Hammasi sen uchun
Jungkook sahnada turib, qo‘shiq kuylarkan, yuragining tubida iliq hisni sezdi. Uning ovozi butun zalni qamrab olgan, tinglovchilar esa sukut saqlab, uni tinglashardi. U qo‘shiq tugaganida, zaldan uzoq davom etgan qarsaklar eshitildi.
Biroq uning ko‘zlari birdan bir joyga qadaldi. Old qatorlardan birida o‘tirgan kichkina qizchani ko‘rib, yuragi tez ura boshladi.
Qizcha xuddi Sunaga o‘xshardi. Uning beg‘ubor nigohlari, mayin jilmayishi… va eng muhimi—uning ismi yozilgan belgi: “SUNA”.
Jungkook bir zum joyidan qotib qoldi. Ko‘zlariga ishonmadi.
Konsertdan keyin, u sahna ortiga qaytarkan, birdan kimdir uni chaqirdi:
U o‘girildi va o‘sha qizchani ko‘rdi. Uning yonida esa bir ayol—Sunaga o‘xshash chehrali yosh ona turardi.
— Mening ismim Suna! Men sizning konsertingizga kelganimdan juda xursandman! — dedi qizcha quvonib.
Jungkookning yuragi g‘alati urdi.
— Ha, men uni bir inson xotirasi uchun shunday atadim. U mening eng yaqin dugonam edi… U haqida ko‘p eshitganman.
Jungkookning ko‘zlaridan yoshlar sizib chiqdi.
— Suna… u yana mening qarshimda turibdi…
U tiz cho‘kib, qizchaning qo‘llarini ushladi.
— Rahmat! Oyi aytishicha, bu ism juda yaxshi inson sharafiga qo‘yilgan.
Jungkook boshini sekin qimirlatdi.
— Ha… u juda yaxshi inson edi…
U o‘sha kuni uyga qaytarkan, osmon toza edi.
Jungkook osmonga boqib, shivirladi:
— Men seni unutmadim, Suna. Sen hali ham men bilan birgasan.
Osmonda porlab turgan yulduz xuddi unga javob qaytargandek, yanada yorqinroq tovlanardi…
