𝗠𝘆 𝗽𝗿𝗼𝗳𝗲𝘀𝘀𝗼𝗿 𝟮
Quyosh endi yorugʻ osmonni tark etib urnini oyga bushatib bermoqda.
Bir necha daqiqa oldin boshlangan salqin ammmo tanaga juda yoquvchi shabada bor. Okean yuzasi kichik kichik tulqinllar mavjud. Ammo ichi juda sokin. Insonlarda esa teskarisi. Yuzi sokin. Ichida esa toʻfon. Okean suvlari qirgʻoqqa turli tuman narsalarni chiqarmoqda. Molyuskalar. Chanoqlar. Ammo uni tomosha qilayotgan insonlarning dardlarini emas.
Bu yerda ulik sukunat. Ammo tariflab bulmaydigan guzallik.
Ayin nihoyat charchoqli ziyofatdan chqiib plyajga keldi. Poshnalari qulida. U usha ulik guzallikdan baxramand bulardi. Oyoqlariga sezilgan namlik. Lekin uni bezovta qilmasdi. Sochlari mayin shamolda tebranardi. Uning kuzlari usha zulmat bulgan oceanga tikildi. bu juda tinch edi. Sokin edi. U usha ziyofatda naqadar ayanchli tabassumlarni kurgan bulsa ham u oz bulsada samimiy tabassum qildi. Ammo bu uni charchatdi. Uning ichida shuncha alam bulsa u samimiy tabassum qilardi.
Bu oʻgʻritadi. Juda.
U hech qachon ortga qaytmaslikni uylaydi. Ammo qaysidir qismi ortga qaytib uni kurishlikni juda xoxlaydi.
Uning ishidagi sokinlik juda tinch edi. U doim shunday sokin joylarni hohlardi.
U usha yerda atrofning ulik guzalligidan baxramand bularkan. Usha yerda yana bir inson bu guzallikni uzining fotoaparitiga muhrlayotganini sezmadi.
Jungkook Jejuga kelgandan keyin kup dam oldi. U tunda yolgʻiz sayr qilishni uyladi. Ignida qora kuylak. Qora jinsi shim. Fotoaparit sumkasi yelkasida. U juda toliqqan kurinadi. Uning dam olishi faqat sport edi. U uxlashni unutgandek edi. U yeyishni unutgandek edi. U deyarli yashamayotgandek edi. Lekin u tirik edi. U bu guzal manzarini rasmga olgandan keyin kuzlarini yumib kamersini ogʻirligini yelkasiga tashladi. Qullari chuntagidan yangi sotib olingan segaret pachkasini chiqardi. U zajigalka yordamida segaritini yoqib uni ogʻziga olib bordi. Ulim nishoni bulgan bu segaret uning eng yaqin dustiga aylangandi.
U bu tabiatning ajoyib guzalligidan kuzlarini yumib ochdi. Bu haddan tashqari guzal edi. Yana bir narsa bor ediki u bu manzaradan ham guzalroq edi.
Bir payt mahkam ushlangan segaret bushashib yerga tushadi. Jungkook joyida qotib qoladi. Ogʻzi biroz ochiladi. Qullar harakatga kelmadi. Kuzlari bir nuqtadan uzga joyga qaramaydi. Segaret allaqachon yerdagi namlik tasirida uchgan.
Jungkookning ogʻrigan yuragi tezroq uradi. U uzidan bir necha metr uzoqlikda oq libos kiygan qizga tikiladi.
Uning uzin sochlari shamolda uchadi. Ammo u bunga etibor berayitgangan uxshamaydi.
Jungkook bir necha qadam yuradi. Ammo ikkilanishlar. Ular uni joyida tuxtatadi. U juda yaqin. Ammo juda uzoqda ham. Qoʻrquv. Rad etilish qurquvi. Qabul qilinmaslik. Besh yil ichidagi azoblar. Hammasi uni harakatga keltirmaslikka majbur qiladi. U tashlab ketgan kun. Va aynan usha kun yana uni uchratdi.
Bugun ular ayrilganiga besh yil tulgan kun edi.
Jungkookning miyyasida yaxshiyu yomon fikrlar aylanib yurdi. Ammo yurak hammasiga chidagan yurak olgʻa borishini istadi. Shuncha dardlarga sabab bulgan yurak yana uni azoblari ichida qolishini his qilsadan oldinga borishga undadi. U yana bir qancha ikki qadam bosdi. Ular orasidagi masofa endi ikki metrcha.
Ayin ortida kiningdir borligini his qilib ortiga ugirildi. Ammo shu on yana ogʻriqli va baxtli xotiralar miyyaasida charx urdi.
Lekin biroz yengillik. Shu bilna birga juda koʻp ogʻriq. Qiz jim qoldi. Kuzlari tutashdi. Ikkisi ham nomaʼlum ogʻriqdan aziyat chekishadi. ikkisining ham hayolida bir narsa.
Ikkisida ham juda koʻp sabab bor. Jungkookning kuzlari allaqachon yoshlar bilan buyalgan. Ayni damda qizni kuzidan ham tomgan bir tomchi yosh.
Ikkisining urtasida aytilmagan gaplar koʻp.
Jungkook uni hohladi. Unga qiz kerak edi Nafas olishi uchun kerak edi. Ammo u ogʻriq bilan yashashni maqul kurdi.
Ayin ichidagi hamma narsani aytishni hohladi. Ammo hayolidagi ogʻriqli savollar. Uni qiynardi.
Ayin unga jilmaydi. kulzaridagi yosh ham uning jilmayishidagi chiroyini buzmadi.
Aynan manashu Jungkookga sabab buldi. U hech ikkilanmay yelkasidagi sumkani yerga tashlab qiz tamon otildi.
Qizni quchogʻiga olarkan besh yil ichidagi sogʻinchi bosilmayotgandek edi. U harakat qildi. Uzini tutishga ammo sogʻinch sevgi yana ayriliq hislari uni tuxtatmadi. Jungkook qizni mahkam quchoqlarkan qiz ham qullarini urab oldi. Ikki shunday qancha turishganini bilishmaydi. Ammo ikkisi ham butun umur shunday turishga rozi ayni damda.
- Sogʻindim- birgina suz yana kuz yoshlar oqishiga sabab buldi. Jungkook uzidagi jasoratni tuplab bu suzni aytganida javob olishga intildi. Ammo yigʻi ovozi uni yana parchalagandek buldi. Qiz uni sogʻinmadi deb uyladi.
Ammo bilmaydiki qiz ham undan kam sogʻinmadi.
- Men ham - deya javob berdi qiz. Bu kuproq uziga uzi pichirlashdek eshitildi. Jungkook buni eshitdimi yuqmi bilmaydi ham. Ammo bu suzni aytoldi. Jungkook biroz orqaga chekindi. Qizni yuzini kurish uchun. Darrov qizargan burun hul yanoqlar. Hammasi uni azoblayotgandek edi.
- Kechir hammasi uchun kechir - Jungkook qizni yuzini kaftlari orasiga olarkan bu suzlarni takror takror qaytardi.
- Hammasi uchun kechir Ayin iltimos kechir. Sensizlikdn qizynalib ketdim sensiz tirik murdadek yashadim - bu suzlarni uning kuzlariga qarab aytarkan kuzlaridan yosh tuxtamasdi.
Ayin qullarini Jungkookning quli ustiga quyarkan tanasi qaltirardi.
- Siz ham kechiiring. Sizni juda sogʻindim. Sizsz yashay olmaskanman - oxirgi suzlar shu edi. Keyin tutashgan lablar. Ikkisi ham ochdek bir birini yutishayitgan edi. Jungkook bir qulini qizning buyin orqasiga quyarkan uni uziga kuproq tortardi. Ikkinchi quli esa bel sohasidan aylandi. Ayinning qullari yigitning buynidan uraldi.
Ikkisi atrofga etibor berishmadi. Bu ulik sukunatda bitta ular jonli edilar.
Ikkis ham nafas muammosi sababli ayrilisharkan. Tez tez nafas yutishib yana bir birini yutishni uylardi.
Jungkook ortiqcha vaqt sarflamadi. Qizni kelinlik uslubida kutarib oldi. Lablaridan yana qaytib upib keyin plyaj oldidagi uz xonasi tomon qadam tashladi
Xona eshigi ochilib yopilarkan Jungkook qadamini tugʻri yotoq tomon olib bordi. U qizni uzi bilan yotoqqa quyarkan lablar yana extirosli busada uchrashishdi. Ikkisi ham buni istashar ekan ikkisi bir hil darajada harakat qilishardi.
Jungkook ortiq kutishni istamadi. U besh yilgi sogʻinch hissiga yengilgani aniq edi.
U qizni oq libosining fermuarini yecharkan kuylak poldan joy oldi. Qiz bundan uylamadi. U ham buni Jungkookdek istardi. U faqat oq turli ich kiyimda qoldi. Kuylak tagidan sutyen kiymagan edi. Jungkook hech bir harakatsiz uz kiyimlarini yechishga shoshildi.
U butunlay kiyimsz qolib yanaqizning oldiga keldi.
Ayin har bir harakatni kuzatardi. U ham tezroq uni his qilishni uylardi.
Jungkook uni buyniga qisqa busa quydi. Bu ishni kiyinga qoldirib sevgilisini his qilishni hohladi.
- Seni sevaman. Sensz hayot men uchun zulmat. Boshqa meni tashlab ketma.- shu suzlarni aytib Jungkook qizning ichiga chuqur kirib bordi. Qiz tusatdan paydo bulgan ogʻriqdan ingrab yubordi. Ancha payt qilinmagan aloqa sababli ikkis ham qiynalishdi.
Jungkook erkalash barobarida qiz bilan qattiq aloqa qilardi. Ayin ham bunga qarshi emas edi. Ammo uni hayoliga bir narsa kelib kuzlariga yosh keldi.
- Jungkook xotiningiz - dediyu davom etilmadi. Qanday davom etsin axir bu narsa uning yuragini parchalaydi.
- Keyin hammasini tushuntirib beraman. Hozir esa mendan boshqa hech narsani uylama sevgilim. - deya Jungkook yana davom etdi. ...........
Kechrish inson kamaytirmaydi. Yoki uni ojiz qilmaydi. Kechirish doim mardlik belgisi hisoblanadi......
Tun allamaxaldan utgan edi.. sogʻinchlar qondirilgan biroq tanalar bir biridan aytilishni istamasdi.
Jungkook qizni quchoqlagancha tinch yotar Ayin ham bundan foydalanardi.. axir u ham sogʻingandi. Unda koʻp savol bor edi biroq u hozircha jim bulishni tanladi..
- hayotingda kimdir bormi.. - deb suradi Jungkook.. qiz boshini yigitga qaratdi.. achchiqlanish uning yuzidan aniq bilinib turardi..
- yuq hech kim.. - dedi u norozi.. - siznikidachi.. rafiqangiz..
Qizning ovozida ogʻriq bor edi jungkook esa buni yaxshi bilardi.
- u usha kuni ketdi.. hayotimdan chiqib ketgan.. men yolgʻiz qoldim.. sensiz qolgandim.. - dedi u qizning yalang belini sekin silab gapida davom etdi.. - biz hech qachon bir oila bulmadik.. urunib kurganmiz lekin hech narsa chiqmadi..
- chunki ota onamiz shuni hohlashdi.. biz hech narsa qila olmadik. Arin u qiynaldi biroq kungilsizlik qiyin edi..
JK: Men hech kimni sevmaganman.. hatto arinni ham.. lekin bir kun.. usha kun bir qiz uzining shuxliklari bilan qarshimdan chiqdi.. ushanda men sevib qoldim. - qiz jilmaydi.. Jungkook ham unga qushildi.. - ushanda qizil kuylak kiyib olgan qiz menga yordam bergandi.. qulimga bolalar lekoplastirini yoposhtirib..
Endi ikkalasi ham kulib yuborishdi. Chunki bu xotira hech ham unutiladigan narsa emas edi..
JK: boshida rosa hayron qolganman.. uzi klubda lekin yonida bolalar uchun muljallangan likoplastir bor edi.. yana undagi qahramonlar multikniki edi.
- nima qilay xonqizini yaxshi kurardim.. u juda mashxur edi usha vaqtda.. - qiz uzini oqladi..
JK: men esa telbaga uxshab uch kun usha likoplastirga tegmaganman..
- eslayman universitetga kelgansiz qulizda kurib rosa kulgandim.. - qiz ochiqcha gapirdi..
JK: nima qilay 26 yillik hayotimda ilk bora sevib qolgandimda..
- maktab uqivchisinimi.. - qiz kesatdi.. lekin jilmaydi.
Jk: ha usha maktab uquvchisi bilan koʻp ishlarni qildim lekin bundan afsuslanmayman..
- uyatsiz bulgansiz ushanda bilaszmi.. darslarda teginib utardiz hammani chalgʻitib..
JK: yoqmagandek gapirma.. uzingga ham juda yoqardi..
- ha yoqardi.. yoqmasa ruxsat berarmidim.. - deb kerildi ayol..
JK: xoʻsh endi nima qilamiz.. - dedi u ayolga tikilib..
- bilmasam.. balki rasmiy nikohdan utarmiz axir biz turmush qurmaganmiz..
JK: yomon emas.. lekin Koreyaga qaytishimiz kerak.. - qizning yuzi bujmaydi..
- qaytmasakchi.. shu yerda baxtli yashaymiz..
JK: bulmaydi.. biz Koreya fuqorolarimiz.. shunday ekan qaytamiz..
- yaxshi.. - rozi buldi qiz.. yigit jilmaydi.
