Hammasi sen uchun
Suna kasalxona yotoqxonasida yotardi. Uzoq vaqt ko‘zlarini ocholmadi. Nafasi og‘irlashgan, yuragi esa notekis urardi.
Jungkook uning qo‘lini mahkam ushlab, boshini past egib o‘tirardi. Uning qo‘rquvi cheksiz edi.
— Suna… Iltimos, ko‘zlaringni och, — dedi u titroq ovozda.
Suna sekin ko‘zlarini ochdi va unga iloji boricha jilmayishga harakat qildi.
— Men… shu yerdaman, Jungkook…
Jungkook ichidan qichqirgisi kelardi. Nega hayot shunchalik adolatsiz? Nega aynan u emas, Suna?
— Seni sog‘aytirishning yo‘li bormi? Doktorlar bilan gaplashdim… transplantatsiya qilishsa, tuzalib ketishing mumkin…
Suna uning qo‘llarini ohista ushladi.
— Yo‘q! Bu mumkin emas! Suna, iltimos… ketma mendan…
— Men seni qanday qilib unutay?!
Suna sekin yostiqqa boshini qo‘ydi.
— Bilasanmi… mening eng katta orzuim nima edi?
— Yuragim faqat seni sevishini his qilish… va u faqat sen uchun urishini bilish.
Jungkookning ko‘zlari yoshga to‘ldi.
— U hali ham uryapti, Suna… Sen hali ham men bilan birgasan…
Jungkook uning barmoqlarini lablariga bosdi.
— Meni tashlab ketma… iltimos…
— Men doim sen bilan bo‘laman…
Shu lahza yuragi ohista, so‘nggi bor urdi… va jim bo‘ldi.
U Sunaning qo‘llarini mahkam ushlab, yelkasidan sekin silkitdi.
— Suna! Iltimos, uyg‘on… Sen mendan keta olmaysan!
Lekin Suna allaqachon o‘zining abadiy orzusiga yetib ulgurgandi. Uning yuragi endi faqat Jungkook uchun urardi… lekin bu yurak endi faqat xotiralar ichida edi.