraxt yoniga borib, yerga o‘tirib oldi.
Naksu orqasiga qaradi va qo‘llarini beliga qo‘ydi.
— Bu taslim bo‘lish degani emasmi?
— Taslim bo‘lish?! Hech qachon!
U bir amallab yana oyoqqa turdi va yugurishda davom etdi. Naksu esa ichida kulib qo‘ydi: Bu yigit g‘ururini sportga qanday moslashtirishni hali o‘rganmagan shekilli…
— Yaxshi harakat qilding. Avval bu senga og‘ir bo‘lishi tabiiy.
— Agar shu birinchi kun bo‘lsa, ertaga nima qiladi?!
Naksu unga sirli jilmayib qaradi:
— Ertaga esa og‘ir mashqlar kunimiz.
— Yo‘q… bu hazil bo‘lishi kerak…
Naksu hech narsa demasdan suv ichishda davom etdi.
San chuqur nafas olib, xuddi hayotining eng qiyin sinovidan o‘tayotgandek, o‘ziga shunday dedi:
— Garovni to‘g‘ri tanlaganimga amin emasman…
Lekin u hali bilmasdi… ertasi kuni uni undan ham qiyinroq kun kutayotgan edi.