agent
Yonsei universitetining ko‘hna binolari orasida Naksu shoshilib yurardi. Uning yuragi qattiq urar, lekin bu qo‘rquvdan emas, balki g‘azabdan edi. Oqshom osmoni qora bulutlar bilan qoplangan, xuddi uning kayfiyati kabi. Kun bo‘yi kimdir unga tars-tars gap otgan, kimdir esa yelkasiga turtib o‘tgan. Bu holat unga begona emas edi – yetim bo‘lgani uchun uni hamma yomon ko‘rardi.
Naksu har safar o‘ziga bir savol berardi: “Nega? Men kimga nima yomonlik qildim?” Javob esa har doim bir xil bo‘lardi – hech kim uni bu dunyoda istamasdi.
U universitet hovlisidagi skameykaga kelib o‘tirdi. Telefonini chiqarib, so‘nggi paytlarda harid qilishga qurbi yetmaydigan narsalarni ko‘zdan kechira boshladi. Lekin birdan oldida kimningdir soyasi paydo bo‘ldi. Baland bo‘yli, sal bo‘shashgancha turgan yigit unga tikilib turardi.
— Nima kerak? — sovuq ohangda so‘radi Naksu, yigitni sinchiklab kuzatarkan.
Yigit xotirjam kulimsiradi va sekin gap boshladi:
— Senga o‘xshaganlar odatda tinch joy qidirmaydimi? Nega bunday gavjum joydasiz?
Yigit yonida turgan skameykaga o‘tirdi. U o‘zini bemalol tutardi, go‘yo hech narsadan xavotiri yo‘qday. Lekin Naksu har doimgidek o‘tkir nigohi bilan kuzatar, uning bu beparvoligi ortida nimadir borligini sezardi.
— Kim bo‘lsang ham, meni bezovta qilma.
— Choi San, — yigit o‘zini tanishtirdi. — Men ham bu yerda o‘qiyman.
Naksu yigitga shubha bilan qaradi.
— Sen bunday tanishuvlarni ko‘p odatlaysanmi?
— Fikrlarimni ochiq aytadigan odamman. Yolg‘on gapirishni yoqtirmayman.
Naksu bu gapdan kulib yubordi.
— Shunaqami? Demak, rostini aytasan, ha? Aytaqol, bu universitetda men haqimda nima eshitgansan?
— “Yetim, yolg‘iz, hech kim unga yaqinlashishni istamaydi” – shular.
Naksu kulgisini tiyolmadi. Uning yuragi sanchilib ketgandi, lekin ko‘rsatishni istamadi.
— Ajoyib. Hammaning gapini e’tiborga oladiganlardan ekansan-da?
— Yo‘q, shunchaki kuzatuvchanman.
Jimlik cho‘kdi. Naksu bu yigitning o‘ziga ishonchi va xotirjamligidan bezovtalandi. Odatda, odamlar undan uzoqlashishga harakat qilishardi, ammo bu yigit, aksincha, yonida o‘tirib, unga beparvo qarayotgandi.
— Xo‘sh, yana nimani kuzatding? — dedi Naksu biroz qiziqish bilan.
San bir necha soniya jim bo‘lib turdi va so‘ngra unga qarab:
— Sen ularning gaplariga ishonmaysan, lekin yuragingda shularni o‘ylaysan, shundaymi?
Naksu chuqur nafas oldi. Bu yigit juda o‘tmas nigohlarga ega edi. Go‘yo u odamning ichini ko‘ra olardi.
— Men faqat haqiqatni bilaman. Odamlar mendan nafratlanadi.
— Shunday bo‘lsa ham, sen ularga qarshi turaverasan, to‘g‘rimi?
Naksu unga qarab oldi. Bu yigit uni bilmaydi, lekin unga nimadir aytmoqchi bo‘lganday edi.
— Gapimning ma’nosi shuki… — San bir oz kutib turdi va davom etdi. “Sen zaif emassan.”
Bu gap Naksuni larzaga soldi. Hamma unga doim teskari gapirardi: “Sen kuchsizsan. Sen hech kim emassan.” Lekin bu yigit…
— Nega buning ahamiyati bor? — dedi Naksu past ovozda.
— Ba’zan bilmagan narsang sen uchun eng muhim bo‘lishi mumkin.
U asta-sekin ketishga hozirlandi. Naksu esa joyidan jilmay, uni kuzatib qoldi. Bu yigit juda g‘alati edi. Uni ilgari universitetda ko‘rmagan edi, lekin gaplashish usuli, o‘zini tutishi juda sirli edi.
San ketayotganida shivirlab gapirdi:
Naksu beixtiyor undan so‘radi:
San kulimsirab, orqasiga qaramay javob berdi:
U qorong‘u tun ichida yo‘qoldi. Naksu esa yana o‘sha savolga qaytdi: “Bu yigit kim?”
Naksu joyidan turmay, Choi Sanning qorong‘ulik ichida yo‘qolib ketayotgan orqa qismini kuzatib qoldi. Yuragi yana tez ura boshladi, lekin bu safar g‘azab yoki qo‘rquvdan emasdi. Nimadir unga tinchlik bermayotgandi.
“Bu yigit nimaga bunchalik sirli? Qayerdan biladi ismimni? Hamma mendan uzoqlashishga harakat qilarkan, u nega menga yaqinlashdi?”
Nafasini rostlab, chamadonining ilgagini mahkam ushladi. Yaxshisi, yotoqxonaga qaytib, bu haqida ko‘p o‘ylamaslik kerak. Lekin negadir qadam tashlay olmadi. San aytgan gaplar qulog‘ida yangrayotgandi.
Kimdir unga hech qachon bunday demagan. Odatda, “Sen hech kim emassan” yoki “Seni hech kim yoqtirmaydi” degan so‘zlarni eshitishga ko‘nikib ketgandi. Ammo bu yigit…
Shu payt orqasidan kimdir baland ovozda gapirdi:
— Hey, yetimcha! Yana yolg‘iz yuribsanmi?
Naksu chuqur nafas olib, orqasiga o‘girildi. Uchta yigit kulib turardi. Ularning biri Dojin edi – u har doim unga tegajog‘lik qilardi. Boshqalari esa uning do‘stlari, shunchaki hamma bilan birga yurgan qo‘g‘irchoqlarga o‘xshardi.
— Charchamadilaringmi? — sovuq ohangda gapirdi Naksu.
— Sen bilan o‘ynash qiziq-ku! O‘zing o‘ylab ko‘r: senga hech kim yaqinlashmaydi, hamma sendan nafratlanadi. Undan ko‘ra, o‘zing bu universitetdan ketganing yaxshi emasmi? — dedi Dojin.
Ikkinchi yigit qoshlarini chimirdi.
— Yoki… balki biz senga ketishingga yordam berarmiz?
Uning ovozidagi tahdidni Naksu yaxshi tushundi. Yuragi tez urardi, lekin u qo‘rquvini ko‘rsatmaslik uchun o‘zini sovuqqon tutishga harakat qildi.
— Sizga baribir emasmi? — dedi Naksu xotirjamlik bilan.
— Baribir bo‘lsa, seni har kuni shu yerda kutib turmasdik. — Dojin sekin unga yaqinlashdi.
Naksu ortga bir qadam tashladi, lekin ularning oldida kuchsiz ekanligini bilardi. Kimdir shu payt shu yerda bo‘lsa edi…
Barchasi ortga o‘girildi. Qorong‘ulik ichidan tanish ovoz eshitildi.
Uning ovozi xotirjam, ammo keskin edi. Dojin va uning odamlari bir-biriga qarab qo‘ydi.
— Bu yerga nima qilib kelib qolding? — dedi Dojin, San tomon qadam tashlab.
— O‘tkinchi shunchaki tomosha qilyapti.
San chuqur nafas olib, yelkasini qisdi.
— Hech narsa. Faqat uch kishi bitta odamga qarshi bo‘lsa, adolatli o‘yin bo‘lmaydi.
Dojinning yuzi jiddiylashdi. U San kimligini aniq bilmasdi, lekin u qanchalik xotirjam turganini ko‘rib, bir oz ikkilanib qoldi.
— Sen bizni qo‘rqitmoqchimisan? — dedi Dojin tishlarini g‘ijirlatib.
— Men hech narsani aytmadim. Lekin qiziq, uch kishi bitta odamga qarshi chiqsa, kim kuchsizroq bo‘ladi?
Dojin bir lahza jim qoldi, keyin labini burib, Naksuga yomon qaradi.
— Bu safar omading bor ekan, yetimcha. Lekin hamma vaqt sen bilan kimdir bo‘lavermaydi.
Ular orqalariga o‘girilib, nari ketishdi.
Naksu sekin nafasini rostladi. Uning qo‘llari titray boshladi. Bu uning qanchalik jahlini chiqarganini ko‘rsatardi.
— Hali ham ularning gapiga e’tibor berasanmi? — dedi San uning yoniga kelib.
Naksu unga qaramasdan javob berdi:
— Men bunga o‘rganib qolganman.
— O‘rganish – bu hammasini qabul qilish degani emas.
— Sen… nima uchun aralashding?
San bir lahza jim qoldi. Keyin yumshoq ovozda javob berdi:
— Bilmadim. Balki shunchaki sen ularning gaplarini eshitishga loyiq emassan, deb o‘yladim.
U ketmoqchi bo‘ldi, lekin Naksu beixtiyor so‘radi:
— Sen… nega bunchalik sirli odamsan?
Naksu chuqur nafas oldi. Ko‘nglida nimadir o‘zgarayotgandek edi. U hech qachon birovning himoyasiga muhtoj bo‘lishni xohlamasdi. Lekin San…
Naksu Choi San ketayotgan tomonga uzoq qarab qoldi. Yuragi hali ham tez urardi, lekin bu safar qo‘rquvdan emas, balki hayrat va qandaydir tushunarsiz his-tuyg‘ulardan edi. U hech qachon himoyaga muhtoj bo‘lishni xohlamagan, o‘zi uchun kurashishga o‘rganib ketgandi. Lekin San… u boshqacha edi.
“Nega u men haqimda shunchalar qayg‘urayapti?” — deb o‘yladi Naksu.
U chuqur nafas olib, universitet hovlisida yana bir oz o‘tirdi. Odatda, u shunday kechalarda yolg‘iz qolishni xohlardi. Jimjitlik unga hamma narsani unutishga yordam berardi. Lekin bugun u yolg‘iz emas edi.
Oradan bir necha daqiqa o‘tgach, Naksu o‘rnidan turdi va yotoqxonaga qarab yurdi. Oyoqlari hali ham biroz titrar, lekin u bu zaifligini hech kimga bildirmaslik uchun o‘zini mahkam tutardi.
Yotoqxonaga kirganida xona juda sokin edi. Uning xonadoshi hali qaytmagan edi, bu esa unga tinchlanish uchun biroz vaqt berardi. Telefonini stolga qo‘yib, oynaga qaradi. Charchoq uning yuzidan yaqqol sezilib turardi.
Lekin nigohida boshqa bir narsa bor edi — g‘azab va mag‘rurlik.
“Men hech kimga bog‘liq emassman.” — deb pichirladi u o‘ziga.
Shu payt telefoniga xabar keldi.
Choi San: “Ertaga ham shu yerda bo‘lasanmi?”
Naksu xabarni o‘qib, bir lahza qotib qoldi. Uning raqamini qayerdan oldi? Yana nimadir rejalashtiryaptimi?
Bir necha soniya qarab turgach, u xabarni o‘chirib tashladi. Javob bermadi.
Lekin yuragining tubida bir narsa unga shivirlardi: “Bu yigit bilan yana uchrashasan.
Naksu telefonini stolga qo‘yib, chuqur nafas oldi. Choi Sanning xabarini o‘chirib tashlagan bo‘lsa ham, yuragida nimadir notinchlik qilar, go‘yo u yigit bilan bog‘liq bo‘lgan sirli ip uni ichkaridan tortayotganday edi.
“Bu bolaga ishonish mumkinmi?”
U har doim hamma narsani yolg‘iz hal qilishga o‘rganib ketgandi. Hech kimga ishonmagan, hech kimni hayotiga yaqinlashtirmagan. Ammo Choi San… u shunchaki kuzatuvchi bo‘lishi mumkin emas edi.
Naksu yotoqqa o‘tirdi. U endi yotmoqchi bo‘lganida, xona eshigi ochildi. Ichkariga xonadoshi, Jisu, kirdi.
— Oh, kechasi yana yolg‘iz o‘tiribsanmi? — dedi u beparvo ohangda.
Naksu unga qaradi. Jisu har doim shunday edi – u ochiqchasiga gapirardi, lekin uning so‘zlarida har doim ozgina istehzo bo‘lardi.
— Balki sening ham ba’zan yolg‘iz qolishing kerakdir? — javob berdi Naksu.
Jisu yelkalarini qisib, o‘z narsalarini stolga qo‘ydi.
— Men yolg‘iz qolishni yoqtirmayman.
U bir lahza Naksuga tikildi, so‘ng so‘radi:
— Dojin seni yana bezovta qildimi?
Naksu ko‘zlarini yumdi. Bu universitetda hamma Dojinning unga qanday munosabatda bo‘lishini bilardi, lekin hech kim aralashmasdi.
— Sen shunchaki jim bo‘lib ketaveraverasanmi?
— Nima qilishim kerak? — Naksu uning ko‘ziga tikildi. “Men buni o‘zgartira olmayman.”
Jisu bir lahza jim qoldi, keyin kulimsirab gapirdi:
— Balki sen o‘zingni kuchsiz deb o‘ylayotgandirsan.
Naksu yuragida allaqanday g‘ashlik his qildi. Bu gapni bugun ikkinchi marta eshitayotgan edi.
— Men… — dedi Naksu sekin, lekin gapini tugatmasdan bosh chayqadi. “Men faqat tinchlik xohlayman.”
— Tinchlik? Senga tinchlik bo‘lmaydi, Naksu. Buni sen o‘zing ham bilasan.”
U yotoqqa o‘tib, ko‘rpasini ko‘tarib yotdi.
Naksu esa yana Choi Sanning xabarini esladi.
“Ertaga ham shu yerda bo‘lasanmi?”
U javob bermadi. Lekin ichida allaqanday kuchli sezgi bor edi.