Risky love
Men Takayami Naksu, hozirda Yonsei universitetida tahsil olaman. Hayotim go‘yo tartibga solingan, hammasi oldindan belgilangan reja bo‘yicha ketayotgandek. Lekin bu tartib va osoyishtalik ortida o‘tmishimning qorong‘u soyasi yotibdi. Men uni unutishga harakat qilaman, lekin u doim xotiramda. Choi San.
Biz maktabda tanishganmiz. To‘g‘rirog‘i, u bilan bo‘lgan ilk uchrashuvimizni hanuzgacha aniq eslayman. Bu shunchaki tasodifiy uchrashuv emas edi. Go‘yo taqdir bizni ataylab bir-birimizga yo‘naltirgandek.
Maktab hovlisi har doimgidek shovqin-suron edi. Sinfdoshlarim atrofimda yurib, qizg‘in suhbatga berilgandi, lekin men barchasidan ajralib, o‘z dunyomga sho‘ng‘ib ketgandim. Shu payt to‘satdan kuchli zarba bilan yerga yiqildim. Kimdir menga qattiq urilib ketgan edi.
— Hoy! Ko‘zing qayerda?! — g‘azab bilan boshimni ko‘tarib, kim meni itarganini ko‘rmoqchi bo‘ldim.
Qarshimda bir yigit turardi. U baland bo‘yli, ozg‘in, lekin jismonan ancha baquvvat ko‘rinardi. Qora sochlari bir oz tartibsiz, ko‘zlari esa o‘tkir va sirli edi. Uning nigohi beparvo ko‘rinsa ham, unda qandaydir g‘alati joziba bor edi.
— Kechirasan, — u xotirjam ohangda gapirdi, lekin yuzida afsus alomati sezilmasdi.
— Kechirasan?! — g‘azabim ancha sovigandi, lekin baribir ovozimni pasaytirmadim. — Bu shunchaki kechirasan bilan hal bo‘ladigan narsa emas!
U mendan ko‘z uzmay turardi, xuddi meni ichimdan o‘qiyotgandek. Keyin yengil kulimsirab:
— Unda nima qilishim kerak? Maktab hovlisining o‘rtasida tiz cho‘kib uzr so‘rashimmi? — dedi.
Men yengil xo‘rsindim. Bu yigit juda xotirjam edi, men esa qanchalik jahlim chiqqanini bilmay qoldim.
— Sen… juda g‘alati odamsan, — dedim unga tik qarab.
— Buni oldin ham ko‘p eshitganman, — deya yelka qisdi u.
— Isming nima? — beixtiyor so‘rab yubordim.
Bu ism meni qiziqtirib qo‘ydi. U atrofdagilarga o‘xshamasdi. Barcha tengdoshlarimiz qoidalar va qattiq tartib ichida yashardi. Lekin Choi San mutlaqo erkin edi, xuddi hech kimga va hech narsaga bog‘liq bo‘lmagandek.
Keyinchalik, u mening sinfimga yangi o‘quvchi sifatida qo‘shilganida, hayron bo‘lish o‘rniga, negadir bu taqdir ekanligini his qildim.
U bilan bo‘lgan suhbatlarimiz ham g‘alati edi. U ko‘pincha menga qandaydir sirli hazillar qilardi, lekin ko‘zlari har doim jiddiy bo‘lardi. Go‘yo yuragining bir chekkasida og‘ir yuk bor edi.
Bir kuni tanaffusda men kitob o‘qib o‘tirganimda, u yonimga keldi va hech qanday izohsiz savol berdi:
— Senga hech o‘zingga tegishli bo‘lmagan hayotda yashayotgandek tuyulganmi?
— Ba’zida… insonlar atrofdagilarga moslashish uchun o‘zini yo‘qotadi. Aslida qanday odamligini ham unutib qo‘yadi.
Men sukut saqladim. Chunki u aytgan gaplar… negadir yuragimning ich-ichiga kirib bordi.
Shu tariqa, bizning do‘stligimiz boshlandi. Balki do‘stlik emasdir… Balki bu shunchaki ikkimizni bog‘lagan tushunarsiz rishta edi.
Men o‘sha yillarni ko‘p eslayman. Maktab davrim hayotimdagi eng oddiy, ammo eng chigal yillar bo‘lgan. Ayniqsa, Choi San bilan tanishgan kunim. Bizning suhbatlarimiz go‘yo hech qachon oddiy bo‘lmagan. U doim boshqa o‘quvchilarga o‘xshamasdi.
U o‘zgaruvchan edi. Ba’zan kulgili hazillari bilan meni asabiylashtirar, ba’zan esa so‘zsiz turib, meni chuqur o‘yga toldirardi. Lekin men bilmagan bir haqiqat bor edi—Choi San men o‘ylagandan ham ortiq meni sevgan.
Choi San xotiralarini oylab ketardi
Hozir yakkaxon missiyadan so‘ng, tor ko‘chadan yurib borarkanman, yana u haqida o‘ylay boshladim. Bu yurishlarim doim eski xotiralarga yetaklaydi. Go‘yo o‘tmish men bilan doim birga yurayotgandek.
Biz maktab hovlisida ilk bor to‘qnashganimizda, u jahldor, lekin ko‘zlarida qandaydir o‘ziga xos olov bor edi. Menga qiziq bo‘lib ketgan edi. Chunki u boshqacha edi. Qizlarning ko‘pchiligi menga yoqimli muomala qilardi, lekin u menga tik boqib, aslo yon bosmadi.
O‘sha kuni men birinchi marta unga savol bergandim:
— Senga hech o‘zingga tegishli bo‘lmagan hayotda yashayotgandek tuyulganmi?
U dastlab tushunmadi. Keyin sukut saqladi. O‘shanda men uning ham qalbida qandaydir chigallik borligini his qilgandim.
Keyin esa biz asta-sekin yaqinlasha boshladik.
O‘sha vaqtlarda men ataylab unga yaqinlashardim. Bir kuni sport zalida u kitob o‘qib o‘tirganida, yoniga o‘tirib, hazillasha boshladim.
— Shunaqa zerikarlimi? — dedim stol ustidagi kitobni barmoqlarim bilan sekin taqillatib.
— Bilmayman. Ba’zida kitob o‘qish odamlarni unutishga yordam beradi, — dedi.
— Kimnidir unutmoqchimisan? — deb so‘radim.
U mendan nigohini yashirdi. Lekin men uning hayotida qandaydir bo‘shliq borligini bilardim.
O‘sha kunlarda men unga nisbatan tuyg‘ularimni tushunmasdim. Balki bu oddiy qiziqish deb o‘ylardim. Ammo vaqt o‘tgan sari, u bilan o‘tkazgan har bir lahza qadrli bo‘lib borardi.
Ba’zan uni uzoqdan kuzatardim. U doim atrofdagilardan biroz farqli edi. Ko‘pchilik shovqin solib yurarkan, u shunchaki jim o‘tirar, kitob o‘qir yoki xayol surardi.
Bir kuni kechqurun maktab hovlisida yolg‘iz o‘tirganida, men sekin yoniga bordim.
— Nimani o‘ylayapsan? — deb so‘radim.
U yengil iljayib, osmonga qaradi.
U mendan nigohini olib qochdi.
— Ba’zan shunchaki o‘zimni topishni xohlayman, — dedi past ovozda.
O‘shanda men unga ortiqcha savol bermadim. Lekin yuragimda qandaydir g‘alati his
O‘shanda men unga ortiqcha savol bermadim. Lekin yuragimda qandaydir g‘alati his paydo bo‘lgandi—go‘yo men ham uni tushunishga, u yashayotgan ichki dunyoni anglashga majbur edim.
Biz tobora ko‘proq vaqt o‘tkaza boshladik. Ba’zan birga tushlik qilardik, ba’zan esa maktab kutubxonasida jim o‘tirardik. U har doim kitoblarga chuqur sho‘ng‘irdi, men esa unga tikilib, uning qanday fikrlayotgani haqida o‘ylardim.
Bir kuni u menga qarab kulimsiradi:
— Nega doim menga tikilib qaraysan?
Men xijolat bo‘ldim. Chunki bu savolga aniq javobim yo‘q edi.
U esa shunchaki jilmaydi. O‘sha tabassumni men hali-hanuz eslayman.
Naksu yana xotiralarini oylashni yana boshladi
Maktab davridagi kunlarni o‘ylaganimda, Choi Sanni unutolmayman. U hayotimning ajralmas qismiga aylangandi.
Men u bilan doim bahslashardim. Lekin har safar bahslarimiz g‘alati tarzda tugardi—u meni kuldirib qo‘yardi yoki o‘sha sirli qarashlari bilan meni chuqur o‘ylashga majbur qilardi.
— Takayami Naksu, senga qiziq narsa aytaymi? — deb so‘ragandi u bir kuni.
— Men doim hamma narsani nazorat qilishga harakat qilaman. Lekin sen bilan bo‘lganimda… bilmayman, xuddi o‘zimni boshqacha his qilayotgandek bo‘laman.
Bu so‘zlar meni hayratga soldi. Chunki men ham xuddi shunday his qilardim.
O‘sha kunlarni eslasam, yuragim siqilib ketadi. Chunki men hech qachon San bilan hammasi shunday tugashini kutmagandim.
Choi San xotiralarini oylab oziga gapirishni boshladi
Tun. Men bugun yana yolg‘izman. O‘zim va xotiralarim bilan.
Sen men haqimda o‘ylaganing kabi men ham seni unutolmayman. Chunki hayotimda chin dildan sevgani birgina sen bo‘lgansan.
Lekin hozir men boshqa odamman. Va sen ham.
O‘tmishimiz orqaga qaytmaydi. Lekin men hanuz seni eslayman, Naksu
Biz maktab yillarida juda ko‘p vaqtni birga o‘tkazganmiz. Choi San avvaliga shunchaki qiziq va sirli bola bo‘lib ko‘ringan. U boshqalarga o‘xshamasdi. Atrofdagilar uni o‘zga sayyoralikdek qabul qilishardi, men esa asta-sekin uning asl qiyofasini anglay boshlagandim.
Men uni o‘zgacha deb o‘ylardim, lekin aslida Choi San mendan ham ko‘ra yolg‘izroq edi.
Choi San xotiralarini yana oylashni boshladi
U bilan har kuni uchrashish men uchun odatiy holga aylangandi. Ba’zan men buni hatto payqamay ham qolardim.
Maktab hovlisida Naksu bilan tasodifan to‘qnashib qolganimdan so‘ng, hayotim qandaydir o‘zgarib ketgandi. Dastlab men buni hazil deb o‘ylagandim, ammo vaqt o‘tgan sari Naksu men uchun boshqa ma’noga ega bo‘la boshladi.
Men boshqacha edim. Odamlarga yaqinlashishni yoqtirmasdim. Do‘stlarim ko‘p emasdi, chunki men hech kimga ishonmasdim. Lekin Naksu… u qandaydir tabiiy ravishda yuragimdagi devorlarni buzayotgan edi.
O‘sha kuni u menga qarab so‘radi:
— Sen hech qachon kelajaging haqida o‘ylab ko‘rganmisan?
— Kelajak? Bu men uchun juda mavhum tushuncha.
U jiddiy qiyofada menga tikildi:
— Demak, sen hech narsa rejalashtirmaysan?
— Balki. Hayot meni qayerga olib borsa, o‘sha yoqqa ketaman.
— Men esa… o‘z hayotimni to‘liq nazorat qilishni xohlayman.
— Sen har doim nazorat qilishni yoqtirasan.
Men uni kuzatib turardim. Naksu ich-ichidan nimanidir yashirardi, men esa bu sirni ochishga shoshilmasdim. Chunki men uchun u shundoq ham yetarlicha sirli edi.
Keyinchalik men tushundim—Naksu men bilan o‘sha paytda ham shunchaki do‘st emasdi. U ich-ichida men haqimda o‘ylardi, meni tushunishga harakat qilardi. Buni ko‘zlaridan anglagandim.
Lekin biz hali buni tan olmasdik.
Naksu yana esladi va miyig'ida kuldi
San men uchun dastlab begona edi. Keyin esa qiziqarli odamga aylandi. Keyin esa… hayotimning ajralmas qismiga aylandi.
Maktab yillarimiz, darsdan keyingi uzoq suhbatlar, tushlik paytida qilgan hazillari… U hech qachon oddiy bo‘lmagan.
Men ko‘p narsani hozir tushunayapman. Choi San men uchun muhim bo‘lgan. Balki… men uni o‘shanda sevgan bo‘lishim ham mumkin.
Lekin men buni tan olmaganman. Chunki men hayotni nazorat qilishni yaxshi ko‘rardim.
Choi San esa – boshqacha edi. U nazorat qilinmaydigan edi.