Shartnoma asosidagi toy
Park Mina nufuzli huquqshunos edi. U o‘z hayotini martaba uchun bag‘ishlagan, hech qachon romantikaga vaqt ajratmagan. U uzoq vaqtdan beri otasi boshchilik qilayotgan yirik yuridik kompaniyada ishlardi. Ammo bugun, otasi unga hayotining eng katta zarbasini berdi.
— Mina, bu kompaniya kelajagi uchun juda muhim, — dedi otasi, uning qarshisida sokin turgan qiziga tikilib. — Kimlar bilan ittifoq tuzmasak, raqobatchilar bizni yanchib tashlaydi.
Mina yuzidan tushunmovchilik aks etdi.
— Otajon, aniqroq tushuntiring?
Otasi chuqur xo‘rsindi va stol ustidagi hujjatni oldiga surdi.
— Sen Kim korporatsiyasining vorisi bilan turmush qurishing kerak.
— Bu shartnoma asosidagi nikoh, — davom etdi otasi. — Agar biz Kimlar bilan ittifoq tuzmasak, kompaniyamiz muammolarga duch keladi.
Mina bu g‘oyaga qarshi chiqmoqchi bo‘ldi, ammo otasining qat’iy nigohidan so‘ng indamay qoldi. U yillar davomida otasining hurmatini qozonishga intilgan, kompaniya manfaatlarini har doim birinchi o‘ringa qo‘ygan edi. Lekin bu shaxsiy hayoti edi…
— Kim Seokjin bilan uchrashasan, — dedi otasi. — Bir-biringiz bilan tanishib olasiz. Agar hammasi joyida bo‘lsa, to‘y haqida gaplashamiz.
Mina shunday holatga tushib qolganki, hatto qanday javob berishni ham bilmasdi.
Uchrashuv restoranda bo‘lib o‘tdi. Mina oldida chiroyli kiyingan, o‘ziga ishonch bilan tabassum qilayotgan Kim Seokjin o‘tirardi. U mashhur Kim oilasining vorisi, yirik biznes imperiyasining egasi edi.
Seokjin uning shoshqaloqligini payqab, yengil kulib qo‘ydi.
— O‘ylashimcha, bu nikoh g‘oyasi sen uchun yoqimli yangilik emas, — dedi Seokjin bemalol ohangda.
— Bu g‘oya mutlaqo mantiqsiz. Men o‘zim istamagan odamga turmushga chiqish niyatim yo‘q.
— Xo‘sh, unda nega bu yerga kelding? — Seokjin jilmayib qo‘ydi.
Mina bir lahza ikkilanib qoldi. U buni o‘zi xohlamagani aniq edi. Lekin otasi unga bosim o‘tkazayotganini ham tan olishi qiyin edi.
— Men faqat seni tanib olish uchun keldim, — dedi Mina sovuq ohangda.
Seokjin stolga tirsak qo‘yib, qiziqish bilan unga tikildi.
— Mayli, unda bir-birimizni yaxshiroq tanishimiz uchun savollar beramiz. Senga nima yoqadi?
— Qiziqarli javob. Boshqa hech narsa yoqmaydimi?
Mina jiddiy ohangda davom etdi:
— Kitoblar. Qahva. Yomg‘ir yog‘ayotgan paytda deraza yonida o‘tirib, fikrlarni tartibga solish.
— Ajoyib. Men esa taom pishirishni yoqtiraman. Shuningdek, hazil qilishni.
— Ha, hazilga boy yigit ekanliging sezilib turibdi, — Mina kinoya bilan javob berdi.
Seokjin qiziqarli nigoh bilan unga qaradi.
— Bilasanmi, senga taklifim bor. Keling, shartnoma asosidagi nikohni bitta shart bilan qabul qilamiz.
— To‘yga qadar vaqtimiz bor. Shu orada sen bilan do‘st bo‘lib ko‘rishga harakat qilamiz. Agar bu ishlamasa, nikohni bekor qilamiz.
Mina chuqur o‘ylab qoldi. Seokjinning taklifi unchalik yomon emas edi. Shu bilan u otasining talabini bajarayotgan bo‘ladi, shu bilan birga majburiy nikohning oldini olish imkoniga ham ega bo‘ladi.
— Mayli, rozi bo‘ldim, — dedi Mina.
— Ajoyib. Demak, bugundan boshlab biz do‘stmiz.
Mina chuqur nafas oldi. Unga bu o‘yinga kirishish yoqmasdi, lekin boshqa iloji ham yo‘q edi. Va u hali bilmasdi… bu o‘yin unga butkul boshqacha hayot hadya qilishini.
Mina chuqur nafas oldi va Seokjingga tikildi. Uning nigohida hazil aralash jiddiylik bor edi. Bu yigit chin dildan do‘st bo‘lishni taklif qilyaptimi yoki shunchaki vaziyatni yengillatmoqchimi?
— Sen buni jiddiy aytyapsanmi? — Mina shubhalanib so‘radi.
— Albatta. Agar majburiy nikohdan qochishning yo‘li bo‘lsa, undan foydalanish kerak. Lekin shu vaqt ichida kamida yaxshi suhbatdosh bo‘lishimiz mumkin-ku, shunday emasmi?
Mina lablarini qattiq qimtidi. Uning fe’l-atvori qattiq edi, u hech qachon begona odamlarga darrov ishonmagan. Ayniqsa, shartnoma asosida turmush qurishi kutilayotgan odamga.
— Demak, biz shunchaki vaqt o‘tkazamiz, keyin esa yo‘llarimizni ajratamiz?
— Ha, taxminan shunday. Agar shu orada o‘z fikringni o‘zgartirsang, bu boshqa masala.
— Men fikrimni o‘zgartirmayman.
Seokjinning ovozida yengil kinoya bor edi, lekin uning nigohida qiziqish sezilib turardi. Go‘yo u Mina haqida ko‘proq bilishni istayotgandek.
Mina stol ustidagi stakanni qo‘liga oldi va asta aylantira boshladi.
— Xo‘sh, unda qachondan boshlaymiz?
— Hozirdan. Misol uchun, sen nimani yoqtirmaysan?
— Munofiq odamlarni, yolg‘on gapirishni, majburlashni.
— Bolaligimda onam har kuni shuni tayyorlardi.
— Demak, yomon xotiralar bilan bog‘liq?
— Mayli, men seni hech qachon oshqovoq sho‘rvasiga taklif qilmayman.
— Qoyil, ajoyib do‘stlik boshlangan ko‘rinadi.
— Albatta! — Seokjin jiddiy ko‘rinishga harakat qilib, qo‘lini yuragi ustiga qo‘ydi. — Endi sen ham menga savol bera olasan.
Mina uni sinchkovlik bilan kuzatdi.
— Sen-chi? Nimani yoqtirmaysan?
Seokjin bir oz o‘ylanib turdi.
— Yolg‘izlikni? Sening atrofing odamlar bilan to‘la-ku.
— Aynan shuning uchun ham yolg‘izlikni yoqtirmayman, — Seokjin jilmaydi, lekin bu safar uning jilmayishi biroz qayg‘uli edi. — Ba’zan atrofingdagi minglab odamlar ham yolg‘izlik hissini yo‘q qila olmaydi.
Mina bir lahza jim qoldi. U bu yigitni ko‘proq tushunishga harakat qildi. U faqat boy va muvaffaqiyatli odam emas edi. U ham his-tuyg‘ularga ega inson edi.
— Demak, endi yolg‘iz emassan, — dedi
Restorandagi suhbat tobora yengil tus olib borardi. Mina o‘zini avvalgidek ziddiyatli his qilmay qo‘ydi. Seokjin u o‘ylaganchalik yomon ham emas ekan. U har bir gapida samimiyat va hazilni uyg‘unlashtirardi.
— Mayli, endi jiddiyroq savol, — dedi Seokjin stakandagi ichimligidan bir qultum ichib. — To‘y masalasida otang seni majburladi, to‘g‘rimi?
Mina yuzidagi tabassum bir lahzaga so‘ndi.
— Bu ochiq-oydin ko‘rinib turibdimi?
— Ha, lekin men seni tushunaman. — Seokjin stolga suyanib, unga sinchkov tikildi. — Men ham bu qarorni o‘zim qabul qilganim yo‘q.
— Sen-chi? Seni ham majburlashdimi?
— Majburlash demaylik, lekin oilam bosim o‘tkazdi. O‘ylashimcha, mening ham bu shartnomaga ko‘nishdan boshqa choram yo‘q edi.
Mina bir muddat o‘ylanib qoldi. U faqat o‘zi noqulay vaziyatga tushgan deb o‘ylagan edi, lekin Seokjin ham shunday holatda ekan.
— Demak, ikkimiz ham bir qozonda qaynayapmiz, — dedi Mina yengil kinoya bilan.
— Ha, shunday. Lekin hozir ahvolimiz ancha yaxshi, to‘g‘rimi?
— Hech bo‘lmaganda to‘yimizdan oldin yaxshi suhbat qurib, bir-birimizni tushunib olishga harakat qilyapmiz.
— Yaxshi, unda ayt-chi, senga qanday qizlar yoqadi?
Seokjin boshini qimirlatib, bir lahzaga o‘ylanib qoldi.
— Samimiy, aqlli va hazilni tushunadigan qizlar yoqadi.
— Ha, lekin bu haqiqat, — dedi Seokjin. — Men bilan vaqt o‘tkazgan odam faqat chiroyli bo‘lishi emas, balki men bilan bemalol suhbatlasha olishi ham kerak.
Mina uning javobini o‘zicha tahlil qildi. Seokjinning o‘zi ham shunday odam edi – yengil, ochiq, suhbatni yaxshi olib boradigan.
— Xo‘sh, hozir men senga yoqadigan qizlar toifasiga kiramanmi? — Mina hazil aralash so‘radi.
— Hozircha… sen menga qiziq tuyulyapsan.
Mina beixtiyor labini tishlab qo‘ydi. Bu javob biroz noqulay tuyuldi, lekin ich-ichida u ham Seokjin bilan bo‘lgan suhbatdan zavq olayotganini his qildi.
— Yaxshi, demak, buni do‘stlik deb ataymiz.
— Do‘stlik. Hech qanday majburiyatlarsiz, hech qanday ortiqcha bosimsiz.
Ular ovqatlarini tugatishdi va restorandan chiqqach, Seokjin mashinasining yoniga bordi.
— Seni uyingga tashlab qo‘ysam bo‘ladimi?
Yo‘l davomida ikkalasi yana turli mavzularda suhbatlashishdi. Seokjin xotirjam haydardi, Mina esa uning haydash uslubini kuzatar ekan, uning umuman beparvo emasligini payqadi. U hazilkash bo‘lishiga qaramay, hammasini nazorat ostida ushlay oladigan inson edi.
Mina o‘z uyining oldiga yetib kelganida, mashinadan tushdi va Seokjinga qaradi.
— Bugun bilan bu “do‘stlik tajribasi” boshlangan bo‘lsa kerak.
— Ha, va bu tajriba juda qiziq bo‘lishiga aminman.
— Xayr, Mina. Tez orada yana ko‘rishamiz.
Mina orqasiga o‘girilib, uyi tomon yurarkan, yuragida qandaydir noaniq his uyg‘ondi. Bu shunchaki kelishuv, shunchaki vaqtinchalik do‘stlik edi… to‘g‘rimi?
Ammo u bu do‘stlik qayerga olib borishini hali o‘zi ham bilmas edi.