𝗠𝘆 𝘀𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿'𝘀 𝗵𝘂𝘀𝗯𝗮𝗻𝗱
Taehyung tez qadamlar bilan yurardi, jag‘i shu qadar qattiq qisilgan ediki, og‘riy boshlagandi. U dog‘ bo‘lib ketgan pidjagini yechib, bir soniya ham o‘ylamay, eng yaqin axlat qutisiga uloqtirdi. Oq ko‘ylagi ham bundan omon qolmagandi — matoga sharbat dog‘lari yopishib qolgan, bu esa endigina qochib chiqqan xo‘rlikni yana bir bor eslatardi.
Uni shunchaki jahli chiqdi, deyish kamlik qilardi.
Uning ich-ichidan qaynayotgan edi.
Faqat o‘zlarining mo‘rt nafsoniyatini qondirish uchun bir kishiga yopishib oladigan, bundan boshqa ishi yo‘q, erkatoy va o‘ziga bino qo‘ygan bolalar. Bu juda ayanchli edi.
Eshiklardan chiqib ketarkan, qo‘llari ikki yonida musht bo‘lib tugildi. Salqin tungi havo qizib ketgan terisiga urildi. Taehyung chuqur nafas olib, o‘zini tinchlantirishga urindi, ammo ichidagi qaynayotgan g‘azab bosilishni istamasdi.
Ortidan qadam tovushlari eshitildi. Qat’iy va ataylab tashlanayotgan qadamlar.
Taehyung ortiga qaramasa ham, kim kelayotganini bilardi.
Birdan bilagidan ushlashdi va kuchli tortish natijasida u ortiga o‘girildi.
— Menga tegma, jin ursin! — deb baqirdi Taehyung, xuddi Jungkookning teginishi kuydirayotgandek qo‘lini tortib olib.
Ko‘kragi tez-tez ko‘tarilib tushar, nafasi notekis edi. G‘azab uning butun vujudini egallab olgandi. Atrofdagi havo taranglik bilan to‘lib ketgan, klubdan uzoqdan eshitilayotgan musiqa esa ichidagi bo‘ron bilan keskin qarama-qarshi edi.
Jungkook esa xotirjam turardi. Qo‘llari ko‘ksida bo‘shgina chalishtirilgan. Yuzidan hech qanday hissiyot anglashilmasdi — na aybdorlik, na pushaymonlik. U Taehyungning jahli chiqib bo‘lguncha kutayotgan, deyarli zerikkan odamga o‘xshardi.
— O‘zing qara! — gapini bo‘ldi Taehyung va unga yaqinroq qadam tashladi. Ovozi keskin edi. Hali ham xo‘rlikdan namlangan, ammo yig‘lashni istamagan ko‘zlari Jungkooknikiga qadaldi.
— Meni nima uchun taklif qilganding? Meni shunaqa la’nati masxaraga aylantirish uchunmi? Erkatoy do‘stlaring oldida xo‘rlashlari uchunmi? — Har bir so‘zi zaharli ohangda yangrardi. U ishonmagandek bosh chayqadi. — Sen esa... shunchaki o‘tirib qarab turding. Bunga yo‘l qo‘yding. Faqat hammasi allaqachon kech bo‘lganida aralashding.
Jungkook burnidan nafas chiqardi. Hali ham zarracha qiziqish bildirmasdi. Aksincha, Taehyung buni bunchalik katta muammoga aylantirayotganidan bezovta bo‘layotgandek edi.
Taehyung istehzoli, ma’nosiz kulib qo‘ydi va bir qadam ortga chekindi.
— Buni kulgili deb o‘ylayapsanmi? Qancha chidashimni ko‘rmoqchi eding, to‘g‘rimi? Mening “fe’l-atvorim” qanchagacha yetishini bilmoqchi bo‘ldingmi?
U o‘zini, dog‘ bo‘lgan ko‘ylagini va to‘zg‘igan sochlarini ko‘rsatdi.
— Mana, Jungkook. Tabriklayman. Javobingni olding.
Jungkook boshini biroz qiyshaytirdi. Uning yuzidagi ifoda hamon o‘zgarmagan, go‘yo Taehyungning gaplari shunchaki fon shovqinidek edi.
— Bo‘ldingmi? — dedi u nihoyat, ovozi sovuqqina.
Taehyung bir zum qotib qoldi, keyin istehzo bilan kuldi.
— Voy. Aytadigan gaping shu xolosmi?
Jungkook yelka qisib, qo‘llarini cho‘ntagiga soldi.
— Men seni boqib yurish uchun taklif qilmagandim. O‘zingni juda baland tutarding, shuning uchun o‘zingni himoya qila olasanmi, shuni ko‘rmoqchi bo‘ldim.
Taehyung mushtlarini shu qadar qattiq qisardiki, tirnoqlari kaftiga botdi.
— Sen ham ularga imkon berding, — deya uning gapini bo‘ldi Jungkook. Ovozi hamon g‘alati darajada xotirjam edi. — Ketish uchun imkoning yetarlicha bo‘lgan. Lekin qolishni o‘zing tanlading. Bu vaziyatga o‘zing tushding, shuning uchun men seni qutqarishga yugurishim kerakdek tutma o‘zingni.
Taehyungning nafasi ichiga tushib ketdi, qoni qaynardi.
— Sen la’nati ahmoqsan, Jungkook.
Jungkook hech qanday munosabat bildirmadi. Faqat unga erinchoqlik bilan qarab qo‘ydi.
— Agar menga baribir deb o‘ylamagan bo‘lsang, demak juda sodda ekansan.
Taehyung bir qadam ortga chekindi. Butun vujudi g‘azabdan tarang edi. Eng og‘iri Jungkookning so‘zlari emasdi — ularning ortida mutlaqo hech qanday hissiyot yo‘qligi edi.
Unga baribir edi. Har doim shunday bo‘lgan.
— Kattalaringni hurmat qilishni ham bilmaysanmi? — dedi u keskin ohangda. — Men sendan kattaman, Jungkook. Lekin, albatta, bunga ham parvo qilmasang kerak. Xuddi munosabatlarni hurmat qilishga parvo qilmaganing kabi.
Jungkookning ifodasi o‘zgarmadi, qo‘llari yana ko‘ksida chalishtirildi.
— Ma’ruza o‘qishni tugatding, deb o‘ylagandim. Biroz kattaroq bo‘lganim uchun oldingda ta’zim qilishim kerakligini bilmasdim.
Taehyungning mushtlari yana qisildi.
— Gap ta’zim haqida emas! Gap oddiy insoniylik haqida! Bugun kechqurun do‘stlaring meni — o‘z qaynog‘angni — xuddi qandaydir tomosha kabi xo‘rlashlariga yo‘l qo‘yding! — Ovozi hafsalasizlikdan titradi. — Qanday qilib shunchaki o‘tirib, qarab turding?
Jungkook burnidan nafas chiqardi va boshini biroz chayqadi.
— Chunki sening o‘sha munosabating qancha davom etishini ko‘rmoqchi edim.
Taehyung achchiq kulib, unga yanada yaqinlashdi.
— Demak, shunaqa bo‘lgan ekan-da? O‘yinmi? Sinovmi? — Uning nigohi qoraydi. — Meni sindirish uchun shunchaki axlatdek muomala qilishlariga yo‘l qo‘ydingmi? Bu kuch emas, Jungkook. Bu shunchaki qo‘rqoqlik.
Jungkookning jag‘i bir lahza taranglashdi, ammo boshqa hech qanday munosabat bildirmadi.
— Musht tushirish seni kuchliroq qiladi, deb o‘ylaysanmi?
— Hech bo‘lmasa Yejun kabi erkatoylarga indamay qarab turmayman, — deya keskin javob qaytardi Taehyung. — Hech bo‘lmasa qarshilik ko‘rsatdim. Sen esa bu ishning senga umuman aloqasi yo‘qdek o‘tirib olding.
Jungkook xo‘rsindi, yuzida zerikkan ifoda paydo bo‘ldi.
— O‘zingni jabrdiyda qilib ko‘rsatishni juda yaxshi ko‘rasan-a?
Taehyungning nafasi ichiga tushib, qo‘llari titradi.
— Men o‘zimni jabrdiyda qilib ko‘rsatayotganim yo‘q! Shunchaki sen uchun foydasi bo‘lmasa, hech narsaga parvo qilmasligingni tushunyapman! — Uning tomog‘i qimir etdi, ammo hissiyotlariga berilishni istamadi. — Senga hurmatning o‘zi ham kerak emas. Menga ham, o‘z oilangga ham.
Jungkookning nigohi bir soniyaga o‘zgardi, ammo Taehyung buni anglab ulgurmasidan yana avvalgi holiga qaytdi.
— Hurmatga erishish kerak, — dedi u qisqagina. — Sen esa bunga unchalik yaxshi namuna emassan.
Taehyung ishonmagandek bosh chayqadi.
— Sen haqiqatan ham yuraksiz ekansan.
Taehyung istehzo bilan kulib, ortiga o‘girildi.
Jungkook Taehyungning uzoqlashib ketishini kuzatdi. Uning boshi egilgan, yelkalari esa biroz titrardi. Hatto uzoqdan ham Jungkook tushundi — Taehyung yig‘layotgandi.
Jungkookning lab chetida kichik tabassum paydo bo‘ldi. U uni yo‘qotmay, tilini yonoq ichiga bosdi. Nega ekanini o‘zi ham bilmasdi, ammo bu vaziyatning nimadir unga kulgili tuyulardi.
Taehyungning g‘azab bilan gapirishi, ovozining achchiq ohangda chiqishi, go‘yo butun dunyoga qarshi chiqishga tayyordek mushtlarini qisishi...
Go‘yo uning portlashi nimanidir o‘zgartiradigandek. Go‘yo Jungkookka butun g‘azabini sochishi birdan uning befarqligini yo‘qotadigandek.
Jungkook burnidan nafas chiqarib, boshini chayqadi va ortiga o‘girildi.
Mayli. Taehyung xohlaganicha baqirishi, so‘kinishi va yig‘lashi mumkin edi... Bu uning uchun hech narsani o‘zgartirmasdi.
Bu orada Taehyung yuzidagi yoshlarni qo‘pol artdi. Nafasi notekis chiqardi. Yejunga qanchalik qattiq urgan bo‘lsa, qo‘llari shunchalik og‘rirdi, har yurak urishida bo‘g‘imlari zirqirardi.
Yejunning zarbalaridan jag‘i ham og‘rirdi, uni ushlab turishgan joylari ham zirqirardi. Hatto lablari ham quruq va yorilgan, og‘zida qolgan pivo ta’mi esa ko‘nglini aynitardi.
Ammo bularning hech biri ichidagi haddan tashqari kuchli xo‘rlik bilan tenglasha olmasdi.
Taehyung bunday odamlarni yomon ko‘rardi — erkatoy, o‘ziga bino qo‘ygan va shafqatsiz odamlarni. Boshqalarning azobidan zavq oladigan, o‘zlarining g‘alati dunyosiga kirmagan odamlarni mensimaydiganlarni.
Jungkook ularning ichida eng yomoni edi.
Chunki hammasidan keyin ham, o‘z qaynog‘ining xo‘rlanganini ko‘rib turganidan keyin ham, uning yuzida zarracha aybdorlik yo‘q edi.
Hatto bir lahzalik pushaymonlik ham.
Taehyung xayollariga shu qadar berilib ketgandiki, yonida asta yurib kelayotgan yaltiroq qora mashinani payqamadi. Mashina uning tezligiga moslashib borardi. Uning xayolida esa hanuz bo‘lib o‘tgan voqealar qayta-qayta aylanardi.
Birdan baland signal ovozi uni o‘ylaridan chiqarib yubordi.
Taehyung cho‘chib, boshini yon tomonga burdi.
Taehyungning lablari ingichka chiziqqa aylandi, yuzi darhol qoraydi. U nigohini undan olib, oldinga qaragancha yurishda davom etdi, go‘yo uni umuman ko‘rmagandek.
— Ablah, — deb ming‘irladi u, jag‘ini yana qattiq qisib.
Jungkook rulda orqaga suyanib o‘tirardi va buni aniq eshitdi. Bu esa uni yanada kuldirdi.
Mashina Taehyungning yonida sekin to‘xtadi. Oyna tushirildi va Jungkook bir qo‘lini beparvolik bilan eshikka qo‘ydi. Lablarida yengil tabassum, ko‘zlarida esa xira ko‘cha chiroqlari ostida chaqnagan istehzo bor edi.
— O‘tir, — deb chaqirdi u hazilomuz ohangda, mutlaqo beparvo. — Uyga tashlab qo‘yaman.
Bu laqabni ataylab, uni masxara qilish uchun ishlatgandi.
Taehyung esa unga hatto qaramadi. Shunchaki yurishda davom etdi.
Jungkook Taehyungning uni ataylab mensimayotganini ko‘rib, kulib qo‘ydi va rulni barmoqlari bilan sekin taqillatdi.
Jungkook gazni yengil bosib, mashinasini Taehyungning shoshqaloq qadamlariga moslab haydashda davom etdi. Ko‘cha chiroqlari tepasida miltillardi. Yo‘l deyarli huvillab yotardi — faqat mashinaning mayin g‘uvillashi va vaqti-vaqti bilan barglarning shitirlashi eshitilardi.
Taehyung Jungkook nima qilayotganini juda yaxshi bilardi. U shunchaki mashinaga olib borishni taklif qilayotgani yo‘q... bundan zavqlanayotgan, Taehyungning jahli chiqishini kuzatib, ataylab asabiga tegayotgan edi.
Taehyung ikki yonidagi mushtlarini qisib, titroq nafas oldi. Avvalgi janjal, charchoq va asabiylikdan butun vujudi og‘rirdi. U Jungkookka bu vaziyatdan zavqlanish imkonini bermaslik uchun jim qolishga, unga e’tibor bermaslikka o‘zini majburladi.
Ammo sekin harakatlanib, ortidan kelayotgan mashinaning tovushi allaqachon uning sabr kosasini to‘ldirib yuborayotgandi.
Nihoyat, Taehyung chiday olmadi.
— Yo‘qol, jin ursin! — deb baqirdi u joyida to‘xtab, mashina tomon keskin o‘girilib. Ko‘kragi tez-tez ko‘tarilib tushardi, ovozi g‘azabga to‘la edi. — Menga sening la’nati yordaming kerak emas! Yo‘qol, Jungkook!
Jungkook hali ham bir qo‘lini mashina oynasiga tirab turardi. Boshini biroz qiyshaytirdi, labidagi istehzoli tabassum esa yo‘qolmadi. Yuzida xuddi shu portlashni kutib turgandek zavq ifodasi bor edi.
— Voy, — dedi u ataylab hayratlangandek cho‘zib. — Qanchalar noshukur ekansan. Men yaxshilik qilib uyga olib borishni taklif qilyapman, menga gapirishingga qara.
Taehyung istehzo bilan pishqirib, ortiga o‘girildi va yurishda davom etdi. Ammo Jungkook hali tugatmagan edi.
— Rostdan ham piyoda ketishda davom etmoqchimisan? — deb o‘ziga ishongan ohangda chaqirdi u. — Shuncha tepishib, urishganingdan keyin chiroyli oyoqlaring og‘riyotgandir.
Taehyung qotib qoldi. Jag‘i taranglashib, tomirlarida yana g‘azab qaynadi. Ammo u ortiga o‘girilmaslikka qaror qildi. Jungkookning gaplari unga qanchalik ta’sir qilayotganini ko‘rsatib qo‘yishni istamasdi.
Jungkook esa shunchaki jilmayib, sekin ortidan borishda davom etdi.
Ikkalasi ham o‘ta qaysar edi — biri yordamni qabul qilishni istamasdi, ikkinchisi esa taslim bo‘lishni xayoliga ham keltirmasdi.
Shu tariqa bu kulgili quvlashuv bir kilometrdan ortiq davom etdi.
Taehyungning oyoqlari og‘rirdi, har bir qadamida oyoqlari qarshilik bildirardi. Ammo g‘ururi birinchi bo‘lib to‘xtashga yo‘l qo‘ymasdi. Yonida mashinaning mayin motor ovozini eshitib turardi. Jungkook hech qachon oldinga o‘tib ketmas, ortda ham qolmasdi — uning tezligiga bemalol moslashib kelardi.
Bu Taehyungni battar g‘azablantirardi.
Nihoyat, Taehyung keskin nafas chiqarib, to‘xtadi. Kutilganidek, Jungkookning mashinasi ham to‘xtadi.
Taehyung boshini burib, Jungkookka jirkanch nigoh tashladi va og‘ir xo‘rsindi. Bir og‘iz ham gapirmay, yo‘l chetidagi trotuarga borib o‘tirdi va oyoqlarini oldinga uzatdi. Yelkalarini orqaga tortdi. Oq ko‘ylagi esa avvalgi voqeadan hali ham nam bo‘lib, terisiga noqulay yopishib turardi.
Jungkook mashina ichida qolgancha, yengil zavq bilan uni kuzatdi.
— Charchadingmi, Prins? — deya masxara qildi u.
Taehyung pishqirib qo‘ydi, boshini orqaga tashlab, bir zum ko‘zlarini yumdi va unga e’tibor bermadi. U vaziyatining qanchalik noqulay ekanini yaxshi bilardi — bu paytda taksi topish qiyin edi, axir o‘zi ham klubga taksida kelgandi.
Asl rejaga ko‘ra, Jungkook klubga borishidan oldin uni uyiga tashlab ketishi kerak edi.
Hozir Taehyung Jungkookning yordamiga rozi bo‘lishdan ko‘ra, piyoda azob chekib ketishni afzal ko‘rardi.
Jungkook ataylab uni asabiylashtirish uchun motorni biroz gazladi.
— Uyga borishning boshqa yo‘li yo‘qligini tushunyapsanmi o‘zi?
Taehyung ko‘zlarini ochib, boshini biroz burdi, ammo unga qaramadi.
— Piyoda ketaman, — deb ming‘irladi u o‘jar ohangda.
Jungkook mamnun ohangda g‘o‘ldiradi.
Shunday deb, u mashinani o‘sha joyning o‘zida qoldirib, kutishda davom etdi.
Taehyung Somiga yozish umidida telefonini chiqardi, ammo ekran qora edi.
U hafsalasi pir bo‘lib xo‘rsinib, chakkasini ishqaladi. Tanasi allaqachon og‘rib turgan, avvalgi janjaldan qorni ham zirqirardi, endi esa uyga qaytishning hech qanday iloji qolmagandi.
Taehyung jag‘ini qisib, boshini biroz burdi. Yonidagi mashinaga qaradi.
Jungkook haydovchi o‘rindig‘ida bemalol o‘tirardi. Oyoqlarini panelga qo‘yib, o‘rindiqni orqaga tashlagan. Xira ko‘cha chiroqlari yuziga mayin soyalar tushirardi. U mashina karnaylaridan yangrayotgan sokin musiqa ostida bemalol hordiq chiqarardi.
Ko‘zlari yumilgan, mutlaqo beparvo edi. Go‘yo Taehyungning shu yerda qolib ketishiga aynan o‘zi sababchi emasdek.
Taehyung ichida so‘kinib qo‘ydi.
Jungkookning shunchalik bemalol o‘tirishi Taehyungning joniga tegardi. Go‘yo uning butun dunyoda vaqti cheksizdek, Taehyung esa bu yerda azob chekib o‘tirgandek.
Bunaqa ham beparvolik bo‘ladimi?
Taehyung tishlarini g‘ijirlatib, yuzini boshqa tomonga burdi va trotuarning chetini mahkam ushladi. Bugun kechqurun g‘ururi yetarlicha toptalgandi. Jungkookka yana qiynalayotganini ko‘rsatmoqchi emasdi.
Chuqur nafas olib, o‘zini bosdi. Keyin o‘rnidan turib, yo‘lga qaytdi va Jungkookka e’tibor bermagan holda qolgan yo‘lni piyoda bosib o‘tishga qat’iy qaror qildi.
Ammo bir necha qadam ham tashlamagan edi, Jungkookning mashinasi birdan uning oldiga chiqib, yo‘lini to‘sdi.
Taehyung darhol ortga chekindi, ko‘zlari kattalashdi.
Keyin mashina yana sekin oldinga yurdi.
— Jin ursin, nima qilyapsan?! — deb baqirdi Taehyung. Yuragi tez ura boshladi va beixtiyor yana ortga chekindi.
Jungkook javob bermadi. Mashina yana sekin oldinga siljib, Taehyungni yanada ortga yurishga majbur qildi.
— Mashinaga o‘tir, Prins, — dedi Jungkook nihoyat, ovozida kulgi aralash.
Taehyung boshini chayqab, istehzo bilan pishqirdi.
— Hech qachon! — dedi u keskin.
Bir zumdan so‘ng haydovchi eshigi ochildi va Jungkook tashqariga chiqdi. Harakatlari shoshilinch emas, aksincha, juda xotirjam edi. Qoramtir ko‘zlari Taehyungdan uzilmay, u tomon yurdi.
Ko‘cha huvillab yotardi. Atrofda ikkisidan boshqa hech kim yo‘q edi. Jungkook har qadam tashlagan sari ular orasidagi taranglik yanada kuchayardi.
Jungkook Taehyungning ro‘parasida to‘xtadi. Uning yuzi — shikastlangan labi, ko‘ylagidagi qurigan dog‘lar va nigohidagi charchoqni sinchiklab kuzatdi.
— Nega bunchalik qaysarsan? — deb so‘radi Jungkook pastroq, deyarli qiziqqan ohangda.
Taehyung mushtlarini qisib, o‘z joyida turdi.
— Nega o‘zing bunchalik jonimga tegasan? — deb javob qaytardi u. Nafasi hamon notekis edi.
Jungkook past ovozda kulib, boshini chayqadi.
Jungkook yana bir qadam yaqinlashdi va Taehyungning butun vujudi taranglashdi.
— Taehyung, — dedi Jungkook cho‘zib, ovozi deyarli hazilomuz. — Rostdan ham seni shunaqa holatda piyoda uyga ketishingga qo‘yib yuboraman, deb o‘ylayapsanmi?
Taehyungning jag‘i taranglashdi.
— Menga sening yordaming kerak emas.
Jungkook qoshini ko‘tardi va nigohini Taehyungning jarohatlangan qo‘liga tushirdi.
Taehyung yutinib qo‘ydi, uning nigohi ostida taslim bo‘lmaslikka harakat qildi. Butun vujudi og‘rirdi, g‘ururi esa allaqachon yetarlicha jarohatlangandi. Ammo u yon berishni istamasdi.
— Mashinangni yo‘ldan ol, — deb ming‘irladi u.
Jungkook, albatta, joyidan qimirlamadi.
Taehyung chuqur nafas olib, jahli chiqishini bosishga urindi.
— Bo‘lmasa, qasam ichaman, men...
Gapini tugatishga ulgurmasidan Jungkook uning bilagidan ushladi. Mahkam, ammo og‘riq yetkazadigan darajada emas.
Taehyung darhol qo‘lini tortib olishga urindi, ammo Jungkook qo‘yib yubormadi.
— Bas qil va mashinaga o‘tir, — deb ming‘irladi Jungkook. Uning sabri tugab borayotgandi.
Taehyung unga qahr bilan qaradi, nafasi og‘ir edi.
Bir lahza ikkalasi ham qimirlamadi.
Taehyungning sabri tugagandi. Jungkook uni qandaydir o‘yinga tortmoqchi bo‘layotgan bo‘lsa, endi bunga chek qo‘ymoqchi edi. U Jungkookning yonidan o‘tib ketishga chog‘langan, qat’iy ravishda ketmoqchi bo‘lgan paytda birdan—
— Jin ursin! — deb baqirdi Taehyung, ko‘zlari kattalashib. U o‘zini havoga ko‘tarilganini his qildi.
Jungkook qo‘llarini Taehyungning belidan mahkam o‘rab, uni hech qanday qiyinchiliksiz ko‘tarib olgandi.
— O‘zingga qiyinlashtiryapsan, — dedi Jungkook g‘alati xotirjam ohangda.
Taehyung uning qo‘lida tipirchilab, oyoqlari bilan tepishga urindi, ammo Jungkook ushlashini yanada mahkamlashtirdi.
— Tushir meni, jinni! — Taehyung Jungkookning ko‘ksidan bor kuchi bilan itardi, ammo kichigi hatto qimirlamadi. — Aqling joyidami o‘zi?! Tushir meni!
Jungkook past ovozda kulib qo‘ydi va uni xuddi injiqlik qilayotgan bolani ko‘tarib ketayotgandek mashina tomon olib bordi.
— Qimirlayverma, qotma, — deya masxara qildi Jungkook. Uning qo‘llari bir zum ham bo‘shashmadi.
Taehyungning jahli chiqib ketdi.
— Qasam ichaman, Jungkook, agar hozir meni tushirmasang, men...
Gapini tugatishidan oldin Jungkook mashinaga yetib keldi, yo‘lovchi eshigini ochdi va Taehyungni o‘rindiqqa o‘tqazib qo‘ydi.
Taehyung darhol tashqariga chiqishga urindi, ammo Jungkook tezroq harakat qildi. U xavfsizlik kamarini ushlab, Taehyungning ko‘ksidan o‘tkazib, mahkam taqib qo‘ydi.
— Qimirlamay o‘tir, — deb ming‘irladi Jungkook va kamarni yana tortdi.
Taehyung yengil nafas oldi. Endi gavdasining yuqori qismini deyarli qimirlata olmasdi. Qo‘llari ikki yonida asabiy qimirlar, Jungkookning o‘ziga ishongan yuzidagi ifodani yo‘qotish uchun uni urishni istardi.
— Aqling joyidami o‘zi?! — dedi Taehyung, ovozi jahldan titrab.
Jungkook jilmaydi. Bundan yaqqol zavqlanayotgandi.
— Buni xuddi hozirgina bilib qolgandek aytyapsan.
Taehyungning ko‘zlari g‘azabdan chaqnadi.
Jungkook shunchaki “hm” degandek ovoz chiqarib, Taehyungning yuziga qo‘l uzatib, yonoqlariga sekin qoqib qo‘ydi.
Taehyung darhol yuzini olib qochdi. Uning nigohi keskin edi.
Jungkook qo‘llarini go‘yo taslim bo‘lgandek ko‘tardi.
— Buncha tajovuzkor bo‘lma, Taehyung.
Taehyung norozilik bilan xo‘rsinib, xavfsizlik kamarini mahkam ushlagancha, qandaydir yo‘l bilan undan qutulib keta olarmikan deb o‘ylardi. Nafasi og‘irlashgan, jahldan butun vujudi taranglashgandi.
Jungkook esa shunchaki mashinani aylanib o‘tib, haydovchi tomonidagi eshikni ochdi va bemalol ichkariga o‘tirdi. Eshikni yopishi bilan qulf tugmasini bosib, barcha eshiklarni qulfladi.
U yonidagi jahli chiqib o‘tirgan Taehyungga qarab, labida kulimsirash bilan dedi:
— Ko‘rdingmi? Shunday qilish ancha osonroq edi-ku.
— dedi Jungkook o‘ynoqi ohangda.
Taehyung mushtlarini qisdi, jag‘i taranglashdi.
Jungkook esa umuman ta’sirlanmay kuldi va mashinani ishga tushirdi.
— Yo‘q, singlimga bu yoqmaydi.
Taehyung chuqur nafas chiqarib, yana oldinga qarashga majbur bo‘ldi. Jungkookni butunlay e’tiborsiz qoldirishga harakat qildi.
Jungkook kulib bosh chayqadi-da, gazni bosib, tun bag‘rida mashinani haydab ketdi.
Uyga yetib kelishganida, Taehyungning jahli allaqachon bosilgandi. U shunaqa edi — jahli kuchli qo‘zg‘alib ketgan gazli ichimlikdek birdan portlab chiqardi, ammo uzoq davom etmasdi. Hozir esa u o‘rindig‘ida qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirib, Jungkook umuman yo‘qdek derazadan tashqariga qarab o‘tirardi.
Jungkook tormozni bosib, mashinani to‘xtatdi-da, unga ko‘z tashladi. Avvalgi taranglik hali ham sezilardi, ammo Taehyung endi unga jahl bilan javob qaytarmayotgandi.
Taehyung xavfsizlik kamarini yechib, eshik tutqichiga qo‘l uzatdi. Shu zahoti mayin “chert” etgan ovoz eshitildi.
U qotib qoldi, keyin xo‘rsindi. Kim bunday qilganini allaqachon bilardi.
— Nima? — dedi u sovuqqina ohangda Jungkookga qarab.
Jungkook bir qo‘lini bemalol rulga qo‘ygancha, unga qarab kulimsiradi.
Taehyung ko‘zlarini aylantirib, qo‘llarini yanada qattiqroq ko‘ksiga chalishtirdi.
Jungkook xuddi o‘ylab ko‘rayotgandek, barmoqlarini rulga sekin urib turdi.
— Men sen bilan o‘tirib gaplashishni xohlayapman deb o‘ylaysanmi?
— Men esa bundan xursand bo‘lardim.
Taehyung yana burnidan chuqur nafas chiqardi. Jungkookning gaplariga yana asabiylashib qolmaslikka harakat qildi.
Jungkook boshini biroz qiyshaytirib, uni xuddi qiziqarli bir narsadek kuzatdi.
— Bu oynani sindirib chiqaman.
Jungkook kuldi, ammo bu safar haqiqatan ham qulfni ochish uchun qo‘l uzatdi.
— Mayli. Qani, chiq, Hazrati Oliylar.
Taehyung eshikni keragidan ham qattiqroq ochib, mashinadan tushdi. Jungkookka bir marta ham qaramay, uy tomon yurib ketdi. Oq ko‘ylagida avvalgi voqealardan qolgan xira dog‘lar hali ham bor, butun tanasi og‘rirdi, sabri esa deyarli tugagandi.
Jungkook Taehyungning ortidan uyga kirib ketishini kuzatib, unga so‘nggi bor ko‘z tashladi. Uning qaddi tarang, charchoqdan yelkalari biroz bukilgan edi, ammo u qadamini bir marta ham to‘xtatmadi. Hatto oxirgi marta jahli bilan qarash uchun ham ortiga o‘girilmadi.
Jungkook barmoqlarini rulga sekin urib turdi-da, burnidan nafas chiqarib, boshini chayqadi.
— Jin ursin, naqadar dramatik, — deb ming‘irladi u, ammo ovozida chinakam achchiqlik yo‘q edi.
Shu bilan u uzatmalarni almashtirdi va mashinasi hovlidan silliq ravishda chiqib ketdi.
Orqa chiroqlar tun qorong‘usida bir zum yaltirab ko‘rindi-yu, keyin huvillab yotgan ko‘chada g‘oyib bo‘ldi.
Ortda esa faqat sukunat qoldi.