𝑺𝒐'𝒏𝒂𝒚𝒐𝒕𝒌𝒂𝒏 𝑩𝒂𝒉𝒐𝒓

"𝑸𝒂𝒍𝒃 𝒈𝒂𝒑𝒊𝒓𝒎𝒂𝒈𝒂𝒏𝒅𝒂 — 𝒌𝒐‘𝒛𝒍𝒂𝒓, 𝒌𝒐‘𝒛 𝒚𝒆𝒕𝒎𝒂𝒈𝒂𝒏𝒅𝒂 — 𝒕𝒂𝒒𝒅𝒊𝒓 𝒂𝒚𝒕𝒂𝒅𝒊."

YUNJIN POV
Uchinchi marta. Uchinchi marta bu yerdan o'tyapman. Xali hamon miyamda kiraymi yoki yo'q degan savol aylanmoqda. Oxiri qaror qildim. Bu yerga shunchaki qahva ichish uchun keldim. Ichaman va ketaman.

Kafe ichkarisiga kirib kechagi joyimizga o'tirdim. Chae bugun men bilan bora olmasligini aytdi. Bu qizga nimadir bo'lyapti va mendan sir tutyapti. Nima bo'lsa ham yaxshi bo'lsin. Shu sabab yolg'iz keldim. Kirib kelishim bilan ko'zlarim unga tushdi. O'sha sovuqqon ko'rinishda. Ammo uning kuchli aurasi hali hamon meni o'ziga tortmoqda. Va bir payt u men tomon kelishni boshladi. Bilmadim shu soniyalarda yuragimning urish ritmi o'zgardi. Har doimgidek jiddiy, rasmiy, sovuqqon. Qalban esa... nimadir meni unga tortadi.

– Nima buyurtma qilasiz? — dedi baralla, ko‘zlarimga qaramasdan.

Men bu safar tik qaradim. Uning ovozida charchoq ham, ishonch ham, begona muzlik ham bor edi.

-Bitta Latte. Faqat shakari kamroq bo'lsin iltimos-dedim.
U daftariga yozib oldi. To'satdan orqadan ovoz keldi.

-Jay, bu stoldan buyurtmalarni ol- dedi uni hamkasbi.
Ismi. Nihoyat eshitdim. "Jay" deb chaqirishdi. O'sha zahoti yuragim bir pasga to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

U ortga ketdi, men esa stolda o‘tirganimcha sekinlik bilan bu ismni ichimda takrorlay boshladim.

"Jay…" O'zimga o'zib bilinar bilinmas kulib qo'ydim. Bilmadim nega.
U buyurtmamni olib keldi.
-Latte, kam shakarli.
-Rahmat, – dedim oddiygina, ammo ko‘nglimda bu rahmat ortida qancha narsa yashiringanini u bilmasdi.

Nigohlarimiz to‘qnashdi. Yuzida hech qanday ifoda yo‘qdek tuyuldi, ammo ichida nimadir siljigandek ko‘rindi. U boshini qimirlatdi, burilib ketdi.

Men esa o‘tirgan joyimda yuragimni tinchlantirishga urindim.

POV JAY
Oradan vaqt o'tti. Stollar orasidan o‘tayotib ko‘zim o‘sha burchakdagi joyga tushdi. Xayolimga bir necha soat oldin yuz bergan voqealar kela boshladi. To‘lqin sochli qiz. Uning nigohi. Va...

Stol ustidagi kichik charm hamyon.

Jay unga yaqinlashdi. Rangi och jigarrang, mayin charmli, ustida kichik metal ilmog‘i bor. Ochiq emas, ammo ichida nimadir borligi bilinib turardi. Bir zum ushlab turdi, lekin ochmadi.

Shunchaki ichida qandaydir ishonch bor edi — u qaytadi.

Jay hamyonni kafening orqa tarafidagi kichik shkafga olib borib qo‘ydi. U yerda xodimlar o‘z buyumlarini saqlashardi. Hamyonni o‘sha yerga, ko‘z ilg‘amas joyga qo‘yarkan, ichidan nimadir silkinib o‘tgandek bo‘ldi.

ERTANGI KUN
Ertalabki darslar, yoqimsiz lekin zarur leksiyalar... Bularning bariga diqqatini jamlay olmagan Yunjin oxiri yon cho‘ntagiga qo‘l soldi.

Bo‘sh.

— Yo‘q! – dedi u sekin. So‘ng chuqur nafas oldi. Avtobusda ishlatadigan kartasi doimi uning yonida turgani bois, Jen xamyoni yo'qligini hozir bildi.
-Kecha faqat Cafeda xamyonimni qo'limga oldim. Yo Xudoyim. Rostan ham. U o'sh yerda bo'lishi kerak. Bu tasodifmi? Yo'q bu taqdir men bilan yuzlashtirayotkan mo'jiza. Xamyonimni qoldirib ketkanimdan xursand bo'ldim. Rosti jinni bo'lyapman. Buni eshitgan Chae rostan ahmoqligimni tasdiqladi. Darsdan so'ng Blossomga u bilan birga bormoqchi edim. Afsuski, u ishi borligini aytdi. Shu sababdan u yerga o'zim boraman. Ishonamanki u bo'lmasa ham kimdur meni xamyonimni olib qo'ygan.

BLOSSOM CAFE
Cafe ichiga shoshib kirdim, yo xamyonim yo'qolgani uchun yo uni ko'rishni istaganim uchun. Albatta u o'sha yerda turardi. Men xech ikklanmay u tomon bordim va maqsadimni aniq bayon qoldim.
-Salom. Kechirasiz sizdan bir narsani so'ramoqchi edim-dedim ohista. U mening ko'zlarimga qaradi. Go'yoki nima deyishimni biladigandek.
-Salom. Marhamat eshitaman.
-Kecha qahvaxonaga kelgandim esingizda bo'lsa. Shu kechadan so'ng xamyonimni yo'qotib qo'ydim. Balkim uni shu yerda qoldirdim deb o'ylab keldim. Siz xech qanday hamyonni ko'rmadingizmi? Ko'zimda qandaydir ishonch bor edi. Umid qilardimki u men kutgan javobni beradi.
-Och jigarrang, mayin charmli, ustida kichik metal ilmog‘i bor, shundaymi?
Xuddi o'zi. U tasvirlagan xamyon meniki bilan bir hil edi.
-Ha, ha o'sha-dedim tezlikda
-Bir daqiqa-dediyu ichkariga kirib ketti.
Taxminan 2daqiqadan so'ng u qo'llarida men izlagan narsa bilan chiqardi. Ayni damda men xamyonim topilganidan emas balki, Jay unj olib qo'yganidan xursand edim.
-Katta raxmat. Qanday minnatdorchilik bildirishni bilmayman-dedim ko'zlarim porlab.
-Arzimaydi. Umid qilamanki keyingj safar e'tiborli bo'lasiz-dedi va yana ishiga kirib ketdi.
To'g'ri uning bu ko'rinishi va muomalasiga o'rgandim hisob. Hozirdagi quvonchimni hech narsa so'ndira olmaydi. Xamyonimni oldim va uyga yo'l oldim.

POV CHAEWON
Shahar chiroqlari yuragimni isitmasdi. Ular porlayotgandi, lekin men ichimda qorong‘ilikda edim.

Uyda yana o‘sha gaplar. "Sen eng yaxshisi bo'lishing kerak", "Bu yo‘l sening kelajaging", "Biz sendan orzu qilamiz"... Orzular meniki emas, ularniki aslida. Mening orzularim qayerda?

Tizzalarimni quchoqlab, dengiz bo'yida o'tiribman Yig‘lamadim, lekin ko‘zlarim qizarib ketganini bilardim. Bu xolatimni hech kimga ko'rsatishni istamayman.
Birdan kimdir boshim tepasida paydo bo'ldi. Qo'lidagi dastro'molni esa men tomonga tutib turardi.
-Agar yig'lashni hoziroq to'xtatmasang, ko'zyoshlaring mana bu dengizga qo'shilib okeanga aylanadi. Qani ol okeanni to'xtatamiz-dedi yengil kinoya bilan-yoki men suzishni boshlayman.
Chae kulib yubordi. To‘xtatmoqchi bo‘ldi, bo‘lmadi. Kulgi ko‘z yoshga aralashib ketdi.
— Yaxshimisan? — deb so‘radi yigit bu gal jiddiyroq ohangda.

Chae bosh irg‘adi. Dastro'molni oldi, lekin hali gapirmadi.

— Bilasizmi, men har doim shuni tushunmaganman... nega bizdan kim bo‘lishimizni so‘rashadi, lekin qanday yashashni hech kim o‘rgatmaydi?

Yigit unga qaradi. U ilk bora kimdirdan bu gapni eshitayotgandek his qildi.

— Ba'zan jim yig‘lashing kerak... — dedi u. — Faqat shunchaki nafas olish uchun.

Yigit cho‘ntagidan bitta shokolad olib chiqardi va uzatdi.

— Bu hech narsani hal qilmaydi. Lekin shokolad yeb o‘tirgan odam, hech bo‘lmasa, bir daqiqa davomida baxtli ko‘rinadi.

Chae yana kuldi. Ko‘zlarida mung bor edi, ammo yuragida issiqlik paydo bo‘lgandek tuyuldi.

— Jake, — dedi u qo‘lini uzatib.
— Men... Chaewon, — dedi qiz, biroz tortinib.

— Yaxshi Chaewon, biz endi okean boyida tanishgan yaqinlarmiz. Endi bitta maslahat: hayot sahifalaridan chiqib ketishni emas, yangi sahifalarni ochishni o‘rgan. To‘g‘ri, ba'zida so‘zlar chalkash, lekin hikoya hali tugamagan..
Yigit shunday dediyu bu yerni tark etdi. Men ham bir necha daqiqalardan so'ng bu yerdan kettim.

- Jen Huh