𝗠𝘆 𝘀𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿'𝘀 𝗵𝘂𝘀𝗯𝗮𝗻𝗱
Taehyung klub tashqarisida turar, oyoqlarini bir joyda tinimsiz almashtirib qo‘yardi. Tepasidagi neon chiroqlar lipillab, uning terisiga sun’iy yorug‘lik sochardi. Kuchli bas tovushi asfalt orqali oyoqlarigacha yetib kelib, qimmatbaho tuflilari ostida urilardi. Kulgi va baland ovozdagi suhbatlarga ba’zan stakanlarning jaranglagan ovozi qo‘shilardi. Tungi havoda esa spirtli ichimlik va ter hidi sezilardi.
U pidjagining yenglarini to‘g‘riladi... pidjak. Klubda. U xo‘rsinib, tartibli turmaklangan sochlari orasidan qo‘lini o‘tkazdi.
U bu yerda nima baloga kelib qoldi o‘zi?
Klublar hech qachon uning didiga mos bo‘lmagan. Bolaligidan u sokinlikni afzal ko‘rardi. Adabiyotni yaxshi ko‘rardi, vaqtining katta qismini kitoblarga sho‘ng‘ib o‘tkazardi va zarurat bo‘lmasa, odamlar orasiga deyarli aralashmasdi. U o‘qituvchilar yaxshi ko‘radigan o‘quvchilardan edi... ularni xursand qilishga uringani uchun emas, balki chin dildan o‘qishni yaxshi ko‘rgani uchun. Odamlar bilan muloqot qilish esa uning uchun zavqdan ko‘ra ko‘proq majburiyat edi.
Shunday ekan, hozir baland musiqa, arzon atirlar va nazoratsiz shovqin-suron anqib turgan joyga kirish yoki kirmaslik haqida ikkilanib turishi uning o‘zini noqulay his qilishiga sabab bo‘lardi.
Sekin nafas olgancha, telefonini chiqardi. Go‘yo ekranga tikilib tursa, u sehrli tarzda bu vaziyatdan teleport bo‘lib chiqib ketadigandek edi. Bosh barmog‘i ekran ustida muallaq turib qoldi. Somiga biror bahona bilan yozishni o‘ylardi... balki o‘zini yomon his qilayotganini yoki ishda kutilmagan yumush chiqib qolganini aytardi—
— Rostdan ham kelasan deb o‘ylamagandim, shahzodam.
Taehyung tanish ovozni eshitishi bilan boshini keskin ko‘tardi. Eshik yoniga suyanib, nihoyatda o‘ziga ishongan va Taehyungni asabiylashtiradigan tabassum bilan turgan odam esa, shubhasiz, Jungkook edi.
Unga juda yarashib turgan keng jinsi shim va qomatini ajratib ko‘rsatadigan qora ko‘ylak kiygan Jungkook hech qanday kuch sarflamasdan o‘ziga ishongan ko‘rinardi. Bu esa Taehyungning ichini g‘alati tarzda bezovta qildi.
Bo‘yin suyagi ustida platina zanjir yaltirab turar, klub chiroqlari ostida tovlanardi. Yelkasiga esa charm kurtka shunchaki tashlab qo‘yilgandi. Bu beparvolik uning jozibasini yanada oshirib yuborgandek edi.
Jungkook bu yerga tegishli edi — shovqin, tartibsizlik, hech qanday qoida mavjud bo‘lmagandek tuyuladigan muhit unga mos edi.
Taehyung esa, aksincha, birdan o‘zini bu yerda mutlaqo begona his qildi.
Jungkookning nigohi uning ustida kezib, pidjagiga tushdi. Lablarida zo‘rg‘a yashirilgan kulgi paydo bo‘ldi.
— Biznes uchrashuviga kiyinib kelganmisan, malikam?
Taehyung qomatini rostladi va Jungkookning mazaxlariga berilmaslikka harakat qildi.
— Keling, shuni tezroq tugataylik.
Jungkook eshik romidan ajralib, unga yaqinlashdi. Uning tabassumi yanada kengaydi.
— Tinchlan. Seni bu yerga majburlab olib kelishgandek ko‘rinmaslikka harakat qil.
— Xuddi shunday his qilyapman, — deb ming‘irladi Taehyung telefonini yana cho‘ntagiga solarkan.
Jungkook kulib yubordi. Ovozi yoqimli va hazilomuz edi.
— Meni ranjitding. Shunchaki meni sog‘inganligingni va birga vaqt o‘tkazging kelganini aytishing mumkin edi.
Taehyung unga befarq qarab qo‘ydi.
Jungkook dramatik tarzda ko‘ksini ushladi.
— Voy. Sen umuman noz qilishni bilmaysan-ku, a?
Taehyung unga bir muddat tikilib turdi-da, boshini biroz egdi.
— Nega xotinimning akasi bilan noz qilarkanman?
Jungkookning tabassumi yarim soniyaga so‘ndi. U istehzo bilan puflab, tilini yonoq ichiga tekkizdi.
Taehyung shunchaki yelka qisdi.
— Shunchaki haqiqatni aytyapman.
Birdan Jungkook uning bilagidan ushlab, barmoqlarini atrofiga o‘radi.
Bu tegish Taehyungni beixtiyor taranglashtirdi. Kutilmagan teginishdan butun vujudi qotib qolgandek bo‘ldi.
— Yur, jiddiyvachcha. — Jungkook uni oldinga tortib, bemalol kirish joyidan ichkariga olib o‘tdi. — Biroz bo‘shashadigan vaqting keldi.
Taehyung norozilik bildirishga ulgurmasidan, Jungkook uni miltillovchi chiroqlar, baland musiqa va bir-biriga tiqilib harakatlanayotgan odamlar orasidagi tartibsizlikka olib kirdi. Bu joy unga haddan tashqari dim va bo‘g‘uvchi tuyuldi.
Taehyung qo‘lini Jungkookning ushlagan joyidan tortib oldi. Yuzi jiddiy edi.
Jungkookning qo‘li tekkan joydagi iliqlik hali ham terisida sezilardi, ammo Taehyung buni darhol xayolidan chiqarib, qarshisidagi odamga e’tibor qaratdi.
Jungkook qadamining o‘rtasida to‘xtab, boshini biroz burdi. Bir qoshini kulgili tarzda ko‘tardi, go‘yo Taehyung hozirgina kulgili bir narsa aytgandek.
— Men jismoniy teginishni yoqtirmayman, — dedi Taehyung qat’iy va o‘zgarmas ovozda.
U qandaydir munosabat bildirilishini... balki hatto uzr so‘ralishini kutgandi. Ammo buning o‘rniga faqat past, kulgili kulgi eshitildi.
Jungkook boshini biroz egib, qo‘llarini cho‘ntagiga soldi.
— Teginishni yoqtirmaysanmi? — deya takrorladi u, go‘yo bu fikr unga chindan ham qiziq tuyulgandek.
— Juda yoqimtoy ekansan, shahzodam.
Taehyungning qoshlari laqabni eshitib, biroz chimirildi, ammo u bunga e’tibor bermaslikka qaror qildi.
Buning o‘rniga qo‘llarini ko‘ksida chalishtirib, qomatini tik tutdi.
— Men jiddiy aytyapman, — dedi u bu safar yanada keskinroq ohangda.
Jungkook qoshini ko‘tardi. Uning qora ko‘zlarida sho‘xlik yaltirardi. U sekin oldinga bir qadam tashladi, nigohini Taehyungning yuzidan uzmadi.
Taehyung beixtiyor bir qadam orqaga chekindi. Bu juda kichik harakat edi, ammo Jungkook buni payqadi. Albatta, payqadi.
— Tinchlan, — dedi Jungkook cho‘zib, ovozida dangasa, deyarli kulgili ohang bilan. — Go‘yo seni ushlamoqchi bo‘lgandek gapiryapsan. Shunchaki ichkariga olib kirgandim.
Taehyung burnidan nafas chiqardi. Ichida g‘ashlik tobora kuchayardi. U Jungkook kabi odamlar bilan yetarlicha to‘qnash kelgan va uning gaplari ataylab aytilayotganini yaxshi bilardi — u odamni ataylab asabiylashtirar, sinar va chegaralarini tekshirardi.
— Men shunchaki keraksiz teginishni yoqtirmayman. O‘zim yura olaman, — deb yana takrorladi u xotirjam, ammo qat’iy ovozda.
Jungkook javoban xirgoyi qilgandek ovoz chiqardi. Barmoqlarini cho‘ntagining ichida bir necha marta taqillatib, Taehyungning gaplarini yechilishi kerak bo‘lgan jumboqdek o‘ylayotgandek edi.
Bir ozdan so‘ng u biroz engashdi. Ovozi pasayib, yanada sokin va o‘ziga ishongan ohangga kirdi.
— Unda uni zarur qilib qo‘yishimga to‘g‘ri keladi.
Taehyung qotib qoldi. Barmoqlari yonida biroz qimirladi, ammo yuzi o‘zini tutib turardi.
U Jungkook o‘ynayotgan qandaydir o‘yinga qo‘shilmoqchi emasdi.
Ammo yoshroq yigit allaqachon o‘girilib, klubga go‘yo bu yerning egasidek kirib ketayotgan edi. Uning harakatlarida hech qanday zo‘riqish yo‘q, o‘ziga tortuvchi bir ishonch bor edi.
Taehyung bir muddat o‘sha yerda turib, eshik oldidagi qo‘riqchining Jungkookni tanigandek kutib olishini kuzatdi. Jungkook ichkariga kirishi bilan odamlarning darhol unga qarab qolishiga ham ko‘zi tushdi.
Musiqa baslari qalin devorlar orqali urilib turar, ichkaridagi kulgi va suhbatlarning xira tovushi tungi havoga sizib chiqardi.
Taehyung telefoniga qarab, ortiga qaytib ketish haqida o‘yladi. U bu yerga tegishli emasdi. Bu uning muhiti emasdi.
Ammo keyin Somining uni qo‘llab-quvvatlagani yodiga tushdi... nihoyat bir marta tashqariga chiqishini deyarli yolvorib so‘ragani. Somi unga o‘z majburiyatlaridan biroz dam olishi, bo‘shashishi kerakligini uqtirgandi.
Taehyung sekin xo‘rsinib, yelkalarini rostladi va telefonini cho‘ntagiga soldi.
— Faqat bir kecha, — deb o‘zicha ming‘irladi-da, istamaygina Jungkookning ortidan ichkariga kirdi.
Taehyung atrofidagi tartibsizlikni ko‘rib, beixtiyor yuzini burishtirdi. Kuchli bas tovushi ko‘ksiga urilar, miltillovchi neon chiroqlar raqs maydonidagi harakatlanayotgan odamlar ustiga g‘alati ranglar sochardi. Havo esa spirtli ichimlik va ter hidiga to‘la edi.
Odamlar qo‘l-oyoqlarini boshqara olmayotgandek harakatlanishar, bir-biriga juda yaqin raqs tushishardi. Bu haddan tashqari kuchli va bo‘g‘uvchi muhit edi.
Taehyung keskin nafas chiqarib, bularning barchasiga e’tibor bermaslikka majbur qildi o‘zini. Jungkookning ortidan borar ekan, hech kim bilan ko‘z urishtirmaslikka harakat qildi.
Bu allaqachon xato bo‘lib chiqdi.
U endigina noroziligini bildirmoqchi bo‘lganida, kimdir gandiraklab kelib, uning yoniga borib urildi.
— Mendan nari tur, — deb ingradi Taehyung va mast odamni o‘zidan itarib yubordi. Jahli chiqqanidan burnini tirishtirdi.
Yigit esa deyarli buni payqamadi. U tushunarsiz nimanidir ming‘irlab, olomon orasida gandiraklagancha uzoqlashib ketdi.
— La’nati, — deb Taehyung o‘zicha pichirladi va ko‘zlarini aylantirdi. U aynan shuning uchun ham bunday joylarga kelmasdi.
U pidjagining yenglarini to‘g‘riladi va birdan o‘ziga tikilayotgan nigohlarni juda yaqqol his qila boshladi. Albatta, odamlar qarashardi. Axir klubdagi boshdan-oyoq kostyum kiygan yagona odam o‘zi edi. Boshqalarning deyarli barchasi yirtiq jinsi shimlar, charm kurtkalar yoki badanini deyarli yashirmaydigan tor ko‘ylaklarda edi. Taehyung esa xuddi hozirgina biznes uchrashuvidan chiqib kelgandek ko‘rinardi.
U xo‘rsindi. Balki hech bo‘lmaganda pidjakini yechib kelishi kerakdir.
Jungkook esa aksincha, bu yerda o‘zini butunlay erkin his qilardi. U olomon orasidan bemalol o‘tib borar, unga murojaat qilayotgan odamlarga deyarli e’tibor ham bermasdi. Uning borligi o‘z-o‘zidan e’tiborni tortardi — u bunga hatto urinmasdi ham.
Taehyung uning ortidan borib, bar yoniga keldi. Bu yerda Jungkookning bir guruh do‘stlari qo‘llarida ichimlik bilan o‘tirishardi. Taehyungni ko‘rishlari bilan ularning suhbati birdan to‘xtadi.
Jungkook beparvolik bilan bar peshtaxtasiga suyanib turardi. Do‘stlari esa Taehyungga xuddi ularning hududiga adashib kirib qolgan noyob jonzotdek qarashardi.
Ularning orasida Hoseok ham bor edi. U Taehyungni darhol tanidi.
Jungkook u haqida avval aytib bergandi.
Hoseok oldinga chiqib, samimiy tabassum bilan qo‘lini uzatdi.
— Hey, sen Taehyung bo‘lsang kerak, — dedi u do‘stona ohangda.
Taehyung ikkilanib, Jungkookka qaradi. Go‘yo indamaygina bu qandaydir sinovmi, deb so‘rayotgandek edi. Ammo Jungkook shunchaki yengil kulimsiragancha uni kuzatib turardi — nima qilishini ko‘rmoqchi edi.
Taehyung sekin xo‘rsinib, Hoseokning qo‘lini siqdi. Bu qisqa va qat’iy qo‘l siqish edi... odobli, ammo masofali. Agar bu kechani omon o‘tkazmoqchi bo‘lsa, hech bo‘lmaganda odamlar bilan aralashishga harakat qilishi kerak edi.
Jungkookning qolgan do‘stlari ham buni o‘zlarini tanishtirish uchun ishora deb qabul qilishdi. Birin-ketin Taehyung bilan salomlashishdi. Ba’zilari shunchaki bosh irg‘ashdi, boshqalari esa xuddi Jungkook ularga Taehyung haqida oldindan nimadir aytib qo‘ygandek, bilag‘onlarcha kulimsirashdi.
Hoseok hali ham tabassum qilgancha, peshtaxtadan ichimlik olib, Taehyungga uzatdi.
Taehyung stakanga tikildi. Xira klub chiroqlari ostida sarg‘ish suyuqlik asta aylanardi. Ammo u uni olish uchun qo‘l ham cho‘zmadi.
— Men ichmayman, — dedi u xotirjam.
Guruh bir zum jim bo‘lib qoldi. Keyin ulardan bir nechtasi kulimsirab, bir-biriga qarashdi.
Jungkook puflab, boshini chayqadi.
— Albatta, ichmaysan, — deb ming‘irladi u.
Jungkookning do‘stlaridan biri peshtaxtaga suyanib, ichimligidan bir ho‘plam icharkan, kuldi.
— Jungkook, sen bo‘rttirib gapiryapti deb o‘ylagandim. U rostdan ham biznes uchrashuvidan to‘g‘ri chiqib kelgandek ko‘rinarkan.
Guruh kulgiga ko‘mildi. Ba’zilari tasdiqlagancha bosh irg‘ashar, boshqalari esa Taehyungning kostyumiga ochiqchasiga kulib qarashardi. Hatto Hoseok ham kulimsirab qo‘ydi, garchi buni stakanining ortiga yashirishga uringan bo‘lsa ham.
Taehyung chuqur nafas olib, o‘zini xotirjam tutishga majbur qildi. U bundan ham yomonroq narsalarga duch kelgan — masxarali nigohlar, ortidan pichirlashlar, faqat o‘zlariga o‘xshamagani uchun uni past baholagan odamlar... Bular uning uchun yangilik emasdi.
Shunday bo‘lsa-da, g‘ururi bu gapni shunchaki o‘tkazib yuborishga yo‘l qo‘ymadi. U qomatini rostlab, gapirgan odamga tik qaradi.
— Biror vaziyatga mos ravishda kiyinish sizlar uchun shunchalik begona tushuncha ekanini bilmasdim, — dedi u xotirjam, ammo qat’iy ohangda.
Uning gapiga yana kulgi bilan javob qaytarishdi. Ammo bu safar ularning kulgisida hazildan ko‘ra bepisandlik ko‘proq edi. Hech biri Taehyungni jiddiy qabul qilmasdi. Ular uchun Taehyung shunchaki o‘ziga tegishli bo‘lmagan joyda qattiqqo‘l ko‘rinishga urinayotgan, haddan tashqari jiddiy va begona bir yigit edi.
Jungkook kulimsirab, boshini biroz egdi va bu holatni kuzatdi. U Taehyungning ko‘zlaridagi g‘ashlikni, o‘zini qanday zo‘rg‘a tutib turganini payqadi.
— Tinchlan, shahzodam, — dedi Jungkook cho‘zib. U qo‘lini divanning suyanchig‘iga tashlab qo‘ygandi. — Bunday kecha uchun haddan tashqari tarangsan.
Taehyung Jungkookka keskin qaradi. Qo‘lidagi suv solingan stakanni yanada qattiqroq ushladi. U Jungkook hech bo‘lmaganda nimadir deyishini kutgandi. Yo‘q, umid qilgandi.
Balki uni to‘liq himoya qilishini emas, ammo hech bo‘lmaganda hazilning haddidan oshib ketganini tan olishini kutgandi. Ammo buning o‘rniga Jungkook boshqalar bilan birga kulib, boshini zavq bilan chayqardi — go‘yo bularning bari oddiy, zararsiz hazildek.
Taehyung keskin nafas chiqardi. Sabr-toqati soniyadan soniyaga kamayib borardi.
Albatta. U nimani kutgandi o‘zi? Jungkook birdan odob-axloqni o‘rganib qolishinimi? Birovning noqulayligidan zavqlanish o‘rniga uni himoya qiladigan odamga aylanishinimi?
U o‘zicha boshini chayqab, peshtaxtaga suyanib oldi va suvdan bir ho‘plam ichdi. O‘zini tinchlantirishga urindi.
Buning foydasi yo‘q edi. Bu yerda, umuman beparvo odamlar oldida jahli chiqishi hech narsani o‘zgartirmasdi.
Shunday bo‘lsa-da, ichidagi g‘ashlik tinmay qaynardi va bu uni avvalgidan ham begona his qildirardi.
Birdan shirin, baland ovoz eshitilib, Taehyungning e’tiborini tortdi. U yoniga qaradi va bir qiz Jungkookka suyanib, qo‘llarini uning bo‘yniga bemalol o‘rab olganini ko‘rdi.
Ammo Jungkook uni quchoqlamadi. Shunchaki kulimsirab qarab turardi.
Taehyung ichida puflab, boshini chayqadi.
Albatta. Ayolboz. U bundaylarni yomon ko‘rardi.
Qiz kulib, Jungkookning qulog‘iga nimanidir pichirladi. Jungkook esa javoban kulib qo‘ydi.
Taehyung yana ichimligiga o‘girildi. Jag‘i beixtiyor taranglashdi.
— Bir to‘da masxaraboz, — deb ming‘irladi u ko‘zlarini aylantirib, suvdan bir ho‘plam icharkan. Yonidagi manzarani xayolidan chiqarib tashlashni istardi.
Bir muddatdan beri Taehyungni kuzatib turgan qiz nihoyat uning yoniga keldi. Ko‘zlarida qiziqish porlardi. Taehyung uning yaqinlashayotganini payqab, beixtiyor qoshlarini chimirdi va peshtaxtaga suyanib turgan holatini biroz o‘zgartirdi.
Qiz esa uning sovuq ifodasidan cho‘chimay, jilmaydi.
— Hey, — dedi u silliq va o‘ziga ishongan ovozda.
Taehyung unga qisqagina qarab, bosh irg‘adi.
— Hey, — deb xotirjam javob berdi u. Qiz ishorani tushunib, ketib qolishiga umid qilgandi.
Ammo qiz ketmadi. Aksincha, biroz egilib, tirsagini peshtaxtaga qo‘ydi.
— Sen bu kabi joylarda yuradigan odamga o‘xshamaysan, — dedi u boshini biroz egib. — Taxmin qilaymi? Seni bu yerga sudrab kelishganmi?
Taehyung xo‘rsinib, stakanini qo‘ydi.
— Shunday deb o‘ylagandim. Sen bu joy uchun juda... tartibli ko‘rinasan.
Uning nigohi Taehyungning kostyumiga tushdi.
— Lekin bu yaxshi. Ajralib turibsan.
Taehyung qoshini ko‘tardi. Bu maqtovmi yoki shunchaki kuzatuvmi, tushunmadi.
— Men ajralib turishni unchalik yoqtirmayman, — deb ming‘irladi u.
— Unda klubga kostyum kiyib kelmasliging kerak edi.
Taehyung burnidan keskin nafas chiqardi. Deyarli kulgisi kelgandi. Deyarli.
Qiz kulimsiradi. Taehyung bilan gaplashishdagi bu kichik qiyinchilik unga yoqayotgandek edi.
Taehyung javob berishdan oldin biroz ikkilanib qoldi.
— Tanishganimdan xursandman, Taehyung.
Minjining nigohi Jungkook tomon siljidi. U hali ham yonidagi qiz bilan band edi. So‘ng yana Taehyungga qaradi.
— Xo‘sh, sen bu yerga rostdan ham dam olish uchun keldingmi yoki tun bo‘yi shu yerda baxtsiz ko‘rinib turmoqchimisan?
Taehyung shovqinli va gavjum joyga atroflicha qaradi-da, yana Minjiga yuzlandi.
Minji uning quruq javobidan kulib yubordi. Ko‘zlarida zavq porlardi.
— Haziling menga yoqdi, — dedi u kulgisini zo‘rg‘a bosib.
Taehyung shunchaki bosh irg‘ab, muloyim tabassum qildi va yana suvdan ichdi. U hazil qilishga urinmagan edi — shunchaki o‘zi qanday bo‘lsa, shunday edi.
Bu paytda peshtaxtaning narigi tomonida Hoseok Yejunni tirsagi bilan turtib, kulimsiradi.
— Unga qaranglar... sening qizing bilan gaplashyapti, — deb hazillashdi u Minjiga ishora qilib.
Yejun Taehyungga qaradi, unga bir soniyadan ortiq e’tibor bermadi va qisqa kulib qo‘ydi.
— Qo‘ysang-chi, — dedi u boshini chayqab. — Biz hammamiz bilamiz, o‘sha kitob qurti nima qilishi mumkinligini. Ehtimol, unga adabiyot haqida ma’ruza o‘qib berardi yoki shunga o‘xshash.
Guruh yana kulgiga ko‘mildi. Hatto ovozlarini pasaytirishga ham urinmadi.
Taehyung buni eshitdi. Albatta, eshitdi.
Ammo u hech qanday munosabat bildirmadi... yuzi xotirjam, barmoqlari esa stakanini bo‘shgina ushlab turardi.
Biroq Minji uning stakanni biroz qattiqroq ushlaganini payqadi. U qoshlarini chimirib, guruhga qaradi.
— Juda yetuk xatti-harakat, — deb ming‘irladi u bepisand ohangda.
Jungkook esa shu paytgacha bemalol ichimligidan ichib o‘tirgandi. Nihoyat u ularga qaradi. Taehyungning yelkalari taranglashganini ko‘rgach, tabassumi biroz so‘ndi, ammo hech narsa demadi. Shunchaki yana bir ho‘plam ichib, indamay kuzatishda davom etdi.
— Qani, Taehyung... raqsga tushamiz, — dedi Minji sho‘x ohangda va uning qo‘lidan ushlash uchun qo‘l uzatdi.
Taehyung deyarli darhol boshini chayqadi.
— Men uylanganman, Minji, — dedi u qat’iy ohangda va ular orasida masofa paydo bo‘lishi uchun biroz orqaga chekindi. — Xotinim boshqa ayol bilan raqsga tushishimni yoqtirmaydi.
Minji noqulaygina jilmayib, qo‘lini tortib oldi.
U sochlarining bir tutamini qulog‘i ortiga qistirib qo‘ydi. Biroz xijolat bo‘lgandek ko‘rinardi.
Ularning suhbatini beparvolik bilan kuzatib turgan Jungkook boshini biroz egdi. Labining chetida kulimsirash paydo bo‘ldi. Qoshini salgina ko‘tardi va Taehyung allaqachon uning qiziqib qolganini tushundi.
U qiyinchiliklarni yaxshi ko‘rardi.
— Oh, qani endi, — dedi Jungkook cho‘zib va bir qadam yaqinlashdi. — Oddiygina do‘stona raqsning zarari yo‘q-ku.
Uning ovozi mayin, hazilomuz edi. U Taehyungning qat’iyatini sinash uchun yetarlicha bosim o‘tkazardi.
Taehyung unga befarq qarab qo‘ydi.
— Yo‘q, zarari yo‘q. Lekin baribir xohlamayman.
Jungkook yana bir ho‘plam ichdi va kulimsirashi yanada kengaydi.
— Xotining rashk qilib qolishidan qo‘rqyapsanmi?
Taehyung puflab, ko‘zlarini aylantirdi.
— Yo‘q. Shunchaki uni hurmat qilaman.
Jungkook xirgoyi qilgandek ovoz chiqardi. Nigohi Taehyungning yuzida kezib, go‘yo uning so‘zlari ortida yashiringan ma’noni anglashga urinayotgandek edi.
— Qiziq, — deb ming‘irladi u. Ovozi baland musiqa orasida zo‘rg‘a eshitilardi.
Minji ichimligidagi somonni aylantirib, jilmaydi.
— Bilasanmi, Taehyung, sen bilan gaplashish juda qiziqarli ekan.
Taehyung bunga qoshini ko‘tarib qaradi. Lablarida kichik tabassum paydo bo‘ldi.
— Menimcha, menga shunchaki to‘g‘ri suhbatdosh kerak bo‘lgan ekan.
Minji kulib, uning qo‘lini yengilgina turtib qo‘ydi.
— Oho? Demak, to‘g‘ri suhbatdosh men ekanman-da?
Taehyung kulib, boshini chayqadi.
— Bunchalik xursand bo‘lib ketma. Shunchaki bu yerda mantiqan gapiradigan odam bilan suhbatlashish yoqimli ekan.
Minji boshini biroz egdi. Qiziqishi yanada ortdi.
— Sen klublarni yoqtirmaysan, to‘g‘rimi?
Taehyung sekin xo‘rsinib, atrofga qaradi: miltillayotgan neon chiroqlar, bir-biriga juda yaqin raqs tushayotgan odamlar, spirtli ichimlik va terning kuchli hidi...
— Unchalik mening muhitim emas, — tan oldi u. — Juda baland ovozli. Juda tartibsiz.
— Ha, tushunaman. Lekin ba’zida tartibsizlik ham qiziqarli bo‘ladi.
— Men esa xotirjamlikni afzal ko‘raman.
— Tinchlikni qadrlaydigan erkak. Bunday odamlar kam uchraydi.
Taehyung darhol javob bermadi, ammo lablaridagi yengil tabassum saqlanib qoldi.
Xonaning narigi tomonida Jungkook do‘stlari va uning e’tiborini jalb qilishga urinayotgan qizlar bilan band edi. Ammo qizlar unga unchalik qiziq emasdi. Uning xayoli boshqa joyda edi. Harakatlari esa deyarli odatdagidek, o‘z-o‘zidan amalga oshardi.
Chuqur, yoqimli va mayin kulgi.
U baland bas tovushlari, mastlarning noaniq gaplari va baland ovozli suhbatlar orasidan ham ajralib turardi. Atrofidagi shovqindan butunlay boshqacha edi. Deyarli... ohangdor.
Jungkookning nigohi yuqoriga ko‘tarildi. Qoshlari biroz chimirildi.
Uning nigohi Taehyungga tushdi.
Mana u — bar yonida o‘tirardi. Vujudi bo‘shashgan, lablarida esa o‘zini tiyolmayotgan samimiy tabassum bor edi. Uning kulgisi chin yurakdan chiqayotgani ko‘zlarining chetlaridagi mayda ajinlardan ham bilinardi. Klubning miltillovchi chiroqlari uning keskin yuz chizgilarini yoritib, yuzidagi soyalarni yanada aniqroq ko‘rsatardi.
O‘sha lahzada Taehyungning ko‘rinishida nimadir bor edi — deyarli maftunkor edi. U hech qanday g‘ayrioddiy ish qilmayotgandi. Shunchaki kulayotgan, gaplashayotgan, o‘z holicha mavjud edi.
Ammo Jungkook undan ko‘zini uza olmadi.
Yonidagi qiz uni tirsagi bilan turtib qo‘ydi.
— Hmm, chalg‘ib qolding, — dedi u mayin ovozda va Jungkookning qo‘lidan ushlashga urindi.
Jungkook deyarli munosabat bildirmadi.
Ko‘ksida paydo bo‘lgan tuyg‘u g‘alati edi — hatto biroz asabiylashtirardi. U qizdan uzoqlashishga urindi, ammo nigohi hanuz Taehyungda edi.
Taehyung esa uning e’tiboridan mutlaqo bexabar edi.
Barmoqlari soni ustida biroz qisildi. Ich-ichidan g‘ashlik sezila boshladi.
Shundagina Jungkook nihoyat o‘ziga keldi.
U keskin nafas olib, qo‘lini yuzidan pastga surdi.
— Mendan uzoqroq yur, — deb o‘zicha ming‘irladi va qizni chetga surdi.
Jungkook xo‘rsindi. Sabr-toqati tugab borardi.
Qiz puflab, ko‘zlarini aylantirdi.
— Jiddiymi? Endi meni shunchaki tashlab ketmoqchimisan?
Jungkook hatto unga qaramadi. Ichimligini olib, qolganini bir ho‘plamda ichib tugatdi.
Qiz qo‘llarini ko‘ksida chalishtirdi.
Shu bilan u sochlarini dramatik tarzda siltab, jahl bilan uzoqlashib ketdi.
Jungkook divanga suyanib, qo‘lini sochlari orasidan o‘tkazdi.
Ammo uning nigohi yana Taehyung tomon qaytdi.
Va o‘sha kecha birinchi marta...