𝑫𝒊𝒂𝒎𝒐𝒏𝒅 𝒉𝒆𝒍𝒍
U uzoq kutilgan baxtini topish umidida Botsvanaga uchib kelgandi, ammo o‘zi uchun faqat sovuqlik va yaralarni topdi. Muammolar va dahshatli og‘riq fonida esa orzulari chilparchin bo‘layotgandi. Ko‘zlarini yumarkan, bir narsani anglab yetadi — u charchagan.
Odamlarning g‘azabi va ochko‘zligidan charchagan. O‘zi ham shunday hissiz va toshbag‘ir bo‘lib qolishdan qo‘rqadi. Chon-Reno esa aynan shu yerda yashayotgan eng yosh yigitga shuni o‘rgatmoqda.
Jungkook uning mehribonligini ko‘rishni istamaydi. Taehyung esa o‘zgarishni xohlamaydi.
Bu erkak uni ich-ichidan qiynaydi. U tufayli Taehyungga yomon, ammo his-tuyg‘ularidan tezda xalos bo‘lishning iloji yo‘q. Alpha har kuni undagi yana bir uchqunni so‘ndiradi, go‘yo yuragini changallab, uni ogohlantirmasdan tortib olmoqchidek.
Asaldek ko‘zlar yana unga qadalgan: ular Taehyungni kuzatadi va ulardan katta yosh tomchilari oqishga tayyor. Ammo endi bunday davom eta olmaydi. Yig‘lay olmayotgani uchun lablarini qizil tomchilar paydo bo‘lguncha tishlaydi va asabiy tarzda o‘z barmoqlarini ishqalaydi. Lin Vey bilan gaplashayotgan Renoga xotirjam qarab turadi.
Ularning noqulay suhbatidan uch soat o‘tdi, ammo uning ichidagi og‘riq hali ham zarracha kamaymagan. Shu vaqt ichida ular yana bir necha bor uzoq nigohlar bilan to‘qnash kelishdi. Bir-birlariga qarashadi-yu, ammo bir-birlariga nimalar qilayotganlarini tushuna olishmaydi.
Taehyung nafasi qisilib, qalban unga intiladi, shu bilan birga o‘z istaklari va bolalarcha ojizligidan nafratlanadi. Renoning ko‘zlarida omegaга nisbatan nafrat yo‘q: ularda tunu kun unga nisbatan hukmronlik va noto‘g‘ri, qo‘rqinchli sovuqlik mavjud.
Jungkook oldida tiz cho‘kib, uni nafaqat sherlar Xudosi, balki odamlarning ham hukmdori deb e’lon qilish juda oson. Kim esa bor kuchi bilan bunchalik tubanlashib ketmaslikka, oyoqlarida tik turishga urinadi.
«Bunday zaiflik seni bu yerda o‘ldiradi, juda tez. Omon qolish uchun kuchli bo‘lishni o‘rgan», — degan Jungkookning so‘zlari soatlab uning xayolida aylanadi.
Taehyung Renoning gaplariga quloq tutadi: bu dunyo haqidagi qarashlarini o‘zgartirib, atrof-muhit talab qiladigan insonga aylanishga harakat qiladi. Zaharli vodiyda yana qancha qolishini bilmaydi. Bu do‘zaxda omon qolish uchun esa o‘zgarishi kerak.
Havo xuddi uning ongi kabi mast qiluvchi edi. Olmos konlari yonidagi kichik skameykada o‘tirib, butilkadagi sovuq suvdan mayda ho‘plab icharkan, Kim olmos qazishdan biroz dam oladi. U Jungkookka qaraydi, ammo aniqki, uni kuydirayotgan narsa jazirama quyosh emas.
Alpha qarshisida Lin Vey nimanidir gapirib turardi, ammo Reno go‘yo uning aytgan barcha so‘zlarini eshitmayotgandek, nigohini undan nariga qaratib, Kim bilan ko‘z urishtiradi.
U birgina nigohi bilan ham sevib qolgan yurakni bir necha barobar tezroq urdirishi mumkinligini biladi. Taehyungning hislari xuddi qafasdagi qushdek, uning xayolida ham, ko‘z o‘ngida ham faqat bir inson bor.
Omega zo‘rg‘a nafas oladi va uzun barmoqlari bilan butilkani mahkam siqadi. So‘ng boshini sekin burib, xiralashgan nigohini butunlay boshqa tomonga yo‘naltiradi.
Har soniyada o‘z ojizligini his qilish azobli. Ammo u albatta bunga bardosh beradi.
Hozircha u o‘zini shu zaharli lahzadan asrayapti, biroq hanuz sirlar bilan to‘la nigohlarni o‘zida his qiladi. Erkak uzoqdan uning his-tuyg‘ularini kuzatadi va buni to‘xtatishni istamaydi.
Львёнок diqqat bilan kuzatuv ostida.
Butilkaning qopqog‘ini yoparkan, Tae pastki labini tishlab qo‘yadi va ko‘z qiri bilan Jungkook joyidan qo‘zg‘alayotganini payqaydi. Yana unga qarab, erkak telefonda gaplashayotganini va Veydan uzoqlashayotganini ko‘radi. Kim kipriklarini pirpiratib, alfaning darvoza tomon — olmos vodiysidan chiqishga olib boradigan yo‘l tomon ketayotganini kuzatadi.
U ketmoqda va yana Taehyungni qo‘rqinchli odamlar orasida yolg‘iz qoldirmoqda.
Omega Reno panjarali darvoza ortida o‘zining qora Hummeriga o‘tirib, asta-sekin uzoqlashayotganini kuzatar ekan, yengil vahimaga tushadi. U o‘z hududini tark etmoqda, Kim esa ko‘krak sohasida yaqinlashib kelayotgan xavfni yana his qiladi.
U Jungkook unga qanday og‘riq yetkazmasin, uning yonida bo‘lmasdan bu yerda qolishni istamaydi. U Taehyungni ranjitadi, ammo boshqalarga buni qilishga yo‘l qo‘ymasligi aniq.
Kim endi ishga shoshilmaydi: yana taxminan o‘n daqiqa skameykada xotirjam o‘tirib, olmos konlariga qaraydi va o‘z xayollari ichida yanada chalg‘ib ketadi. Hozircha hech kim uni qimmatbaho toshlarni qazishga chaqirmaydi, ammo ertami-kechmi uning tomoniga baqiriq eshitiladigandek. Chunki Chon-Reno endi bu yerda yo‘q.
Yana titroq va qo‘rquv uni egallaydi. Ko‘zlarida sof xavotir aks etadi: mushtlarini suyaklari oqarib ketguncha qattiq siqadi va zaharli vodiy bo‘ylab nigohini bezovta yugurtiradi.
Chodirlar yonida Hoseok va Lin Veyning o‘zaro gaplashib turganini ko‘radi, ammo erkaklar omegaга e’tibor berishmaydi. Renoning boshqa odamlari ham unga qaramaydi.
Ammo nimadir Taehyungga uzoq vaqt e’tiborsiz qolib keta olmasligini aytib turardi: zolim xo‘jayin yaqinida yo‘qligidan foydalanib, giyenalar tez orada uni eslashadi va bundan foydalanishadi. Ular faqat undan qo‘rqishadi. Ularning qalbiga qo‘rquvni faqat Jungkook singdirgan.
Tэ xo‘rsinib, butilkani qo‘llari orasida aylantiradi. Yangi olmoslarni topish uchun savatchasi oldiga borib, ishni davom ettirishi kerakmi-yo‘qmi, bilmaydi. Na kuchi, na xohishi bor.
Yigit notanish mayin ovozdan joyida seskanib ketadi va ko‘zlarini katta-katta ochgancha tezda boshini buradi.
— Sen Taehyung-san, to‘g‘rimi? — deydi notanish omega. Uning qalin qizil lablarida samimiy tabassum paydo bo‘ladi.
Kim lablarini biroz cho‘zib, tushunmay qaraydi. Uning qarshisida qora sochli yosh omega turardi. Uning yelkasida qora ryukzak bor, yelkasida esa katta ko‘k to‘tiqush indamay o‘tirardi.
Qush Taehyungga qiziqish bilan tikilib, boshini biroz qiyshaytiradi. Ammo yigit ham undan qolishmaydi. Hozir uchalasi ham bir-birini kuzatib, tahlil qilmoqda. Faqat ulardan biri juda muloyim tabassum qilardi.
Taehyung og‘ir yutinib, skameykada undan uzoqroqqa suriladi. Nigohini gal omegaга, gal uning uy hayvoniga qaratadi. Qush esa egasining yonida itoatkorlik bilan o‘tirardi va uchib ketish uchun imkoniyati bo‘lsa ham, ketishni xohlamasdi.
Notanish yigit uning bu harakatidan sekingina kulib qo‘yadi va uning yoniga o‘tiradi. Taehyungning uyalgan yuzini kuzatar ekan, lablarini yanada kengroq tabassumga cho‘zadi.
Taehyung hech narsani tushunmaydi. Bu odam uning ismini bilishi uni biroz noqulay ahvolga soladi. Ko‘k to‘tiqush birdan baland ovozda qichqirib yuborganda esa, u yanada qo‘rqib ketadi — qush cho‘zilib ketgan sukutdan norozi edi.
— Siz kimsiz?.. — deb qo‘rquv aks etgan yuz bilan past ovozda so‘raydi u.
— Mening ismim Sokjin, — deya o‘zini tanishtiradi omega. Hozircha yuzida hech qanday salbiy his-tuyg‘u ko‘rinmaydi. — Bu esa Boa, — deya yelkasida o‘tirgan katta qushni ko‘rsatadi.
— Boa, — deya ovoz beradi giasint arasi va bu Taehyungni juda hayratga soladi. — Boa Namjoondan aqlliroq, — deydi u negadir. — Boa eng zo‘ri.
Jin kulib yuboradi va ko‘rsatkich barmog‘i bilan to‘tiqushning kichkina boshini silaydi. Kim esa ularga yon tomondan ishonchsizlik bilan qarab turadi.
— Namjoon mening katta akam, — deb muloyimlik bilan tushuntiradi qora sochli yigit jilmaygancha va dovdirab qolgan yigitga qaraydi. — Ularning o‘rtasida jiddiy raqobat bor.
Kim bu gapdan jilmayishni istaydi, ammo o‘zini tiyadi va faqat quruq lablarining chetini biroz qimirlatadi. Bu esa boshqa omegaга juda yoqadi, go‘yo uning uchun yashil chiroq yoqilgandek.
Kenja Boa tomon qaraydi va deyarli bilinmas tarzda xirgoyi qilib, o‘ng qo‘lini unga uzatadi. Barmog‘ining uchini qushning katta tumshug‘iga tekkizadi. To‘tiqush bunga qarshilik qilmaydi. Uning egasi ham qarshi emas — u arani ehtiyotkorlik bilan qotib qolgan Taehyungning tizzasiga o‘tqazadi.
Taehyung buni umuman kutmagandi. U biroz dovdirab, o‘ziga mehribon nigoh bilan qarab, ishonch bilan bosh irg‘agan Sokjinga tushunmay tikiladi.
Qalin kipriklarini pirpiratib, Kim qushning yorqin ko‘k patlarini ehtiyotkorlik bilan silaydi. Qush zavqdan ko‘zlarini yumib, yangi tanishiga yanada yaqinlashayotganini ko‘rib, hayron qoladi. Boaga bunday erkalash juda yoqadi va u bu mehr tezda tugashini umuman istamaydi.
Taehyung hozir nima bo‘layotganini tushunmaydi, ammo bu gapdon to‘tiqush unga juda-juda yoqib qoladi.
— Siz… — Tэ Sokjinga qisqa va uyalgan nigoh tashlab, lablarini yalaydi. — Meni qayerdan taniysiz?..
— Xudoyim, sening bu yerda bo‘lishing mumkin emas-ku, axir sen hali juda kichkinasan, — deya muloyim gapiradi u. Boshini biroz egib, savolni e’tiborsiz qoldirgancha chiroyli yuziga tikiladi. — Reno normal emas, — deb pishqiradi u.
— Men kichkina emasman… — deb juda past ovozda g‘udranadi Taehyung va nigohini olib qochadi.
Jin kulimsirab, bir necha marta bosh irg‘aydi. Uni xafa qilishni istamaydi, chunki Taehyung haqiqatan ham hali yosh bola edi.
— Har holda, mendan seni kuzatib turishimni so‘rashdi, — deydi u kutilmaganda. — Umid qilamanki, bunga qarshi emassan. Men senga hech qachon zarar yetkazmayman, — deya chin dildan gapiradi va hatto kaftini ko‘ksiga qo‘yadi.
Kim asta unga hayratdan katta ochilgan ko‘zlari bilan qaraydi va deyarli ko‘zini pirpiratmaydi. Boani silashni ham to‘xtatadi.
— Meni kuzatib turishni so‘rashdimi? — deb ishonqiramay qayta so‘raydi.
— Ha, Taehyung, — deb tasdiqlaydi Jin va lablarining chetini biroz ko‘taradi. — Zaharli vodiy noto‘g‘ri va jirkanch odamlarga to‘la. Ularning hech birini senga yaqinlashtirmaslik — to‘g‘ri qaror.
Kenja biroz o‘ylanadi va bir necha soniyadan so‘ng faqat muhim savolni beradi:
Sokjin kulimsirab, oldinda cho‘zilib yotgan chakalakzorga qaraydi.
— Bu yerda boshqa hech kim buyruq berishga jur’at eta olmaydi, — deydi u.
Taehyungning butun vujudi taranglashadi va u uyalgancha Boaga qaraydi.
— Nima bo‘lganda ham, u mendan bunday narsani hech qachon so‘ramagan. Men esa rad eta olmadim, chunki shunday kichkina bolaga hech kim ozor berishini istamayman, — deya xirgoyi qiladi Jin va yana kenja omegaга qaraydi.
Kim boshini chetga burib, labini imkon qadar qattiq tishlaydi.
Birdan kecha Reno aytgan so‘zlar yodiga tushadi: u hech kimning Taehyungga zarar yetkazishiga yo‘l qo‘ymasligini aytgandi.
U o‘zi yetkazgan yaralarni yana o‘zi davolashga urinayotgandek.
U bilan birga bo‘lish tobora qiyinlashib bormoqda, ammo usiz undan ham battar.
Taehyung kulrang ko‘zlarni ko‘rmaydi — atrofida faqat xavfni ko‘radi. Bu endi odatiy holat emas: hamma chegaralardan oshib ketib, uni aqldan ozdirayotgandek.
Jungkookning ismini bilganida, his-tuyg‘ulari so‘nib ketishi kerak edi. Ammo, afsuski, buning aksi yuz berdi — yuragini boshqarishning iloji yo‘q.
Kecha chodirda sodir bo‘lgan voqeadan keyin esa omega qalbida go‘yo yanada jiddiyroq tuyg‘u aql bovar qilmas tezlikda ildiz otayotgandek.
U shunchaki Jungkookning zaharli vodiyda bo‘lishini istaydi. Erkak bu yerga Sokjinni uni — kichkina arslonchasini — kuzatib turish uchun yuborgan degan fikrning o‘zi unda tushunarsiz va qandaydir qo‘rqinchli hislarni uyg‘otadi.
Jungkookning unga befarq bo‘lishi kerak edi. U birinchi kunning o‘zidayoq undan qutulishi kerak edi — nafaqat o‘z biznesini, balki Taehyungni ham o‘zining bu noto‘g‘ri, bolalarcha sevgisidan asrash uchun.
— U o‘zi qachon qaytadi?.. — deb pichirlaydi Kim araning boshini silagancha.
O‘zi ham nega buni bilishi kerakligini tushunmaydi.
U bu yerga qaytib keladi va yana unga og‘riq yetkazadi.
Ularning ikkalasi ham shu og‘riq bilan yashaydi.
— Bilmayman, u menga bu haqda aytmagan, — deya xo‘rsinadi Sokjin va skameykadan turib, qalin tropik o‘rmonni kuzatadi hamda bir necha qadam oldinga yuradi. — Yaxshisi, menga ayt-chi, — Tэ unga qiziqish bilan qaraydi. — Nimani tanlaysan: Chon Hoseok nazorati ostida olmos qazishni yoki men va Boa bilan Afrika chakalakzorlariga borishni? — katta omega unga o‘girilib, jilmayadi. — Biz bilan ancha qiziqarli bo‘ladi.
Kim qoshlarini ko‘taradi. Giasint arasi parvoz qilib, unchalik baland bo‘lmagan ovozda qichqirgancha egasining boshi uzra aylanadi va keyin uning keng yelkasiga qo‘nadi. Jin qushning bunday xursand harakatidan kulib yuboradi va lablarini yalagancha yosh omegaга qaraydi, undan javob kutadi.
Taehyung ehtiyotkorlik bilan bir nechta mashina yonida turgan va ularning tomoniga qarab turgan Hoseok va Veyga qaraydi. Bir qo‘lini musht qilib, tirnoqlarini kaftiga botiradi.
Nafratlanadi. Qo‘rqadi. Uni ko‘rishni istamaydi. Bu erkak undan qutulishni orzu qiladi va, katta ehtimol bilan, tinchimaydi.
Ammo Chon-Reno allaqachon yigitni bu yerdagi chakalakzorlarda yurish nihoyatda xavfli ekanidan ogohlantirgandi. Kecha qora mamba ham aynan shu baland o‘tlar orasidan chiqib kelgandi. U yerda qancha zaharli ilon turlari yashashini tasavvur qilishning o‘zi dahshatli.
Taehyungni tropik o‘rmonga juda qattiq tortayotgan yagona sabab esa — La Alegria.
U tobora ko‘proq uning maftunkor shovqiniga quloq tutmoqda, go‘yo La Alegria uni qandaydir noma’lum maqsad bilan o‘ziga chorlayotgandek. Kim esa uning so‘zlarini yanada aniqroq eshitish uchun tiz cho‘kishga ham tayyor.
— Men sen bilan… — deydi Taehyung o‘rnidan turib, biroz jilmaygancha va uyalib barmoqlarini o‘ynaydi.
— To‘g‘ri tanlov, — deya mamnun xirgoyi qiladi Jin. — Hoseok bugun juda jahldor ko‘rinmoqda. Xarakteri juda tez portlaydi, shuning uchun kayfiyati yomon paytda undan uzoqroq yurgan ma’qul, — deya yelkasini qisadi va Chon tomonga sezdirmay bosh irg‘aydi.
— Buni tushundim, — deya tan oladi Taehyung va beixtiyor kecha alpha qilgan ishni eslaydi.
— Bu yerdan ketamiz, mittivoy, — deya hayajon bilan gapiradi Sokjin va chakalakzor tomon yuradi. — Tukanlarni suratga olamiz, — deya kulimsirab, yelkasida chirqillayotgan Boaga qaraydi.
Taehyung tezda uning ortidan yetib oladi va tushunmay qaraydi.
— Tukanlarni? — qoshini ko‘tarib, kuchsizgina jilmayadi.
— Men ornitologman, — deya aniq g‘urur bilan aytadi u va kenjasiga qaraydi. — Menga chakalakzorda faqat qushchalarim kerak. Ular ajoyib.
Taehyung u bilan bahslashishni xayoliga ham keltirmaydi, faqat muloyim jilmayib, itoatkorlik bilan uning yonida yuradi.
Ular yashil va qalin chakalakzor ichiga ehtiyotkorlik bilan kirib, atrofga alanglaydi. Zaharli jonzotlardan biri chaqib olishini istashmaydi.
Taehyung avvalgi safar Chon-Renodan qochib, shu tomonga yugurgandi. Ammo bu safar u ehtiyotkor bo‘lishga harakat qiladi va turli toshlar hamda shoxlardan hatlab o‘tayotib, doimo oyoqlari ostiga qaraydi.
Jin ryukzagining ichidan nimanidir izlab ovora bo‘layotgan paytda, uning katta ko‘k arasi boshlarining uzra uchib yuradi va vaqti-vaqti bilan oddiy so‘zlarni past ovozda aytadi. Bu esa kenja omegaнинг kulib yuborishiga sabab bo‘ladi.
Biolog fotoapparatini chiqarib, uning kulgisini eshitarkan, Taehyungga qarab qo‘yadi va lablarining chetini ko‘taradi. U bu nihoyatda mehribon jurnalistni shunday kayfiyatda ko‘rishni yoqtiradi.
Tэ notekis yer bo‘ylab sekin qadam tashlab, boshini ko‘targancha baland daraxt shoxlaridan biriga qo‘nib, xursandchilik bilan boshini tebratayotgan to‘tiqushni kuzatadi.
Qushning yovvoyi tabiatning o‘zida ham ulardan uzoqqa uchib ketmayotgani uni chindan ham hayratga soladi. Boa allaqachon Jin bilan doimo yonma-yon bo‘lishga ko‘nikib qolgan.
Bir payt Taehyung to‘xtab, boshini chetga buradi. Zo‘rg‘a eshitilayotgan sharshara shovqiniga quloq tutib, labini tishlaydi.
— Sokjin, — deb uni chaqiradi u.
Jin darhol o‘girilib, omegaга savol nazari bilan qaraydi.
— La Alegria qayerda joylashganini bilasanmi?
Bu tovushlar, ehtimol, Botsvanadagi katta sharsharaning shovqini bo‘lib, barglar orasidagi qushlarning sayrashi bilan qorishib, odamni gipnoz qilgandek o‘ziga rom etadi va bolalar kitoblaridagi haqiqiy ertakka o‘rab oladi. Bu sehrli manzara edi va hech qanday kamera buni to‘liq tasvirlay olmaydi. Bu tovushlarda hayot va uyg‘unlik seziladi. Shu yerda qolib, boshqa hech qachon zaharli vodiyga qaytmaslikni istaysan. Taehyung uzoqroqda ilonning shitirlashini eshitadi, ammo bu uni zarracha qo‘rqitmaydi. U xotirjam tik turishda davom etib, to‘liq ko‘krak bilan nafas oladi.
— U shu chakalakzorlarning qayeridadir, ancha chuqurda. Men hech qachon uning oldigacha yetib bormaganman, — deb javob beradi u va atrofga alanglab, ryukzagini yopadi.
— Bu yerdagilardan hech bo‘lmaganda kimdir uning oldiga borganmi? — deb so‘raydi Kim unga qarab.
— Bilishimcha, La Alegria'ga faqat Jungkook bir necha marta borgan, — deya xirgoyi qilib, qoshlarini o‘ynatadi. — Boshqa hech kim unga nisbatan bunchalik kuchli qiziqish bildirmagan, — deya jilmayadi va fotoapparatini sozlagancha yo‘lida davom etadi.
Tэ yigitning uzoqlashib borayotgan ortiga qarab, xayolchan tarzda qalin qora kipriklarini pirpiratadi.
Go‘yo bu uning yashirin joyidek.
Boa qalin shoxdan uchib tushib, qotib qolgan yigitning yelkasiga joylashadi. Taehyung unga qarab, yana turli qushlarni suratga olayotgan Jin ortidan yuradi.
Botsvanada quyosh tez orada botadi va osmonni shafaq ranglariga bo‘yay boshlaydi. Bu esa barcha ishchilar uchun uzoq kutilgan dam olish vaqti kelganining belgisi bo‘ladi.
Hozir ularga goh xafa bo‘lib, goh achinish bilan qarashadi. Bu odamlar o‘zlarini qanday qilib shunday ahvolga tushirib qo‘yganini hech kim tushunmaydi.
Ular o‘z harakatlariga avvalroq yaxshiroq e’tibor berishlari, hech bo‘lmaganda Chon-Renoning shafqatsiz zaharli vodiysiga tushib qolish ehtimolini kamaytirishlari kerak edi.
Ularning deyarli har biri boshqalarga yoqmaydigan, ma’qullanmaydigan ishlarni qilgan. Kimdir biror kishiga zarar yetkazgan, kimdir qimmatbaho muhim buyumni o‘g‘irlagan, kimdir yapon mafiyasi bilan aloqaga kirishgan, yana kimdir qotillikka qo‘l urgan. Ko‘pchiligi esa hatto kichik yomonliklarni ham kechirmaydigan Jungkookning yo‘lidan o‘tib qo‘ygan.
Ishchilarning ozgina qismi hali Saed Reno davridayoq bu olmos konlarida bo‘lgan. Ular shafqatsiz sharoitlarda shuncha yil yashab kelishga muvaffaq bo‘lishgan. Azob va mashaqqatlarga chidashgan, chegaradan oshishmagan va hatto kichkina qimmatbaho tiniq toshni ham o‘g‘irlashga urinmagan.
Ammo bu yerda faqat ular gunohkor emas. Renoning sodiq odamlari — zaharli vodiy nazoratchilari ham ulardan hech qanday farq qilmaydi.
Kvon Xan o‘zini nopok his qiladi. U ham ular orasida shu yerda ekan, demak, bu yerdagi «ifloslik»ka allaqachon butunlay botgan.
Erkak o‘z taqdirini o‘zi tanlagan. U Chon-Reno bilan qolishga qaror qilgan va hanuz bu tanlovi to‘g‘ri bo‘lganmi-yo‘qmi, bilmaydi.
Har holda, u bu yerdagi hamma narsani tashlab, Janubiy Koreyaga qaytishni hatto rejalashtirmaydi ham. Bunday fikrlar yo‘lining boshida bir necha marta xayoliga kelgan. Ammo oxir-oqibat alpha bu yerdagi odamlarga ham, Botsvananing o‘ziga ham juda qattiq bog‘lanib qoldi.
Go‘yo u shu zaminda tug‘ilgandek va endi uni hech qachon tark eta olmaydigandek.
Shunday ham bo‘ladi: Xan hech qachon boshqa mamlakatga ko‘chib ketmaydi.
Unga olmos hududini boshqarish va tartibni nazorat qilish yoqmaydi. U ishchilarga oddiy baqiriq bilan muomala qilmaydigan yagona nazoratchi. U o‘z do‘stlari orasida bo‘lishni yaxshi ko‘radi. Qanchalik yaramas bo‘lmasin, o‘zini to‘xtatib, yaqin do‘stini tashlab keta olmaydi. U uning yonida bo‘lishga o‘rganib qolgan.
Endi u Chon-Renoning o‘ng qo‘li.
Unga xiyonat qilish — o‘ziga xiyonat qilish bilan barobar.
O‘ng soniga qora g‘ilof mahkamlangan, uning ichida to‘pponcha bor. Xan qora futbolka matosi bilan qoplangan baquvvat ko‘ksida rel'efli qo‘llarini chalishtirib, olmos konlari yonida turadi va bir og‘iz ham gapirmay ishchilarni kuzatadi.
U har doimgidek xotirjam va begona odamlarning hech biri bilan ko‘p gaplashmaydi.
Uning yonida boshqa nazoratchilar yurishadi. Ular ko‘pincha o‘zaro suhbatlashishadi yoki odamlar tezroq ishlashi va charchagandek ko‘rinishga urinmasligi uchun ularga baqirishadi.
Kvon ularga ko‘z qiri bilan qaraydi, yuzida hech qanday hissiyot aks etmaydi. U ulardagi zaharlilik va tajovuzkorlikning qanchalik kuchli ekanidan mutlaqo ajablanmaydi.
U ishchilar jinoyatchilar ekanini va ehtimol, ularga shunday munosabat qilinishiga loyiqdir, deb biladi. Ammo Xanning o‘zi hech qachon ular bilan bunday muomala qilmaydi. U odatdagi xotirjam ohangda ishlarini davom ettirishlarini so‘raydi.
Chon-Reno alphaдан ular bilan biroz qattiqroq muomala qilishni faqat bir marta so‘ragan. Kvon esa boshini chayqab, ochiqchasiga rad etgan va buni o‘zining insoniyligi hamda odamlarga bo‘lgan mehriga bog‘lagan.
Jungkook bu so‘zlarga hech narsa demadi va zo‘ravonlik mavzusini boshqa ko‘tarmadi. U do‘stiga o‘zi to‘g‘ri deb bilgan tarzda ish tutishga indamay ruxsat berdi.
Rostini aytganda, Xan buning uchun undan minnatdor.
U zaharli vodiyda ham o‘zini insondek his qilishni istaydi.
Bu yerda sovuqqon va bukilmas Chon-Renoning shafqatsizligi yetarlicha.
Kvon qo‘llarida o‘qotar qurollari bor ikki afrikalik erkakka bosh irg‘ab, olmos konlaridan uzoqlashadi. Boshini chuqurlardan biriga burib, u yerda yigirma daqiqalardan beri osiyolik ko‘rinishdagi ikki omega bilan quvnoq suhbatlashib turgan Samini ko‘radi: ulardan biri blondin, ikkinchisining sochlari o‘rilgan.
Xan bunga e’tibor bermay, chodirlardan biriga kiradi. Ichkariga nazar tashlab, telefonda gaplashayotgan Namjoonni ko‘radi. Oyoqda turgan alpha unga gavdasini burib, qoshlarini o‘ynatadi — go‘yo Xan uchun qandaydir ma’lumoti bordek.
Xan esa faqat savolomuz qoshini ko‘tarib, yog‘och stol yonidagi stulga o‘tiradi. Namjoonni va uning yuz ifodasi qanday g‘alati o‘zgarayotganini diqqat bilan kuzatadi.
Bir payt Namjoon hatto og‘zini biroz ochib, Xanga tikilib qoladi. Keyin tushunmay kulimsirab, telefondagi kimningdir cho‘zilib ketgan gaplarini tinglashda davom etadi.
Bir necha soniyadan so‘ng Namjoon qo‘ng‘iroqni tugatib, smartfonini stol ustiga tashlaydi va Kvon Xanga qaraydi.
— Nima bo‘ldi? — deb darhol so‘raydi Xan va akasiga shubhali qaraydi.
— Sokjin bilan gaplashdim. U zaharli vodiyning birinchi tomonida, — deb javob beradi.
— Bu qachondan beri sen uchun hayratlanarli narsaga aylandi?
Namjoon kulimsirab, sonini stolga tiraydi va qo‘llarini ko‘ksida chalishtiradi.
— Men uchun uning u yerda ekanligi emas, Jungkook uni o‘sha yerga borishga so‘ragani hayratlanarli, — deya biroz shok qiladigan tafsilotni tushuntiradi.
Bu vaziyatni butunlay o‘zgartirib yuboradi. Reno hech qachon omegalaridan hatto kichik narsalarni ham so‘ramagan. U doimo faqat alphalarga murojaat qiladi. Jin olmos hududida ishlamaydi, u shunchaki shu hudud orqali chakalakzorga kiradi va Jungkook bunga qarshi emas.
— Jungkook?.. — Xan qoshlarini chimiradi. — Nega?
— Jurnalistning yonida bo‘lib, bizning odamlarimizdan ham, ishchilardan ham hech kimni unga yaqinlashtirmasligi uchun, — deydi Namjoon va o‘zi ham aytayotgan gapidan hayratda.
Bunday narsani eshitish nihoyatda g‘alati edi. Ularning ikkalasi ham ilgari Jungkookning bunday ish qilganini hech qachon ko‘rishmagan. Shu sababli hozir urush boshlanganini eshitgandek g‘alati munosabat bildirishmoqda.
Reno Sokjinni Taehyungning oldiga yuborgan…
Xan buning nima sababdan qilinganini tushuna olmaydi — bu Jungkookka umuman o‘xshamaydi.
Uni chin dildan quvontirayotgan yagona narsa — Tэ Namjoonning ukasi yonida xavfsiz. Uning yonida hech kim unga tegmaydi, yaqinlashib xafa qilishga jur’at etmaydi. Kvon aynan shundan juda xavotirlangan va bir sutka davomida vodiyning birinchi tomoniga qaytish haqida o‘ylagan.
Yosh omega hali voyaga yetmagan, tajribasiz bola edi va bir kunning o‘zida bu dunyoning barcha shafqatsizligini ko‘rib qolgandi. Bu unga nisbatan noto‘g‘ri edi. U bilan bunday muomala qilish mumkin emas.
Xan yigit o‘zini qo‘rqinchli muhitda bunchalik yomon his qilmasligi uchun qo‘lidan kelgan hamma narsani qilgandi. Uning ko‘zlarida qilgan ishidan afsus va yashirilmagan qo‘rquvni ko‘rardi. Uni chetdan kuzatishning o‘zi yurakni parcha-parcha qilardi.
Kimning barmoqlari titrayotganini va Chon-Renoning boshqa odamlari baland ovozda buyruq berganda qanday qattiq seskanishini ko‘rish juda og‘ir edi.
— Jungkook haqiqatan ham undan buni so‘raganmi? — deya xirillab so‘raydi Xan.
— Tushunmayapman… — alpha stul suyanchig‘iga suyanib, barmoqlari bilan bo‘ynini uqaladi. — Go‘yo nimanidir rejalashtirgandek.
— Gap bunda emas, — deydi Namjoon ishonch bilan va bir necha bor boshini chayqaydi.
Kvon Xan unga savol nazari bilan qaraydi.
— U bolakay bizning oldimizga kelishidan avval ham Jungkook bilan tanish bo‘lgan.
Xan ham buni boshidanoq gumon qilgandi, ammo hech qachon ovoz chiqarib aytmagan — Renoning reaksiyasini ko‘rishni istamasdi.
Lin Vey Taehyungni olib kelgan kecha kutilmagan edi. Ammo undan ham kutilmagani — Jungkookning xatti-harakati bo‘lgan. U Hoseokka agar omegaга kishan taqsa, qo‘llarini kesib tashlash bilan tahdid qilgandi.
Zaharli vodiyda jurnalistlarni o‘ldirish kerak — ularga rahm qilinmasligi kerak.
— Biz esa so‘ramaganmiz, — deydi Namjoon bir qoshini ko‘tarib. — Ammo men bu rost ekaniga ishonaman.
— Shunday bo‘lsa ham, o‘zi to‘g‘ri deb bilganini qilsin, — deya bosh irg‘aydi qora sochli alpha va suhbatdoshining ko‘zlariga qaraydi.
— Sen har doim uning tarafidasan, Xan, — deydi katta aka kinoya bilan.
— Sen-chi? — alpha iyagini biroz ko‘tarib, qalin lablarining chetini qimirlatadi. — Sen uning tarafida emasmisan?
— Afsuski, men bu afrikalik bilan oxirigacha birgaman, — deya kulimsiraydi Namjoon.
Bu gap Xanning yuzida bemalol, yengil tabassum paydo bo‘lishiga sabab bo‘ladi.
Erkaklar chodir matosining surilgan ovozini eshitib, bir-birlaridan nigohlarini uzishadi.
Ichkariga doimo ijobiy kayfiyatda yuradigan, kulib turuvchi Reno Sami kiradi. Uning ortidan esa doimgidek muzdek va qovog‘i solingan akasi paydo bo‘ladi.
Xan yengil hayratdan bir soniyada tabassumini yo‘qotadi, qalin qoshlari chimiriladi va xonaga shoshilmay kirib kelayotgan Jungkookni diqqat bilan kuzatadi.
U uni bu yerda ko‘rishni umuman kutmagandi. Chunki Jungkook uch kun davomida yo‘qolib, na qo‘ng‘iroqlarga, na xabarlarga javob bergandi.
Alpha juda xotirjam, bo‘shashgan va erkin ko‘rinardi. Nigohi ham xuddi shunday — loqayd tarzda Namjoonga, so‘ng biroz jahli chiqqan Xanga yugurib o‘tadi.
Kvon jag‘larini taranglashtiradi va birgina nigohi bilan uni bo‘g‘ishga urinadi. Chunki Jungkook yo‘qolib ketganidan keyin hech narsa bo‘lmagandek zaharli vodiyning ikkinchi tomonida paydo bo‘lib qolganidan chindan ham g‘azablangan.
Unga bu yerda bunday qilishga ruxsat berilgan. Shunga qaramay, kenja alpha hech bo‘lmaganda bir marta uning burniga musht tushirgisi keladi.
Sami Xan yonidagi stullardan biriga o‘tirib qolarkan, Jungkook esa stoldan ikki metr narida to‘xtaydi.
— Ablax, — deb tishini g‘ijirlatib qo‘yadi Xan, Renoga g‘azab bilan qarab. Reno esa unga hech narsani anglatmaydigan nigoh bilan tikiladi. — Hech bo‘lmasa, yo‘qliging haqida xabar berishing mumkin edi.
— Buni kerak deb hisoblamadim, — deya odatdagidek sovuqqonlik bilan javob beradi u.
Albatta. O‘ziga sodiq qolibdi.
Xan uning gapidan lablarini burishtiradi, ko‘zlarini aylantirish istagini ichiga yutadi. Namjoon va Sami chetroqda bir paytda kulimsirab, bir-birlariga qarashadi.
— Qayerga g‘oyib bo‘lding o‘zi? — deb tishlari orasidan so‘raydi kichigi, boshini egib.
— Bu mutlaqo muhim emas, Xan, — deydi Chon-Reno stol tomon sekin yaqinlasharkan. — Men bu yerga buning uchun kelganim yo‘q.
Hozir bo‘lganlarning barchasi unga savolomuz qaraydi. Jungkook esa shunchaki qora kargo shimining o‘ng cho‘ntagiga qo‘lini tiqib, u yerdan ehtiyotkorlik bilan katta, yarim shaffof toshni chiqaradi va uni stol ustiga qo‘yib, tirjayadi.
Pushti olmosni ko‘rgan zahoti hammaning tili kalimaga kelmay qoladi.
Kvon stul suyanchig‘idan gavdasini uzib, hayratdan qoshlarini chimiradi. Avval do‘stiga, keyin esa yog‘och stol ustida yaltirab turgan buyumga qaraydi. Namjoonning og‘zi allaqachon ochilib qolgan: ko‘zlariga ishonolmay, yonlarida kutilmaganda paydo bo‘lgan toshga tikilib turardi.
Ularning boshlari go‘yo portlayotgandek. Faqat Sami uzun kipriklarini pirpiratib, yigitlarni kuzatar, katta to‘q rangli lablarini yalab, hozir nima bo‘layotganini tushunishga urinardi.
Chon-Reno ikki kaftini stolga tirab, boshini avval dovdirab qolgan Kvon tomonga, keyin esa shokka tushgan Namjoon tomonga buradi. Ularning yuz ifodalarini ko‘rish qiziq edi. Bu unga tajribasiz Arsloncha qimmatbaho toshni qo‘liga tutqazgan paytdagi o‘z holatini eslatadi.
Bir lahzada u o‘ziga tikilib turgan Xan nigohiga duch keladi. Xan stulidan turib, stolni aylanib o‘tadi va yaqin do‘stiga yaqinlashib, nigohini uning qo‘li yonida yotgan pushti olmosga tushiradi.
Jungkook aynan shunday munosabatni kutgandi.
— Jin ursin, — birinchi bo‘lib sukunatni Jun buzadi va boshini chayqaydi. — U pushti-ku, — deydi u, go‘yo buni hech kim sezmagandek. — Men bundayini birinchi marta ko‘ryapman.
Kichik Reno biroz oldinga egilib, qimmatbaho toshga ko‘zlarini qisib qaraydi.
— Jungkook… — deydi Xan xirillagan ovozda va nigohini alfaga qaratadi. — Bu soxtami?
Jungkook qo‘llarini ko‘ksida chalishtirib, sonini stolga tiraydi-da, kulimsirab, past ovozda javob beradi:
Xan toshni ehtiyotkorlik bilan barmoqlari orasiga olib, uni aylantirib ko‘radi. Notekis barcha qirralarini sinchiklab tekshirarkan, pastki labini tishlari bilan yengil tishlaydi. Uning ko‘zlarida uchqunlar porlaydi — u ilgari hech qachon bunday toshni qo‘lida ushlab ko‘rmagan. Alfa uchun bu nihoyatda noodatiy narsa edi.
— Xo‘sh, — deya yo‘talib qo‘yadi Sami ularning e’tiborini tortishga urinib. Bu esa juda yaxshi ish beradi. — Bu toshning nimasi yomon? — qoshlarini ko‘tarib, stulga qulayroq joylashadi. Barmoqlari bilan yog‘och tutqichlarini taqillatib, katta alfalar tomon qaraydi.
Jungkook ukasiga qarab, labining bir chetini qimirlatadi.
Janubiy afrikalik yigit olmos ishlari bilan juda uzoq edi. U bunga hech qachon qiziqmagan va butun ongli hayoti davomida oilaviy biznesga befarq bo‘lgan. Jungkook bundan chin dildan xursand. U ukasining ularning nopok va noto‘g‘ri ishlariga aralashishini zarracha ham istamaydi. Buning keragi yo‘q. U Samini bundan uzoqda tutishga harakat qiladi, o‘zi esa sevimli dahshati bilan shug‘ullanishda davom etadi: ko‘nikib qolgan, endi boshqacha bo‘lishi mumkin emas. U bu ishga botib ketgan va o‘zi ham chiqish yo‘lini izlashni istamaydi.
Janubiy Afrikada, Botsvanada, zaharli vodiyda Chon-Renoning so‘nggi nafasi chiqadi.
— Nimasi yomon? — deya kulimsiraydi Namjoon, Samiga qarab, keyin nigohini Xan qo‘lidagi qimmatbaho toshga o‘tkazadi. — Pushti olmos, la’nati, eng qimmat va eng noyob toshlardan biri. Buning ustiga, bunday kattaligi — bu eksklyuziv narsa, — kichik Reno ko‘zlarini katta-katta ochadi.
— Bu mittivoy uchun qancha pul berishlarini tasavvur ham qila olmaysan.
— Hammasi shunchalik… zo‘rmi? — deb aniqlashtiradi qoramag‘iz yigit.
Kim unga tabassum bilan aniq bosh irg‘ab, endi biroz taranglashgan Jungkookka qaraydi.
— Agar qo‘shni mamlakatlar bu haqda bilib qolishsa… — Xan xo‘rsinib, ularning barchasiga qaraydi-da, eng kattalarida nigohini to‘xtatadi, — seni tiriklayin yeb qo‘yishadi, Jungkook. Bu e’tiborsiz qolmaydi.
— Janubiy Afrikada pushti olmos uchun bir-birlarini otishni boshlashadi, — deydi Chon-Reno zarracha ikkilanmay va yonoq suyaklarini chizganday bo‘ladi.
Alfa ilgari o‘z hududida rangli olmoslarga duch kelmagan. Va otasi ham o‘z yillari davomida bunday olmoslarni biror marta ham chet elga olib chiqmaganiga mutlaqo amin.
Kichkina sodda Arsloncha hayoti kutilmaganda o‘zgarib ketganidan keyin ham juda omadli bo‘lib chiqdi. Konlarda bir necha kun ishladi, nihoyatda zaif edi, ammo qandaydir qilib katta pushti toshni topishga muvaffaq bo‘ldi. Ehtimol, uning qanchalik qimmat ekanini hatto bilmagan ham.
Taehyung kiyiknikidek ko‘zlari bilan uning oldiga yaqinlashgan, biroz qo‘rqib va adashib qolgandek qaragan, garchi Jungkook oldida o‘zini kuchli va mag‘rur ko‘rsatishga bor kuchi bilan harakat qilgan bo‘lsa ham. U olmosni Renoga taqdim etgan.
Jungkook qimmatbaho buyumni qo‘liga olgan, ammo undan ham qiziqroq va chiroyliroq narsadan ko‘z uzolmagan edi.
U yosh omeganning o‘zini qanchalik mahkam tutib turganidan va birovning so‘zlarini qanday ishonch bilan takrorlaganidan maftun bo‘lgandi. Bu esa Renoni chuqur o‘ylantirib qo‘ydi.
U ilk bor unga nima deb javob berishni bilmay qolgandi.
U undan olgan olmosni o‘zida saqlagancha, butun xayolini shu narsa egallab oladi.
— Endi nima qilamiz? — deb Jungkookdan so‘raydi Namjoon.
— Olmosni imkon qadar tezroq Zimbabvega, u yerdan esa Liviyaga olib o‘tish yo‘llarini topishimiz kerak, — deb erkaklarga sovuqqonlik bilan tushuntiradi Chon-Reno. Ular esa diqqat bilan tinglab, bosh irg‘ashadi.
— Qaysi mamlakatda sotamiz? — jiddiy ohangda aniqlashtiradi Xan.
— Odatdagidek Hindistonda qayta ishlaymiz, oxirgi manzil — Abu-Dabi, — darhol davom etadi Jungkook. — Va hech kim… — u har biriga ogohlantiruvchi nigoh tashlaydi, — hech kim bu tosh haqida bilmasligi kerak.
Arsloncha esa kimdir pushti olmos haqida bilib qolsa, nimalar yuz berishi mumkinligidan hatto bexabar.
Kunlar juda sekin o‘tadi va ularda endi hech qanday aniq yoki yoqimli narsa ko‘rinmaydi. Bezovta xayollar uni qiynaydi, tinmay aylanib, ongini tobora kuchliroq va dahshatliroq zaharlaydi.
Tilida bitta ism. Ko‘z oldida esa faqat u — kichkina farishta.
Farishta uning yonida bo‘lishi kerak — uni jon-jahdi bilan himoya qiladigan va hech kimga ozor berishga yo‘l qo‘ymaydigan akasining yonida.
Juhyok butun dunyoga qarshi chiqishga tayyor, ammo Taehyungni yana o‘ziga qaytaradi. Yo‘lidagi har qanday to‘siqni yengib o‘tadi, xavfli yovvoyi hayvonlar orasidan qurolsiz o‘tishga ham, dushmanlariga qarshi turishga ham tayyor bo‘ladi, jismoniy og‘riqlarga chidab, o‘zining bir bo‘lagini shafqatsiz qo‘llardan qaytarib olishga urinadi. O‘zining butun borlig‘ini.
U Taehyungni hech kim bilan bo‘lishmagan va hech kimning dunyoda ilgari yomonlikni ko‘rmagan, nihoyatda nozik bolani bunday iflos makonga olib ketishga haqqi yo‘q edi. Taehyung har bir narsaga mehr va quvonch bilan qarardi.
Hozir esa Taehyung haqiqiy yovuz odamlar orasida ekanini bilgan Juhyokning yuragi yanada qattiq siqiladi. U normal hayot kechira olmayapti. Unga chidab bo‘lmas darajada og‘ir.
U ukasi o‘zi uchun noma’lum joyda qanchalik qo‘rqayotganini tasavvur qilishdan ham qo‘rqadi.
Nikotin tutuni uning yuzi atrofida aylanadi, ammo bundan hech qanday yengillik kelmaydi. Osmonga qarash ham, o‘z uyida o‘tirish ham avvalgidek og‘ir.
Hech narsa uni tinchlantirmaydi.
Juhyok nafrat bilan deyarli yangi sigaretasini yozuv stoli yonidagi axlat qutisiga tashlaydi. Yuzini kaftlari bilan ishqalab, tishlarini qattiq qisadi — go‘yo bu nimagadir yordam beradigandek.
Ko‘zlarini ochishni istamagani uchun ularni qattiq yumadi va past ovozda xirillab, mushtini yog‘och eshikka uradi. So‘ng kichkina xonada peshonasini devorga tiraydi.
Bu yerda hali ham gullarning yoqimli hidi anqib turardi. Har bir burchak uning nozik tabiatini eslatardi.
Katta Kim o‘sha zaif hidni chuqur nafas bilan ichiga tortib, devordan uzoqlashadi. Ko‘zlarini asta ochib, charchagan nigohi bilan moviy devor qog‘ozlari va yagona deraza yonidagi devor qarshisida turgan kichkina karavotni ko‘zdan kechiradi.
Bolalikdan qolgan rang-barang yostiqlar va o‘yinchoqlar hali ham Taehyungning xohishiga ko‘ra choyshab ustida yotardi. Bu yer Taehyungga shunday ancha qulay tuyulardi, albatta, hech kim u bilan bahslashmagan.
Shunchalik oson qo‘ldan chiqarib yuborganidan o‘zidan nafratlanadi.
Boshidanoq ukasining hatto shu kunlarda ham Botsvanaga kelishiga ruxsat bermasligi kerak edi. Hech qachon.
Juhyok yon berdi, zaiflik qildi va dahshatli xatoga yo‘l qo‘ydi. Janubiy Koreyada Taehyung mutlaqo xavfsiz edi, ammo Botsvana chegarasidan o‘tishi bilan bu xavfsizlik bir zumda yo‘qoldi.
Alfa eshik dastasiga qo‘l uzatadi, eshikni ochib xonadan chiqadi va uni yopib, uyning chiqish tomoniga shoshilmay yuradi.
Kim ko‘chaga chiqadi. Osmonda uni to‘q sariq shafaq kutib oladi, ammo bu ham uning yaralarini bitira olmaydi. U shunchaki kichkina zinapoyalardan tushib, gulxan atrofida to‘plangan odamlar tomon yo‘l oladi.
Bugun avvalgidek shovqin-suron yo‘q. Hech kim Juhyokni yanada ko‘proq ranjitishni istamaydi. Shu sababli ular o‘zaro sokin gaplashishadi, bolalar esa chetroqda qo‘lda yasalgan to‘p bilan sekin o‘ynashardi.
Qolganlardan nariroqda o‘tirgan Jelani yaqin do‘stining kelganini sezib, boshini uning tomoniga buradi va yuz mushaklarini biroz taranglashtiradi. Keyin parishon nigohini ikki metr narida yoqilgan gulxanga qaytaradi.
U o‘zi qo‘ygan kichkina yostiqchalarda o‘tirib, tirsaklarini tizzalariga tiragancha Kimning kelishini kutardi.
Hyok hech narsa demay Mbia yoniga o‘tiradi va katta alangaga qarab xo‘rsinadi.
— Sen chekding, — deydi Jelani katta alfaga qarab, odatdagidek sokin ovozda. — Yana.
U butun ongli hayoti davomida tamakini yomon ko‘rgan, shuning uchun nega undan foydalanayotganini kichik yigit juda yaxshi tushunardi.
— Hidi senga yoqmayaptimi? — xirillagan ovozda so‘raydi Kim va Mbia tomon boshini burib, uning to‘q rangli ko‘zlariga qaraydi.
— Menga baribir, — darhol keskin javob beradi u va lablarini mahkam qisadi. — Shunchaki o‘zingni qo‘lga olishga harakat qil.
Juhyok harakat qiladi. Ammo ular muhim bir lahzani tarang kutib o‘tirgan paytda alfaning asablari dosh bermaydi va u yana noto‘g‘ri yo‘lga kirib qoladi.
U ilk bor chekayotgani yo‘q, ammo oxirgi marta bundan taxminan uch yil avval foydalangandi. O‘shanda ham u o‘zining qadrli ukasini juda qattiq sog‘ingan edi.
O‘sha paytda Hyok hech bo‘lmaganda Taehyung bobosining yonida sog‘-salomat ekaniga mutlaqo ishongan. Hozir esa unda bunday ishonchdan asar ham yo‘q.
U sigaretaga suyanib, undan yordam kutadi. Ammo nikotin ham uni yaxshilamaydi. Faqat ikki-uch daqiqaga tanasini bo‘shashtirgandek bo‘ladi.
Taehyung haqida to‘rt kundan beri hech qanday xabar eshitmaganidan so‘ng, uning yonida bo‘lishgina Juhyokka haqiqiy yengillik berishi mumkin edi.
Ba’zan xayoliga juda yomon fikrlar keladi, ammo Juhyok ularni darhol haydab yuboradi va ularga ishonmaydi. Agar Taehyung bilan biror narsa yuz berganida, u buni sezgan bo‘lardi.
U har kuni yuqori kuchlardan yer yuzidagi farishtaga xavfli hududda yana biroz chidashga yordam berishlarini so‘rab duo qiladi.
— Bu oxirgisi edi, — deydi Kim mutlaqo jiddiy ohangda va qurigan lablarini yalab, nigohini yana gulxanga qaratadi. — Bu axlatdan na ma’no bor, na zavq.
— Hammasi yaxshi bo‘ladi, Hyok, — deya uni so‘zlari bilan past ovozda tinchlantirishga urinadi Jelani. — Taehyung u yerdan chiqib ketishiga shubha qilma.
U bunga hech qachon shubha qilmaydi.
— Uni har qanday yo‘l bilan qaytaraman, — deydi Kim tishlarini mahkam qisgancha. — O‘tirib, hech narsa qilmay kutishdan charchadim, Jelani. Bunday bo‘lishi mumkin emas, — yigitga qarab, bir qo‘lini musht qilib tugadi, yana g‘azabga botadi. — Biz taksichi uni zaharli vodiyning birinchi tomoniga olib kelganini bilamiz… ammo uni ikkinchi tomonga yuborishgan bo‘lishi ham mumkin.
— Biz esa ikkimiz, — deya yuzida yengil hayrat bilan bir qoshini ko‘taradi Juhyok. — Bu haqda o‘ylamagandek gapirma.
U hamma narsa haqida o‘ylagan. Mumkin bo‘lgan har bir variantni xayolidan o‘tkazgan.
— Bu juda xavfli… — deya ikkilanadi koreys.
— Darvozaga borib, Taehyungni chiqarib yuborishlarini so‘rashning o‘zi xavfli. Ular bizni shu zahoti o‘ldirishlari mumkin, hech kim bizga achinmaydi. Bu odamlarda insoniylik yo‘q, — deydi Mbia ancha qat’iy ohangda va begona odamlar eshitib qolmasligi uchun do‘stiga biroz yaqinlashadi. — Yagona yo‘l…
— Olmos konlaridagi ishchilar safiga qo‘shilish, — uning gapini bo‘lib yuboradi Juhyok va qisqa bosh irg‘aydi.
— Sen bir tomonga, men ikkinchi tomonga boraman. Keyin qaysi birimiz Taehyungni uchratishimizni ko‘ramiz, — deya Mbia ovozini biroz pasaytirib tushuntiradi. — Eng muhimi… u yerdan qochishga harakat qilishimiz kerak.
— Biz u yerda qolib ketmasligimiz kerak, Jelani. Biz chiqib ketishimiz shart.
Har qanday narx evaziga kichkintoyni qutqarish va Chon-Renoning zaharli vodiysini bir umrga tark etish.
Haqiqatni topish qiyin. O‘z motivlarini tushunish undan ham qiyin.
Rulda o‘tirarkan, o‘ylar girdobiga botib ketadi. Xayollari uni charm rulni mahkam siqishga va oyog‘i bilan gaz pedalini yanada qattiq bosishga majbur qiladi. U jahldor, g‘azablangan, kayfiyati juda yomon. Bir necha soniya ichida paydo bo‘lgan tajovuzini qayergadir chiqarib yuborgisi keladi.
Chon-Reno zaharli vodiyning birinchi tomoniga qanday kuchli istak bilan ketayotganidan nafratlanadi. Bengal yo‘lbarsi bilan yetarlicha vaqt o‘tkaza olmaganidan nafratlanadi. Joyida tinchgina o‘tira olmagani va uning xavfsizligiga shaxsan ishonch hosil qilishni juda istaganidan nafratlanadi.
Taehyungni ko‘rishi kerak, chunki Sokjin qariyb bir soatdan beri qo‘ng‘iroqlariga javob bermayapti.
Bu uni juda qattiq xavotirga soladi.
Jungkook Savanna yaqinida Diego bilan birga bo‘lganida, telefonni qulog‘iga tutib, sabrining so‘nggi tomchilarini ham sarflagancha, tanish ovozga ulanmayotgan chaqiruv signalini tinglab turardi.
Bu tezda uning jahli chiqishiga sabab bo‘ldi. Shu zahoti Jungkook kimga ekanini o‘zi ham bilmay, past ovozda irilladi va smartfonini qora shimining cho‘ntagiga tiqdi. Yo‘lbars bilan yana o‘n daqiqa atrofida qolib, uni yana saroyga qaytardi.
Uzoq kutishga imkoniyati yo‘q edi: darhol rulga o‘tirib, o‘zining Hummeriga kirdi va uy hududidan chiqib ketdi.
U yirtqich hayvon oldida o‘zini aybdor his qiladi, bundan ko‘ngli xira bo‘ladi, ammo qisqa vaqt ichida boshqa yo‘l topa olmadi.
Asablari tarang, tanasining har bir mushagi zo‘riqib turardi, mashinaning tezligi esa deyarli chegarasiga yetadi. Qora, katta avtomobil ortidan sarg‘ish-to‘q sariq yorug‘likda ulkan chang izi ko‘tariladi.
Soat allaqachon sakkizga yaqinlashgan: quyosh tez orada osmondan g‘oyib bo‘la boshlaydi. Hozircha esa sehrli shafaq Janubiy Afrikaning qizil tuproqlarini oltinrang nurlar bilan yoritib turardi.
Jungkook yo‘lda o‘tkazgan yigirma daqiqa davomida sokinlashib borayotgan kechki Savannaga atigi ikki marta boshini burib qaradi. Odatda u buni ancha ko‘proq qilardi — yovvoyi hayvonlar orasidan o‘zining yirtqichlarini izlash uchun.
U band: gaz pedalini qattiq bosib, yo‘lni kuzatadi va o‘ng qo‘lidagi barmoqlari bilan rulni mahkam siqadi. Shu paytda yonidan uchib o‘tgan Kafr burgutining baland chinqirig‘i sukunatni buzadi.
Buning bilan nimaga erishmoqchi ekanini o‘zi ham bilmaydi. Nega u yerga shunchalik shoshayotganiga esa javob topolmaydi. Bunday tuyg‘u unga begona.
Nihoyat, Jungkook baland panjarali darvozalar yoniga yetib kelib, mashinasini ularning oldiga qo‘yadi. Tusharkan, eshikni qarsillatib yopadi va mashinani qulflaydi. Shundan so‘ng shoshqaloq va tarang holda zaharli vodiy hududiga kiradi. Qo‘riqchilarga ko‘z tashlaydi — ular unga katta hurmat bilan bosh irg‘ashadi va g‘alati nigoh bilan kuzatib qolishadi.
Jungkook bu e’tiborga uzoq ahamiyat bermaydi. Biroz sekinroq yurib, atrofga alanglaydi. Bezovta ko‘zlari olmos konlarini dam olish uchun tark etayotgan ishchilar orasida kezadi. Bu olomon ichidan kulrang matodan tikilgan birovning futbolkasiga o‘ralgan ma’lum bir qomatni izlaydi.
Izlaydi va izlaydi, taslim bo‘lmaydi. Ammo doim qo‘rquvdan titrayotgan nozik gavdani ko‘rmagani sayin, ichida g‘azab tobora kuchaya boshlaydi.
Uning oldidan birin-ketin odamlar o‘tadi. Ularning deyarli har biri Jungkookka qo‘rqinch bilan qarab, darhol nigohini olib qochadi va yo‘lida davom etadi. Reno hozircha bu odamlar bilan ishi yo‘qdek, ularga qaramay o‘tib ketadi. Qoshlarini chimirib, tishlarini mahkam qisadi.
Yaqin atrofda Taehyung yo‘q — ko‘zlari g‘azabga to‘ladi.
Nega u ehtimoliy qochib ketgan bo‘lishi mumkinligi haqidagi fikrning o‘zi ham uni bunchalik jahldor qilib yuboryapti?
Chon-Reno suv bilan to‘lgan katta chuqurlik yonida to‘xtaydi va avtomat ko‘targan nazoratchilarning qo‘rqinchli ohangi ostida chiqib kelayotgan ikki ishchiga qaraydi.
Alfa bo‘ynini qisirlatib, boshini chap tomonga buradi. Chodirlar yonida ikkita qora jipni ko‘radi. Ulardan birining kapotida Lin Vey o‘tiribdi, qo‘lida katta qizil olmani tozalayapti. Uning yonida esa nimanidir xavotir bilan gaplashayotgan Sokjin turardi.
Ko‘p o‘tmay omega Jungkookni o‘zi ham payqab qoladi va unga dovdiragan ko‘zlarini qaratadi. Reno esa ko‘zlarini qisib, iyagini ko‘taradi-da, tarang qadamlar bilan ularning tomon yuradi. Nigohi Kimga og‘ir va tajovuzkor tarzda qadalgandi.
Jin alfa uchun tushunarsiz bo‘lgan hayajondan pushti labini tishlab, barmoqlarini bezovta qilib o‘ynaydi. Giasint arasi esa uning yelkasida mutlaqo xotirjam o‘tirardi.
Reno bolani unga ishonib topshirgandi. Taehyungning qayerdaligini aynan u bilishi kerak edi. Jungkookning asablari chidamayotgani uchun Kim unga buni aytishi shart.
Chon-Reno Vey va Sokjinning ro‘parasida to‘xtaydi, ammo faqat oxirgisiga qaraydi. Xitoylik esa labida tirjayish bilan ularni kuzatib, mevani oshxona pichog‘iga aslo o‘xshamaydigan pichoq bilan tozalashda davom etadi.
— U qayerda? — uning ohangi yanada qo‘rqinchli eshitiladi.
— Men… — omega yutinib, nimadan boshlashni bilmay, bir qadam oldinga tashlaydi.
— Taehyung qayerda, Sokjin? — yanada qattiqroq so‘raydi Jungkook, yonoq mushaklarini taranglashtirib.
Unga hayajon emas, javob kerak edi.
Kichigi bosh irg‘ab, yonoq ichini tishlaydi va tropik qalin o‘rmonga qisqa nazar tashlaydi.
— Uni o‘zim bilan o‘rmonga olib ketgandim, — nihoyat tan oladi Jin. — Uning konlar yonida bo‘lishini istamadim, shuning uchun birga u tomonga ketdik. Hammasi yaxshi edi: u zerikmadi va doim yonimda bo‘ldi, — deya past ovozda tushuntiradi yigit va xo‘rsinadi.
Alfa uning har bir so‘zidan yanada taranglashib, ko‘ksida yoqimsiz tuyg‘uni his qiladi.
— Ammo… Taehyung yonimda yo‘qligini faqat biroz vaqt o‘tgach payqadim… U juda tez va qayerga ketgani noma’lum tarzda g‘oyib bo‘libdi — men uni kuzatib qololmadim, — deya to‘g‘ridan-to‘g‘ri kulrang ko‘zlarning tubiga qaraydi va bu vaziyatda o‘zini aybdor deb biladi. — U mendan uzoqlashib ketdi, Jungkook…
Tae tinchlana olmaydi: muammolarga qarshi kurashishga juda ojiz ekanini bilsa ham, o‘ziga yana balo orttirishda davom etadi.
Hozir buni eshitgan Chon-Renoni nafaqat g‘azab, balki xavotir ham ich-ichidan yemira boshlaydi.
— Qancha vaqt bo‘ldi? — deya tishlari orasidan so‘raydi.
— Bir yarim soat, — Sokjin o‘rmonga qaraydi, go‘yo kichik omega hozirgina paydo bo‘lib qolishiga umid qilgandek. — Uni qidirdim, ammo topa olmadim…
Reno boshqa gaplarni eshitishga ham niyat qilmaydi. Lin Veyning qo‘lidan olma tozalayotgan pichoqni qo‘pol tarzda tortib oladi va joyidan qo‘zg‘alib, maqsadli ravishda tropik o‘rmon tomon yo‘l oladi.
Uni bu chakalakzor ichidan shaxsan o‘zi topadi.
Uning chegaradan o‘tishiga yo‘l qo‘ymaydi. Taehyung Chon-Renodan hech qayerga ketolmaydi.
Jungkook yovvoyi o‘rmon qanchalik xavfli ekanini o‘ylamaydi — u faqat omeganning buni tushunishga aqli yetmaganini o‘ylaydi. O‘jar, bukilmas va hali ham o‘sha sodda holicha. Kichkina Arslonchalarning bunday joylarda yurishi xavfsiz emas.
Guk o‘ng qo‘lida katta, o‘tkir pichoqni ushlagancha Afrika yashil do‘zaxiga kiradi. Atrofga alanglab, suv to‘plangan kichik chuqurdan hatlab o‘tadi.
U to‘g‘ri va ancha tez yuradi, chunki bir soniyani ham boy berib bo‘lmaydi. Quyosh tez orada botadi, bu yerda qorong‘ida qolish esa kunduzgidan ancha xavfli.
Jungkook o‘rmonda birinchi marta emas, ammo yuzinchi marta bo‘lsa ham hushyorlik va ehtiyotkorlikni yo‘qotishga haqqi yo‘q.
U daraxtlar yonidan, baland va qalin butalar orasidan hamda o‘ziga noma’lum o‘simliklar ichidan o‘tadi. Tez-tez g‘uvillab yuradigan sudraluvchi hasharotlarga va daraxt shoxlarida o‘tirib, odamni kuzatayotgan kaputsinlarga duch keladi.
Ulardan biri hatto Chon-Renoning ortidan ergasha boshlaydi. Jungkook esa yo‘llarni ko‘zlari bilan sinchiklab qidirib, yo‘qolib qolgan bolaning qayerga ketganini tushunishga urinadi.
Alfa daraxt tanalarida pichoq bilan qiyshiq chiziqlar qoldirib boradi — shu tariqa aylanib yurib qolmaslik va bu labirintda adashib ketmaslikka harakat qiladi.
Guk qoshlarini chimirib, sharsharaning shovqiniga quloq tutadi va bir joyda qotib qoladi.
La Alegria tomon chapga burilib borish kerak, ammo alfa Taehyung u tomonga ketganmi yoki o‘rmondan chiqish yo‘llarini izlaganmi — bunga ishonchi komil emas.
Yosh jurnalist haddan tashqari qiziquvchan: atrofga qaramay yurib, tuzoqqa tushib qoladi. Buni faqat biroz vaqt o‘tgach payqaydi va butun vujudi titrab, achchiq ko‘z yoshlarini to‘ka boshlaydi.
Chon-Reno shu vaqt ichida uni hech qanday yirtqich hayvon tishlamagan yoki unga zarar yetkazmagan bo‘lishiga chin dildan umid qiladi.
Navbatdagi daraxt tanasiga pichoq bilan uzun, chuqur chiziq tortadi. Chon-Reno jahli chiqqan yirtqichdek Botsvanadagi sharshara tomon yo‘l oladi va u yerda o‘zining “o‘ljasi”ni uchratishni kutadi.
U eng qo‘rqinchli ko‘zlari bilan qarshisida eng muloyim va yaltirab turgan nigoh egasini ko‘rmaguncha tinchimaydi.
Jungkook La Alegria tomon olib boradigan yo‘lni biladi, shuning uchun ishonch bilan yuradi va adashishdan qo‘rqmaydi. U bu sehrli joyda bir necha marta bo‘lgan va bu maskan unga tezda yoqib qolgan. Taehyungni ham o‘z so‘zlari bilan sharsharaga qiziqtirib qo‘yganiga amin.
Suv shovqini tobora balandroq eshitila boshlaydi.
Yo‘l charchatadigan darajada qiyin emas, ammo ancha uzoq edi. Tropik o‘rmon bo‘ylab qariyb yarim soat davom etgan mashaqqatli yurishdan so‘ng Jungkook nihoyat yovvoyi o‘rmonning qoq markaziga yetib keladi.
U bir daraxt yonida to‘xtab, kichik shoxdan ushlagancha Janubiy Afrikada mashhur bo‘lgan La Alegria sharsharasining katta, nam va baland qoyaning ortidan kelayotgan kuchli shovqiniga diqqat bilan quloq tutadi.
Yana bir necha qadam tashlab, boshini ko‘taradi. Deyarli qorong‘ilashib qolgan osmonga qarab, yuz mushaklarini taranglashtiradi.
U charchoq bilan oldinga yuradi va Taehyungning xavfli tropik o‘rmonda bu joyni topish uchun yolg‘iz yurishga jur’ati yetganiga asta-sekin shubha qila boshlaydi.
Tiriklikka boy tovushlar ostida Chon-Reno qoyaga tomon sekin yaqinlashadi. Uning ortidan baland sharsharaning qirrasidan pastga oqayotgan ulkan suv oqimlari allaqachon ko‘rina boshlaydi. Yaqin atrofdagi qushlarning ovozi esa butun manzaraga yanada o‘zgacha ruh bag‘ishlab, La Alegria shovqiniga qo‘shilib ketadi.
Chon-Reno qoyani aylanib o‘tadi va uning qarshisida Afrika osmonining to‘q sariq tuslari ostida shovullayotgan ajoyib sharsharaning nihoyatda go‘zal manzarasi ochiladi.
Uning tanasi bo‘shashadi va xavotiri uch soniya ichida, go‘yo umuman bo‘lmagandek, yo‘qoladi. Chunki bunga katta sabab bor.
— Arsloncha… — deb Chon-Reno nafas chiqararkan, pichirlab qo‘yadi va bir muddat ko‘zlarini yumadi.
U Taehyungning yuzini ko‘rmaydi. Uning o‘rniga Taehyungning ustki kiyimsiz yelkasi va orqasidagi uzun izlar ko‘zga tashlanadi. U tiniq, billurdek suvda tizzalarigacha turib, sharshara qirrasidan quyilayotgan suvni maftun bo‘lib tomosha qilardi.
Ipakdek kulrang sochlari ulkan sharshara fonida mayin shamolda hilpirardi. Bu manzara Chon-Reno yigirma sakkiz yil davomida ko‘rgan eng go‘zal tasvirlardan biriga aylandi.
Taehyung shu qadar xotirjam va osoyishta ediki, go‘yo Jungkook topgan La Alegria aynan uning shifosi edi.
Sharsharaning shovqini orasida Jungkook hech qanday ovoz chiqarmay, sekin uning tomon yuradi va atrofni kuzatishda davom etadi. Uning nigohi yana Taehyungga tushadi.
Bu omega gunohga to‘la dunyo uchun haddan tashqari beg‘ubor va nozik edi. Buni anglash esa har safar yanada og‘irroq tuyulardi.
Jungkook toshlar ustidan yurib Taehyung tomon yaqinlashadi. Katta xarsangtosh ustida kulrang futbolka va havorang krossovkalarni ko‘radi. O‘ng qo‘lidagi pichoq dastasini mahkam ushlab, Taehyung uning kelganini payqashini kutadi.
Bola birdan qaddini rostlaydi va qadam tovushlariga quloq tutib, iyagini biroz qimirlatadi. Keyin qo‘rqib ortiga o‘girilib qaraydi.
Asaldek ko‘zlar yana maftunkor va shu bilan birga qo‘rqinchli — yorqin kulrang ko‘zlar bilan to‘qnashadi.
Qo‘rquv sof hayrat bilan aralashib ketadi.
Reno darhol Kim uni bu yerda ko‘rishni kutmaganini tushunadi. Alfa esa omeganning La Alegria'ni chindan ham yolg‘iz o‘zi topa olishiga ishonmagan edi.
Taehyung uni tobora ko‘proq hayratda qoldirardi.
Kim asabiy yutinib, Chon-Renoga to‘liq o‘girilmaydi va o‘zini qo‘llari bilan yopishga urinadi. Nigohi Jungkookning o‘ng qo‘lidagi pichoqqa tushadi. Ko‘zlari yanada kattalashib, lablari hayrat va qo‘rquvdan biroz ochiladi.
— Pichoq senga nima uchun kerak?.. — Taehyungning ovozida qo‘rquv seziladi.
Jungkook uning qo‘llariga qaraydi, so‘ng yana ko‘zlariga nigohini qaytarib, iyagini biroz ko‘taradi.
Bu javob uni umuman tinchlantirmaydi.
— O‘ldirish uchunmi?.. — deyarli sichqondek ingichka ovozda so‘raydi u va rahm qilishlarini umid qiladi.
— Axir sen qochib ketding, — jiddiy ohangini boshqa hech qanday ohangga almashtirib bo‘lmaydi. — Bu esa menga umuman yoqmadi.
— Buning uchun meni o‘ldirishingiz shart emas-ku, — Taehyung ishonchsiz ohangda gapirib, ko‘zlarini pirpiratadi.
Kim yana undan uzoqroqqa qochib ketardi, agar u chidab bo‘lmas darajada unga tikilib, nigohi bilan go‘yo yeb qo‘ygudek qarashda va uning ichida hayajon dengizini qo‘zg‘ashda davom etsa? Salqin suvda turgan Taehyung endi yengil sovuqdan titramasdi — ich-ichidan ko‘ksini tilib yuborayotgandek bo‘lgan alangadan titrardi. Unga yomon va qo‘rqinchli edi. Uning ichidagi kichik bir qism Jungkook uni bir necha daqiqada o‘ldirishga qodirligiga ishonsa, kattaroq qismi buning aksini uqtirardi. U yorqin ko‘zlarga tikiladi: ularda Kimga nisbatan noo‘rin munosabat qilish istagi ko‘rinmaydi. Chon-Reno qo‘rqinchli, xavfli va shafqatsiz edi, ammo bu fazilatlariga qaramay, hatto katta pichoqning uchini ham uning nozik terisiga tekkizmasdi. Balki omega shu fikrlari bilan bu insonni o‘z ko‘z o‘ngida yomonlashtirmaslikka urinayotgandir, ammo oxirgi lahzagacha uning o‘ziga nisbatan insoniyligini saqlab qolishiga ishonadi. Uning yonida qanchalik hayajonli bo‘lmasin, Taehyung joyidan qimirlamaydi.
Renoning ichida barcha beg‘ubor tuyg‘ular so‘nib ketmagan. Bunday bo‘lishi mumkin emas.
— Buni endi men hal qilaman, — Jungkook ikki qadam oldinga yuradi. Tae labini tishlab, unga tushunmay qaraydi. — Bunchalik uzoqqa ketmasliging kerak edi, Taehyung. Seni yer tagidan ham topib olardim.
Omega hozirgina o‘ziga la’nat e’lon qilingandek his qildi.
— Meni u yerda birinchi bo‘lib siz tashlab ketgandingiz, — Taehyung o‘zini tutolmay, ranjigan holda balandroq gapiradi. U Jungkook tomonga to‘liq o‘girilib, yuragi achishayotganini his qiladi. — Men o‘sha odamlar orasida yolg‘iz edim. Ular yovuz, — bu haqiqatni alfaga yetkazishga urinadi. — Juda yovuz…
— Men ketishim bilanoq Sokjindan sen bilan birga bo‘lishini so‘ragandim. Ammo u seni shu yerda, junglida yo‘qotib qo‘yishini hatto tasavvur ham qilmagandim, — Reno qoshlarini chimirib, yonoq suyaklarini taranglashtiradi.
— U aybdor emas, o‘zim undan uzoqlashdim, — deb pichirlab tan oladi Taehyung.
Taehyung o‘ziga sodiq qoladi, bu esa Chon-Renoni biroz g‘azablantira boshlaydi.
— Nega bunchalik tinib-tinchimaysan? — Jungkook xirillagan ovozda so‘raydi va yana bir qadam unga yaqinlashadi. — Men senga La Alegria haqida gapirganimda, bunday xavfli joyda uni izlab, o‘zboshimchalik bilan ketishingni nazarda tutmagandim, — Kim qattiq ohangdan biror narsaning ortiga yashirinib olgisi keladi. — Dahshatli darajada qiziquvchisan, yana seni ishonib topshirgan odamdan ham uzoqlashib ketding, — tishlari orasidan, past ovozdagi g‘azabli irillash bilan aytadi.
Sovuq omega tanasini mahkam quchib olgandek bo‘ladi va uning yuzida xira qo‘rquv qotib qoladi. Barmoqlarining uchlari mayin titray boshlaydi. Xira yorug‘likda u Jungkookning g‘azablangan nigohiga tikiladi — quyosh deyarli butunlay botgan. Erkak xuddi uni baland daraxtlar va shoxlardagi aralarning chirqillashi orasidagi shu yerga tiriklayin ko‘mib yuborishga tayyor turgandek ko‘rinadi.
— Men yolg‘iz qolishni xohlagandim, — deydi Taehyung sekin, qo‘rqib va uyalgan holda.
— Junglida? — Reno qoshini ko‘tarib, norozilik bilan aniqlashtiradi.
— Hozirgina yolg‘iz qolishni yoqtirmasligingni aytding.
Jungkook tobora yaqinlashishda davom etadi.
Taehyung uning yovvoyi aurasidan tobora ko‘proq qo‘rqib boradi.
Arslon xudosi undan hech narsa qoldirmaydi…
— Sensiz, — Taehyung ovozini biroz balandlatib, barmoqlarining uchlarini terisiga bosadi va yaltirab turgan ko‘zlarini alfadan uzmaydi. — U yerda sensiz qolish menga yoqmaydi, Jungkook, — bu so‘zlar uning yuragidan otilib chiqadi.
Erkak bunday gapni eshitishini kutmagani uchun uning yuzi bir zumda o‘zgaradi.
U omega qanday qilib undan qo‘rqib, shu bilan birga unga yaqin bo‘lishni istayotganini tushunolmaydi. Savannada Taehyungni o‘zidan uzoqlashtirgan, yoniga yaqinlashtirmagan va sodda yigitga uning yonida o‘zi tasavvur qilgandek yaxshi va sehrli bo‘lmasligini bilvosita tushuntirishga uringan. Ammo zaharli vodiyda ham Taehyung Jungkookning kimligini bilib olganidan keyin o‘zini butunlay taslim qilmaydi va qalbida to‘satdan paydo bo‘lgan kuchli tuyg‘ularni osonlikcha qo‘yib yubormaydi. Uning ko‘zlarida Jungkook Savannada ko‘rgan o‘sha uchqunlar hali ham bor, faqat hozir ularda qo‘rquv va qayg‘u chaqmoqlari aks etadi. U taslim bo‘lmaydi va ehtimol, o‘z tuyg‘ulariga javob olishdan umid qilishda davom etadi.
Ammo Chon-Reno bu tuyg‘ularning qanchalik chuqurligini bilmagan holda, ularni o‘zining sovuqqonligi va keskinligi bilan asta-sekin yo‘q qiladi. Shu bilan birga, yaqinida o‘sha tanish gul iforini sezmay qolsa, o‘zida g‘azab va tajovuzkorlik kuchayib borayotganini ham payqamay qoladi.
Jungkook sukut ichida qora etiklarini yechib, ularni toshlar ustida qoldiradi va salqin, tiniq suvga kiradi. U qo‘lidagi pichoqni qo‘ymagan holda Taehyung tomon sekin yaqinlashadi.
Taehyung qo‘llarini ko‘ksiga yanada mahkam bosadi. U o‘zini qandaydir himoya qilishga urinadi, ammo qo‘rquvdan oyoqlari ostidagi yer go‘yo qimirlayotgandek tuyuladi. Nafasini ichiga yutib, nima qilishni bilmay qoladi. Jungkook esa undan atigi bir qadam narida to‘xtaydi. Ularning orasidagi masofa juda qisqargani sababli granataga o‘xshash hid yanada yaqqol seziladi. Taehyungning boshi aylanib, mushaklari taranglashadi. Yuragi tez uradi. Sharshara yonidagi havo ham bu og‘ir vaziyatni yengillashtira olmayotgandek.
— Men bilan yonma-yon turganingda qo‘rqyapsan, to‘g‘rimi? — deydi Jungkook va masofani butunlay qisqartirib, uning ko‘zlariga tikiladi.
Taehyungning musht bo‘lib tugilgan qo‘li beixtiyor Jungkookning ko‘ksiga tegib ketadi. U titroq nafas chiqaradi va Chon-Renoning bu harakatlari bilan nimaga erishmoqchi ekanini tushunmaydi.
— Qo‘rqaman, — buni inkor qilmaydi. — Ammo sen menga jismonan zarar yetkazmaysan…
— Meni o‘ldirishim mumkinligiga ishonmaysanmi? — Jungkook qo‘lini ko‘tarib, pichoq uchini uning yelkasiga yengil tekkizadi.
Kim tomog‘idagi tugunni yutib, yuqoriga — uning ko‘zlariga tikiladi va pichirlab deydi:
Ular xuddi bir-birini nigohlari bilan sinayotgandek edi. Chon-Reno tik turib, unga yuqoridan qaraydi, so‘ng yuzidagi taranglikni yashirmay, katta pichoqni orqaga — toshlar ustiga uloqtiradi. Bu harakati bilan go‘yo uning oldida o‘z qat’iyatini yo‘qotganini ko‘rsatadi.
— Nimadir meni o‘z prinsiplarimdan voz kechishga majbur qilmoqda, — deydi Jungkook xirillagan ovozda.
Taehyung javob berishga ham ulgurmaydi. Jungkook ustidagi qora futbolkasini yechib, uni ham pichoq yonidagi toshlar ustiga tashlaydi. Taehyung hayratdan qotib qoladi. U Jungkookning kuchli va baquvvat qomatini ko‘rib, bu vaziyatning qanchalik jiddiy ekanini his qiladi.
U Jungkookdan kelayotgan kuchli bosimni sezadi. Qo‘rquv va hayajon aralash tuyg‘ular uni karaxt qilib qo‘yadi. Taehyung ko‘zlarini undan olib qochadi, qo‘llari bo‘shashib ketadi.
Granataga o‘xshash kuchli hidni sezganida esa, bu vaziyat tobora xavfli tus olayotganini anglaydi.
Uning fikrlari chalkashib, kuchli hissiyotlar ta’sirida o‘zini yo‘qotib qo‘yishiga oz qoladi.
Jungkook jimjitgina Taehyungni aylanib oʻtdi va sharsharaga yaqinroq qadam tashladi. Qotib qolgan omega tezda kipriklarini qimirlatib, oʻzini gipnozdan chiqardi va uzoqlashayotgan erkakning orqasiga oʻgirildi. Orqadan koʻrinish oldindan hech qanday yomon emas edi. Pastki labini tishlab, Kim qoʻllarini koʻkragidan olib, Chon Reno kichik suv oqimlaridan birining ostiga qanday turganini kuzatdi. Uning terisidan billur tomchilar oqib tushardi va qora kargo shimlarini butunlay hoʻllab yubordi. Oqargan, oʻsib ketgan jingalak sochlarini barmoqlari bilan orqaga olib, iyagini koʻtardi, ogʻir nafas chiqarib koʻzlarini yumdi. Alfa birovning borligini eʼtiborsiz qoldirdi: tinch zavqlanib, yovvoyi tabiat va uning tovushlari oʻrtasida suv ostida sovimoqda edi. Uning yelka va orqa mushaklari yarim zulmatda qimirlar, orqadagi yigitni qisilib qolishga va oyoqlarida zaiflik his qilishga majbur qilardi.
Kichik akasi hech qachon bunday manzarani koʻrishni tasavvur ham qilmagan edi. Bu ruxsat etilgan chegaralardan tashqariga chiqardi.
Taehyung ehtiyotkorlik bilan va sekin unga yaqinlashdi, tanaini koʻzdan kechirib, toki bunga ruxsat berilayotgan paytda.
— Rostdan ham meni izlab chiqqanmiding? — deb sharshara shovqinini oʻzining mayin ovozi bilan boʻldi omega.
— Yoʻq, sher bolasi, — deb orqadan javob berdi Jungkook. — Birdan kechga yaqin yovvoyi junglilarda meva terishga majbur boʻlib qoldim.
Undan hech qachon hazil eshitmagan edi, bu juda gʻayrioddiy edi.
— Kerak emas edi, men qaytib kelgan boʻlardim, — deb rostini aytdi va lablarini qisdi.
— Nima uchun? Senga qochib ketish uchun ajoyib imkoniyat boʻlardi.
— Men oʻz aholi punktimga qaytib ketgan boʻlardim, keyin-chi? — u sekin unga yaqinlashar ekan, u suv oqimidan bir qadam orqaga chekindi, lekin yuzini unga qaratmadi. — Qancha vaqt seni yana hayotimda paydo boʻlishini kutgan boʻlardim?
— Bir sutkadan kamroq, — deb butun ishonch bilan javob berdi Chon Reno, iyagini yon tomonga silkitib. — Sen aeroportga yetib ulgurgan boʻlarding.
— Men samolyotga oʻtirmasdim, Jungkook… — koʻz burchaklarida nima uchundir yosh yigʻildi.
U na Botsvanani, na ukasini, na faqat ogʻriq yetkazishni biladigan qattiqqoʻl sher Xudosini tashlab keta olmasdi.
— Bu juda ahmoqlik, — deb tishlab gapirdi Chon Reno, uning aytganlarini maʼqullamay, gavdasini oʻgirib.
Taehyung endi qoʻllari bilan yashirmasdi, uyalmasdi va yirtqich hayvon tomonidan tirnalgan tanasini ochiq-oydin koʻrsatardi. Kulrang koʻzlar yuzdan boʻyinga, oʻtkir oʻmrov suyaklariga va pastroqqa tushdi. Uning terisidagi uzun va qisqa chandiqlar aqlni olib ketardi. Ular hech qanday xunuk emas edi, ularga faqat tegishni, barmoqlar bilan omeganing boshidan kechirgan barcha ogʻriqni his qilishni xohlardi. Jungkook iyagini pastga tushirdi, behush holda pastki labiga tilini yurib, suv tomchisini yaladi va kichik sargʻish soch tutamini qulogʻi orqasiga olib qoʻydi. Nigoh allaqachon sonlarga tushgan edi, ularda qora shortining rezinkasi zoʻrgʻa ushlanib, tos suyaklarini ochib turardi. Katta aka tishlarini unchalik kuchli qisib, mushaklarini tarangladi va omega buni toshdek qotgan gavdasidan sezdi, u yerda har bir kubik yanada aniqroq ajralib turardi.
Ular ikkalasi ham xato qilishmoqda.
— Unda meni shunday koʻzdan kechirma, — deb pichirladi Taehyung, ovozida titroq bilan. — Kerak emas. Menga yoqayotgandek qarab turma.
Koʻz oldida kun boʻyi u uni qanday oʻpgani: mehr va ehtiros bilan.
Xotiralar tufayli ichkarida atom portlashi sodir boʻldi.
— Yoqadi, — deb yashirmadi Chon Reno. — Va endi senga oʻz tanangning goʻzal emasligi haqida tiling burilmasin, aks holda men uni shaxsan yulib olaman, — hazil qilmasdi: butunlay jiddiy va tahdidli gapirdi.
Taehyung undan bir metr uzoqlikda turib, bir muddat nigohini olib qochdi va barmoq uchlari bilan yoshni olib tashladi, uni olovli yonoqdan oqib tushishiga yoʻl qoʻymadi.
Unga xafa va ogʻriqli edi, lekin nima uchun ekanligini tushunmasdi. Uning yonida doimo zaif. Yerni, fikrlarni va albatta, oʻzini yoʻqotardi.
— Menga diqqat bilan qara… — juda jimgina va dahshatli uyat bilan soʻradi. — Bu…
— Ogʻzingni yop, Taehyung, — deb gapni tugatishga yoʻl qoʻymay, qoʻpol va keskin uzdi Chon Reno, koʻzlarida sof gʻazab uchqunlari porlab.
Omega unga shishadek nigohini koʻtardi va jimgina ingrab yubordi, chunki Jungkook kutilmaganda uning qoʻlidan ushlab, oʻziga tortib oldi. Reno kuchini hisoblamadi, omega unga urilib, yopishib qoldi, koʻzlarini qattiq yumib, ogʻzi orqali talvasali nafas oldi. Burni birovning koʻkragiga botdi va uzun, ozgʻin barmoqlari his-tuygʻulardan bukildi, endi uni asirga olib, goʻshtini shaytoniy iflos kulgi bilan yeb yuborayotgandek edi. La Alegria tomchilari birdaniga ikki tanaga urilib parchalandi. Taehyung sekin-asta yupqa kichik suv oqimi ostida hoʻllana boshladi, kulrang sochlari namlikdan toʻqroq boʻlib, yuziga yopishib qoldi, u noqulaylik va dovdirashdan yashirindi. Jungkook uning oʻng qoʻlini ogʻriqli, mustahkam, gʻazab bilan ushlab turdi va katta nam kaftini beliga qoʻydi, undan hatto kichik qadam uzoqlashish imkoniyatini yoʻq qildi, lekin qoʻrqib ketgan bolakayning oʻzi ham qarshilik qilmadi.
Bu junglilarda, sharshara oldida ular sinxron tarzda hayot zanjirlaridan, dahshatdan va afrikalik laʼnatlardan xalos boʻlishadi. Faqat bugun. Faqat ikkalasi. Faqat La Alegria shovqini va uning endi tushunarli ogohlantirishlari ostida.
Va qutilib boʻlmaydi. Orqaga yoʻl koʻrinmaydi. Juda xira.
Taehyung terisining issiqligi Jungkookni elektr toki kabi teshib oʻtadi. Unda axir hamma narsa mutlaqo ajoyib va goʻzal. Afsuski, omega buni tushuna olmaydi. Har bir chandiq mehr va yoqimli soʻzlarga loyiq.
Chon Reno qoʻlini koʻtardi va yigitni barmoqlari bilan iyagidan ushlab, uni xavfli yaqinlikdan oʻziga qaratishga majbur qildi. Bunga darhol erishdi. Bu safar Kimning yonoqlaridan yosh emas, sharshara tomchilari oqardi. Shaftoli rangidagi lablari ochiq va nam: u ogʻzi bilan engil havo yutardi va nam uzun kipriklarini qimirlatardi, bezovtalangan nigohini qayerga qaratishni bilmay.
— Sen menga endi tegmasligingni aytganding… — deb jimgina eslatdi Taehyung.
— Senga yana nimalarni aytgan edim? — Jungkook bosh barmogʻi bilan yonoq suyagini siladi va nigohini lablariga tushirdi, oʻzining lablarini ochiq qoldirib.
— Hech kimga ishonib boʻlmasligini, — deb oʻylamasdan pichirladi Taehyung. — Hatto senga ham…
— Hammasi toʻgʻri, sher bolasi, — deb dalda beruvchi soʻzlarni aytdi, keyin zararsizlantirishdan oldin.
Tutib oldi, halok qildi va oʻldirdi.
Eng muhimini soʻramasdan tortib oldi.
Na vijdon, na qoʻrquv uygʻondi — Chon Reno lablari birovning nam, yumshoq va shakarlablariga teggan lahzada. Oʻtmish ularning orqasida shunday baland va qoʻrqinchli tarzda quladi, lekin ular orqaga qaramadilar, bir vaqtda koʻzlarini yumdilar. Sharshara ostida turib, Taehyung va Jungkook bir-biriga yopishdilar, birga qotib qolganlik va uyatchanlikni sindirdilar, ehtirosni ichlariga kirgizib, unga junglilar oʻrtasida ikkalasini ham boshqarishiga imkon berdilar. Bu yerda qoidalar va axloq yoʻq. Bu yerda Xudo yoʻq. Bu yerda faqat ikki odam bor. Va ular lahzadan foydalandilar — oʻzlariga issiq birinchi oʻpish uchun toʻliq erkinlik berdilar. Taehyungning tanasi oyoqdan boshgacha titrardi, yuragi jimib qoldi, qoʻl barmoqlari umidsiz tarzda mushakli yelkalarga tegib, ularni qutqaruv doirasi kabi qisardi. Hayratda, yoʻqolgan, shunday sevib qolgan. Oʻzi uchun yangi narsaga ulkan ehtiyotkorlik bilan javob berardi, Jungkook uning pastki labini oʻz lablari bilan ezib, engil soʻrib, chuqur yaralarga til uchi bilan tegayotganidan yonardi.
Taehyungda goʻyo birin-ketin feerverklar portlayotgandek edi. Tana qotib qolardi, quloqlarda shingʻirlar, koʻz oldida qorongʻulik. Hech qachon shunga oʻxshash narsani his qilmagan edi.
Faqat oʻpishni sezardi. Unga hozir faqat Reno kerak edi…
Jungkook uning lablaridagi shirinlikni tanidi va qonli qoʻllarida chidamlilikni maydaladi. Unga endi kerak emas edi.
Erkak boshini egib, hayvoniy och qorni boʻkirib yubordi, belidagi nozik terini qisqa tirnoqlari bilan engil tirnadi va kuch bilan omeganing ogʻzini ochdi, tilini ichkariga olib kirib, ikkinchisi bilan chirmashdi. Taehyung oyoq uchiga turishi va kaftlarini yelkalari boʻylab yuritishi kerak boʻldi, jimgina choʻzilgan nola chiqarib, ehtiyotkorlik bilan ertakona aqldan ozishga aylanayotgan oʻpishga yetishishga harakat qildi. Tana hatto sovuq suv oqimi ostida ham qizib ketardi. Ichki organlar olovda yonib, signal berardi. Har bir hujayra yana soʻrardi, chunki bu tegishlar shunchalik yoqimli edi. Jungkook iyagidan katta kaftini ensasiga oʻtkazdi, nam kulrang soch tutamlari orasidan oʻtib, ularni qisib, omegani yanada zichroq, kuchliroq bosdi, toʻyib boʻlmaydigan narsadan toʻyinish ishtiyoqi bilan, gulli hidni chuqur va oʻlchovli nafas oldi. Uni mazali, tajovuzkor tarzda oʻpardi, yumshoq yostiqchalarni tishlab, tilini chuqurroq kiritardi, lekin ayni paytda zarur mehrni ham qoʻshardi, bu oʻpish Taehyung uchun eng birinchi va qimmatli ekanligini sezgan holda.
Nam tanalar va lablar bilan bosh aylantirguncha tegishardi, boshlagan narsani tugatishni xohlamasdi.
Tomirlarda olov, dengiz tubsizligida choʻkayotgandek, Jungkook Taehyungni koʻtarib oldi, uni sovuq oyoqlarini beliga qistirishga va qoʻllari bilan boʻynini zaif quchoqlashga majbur qildi, tilini birovnikiga itarib. Alfa koʻr-koʻrona qoyaga yaqinlashdi, suv oqayotgan joyga, va omegani yalangʻoch orqasi bilan unga bosdi, kaftlarini sonlari va beli boʻylab kezdirib, barmoqlari bilan goʻzal chandiqlarni silab, bu tana boʻylab titroq yugurayotganini his qildi. Yanada shiddatliroq oʻpardi, pastki labni ogʻriqgacha tishlab, tortib, nozik inillashni chiqarib oldi va ular orasidagi uzoq aqldan ozishni keskin uzdi. Birovning isitmali nafasini tutib oldi va sekin koʻzlarini ochdi, yuziga yaqindan qarab, undan katta-katta suv tomchilari oqayotganini kuzatdi. Taehyung faqat engil kipriklarini ochdi, anor rangidagi nam lablarga qarab, oʻzinikini yaladi. Unga nafas olishga havo yetmasdi. Chon Renoga qarab qoʻrqardi, u burni uchi bilan uning burniga tegib, iyagini yuqoriga silkitib, oʻziga kerakli nigohni olishni xohlardi va uni kuchli qoʻllarida mustahkam ushlab, mehr bilan sonini silardi.
— Baribir oʻldirding, — deb pichirladi Taehyung sharshara shovqini orasidan, boʻynidagi tatuirovka ustida bosh barmogʻini yuritib. — Sen menga shu pichoqni sanchding, sher Xudosi…
— Faqat senga emas, — deb xabar berdi va endi asal rangidagi yaltiroq koʻzlar unga qaradi. — Va men ham qon ketayapman, — deb xirilladi va yumshoq qilib yonoqqa oʻpdi.
Birga bu suvni qip-qizil rangga boʻyadilar.
Jungkook kaftini qoyaga tirab, yana bir ehtiros bilan yigitning lablarini yopdi, u barmoqlarini uning nam sochlariga botirib, koʻzlarini yumgan holda, eng ogʻriqli oʻpishni oʻzi chuqurlashtirdi.