Dark Agony | JJK
— Malika, hozir vaqti emas... Shunchaki menga ishon, xo‘pmi...
— J-Jungkook... y-yo‘q, bunday qila olmaymiz... Iltimos, qo‘yib yuboring... — ko‘zimdan oqayotgan yoshlar divanni ho‘l qilgandi. Yuzini burib kulganini ko‘rdim. Yaramas meni bunday ahvolga solib mazza qilib kulmoqda. Birinchi marta bu menda bo‘lyapti. Men hech qachon birovning oldida bunday turmaganman. Uyatdan nafaqat yuzlarim, tanam ham qizib borardi. Jungkook meni faqat mayin bo‘sa olardi. To‘g‘ri, o‘sha liftdan keyin o‘zgardi. O‘sha voqea hayotimni yana avvalgi holatiga qaytardi. Nega tushunmayman? Baxtli bo‘lishimga haqqim yo‘qmi? Shuncha yil hayot meni qiynagani yetmadimi? Nima ayb qildimki, men bular uchun chidashim kerak? Turgan hayotimga qarang-u, olayotgan narsamga qarang. Aqldan ozsam kerak. Bu yerga tinchlanish uchun kelgandim. Lekin boshimdan yana o‘sha og‘riq paydo bo‘ldi.
— Malikam, menga qara, — hayollar og‘ushiga kirib ketdim shekilli, iyagimdan ushlab o‘ziga qaratdi. Barmoqlari bilan yuzimdagi ko‘z yoshlarni artdi.
— Men seni sevaman, bilasan, shunday emasmi? — men bosh irg‘adim. Men ham qattiq sevaman, lekin biz qilayotgan ish bu katta xato edi.
— Men... men shunchaki o‘sha kuni... ya’ni barda sen o‘ylagan ish emasdi. Men juda sarxush edim. U yerga ishlash uchun bordim. Sen nimani ko‘rganingni bilmayman, ammo birdan o‘sha ayol keldi, o‘zim ham tushunmay qoldim. Men senga hech qachon xiyonat qilmaganman, qilmayman ham! Tushundingmi? Hech qachon bu bo‘lmaydi. Akang bilan sodir bo‘lgan voqea esa... — jimib qoldi. Yuragining ezilgani menga sezilardi. Men uchun bu holat og‘ir. Ustimizdan turdi. Men ham darrov o‘zimni ong‘lab, sviterimni kiyib oldim. Barmoqlarini birlashtirib jiddiy davom etdi:
— O‘sha voqea — dadam va sening dading bilan sodir bo‘lgan voqea. Buni nima uchun qilishganini bilmayman, ammo buni oyim ko‘rgan. Va menga nima bo‘lganini aytib berdi. Tushunasanmi? Bir og‘iz so‘z aytmaydigan oyim menga yolg‘on gapirishiga ishonasanmi? O‘sha kuni dading biz haqimizda bilar ekan. Va dadamning oldiga borgan — meni uzoq yurishimni tayinlagan. Ortasida nimadir bo‘lgan va sening dading birinchi bo‘lib qurol chiqargan. Ho‘sh, gaplashmoqchi bo‘lgan odam yoniga qurol olib keladimi? Va sening dading birinchi o‘qni uzgan. Ho‘sh, dadam jim qarab turishi kerakmidi? Dadam ham o‘q uzgan. Lekin keyin akang uyga kelgan va dadingni olib ketgan. Agar o‘sha vaziyatda mening dadamni ham qutqarib qolishganida yoki shunchaki tez yordam chaqirilganida, tirik qolardi. Dadam nima uchun unday qilmadi? — mening jimligim uni battar bo‘g‘ayotganday edi. So‘zlarining oxiriga kelib bo‘g‘ilib qolishi meni yanada xafa qilardi. Menga qaradi. Ko‘zlari... bu ko‘zlar qizargan — bu yig‘lolmasligidanmi yoki g‘azabidan?
— Ho‘sh, sen nima qilgan bo‘larding? Agar men o‘z dadamni qutqarib, sening dadingni tashlab ketganimda, nima qilgan bo‘larding? Eng alam qiladigani bilasanmi nima? O‘sha kuni men o‘yin-kulgi qilayotgandim. O‘sha kuni men sen bilan baxtli kunimni o‘tkazayotgandim. Dadam o‘lim yoqasida turganida, men seni uyingga tashlab qo‘yayotgandim.
Boshqa gapirmadi. Men ham hech narsa deya olmadim. Nima deyman? Yana... yana men aybdorman. Hammasi mening aybim.
— Bari mening aybim. Bari meni deb bo‘ldi... — past ovozda gapirdim. Lekin u mening oldimga tiz cho‘kib o‘tirdi. Qo‘li bilan yuzimni siladi.
— Yo‘q, yo‘q, malika. Bu yerda hech qanday sening aybing yo‘q. Sen aybdor emassan. Sen eng begunohsan. Shunchaki, sen bizning oramizga tushma, xo‘pmi? Va... va menga vada ber. Qanday vaziyat bo‘lmasin, meni sevishga, yonimda qolishga vada ber.
— J-Jungkook, men... men har doim seni sevaman, har doim. Vada beraman — bu hech qachon o‘zgarmaydi. Lekin sen ham vada ber — ularga tegma. Men ularga yoki senga biror narsa bo‘lsa, chidab turolmayman. Boshqa bunday og‘riqqa chiday olishni istamayman, — bo‘ynidan qo‘llarimni o‘tkazib bag‘rimga bosdim. Juda qattiq quchoqladim. Men bunga yo‘l qo‘ymayman. Hech kimga hech narsa bo‘lmaydi. Hech kimga...
— Mmm, malika, yana besh daqiqa tursam meni bo‘g‘ib o‘ldirasan, — ikkimiz ham kulib yubordik. Bag‘ridan chiqdim. U menga qop-qora ko‘zlari bilan qaradi. Bu qora ko‘zlar meni yutadiganday.
— Nima uchun? — tushunmay savol berdi.
— Hammasi uchun... afsusdaman, — yuzimga iliq lablarini bosdi.
—Rostan seni keshirishimni hohlaysanmi?
—Albatta keshirishizni hohlayman— u oylanib qolib menga yuzlandi
—Unda menda qatdiq bo'sa ol Malika—nafasim bog'zimga tiqilib qo'ldi. Nima deyishni, nima qilishni bilmay qoldim. Bu menga tirjayib turgan yuz egasi yanada menga yaqinlashdi.
—Jungkooook— erkalanib yuzimni yelkasiga qo'ydim.
—Nima Jungkook? Nimaaa! Qani bol Malika bolmasa seni keshirish yo'q— uyatdan yerga kiray deyabman lekin bu uyatsiz hesh ikkilanmay sorayabdi. Qizargan yuzim bilan lablarimni labiga bosdim. U harakat qilmasdi. Shu vaqtgacha bosani qanday qilishni tushunmayman shunki Jungkook har doim ustunlik qilardi. Oxirgi bo'r yengil bo'sa bilan uzdimda ortga chekinmoqshi boldim. Lekin u meni bir qo'li bilan yelkasiga tashladi.
—Jungkook? Jungkook nima qilyabsiz? Tushuring meni!— birdan ortimga urulgan tarsakidan jimib qo'ldim.
—Jim bol bolmasa yana tarsaki tushuraman— kulib bir xonaga kirdik
—Bu yer qanday xona—xonaga kirishi bilan to'xtab qo'ldi. Atrofga qaradim. Xixxi bu unaqa narsani kormagan. Yelkasiga musht tushurdim.
—Bu yer hammom! Nima hammom kormaganmisiz?
—Yotoqxona qay yerda?— yotoqxonani nima qiladi? Uyda unchalik kop xona yo'q edi. 5 ta xona mojazgina uy. Biz turgan yer esa eski zamonlardagi hammom. Ichonshim komilki Jungkook bunaqasini birinshi bor koryabdi
—Savolimga savol bilan javob berma—ortimga yana tarsaki tushurdi. Hozir uyatdan erib ketaman. Yelkasiga qatdiq musht bilan urdim.
—Bas qiling va meni yerga tushuring!
—Men hali ham keshirmadim. Mayli aytmasang aytma ozim topaman— ikkinshi xonaga kirdi. To'g'ri bu yer yotoqxona. Uyda ikkita yotoqxona bo'r edi. Bu mening yoshligimdagi xonam.
Tog'riga borib meni yotoq ustiga qoydi. Xonaga koz tashlab ham qoymay 4 oyoqlab mening ustumga yurdi. Men tirsagim bilan orqaga yurishga davom etmay yotoqning boshiga yetib keldik
—j..Jungkook? Nima qilyabsiz...
—Biroz oyin oynaymiz halos!- bu oyin menga yoqmayabdi.
—Men yosh bola emasman meni bunday aldolmaysiz uzoqroq turing menda!
—To'g'ri sen yosh bola emassan Malikam. Shunga bemalol oynaymiz!— darrov labimga yopishgan Sevgilim labimdan qatdiq bo'sa ola boshladi. Qancha vaqt bo'sa olganini bilmayman ammo nafasim yetishmagannan to'xtadi. Issiq nafas va issiq lablarni bo'ynimda sezarkanman termini issiq narsa bilan kuydiryotganday bo'ldi. Tishini qatdiq botirgandan qatdiq baqirib yuborganimni bilmay ham qoldim.
—Jungkook tishlamang...— yelkasidan itarishga harakat qildim lekin parvo ham qilmay davom etyabdi. Sviterimning yoqasini tushurib yana ho'l lablarin bosdi. Nafasim shunshalar qisyabdiki huddi Jungkook kislorod otadigan yerni tishlab to'xtaganday. Sviter tagidan huddi ilon kabi sirgalib kirgan qo'li oldi qismimga kelyotganin sezardim. Belimni o'sha sovuq qollarim bilan silab yelkam tamon keldi. *liftchikning ilgichini yeshib tashladi. Sviter hali ham tanamda lekin *liftchigim yo'q edi. Sviterimni yoqoriga kotardi , oldimni qollarim bilan yopishga harakat qilardim lekin ikki qolimni ushlab, yoqoriga kotardi. Yuragimning ustiga lablarini bosdi.
—Meniki—shunday deb shivirladiyiv qatdiq tishlab oldi. Tez tez nafas olarkanman oshiq oldim yoqoriga va pastga tushar edi. Jungkook qorayib ketgan bu ko'zlari bir zum tanamga tikildi. Menga bir qaradiyuv kulib qilyotgan ishini davom etdi. Qo'li bilan ushlab og'ziga soldi. Mening nafsim yana tezlashdi. Qatdiq og'riyabdi lekin tanam og'riqdan yonmasdi. Bu galati his mening ongimni qisib qoyyabdi. Qatdiq tishlab tortganda ruhim tanamdan shiqib ketay dedi. Galma gal shunday qilishda davom etarkan hottoki nafasi yetishmasa ham toxtamasdi. Mening qollarim boshashgan hozir tanamdagi lablarni his qilardim halos. Lablati pastga qaray harakatlandi. Kindik atrofimni tili bilan aylantirib yengil bosa qoldirardi. nafasimni ushlab turishga harakat qilardim. Tanamdagi terler soquv bo'lib badanimni yanada titroqqa keltirardi.
Shimimni yechilgan his qildimu kozlarimni shartda ochdim. Jungkook shunshalar tez harakat qilardik men nima bolyotganin anglay ham olmasdim.
Menga koz tashladi yo'q manosida bo'sh irgadim lekin tirjayib *ichki kiyimimni tanamdan olib tashladi.
—Zuha menga qara— men unga yo'sh tolgan ko'zlarim bilan qaradim u ko'z chetidagi yoshlarni artib tashladi.
—Shunshaki qarshilik qilma. Sen menga tegishlisan avvola ruhing bilan endi tanang bilan ham.
—Yo'q! Aslo xato deya korma! Tushindingmi! Bu hech qachon xato bolmaydi. Qarchilik qilma yoqsa men boshqa yolni ham bilaman bu senga og'riqli bolishini kafolatlayman Malikam
— Jungkook meni qorqityabsiz— baland ovozda kulib yubordi. Yonogimni o'pib tishlab qo'ydi. Tog'risida bu menda birinshi lekin u aytyotgan narsalar bu juda qo'rqinchli edi.
—Chuning uchun qarshilik qilma Mening Malikam
