𝗠𝘆 𝘀𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿'𝘀 𝗵𝘂𝘀𝗯𝗮𝗻𝗱
Dushanba tongi edi va Taehyungning dam olish kunlari mutlaqo rasvo o‘tgandi... Buning uchun esa, albatta, Jeon Jungkookdan boshqa hech kimni ayblab bo‘lmasdi.
U ish stolida o‘tirib, veb-sayt dizayni ustida ishlardi. Barmoqlari klaviatura ustida tez-tez harakatlanar, noutbuk ekranidan taralayotgan yorug‘lik esa uning yuzini yoritib, charchagan ko‘zlari ostidagi soyalarni yanada yaqqol ko‘rsatardi.
Uyda ishlashning o‘ziga yarasha afzalliklari bor edi — keraksiz muloqotlar yo‘q, hozir ko‘rishni istamaydigan dunyosiga chiqishiga hojat yo‘q va eng muhimi, unga faqat asab olib keladigan odamlar bilan to‘qnash kelish ehtimoli ham yo‘q.
Faqat o‘zi, ishi va vaqti-vaqti bilan Somining hamrohligi. Yaxshiyamki, Somi qachon unga tinchlik berish kerakligini yaxshi bilardi.
Keramik idishning mayin jarangi uning diqqatini bo‘ldi. Somi stoliga bug‘i chiqib turgan bir piyola qahva qo‘ygan edi. Taehyung bir necha marta ko‘zlarini pirpiratib, unga qaradi.
— Rahmat, — deb ming‘irladi u. Lablarida zo‘rg‘a seziladigan tabassum paydo bo‘ldi.
— Deyarli uxlamaganga o‘xshaysan, — dedi Somi uning yuziga sinchiklab qarab.
Taehyung shunchaki “hm” degandek ovoz chiqardi. Qo‘llarini iliq krujka atrofiga o‘rab oldi, ammo ichishga shoshilmadi. Rostini aytganda, u umuman yaxshi uxlamagandi.
Har safar ko‘zlarini yumsa, miyasi o‘sha klubdagi tun voqealarini qayta-qayta eslatardi... Yejunning masxarali chehrasi, bir guruh odam tomonidan qurshab olinib, tahqirlangani, og‘ziga majburan tiqilgan spirtli ichimlikning ta’mi va eng yomoni — Jungkookning hammasini o‘sha jahldor qiladigan beparvo ifoda bilan shunchaki kuzatib turgani.
Taehyung Somiga bo‘lgan voqealar haqida hech narsa aytmagandi. Buning ma’nosi yo‘q deb o‘ylardi. Nima ham derdi? “Aka” deb ataydigan odam uni ataylab tadbirga olib borib, boshqalarning oldida xo‘rlanishiga yo‘l qo‘ydi, debmi?
Jungkook oxirgi daqiqagacha bemalol o‘tirib, hech narsaga parvo qilmagani haqida gapirsinmi? Bir to‘da erkatoylar uni masxara qilib, xuddi ko‘ngilxushlik uchun kelgan odamdek ustiga ichimlik va yeguliklar uloqtirgani haqida-chi?
U chuqur nafas oldi, barmoqlari krujkani yanada qattiqroq siqdi.
Hozirgi odamlarning odob-axloqi qolmagan. Tamom.
Va u endi bundan boshqacha bo‘lishini kutishdan charchagandi.
Somi qo‘llarini uning yelkalariga qo‘yib, tarang mushaklarini muloyimlik bilan uqalashni boshladi. Taehyung asta nafas chiqardi va ko‘zlarini yumdi. Tanasi ham sekin-asta bo‘shasha boshladi.
Lablarida beixtiyor kichik tabassum paydo bo‘ldi. Bir lahzaga, atigi bir lahzaga, u dam olish kunlaridagi barcha balolardan chalg‘ishga o‘ziga imkon berdi. Ko‘ksidagi og‘irlik endi bunchalik bo‘g‘ayotgandek tuyulmas, xayollarini qoplab olgan achchiqlik ham biroz chekingandi.
— Tez-tez tanaffus qilib turishing kerak, — deb muloyimlik bilan aytdi Somi. Ovozi yengil bo‘lsa-da, unda sokin xavotir sezilardi.
Taehyung javoban yana “hm” dedi, bahslashishga ham urinmadi. U Somining haq ekanini bilardi. Tanasi holdan toygan, miyasi esa butunlay charchagan edi. Ammo o‘zini ishga ko‘mib tashlash qolgan hamma narsaga yuzma-yuz kelishdan osonroq edi.
— Tabassum qilyapsan, — dedi Somi kulib, massajni davom ettirarkan.
— Shundaymi? — deb ming‘irladi Taehyung, lablaridagi tabassum hali ham saqlanib turgancha.
— Mhm. Bu massaj senga juda yoqayotganga o‘xshaydi, — deya hazillashdi u va ortga chekinib, Taehyungning sochlarini erkalatib to‘zg‘itdi.
Taehyung xo‘rsinib, ko‘zlarini ochdi va boshini biroz qiyshaytirgancha unga qaradi.
— Yaxshisi, shunday qil, — dedi Somi uning yonoqchasiga barmog‘ini tekkizib, keyin uzoqlashib ketdi.
Taehyung esa qahvasi, noutbuki va nihoyat biroz tinchlanish imkoniyati bilan yolg‘iz qoldi.
U qo‘llarini tepaga cho‘zib, bo‘g‘imlarining yengil qirsillaganini sezdi. Keyin erinchoqlik bilan o‘rnidan turdi.
Pultni olib, televizorni yoqdi. Bir nechta kanallarni almashtirgach, tasodifiy bir ko‘rsatuvda to‘xtadi. Televizordan taralayotgan tanish fon shovqini xonani biroz bo‘lsa-da, bo‘sh emasdek his qildirardi.
Oradan ko‘p o‘tmay, Somi qo‘lida bug‘i chiqib turgan ikki kosa lag‘mon bilan qaytib keldi. Bir kosani Taehyungning oldiga qo‘yib, uning yoniga cho‘kdi.
— Mana, — dedi u va unga bir juft tayoqcha uzatdi.
— Rahmat, — deb ming‘irladi Taehyung kosani qabul qilib.
Ular bemalol sukunatda o‘tirishdi. Atrofda faqat vaqti-vaqti bilan lag‘monni shildirlatib yeyish ovozi va televizordagi past ovozli suhbatlar eshitilardi. Juda oddiy, juda yoqimli edi. Dam olish kunlaridagi tartibsizliklardan keyin Taehyung aynan shunday sokin lahzalardan taskin topardi.
Somi tirsagi bilan uni hazillashib turtib qo‘ydi.
— Bugun jahling unchalik chiqmayapti.
Taehyung istehzo bilan kulib, lag‘monni tayoqchalari atrofida aylantirdi.
Somi kuldi, ammo gapni davom ettirmadi. Shu sokin lahzani buzmay, ikkovlari o‘sha holatda qolishdi.
Taehyung Somiga qarab, uning xursand holda lag‘moniga berilib ketganini, butun diqqati televizordagi ko‘rsatuvda ekanini kuzatdi. Birdan xayoliga bir fikr keldi va u ikkilanishga ulgurmay gapirib yubordi:
— Keling, bugun xarid qilish kunini qilamiz.
Somi luqma olayotgan joyida qotib qoldi. Ko‘zlari katta-katta ochilib, Taehyungga qaradi.
Taehyung “hm” deb, bosh irg‘adi.
— Voy, Xudoyim! — deyarli chinqirib yubordi Somi. Kosasini bir chetga qo‘yib, uni quchoqlash uchun ustiga tashlandi. — Sen eng zo‘risan!
Taehyung kulib, uning orqasiga qoqib qo‘ydi.
— Ha, ha. Endi fikrimni o‘zgartirib yuborishimdan oldin borib, tayyorlan.
— O‘zgartirmaysan! — deya kulib qo‘ydi Somi.
U Taehyungdan ajralib, lag‘monining oxirgi luqmasini olib, xonasiga qarab yugurib ketdi.
Taehyung kulimsirab bosh chayqadi. O‘zi ham kosasini tugatarkan, divanga suyanib o‘tirdi. Bunday ish qilganiga ancha bo‘lgandi... shunchaki oddiy kunni tashqarida o‘tkazish — stresssiz, muammosiz. Balki buning yomon tomoni yo‘qdir.
Ular savdo markaziga yetib kelishdi. Ichkariga kirishlari bilan yoqimli salqin konditsioner havosi yuzlariga urildi. Somi hayajondan deyarli sakrab ketgudek bo‘lib, Taehyungning qo‘lidan ushlab olgan, Taehyung esa atrofga erinchoqlik bilan ko‘z yugurtirardi.
Unga ham bir nechta ko‘ylak olish kerak edi, ammo Somini bilsa, o‘zi uchun xarid qilish haqida o‘ylashidan oldin uning sumkalarini ko‘tarib yurishga majbur bo‘lardi.
— Qani, bu yoqqa! — dedi Somi quvnoq ohangda va uni nafis ko‘ylaklar bilan to‘la butik ichiga sudrab kirdi.
Taehyung xo‘rsindi, ammo unga ergashdi. Somi kiyimlarni ishtiyoq bilan birma-bir ko‘zdan kechirardi. Taehyung esa yaqin atrofdagi vitrinaga suyanib, qo‘llarini cho‘ntagiga tiqdi va do‘konni unchalik qiziqmasdan kuzatdi. Xarid qilish uning eng sevimli mashg‘uloti emasdi, ammo Somining bunchalik xursandligini ko‘rish bunga chidashni osonlashtirardi.
— Bunisimi yoki bunisi? — Birdan Somi unga qarab o‘girilib, ikkita ko‘ylakni ko‘tardi. Biri pastel pushti, ikkinchisi esa to‘q bordo rangda edi.
Taehyung boshini qiyshaytirib, xuddi jiddiy tekshirayotgandek ularga qaradi.
— Bordosini. Senga yorqinroq ranglar ko‘proq yarashadi.
U ko‘ylakni tezda sotuvchi xodimga uzatdi.
Taehyung javoban “hm” deb qo‘ydi va uning kiyim almashtirish xonasiga borishiga yo‘l berib, chetga chiqdi. Atrofga qararkan, chuqur nafas oldi. Balki Somi qaytib kelguncha sezdirmay chiqib, erkaklar bo‘limiga kirib, o‘zi uchun ham biror narsa ko‘rib olardi.
Ammo u endigina qadam tashlamoqchi bo‘lganida, ko‘zi uzoqroqda turgan tanish bir odamga tushdi... va uning kayfiyati shu zahoti buzildi.
Taehyungning yuragi tez ura boshladi. U kiyimlar taxlangan tokchaga o‘zini bosib, matoni xuddi shu tarzda ushlab tursa, ko‘zdan g‘oyib bo‘lib ketadigandek mahkam changalladi.
U bu qizni ilgari ko‘rmagandi, ammo qiz Jungkookning yonida xuddi ular bunday joylarga tez-tez birga keladigandek bemalol yurardi.
Taehyung Jungkookning shaxsiy hayotiga umuman qiziqmasdi, u kim bilan yurganiga ham parvo qilmasdi. Ammo u ortiqcha muammolardan qochishni istardi.
Ayniqsa, klubdagi falokatdan keyin Jungkook bilan yana keraksiz muloqot qilishga uning umuman kuchi yo‘q edi.
Unga hozir eng oxirgi kerak bo‘lgan narsa — Jungkookning uni ko‘rib qolishi va odatdagidek o‘zining o‘sha takabbur, asabga tegadigan qiliqlarini boshlashi edi.
Shuning uchun Jungkook aynan shu do‘konga kirib kelganini ko‘rishi bilan Taehyung beixtiyor kiyimlar tokchasi ortiga egilib yashirindi.
— Iltimos, yo‘q... — deb pichirladi Taehyung. U yana pastroq egilib, tasodifan qo‘liga tushgan ko‘ylak matosini mahkamroq ushladi.
Balki qimirlamay tursam, kiyimlar orasiga singib ketsam, Jungkook meni sezmay qolar.
Ammo uning ichidagi iltijolari hech kimga yetib bormadi.
Jungkook aynan Taehyung yashiringan tokcha qarshisida to‘xtadi. Uning baland bo‘yi Taehyungning do‘kon ichidagi butun ko‘rish maydonini to‘sib qo‘ygandi.
Qiz oldinga yurib ketdi, mayin xirgoyi qilgancha ko‘ylaklarni tomosha qilardi. Orqasida qanday vaziyat yuz berayotganidan esa mutlaqo bexabar edi.
Taehyung nafasini ichiga yutdi.
U shunchaki chiqib ketib, Jungkookni ko‘rmagandek o‘zini tutsa bo‘larmikan deb o‘ylardi. Ammo Jungkookni bilgan holda, u albatta keraksiz bir gap topib, Taehyungning kunini buzardi.
Shuning uchun Taehyung yana biroz kutishga qaror qildi. Balki Jungkook bu yerdan ketib qolar. Ammo uning sabri tobora tugab borardi.
Taehyung xavotir bilan kiyimlar tokchasiga suyanib turar, barmoqlari uning chetini mahkam ushlagancha Jungkookka qarab-qarab qo‘yardi. Jungkook esa hech narsadan bexabar, bemalol telefonida nimanidir yozardi.
Qani endi bu yerdan ketib qolsa... — deb o‘yladi u achchiqlanib.
Ammo bundan battarroq bo‘lishi mumkin emas deb o‘ylagan paytda... aynan shunday bo‘ldi.
Taehyung biroz qimirlashi bilan uning og‘irligi tushib turgan tokcha ostidan sirg‘alib ketdi.
Vaqt go‘yo to‘xtab qolgandek bo‘ldi.
Taehyungning nafasi ichiga tushdi. U oldinga qarab yiqilayotganini sezdi. Oyoqlari muvozanatni saqlashga urinardi, ammo tortishish kuchining o‘z rejasi bor edi. Qorni uvishib, u havoga qulagancha to‘g‘ri Jungkook tomon ketdi.
Jungkook nima bo‘layotganini anglashga zo‘rg‘a ulgurdi-yu...
To‘qnashuv ikkalasining ham nafasini ichiga tushirdi.
Atrofdagi kiyimlar yerga sochilib ketdi. Matolar go‘yo sekin harakatlanayotgandek havoda hilpirardi. Taehyung esa to‘g‘ri Jungkookning ustiga tushgandi.
Qo‘llari beixtiyor Jungkookning yelkalariga yopishdi. Yuzlari juda yaqin edi.
Atrofdagi hamma narsa bir zumga xiralashib ketgandek bo‘ldi.
Bir necha soniya davomida ikkalasi ham qimirlamadi.
— Nima balo... — Jungkookning ovozi bu sukunatni buzdi. U ishonmagandek qoshlarini chimirdi.
Hali nima bo‘lganini anglab yetishga urinayotgan Taehyung jahli chiqib, tushunarsiz bir tovush chiqardi.
— Hazillashyapsanmi? — deb uning gapini takrorladi Jungkook.
Taehyung o‘rnidan turishga urindi, ammo tizzasi ostidagi ipak mato sirg‘alib ketib, yana muvozanatini yo‘qotdi.
Qo‘li Jungkookning ko‘ksiga borib urildi.
— Bas qil, bunchalik qimirlayverma, jizzaki.
— Jim bo‘l, unday deb chaqirma. Men seni yomon ko‘raman...
Jungkook boshini chayqab, tepada turgan Taehyungga qaradi. Ammo keyin...
O‘sha lahzada vaqt go‘yo boshqacha oqayotgandek tuyuldi.
Hali ham Taehyungning ostida yotgan Jungkook unga — chindan ham diqqat bilan — qarab qoldi.
Taehyungning sochlari ko‘zlari ustiga tushib ketgandi. Mayin tolalar yuzini o‘rab turar, u esa nafasini rostlashga urinardi.
Do‘konning xira yorug‘ligi uning yuziga iliq tus berib, jag‘ining aniq chizig‘i va burnining shaklini ajratib ko‘rsatardi. Jungkook nima sababdanligini o‘zi ham tushunmadi, ammo bir lahzaga nafasi tiqilib qolgandek bo‘ldi.
O‘zi ham sezmagan holda qo‘lini asta ko‘tardi.
Barmoqlari Taehyungning peshonasiga tegib, ko‘zlari ustiga tushgan sochlarini chetga surdi. Tegishi juda yengil edi, ammo Taehyung shu zahoti taranglashdi.
Uning kipriklari pirpirab, nigohi Jungkookning nigohi bilan to‘qnashdi.
Ular orasida aytilmagan nimadir o‘tdi.
Ammo keyin Taehyung birdan boshini chetga burib, o‘sha lahzani buzdi.
Jungkookning barmoqlari bir soniya havoda qotib turdi, so‘ng u qo‘lini tortib oldi. Labidagi kulimsirash esa biroz so‘ndi.
Taehyung Jungkookning ustidan tezda turib ketmoqchi bo‘lganida...
Ikkalasi bir vaqtda ovoz kelgan tomonga qaradi.
U bir necha qadam narida turar, kiyimlar orasida chirmashib qolgan ikkalasini ko‘rib, ko‘zlarida kulgi bilan kuzatardi.
Taehyungning yuzi jahldan qizib ketdi. U darhol Jungkookdan nari chiqib, o‘rnidan turdi.
Jungkook ham xo‘rsinib, o‘tirib oldi va tizzasiga tushib qolgan ko‘ylakni olib tashladi. So‘ng Taehyungga kulimsirab qaradi.
— Kirib kelishing ham o‘ziga yarasha bo‘ldi.
— Galstukka tiqilib qolib, bo‘g‘ilib qolishingni tilayman.
— Dugonamdan rashk qilyapsanmi?
Taehyung shunchalik qattiq ko‘zlarini aylantirdiki, hatto boshi og‘rib ketgudek bo‘ldi.
— Nimadan? Sendanmi? Undanmi? Qo‘ysang-chi.
U kiyimlarini keskin qoqib-tozalarkan, Jungkook bilan to‘qnashgan joyidagi g‘alati hissiyotga e’tibor bermaslikka harakat qildi.
Jungkookning kulimsirashi yanada kengaydi.
Taehyung javob berishga ham urinmadi. Shunchaki ko‘zlarini aylantirib, kiyimlarini tozalashda davom etdi. Jungkook esa qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirgancha, voqea unga haddan tashqari yoqayotgandek, asabga tegadigan kulimsirash bilan qarab turardi.
Shu payt Somi kiyim almashtirish xonasidan chiqib keldi. U yangi ko‘ylagining matosini to‘g‘rilab qo‘yardi. Ko‘zlari bir zum chaqnadi-yu, Jungkookni ko‘rib qolishi bilan qoshlarini chimirdi.
U Jungkookka ishonmagandek tikilib qoldi.
Jungkook kiyimlar tokchasiga bemalol suyanib, boshini qiyshaytirdi.
— Ha. Meni faqat tushlaringdagi kabuslarda mavjud deb o‘ylagandingmi?
Somi ko‘zlarini aylantirdi. Uning kayfiyati mutlaqo o‘zgarmadi. Javob qaytarmoqchi bo‘lganida, nigohi Jungkook yonidagi notanish ayolga tushdi. Qaddi biroz taranglashdi.
Jungkook bunga deyarli e’tibor bermay, yelka qisdi.
Somining yuzidagi ifoda o‘zgarmadi, ammo qo‘lidagi ko‘ylakni biroz qattiqroq ushladi. Shunga qaramay, o‘zini muloyim tutib, ayolga qaradi.
— Tanishganimdan xursandman. Men Somiman, Jungkookning opasi.
Ayol ham jilmayib, o‘zini tanishtirdi. Ammo Taehyung ularning gaplariga umuman e’tibor bermayotgandi. Uning nigohi Jungkookda qotib qolgandi, xotirjam ko‘rinishining tagida esa jahli qaynardi.
Jungkook esa bu vaziyatdan zavqlanayotgandek edi. Har safar nigohi Taehyungga tushganida, kulimsirashi yanada kengayardi. Go‘yo uning qanday reaksiya qilishini kutayotgandek — qachon yana jahli chiqib ketishini kutayotgandek.
Taehyung jag‘ini qattiq qisdi. Nega Jungkook hali ham uning asabiga bunchalik oson tegishini o‘zi ham tushunmasdi. Ammo hozir u shunchaki bu yerdan chiqib ketishni, yana bir keraksiz janjalga aralashmaslikni istardi.
Ko‘p o‘tmay, ikkala ayol ham yoqtirib qolgan boshqa bir ko‘ylakka chalg‘ib ketishdi. Ular qizg‘in suhbatlashgancha yana kiyim almashtirish xonasiga kirib, uni kiyib ko‘rishga ketishdi.
Taehyung yengil nafas chiqardi. Hech bo‘lmaganda, bir muddat Jungkookning asabga tegadigan gaplarini eshitishga majbur bo‘lmaydi, deb o‘yladi.
Endi kiyim almashtirish xonalari oldidagi boshqa bo‘limda faqat ikkalasi qolishgandi. Do‘konning iliq yorug‘ligi atrofni yumshoq yoritib turar, fonda esa pop qo‘shig‘ining past ovozi eshitilardi.
Taehyung qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirib, Jungkookning borligini butunlay e’tiborsiz qoldirishga qaror qildi. U nigohini tasodifiy kiyimlar tokchasiga qadab, go‘yo pidjakning matosi juda qiziq narsadek sinchiklab qarab turardi.
Ammo Jungkook uzoq vaqt sukut saqlab turadiganlardan emasdi.
U past ovozda kulib, devorga suyanib oldi. Bir oyog‘ini ikkinchisining ustiga bemalol qo‘ygandi.
— Kiyimlar tokchasi ortiga yashirinadigan odam deb o‘ylamagandim seni, Shahzoda.
Ovozida kulgi sezilib turardi, labidagi o‘sha odatdagi kulimsirash esa hamon yo‘qolmagandi.
— Men ham qayerga borsam, ortimdan ergashadigan odam deb seni tasavvur qilmagandim, — deb keskin javob qaytardi Taehyung. Jahli aniq sezilib turardi.
Jungkook qoshini ko‘tardi. Bu javobdan xafa bo‘lish o‘rniga, aksincha, unga qiziq tuyulgandek kulimsirashi yanada kengaydi.
— Ergashib yuribmanmi? — deb masxaraladi u va bemalol devordan ajraldi. — O‘zingga bunchalik bino qo‘yma.
Taehyung qoshlarini chimirib, qo‘llarini yanada mahkamroq ko‘ksiga bosdi. U Jungkookni e’tiborsiz qoldirmoqchi edi, juda ham. Ammo qandaydir sabab bilan uning yonida buni qilishning o‘zi qiyin edi. Jungkookning nigohi og‘irligini, takabburona kulgisi esa atrofdagi havodek sezilib turardi.
Keyin Jungkook uning jahli chiqishiga sabab bo‘ladigan yana bir ish qildi.
Jungkook sekin, ataylab qadam tashlardi. Uning qoramtir ko‘zlari Taehyungning ko‘zlaridan uzilmas, go‘yo uning reaksiyasini kutayotgandek edi.
— Nima balo... — Taehyungning nafasi biroz qisildi, barmoqlari yonida beixtiyor qimirladi.
Jungkook yana bir qadam yaqinlashdi. Qadamlarida shoshilish yo‘q, hatto erinchoqlik sezilardi. U haddan tashqari yaqin kelgandi. Atrofdagi tor joyda uning atiri hidi sezilib turardi. Taehyung esa bundan nafratlanardi — o‘z tanasining taranglashib borishidan, yurak urishining beixtiyor tezlashishidan.
U beixtiyor bir qadam orqaga chekindi.
Jungkookning ko‘zlarida o‘ynoqi ifoda paydo bo‘ldi.
— Nima balo qilyapsan? — deb pichirladi Taehyung, ovozida ogohlantirish bor edi. U shubhali nigoh bilan Jungkookka qaradi.
Jungkook boshini biroz qiyshaytirdi. Uning yuzidagi ifodani anglash qiyin edi, faqat ko‘zlaridagi kulgi sezilib turardi.
Taehyung ham yana orqaga chekindi.
Shundagina orqasida boshqa joy qolmaganini angladi — devor to‘g‘ri ortida edi.
Jungkook kulimsiragancha unga yuqoridan qaradi. Nigohida qandaydir mamnunlik bor edi.
— Hech narsa, — dedi u xotirjam va asabga tegadigan ohangda. — Orqaga qadam tashlayotgan o‘zing-ku.
Taehyung jag‘ini qisdi. G‘ururi unga boshqa reaksiya bildirishga yo‘l qo‘ymasdi.
Jungkook biroz yaqinlashib, ko‘zlarini bir zum yumdi-da, Taehyungning atir hidini sezdi.
Taehyungning jag‘i yana taranglashdi. U boshini chetga burib, Jungkookning yuziga bunchalik yaqin masofadan qarashdan bosh tortdi. Yurak urishi odatdagidek edi, ammo jahli har soniyada ortib borardi.
U hech ikkilanmay, Jungkookning ko‘ksiga kaftini tirab, uni nari surishga urindi.
Ammo qo‘lini to‘liq uzatishga ulgurmasidan, Jungkook ikkala qo‘lini ko‘tarib, uning bilaklaridan ushlab oldi. Ushlashi qattiq emasdi, shunchaki Taehyungni bir muddat qimirlamay turishga majbur qiladigan darajada edi.
Taehyung taranglashdi. Lablarini biroz ochib, yuqoriga qaradi. Jungkook esa ko‘zlarini sekin ochayotgan edi. Nigohida yana o‘sha kulgi bor edi.
— Tinchlan, — dedi Jungkook past ovozda, deyarli masxaralab. — Juda tarang bo‘lib ketgansan.
Taehyung yutinib qo‘ydi. G‘ururi unga ortga chekinishga imkon bermasdi.
— O‘zing nari tur. Men seni yoqtirmayman, — deb keskin javob qaytardi u.
Jungkook kulib qo‘ydi. So‘ng Taehyungning bilaklarini ushlab turgan barmoqlarini bo‘shatib, qo‘yib yubordi. Keyin bir qadam orqaga chekindi va ular orasida masofa qoldirdi. Go‘yo boshidan beri hammasi uning nazoratida bo‘lgandek.
— Mendan rostdan ham nimadir qilishimni kutayotgandek gapiryapsan, — dedi Jungkook kulimsirab va qo‘llarini cho‘ntagiga tiqdi.
Taehyung keskin nafas chiqardi. Mushtlarini qisib-bo‘shatdi. Boshini biroz qiyshaytirib, ogohlantiruvchi nigoh bilan qaradi.
— Jungkook, seni menga tegmaslik haqida avval ham ogohlantirgandim.
Ammo Jungkook yelka qisib, mutlaqo beparvo ko‘rindi. Kulimsirashi yo‘qolmadi, nigohi esa o‘zgarmadi.
— Shundaymidi? — dedi u qoshini ko‘tarib. — Esimdan chiqib ketibdi.
Jungkook yana nimadir deyishga ulgurmasidan, kiyim almashtirish xonasining pardasi surilgan ovoz eshitildi.
Ular ikkalasi ham o‘sha tomonga qarashdi.
Somi kiyim almashtirish xonasidan chiqib keldi. U tanlagan yangi ko‘ylagini kiygan, yumshoq matoni to‘g‘rilab, oynadagi aksiga mamnun tabassum bilan qarab, biroz aylanib ko‘rardi.
Taehyung uni ko‘rishi bilan yuzidagi ifoda yumshadi. U Somiga yaqinlashib, unga hayrat bilan qaradi.
— Juda chiroyli ko‘rinyapsan, — dedi u iliq ovozda.
Somi biroz qizarib, kulimsiradi va ko‘ylagining etagini to‘g‘riladi.
— Rostdanmi? — deb Taehyungning ko‘zlariga qaradi.
— Albatta, — dedi u ikkilanmay.
Bu manzarani kuzatib turgan Jungkook esa beixtiyor ularga tikilib qoldi. Ichida qandaydir boshqa tuyg‘u paydo bo‘lgandi. U bu tuyg‘uni aniq nomlay olmasdi. Bu jahldorlik ham, rashk ham emasdi. Shunchaki... ko‘ksining tubiga cho‘kib qolgan sokin, achchiq bir hissiyot edi.
Jungkook bu tuyg‘uga e’tibor bermadi.
Shu payt Jungkookning dugonasi boshqa kiyinish xonasidan chiqib keldi va quvnoq tarzda aylanib, jilmaydi. Jungkook esa darhol e’tiborini unga qaratib, bir zum oldin paydo bo‘lgan g‘alati tuyg‘ularni xayolidan haydashga urindi.
— Qanday ko‘rinyapman? — deb so‘radi u sho‘xlik bilan, Jungkookning qarshisida turib pozaga tusharkan.
Jungkook mamnuniyat bilan jilmayib, bosh irg‘adi.
— Senga yarashibdi, — dedi u, qo‘llari hamon cho‘ntagida.
Ammo uni maqtayotgan bo‘lsa-da, nigohi beixtiyor yana Taehyungga qaytdi. Taehyung esa hamon Somining yonida turardi.
Somi hayajon bilan hammalari birga tushlik qilishni taklif qildi. Taehyung esa ichida norozi ingradi. U istagan eng oxirgi narsa — Jungkook bilan yana ko‘proq vaqt o‘tkazish edi.
Biroq Jungkook aksincha, bu taklifni kutib turgandek edi. Ko‘zlarida chaqnash paydo bo‘lib, darhol rozi bo‘ldi.
— Oh? — Somi shubhali tarzda qoshini ko‘tardi. — Juda tez rozi bo‘ldingiz. Odatda bunaqa takliflarga hech qachon «ha» demaysiz-ku.
Jungkook shunchaki yelka qisdi, lablarida kinoyali tabassum paydo bo‘ldi.
— Balki bugun saxiylik qilgim kelayotgandir.
So-hee ham muloyim tabassum bilan rozi bo‘ldi va ko‘p o‘tmay, ular mashhur restoranlardan biriga yo‘l olishdi.
Jungkook rulda o‘tirib, gavjum ko‘chalardan bemalol haydab borardi. So-hee esa uning yonidagi old o‘rindiqda telefonini varaqlab ketardi. Orqada esa Taehyung Somining yonida o‘tirib, qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirgancha derazadan tashqariga qarardi va hech narsa uni bezovta qilmayotgandek ko‘rinishga harakat qilardi.
Orqa fonda mayin musiqa yangrardi. Qizil chiroqda to‘xtab turgan Jungkook esa rulni barmoqlari bilan beparvo taqillatib turardi.
Uning harakatlari xotirjam, hatto biroz erinchoq edi — toki nigohi orqa ko‘zguga tushmaguncha.
Jungkookning barmoqlari rul ustida to‘xtab qoldi. U ko‘zguni biroz burib, Taehyungni aniqroq ko‘rish uchun sozladi. Nigohi Taehyungning aksiga qadaldi. Taehyung esa bundan butunlay bexabar, o‘tirardi. Lablarining biroz ochilganligi, kipriklarining uzunligi va har safar ko‘zlarini pirpiratganida mayin qimirlagani Jungkookning diqqatini tortardi.
Taehyungning o‘tirishida qandaydir o‘ziga xoslik bor edi. Quyosh nurlari uning yuziga va terisiga tushib, uni yanada yorqinroq ko‘rsatardi. Jungkook esa o‘zini beixtiyor unga tikilib qolgan holda topdi. Go‘yo uni birinchi marta ko‘rayotgandek, yuzidagi har bir chiziq, har bir mayda detalni kuzatardi.
Uning nigohi ko‘zguga tushib, Jungkookning ko‘zlari bilan to‘qnashdi.
Taehyung biroz taranglashib, qoshlarini chimirdi.
U nigohini olib qochmadi. Shunchaki Taehyungga tikilib turaverdi. Yuzidagi ifodani anglash qiyin edi — go‘yo Taehyungning qanday reaksiya bildirishini kutayotgandek.
Taehyungning xayolidan o‘tgan yagona so‘z shu edi.
U tezda nigohini olib qochdi va birdan deraza ortidagi manzara nihoyatda qiziq bo‘lib qolgandek, tashqariga qaray boshladi.
Jungkook esa shunchaki boshini chayqab, lablarida tabassum bilan yo‘lga qaradi.
Ko‘zguga so‘nggi bor nazar tashlagach, yana e’tiborini yo‘lga qaratdi va xuddi hech narsa bo‘lmagandek, barmoqlari bilan rulni yana taqillata boshladi.
Somi Taehyung bilan yaqinlashib kelayotgan qandaydir tadbir haqida gaplasha boshladi. Taehyung unga javob berardi, ammo xayoli biroz chalg‘igandek edi.
O‘sha tuyg‘u hali ham bor edi.
Yana o‘sha nigohning og‘irligi.
U buni e’tiborsiz qoldirishga urinib, barmoqlarini biroz qimirlatdi va butun diqqatini Somining gaplariga qaratdi. Ammo bu tuyg‘u yo‘qolmadi. Sekin va ikkilanib, u yana orqa ko‘zguga qaradi...
O‘rindig‘iga suyanib olgan, bir qo‘lini beparvo tarzda deraza yoniga qo‘ygan, ikkinchi qo‘li bilan jag‘ini tirab, unga tikilib turardi.
Bu shunchaki bir qarash emasdi — Jungkook uni to‘liq kuzatayotgan, deyarli o‘rganayotgandek sinchiklab qarab turardi.
Taehyung bu nigohning kuchi ostida qotib qoldi va beixtiyor yutinib qo‘ydi.
Jungkook erinchoq tarzda ko‘z qisdi.
Uning lablari o‘ziga ishongan, biroz manmanona tabassumga burildi va u bemalol, hech qanday shoshilmasdan Taehyungga ko‘z qisib qo‘ydi.
Taehyungning lablaridan beixtiyor mayin hayrat nafasi chiqdi. U darhol nigohini olib qochib, ichida so‘kinib qo‘ydi.
Quloqlari qizib ketdi. U o‘rindig‘ida biroz surilib, ko‘zguning ko‘rish burchagidan uzoqlashdi — go‘yo shu bilan hozirgina sodir bo‘lgan narsani xayolidan o‘chirib yuborish mumkin edi.
Jungkook esa uning reaksiyasidan mamnun bo‘lib, o‘zicha sekingina kuldi. Svetofor yashil chiroqqa o‘tgach, oyog‘ini gaz pedaliga bosdi.
U faqat bu kichik tushlik Jungkookning navbatdagi o‘yiniga aylanib ketmasligini umid qilib o‘tirardi.