Darkness
Tungi shaharning qora, nam asfaltida "Inferno" klubining qizil va binafsharang neon chiroqlari xira va sirli jilvalanib turardi. Yomg'irdan keyingi havoda namlik, chirigan xazonlar va benzin hidi qorishib ketgan, atrofda faqat tunda uyg'onadigan hayot nafasi sezilardi. To'satdan, klubning dabdabali va qat'iy qo'riqlanadigan kirish eshigi oldiga qora rangli, oynalari butunlay qoraytirilgan qimmatbaho mashina shovqinsiz kelib to'xtadi. Mashina g'ildiraklarining nam yo'lakda to'xtashi bilan, eshik oldida turgan maxsus xizmatchi yigit yugurib borib, orqa eshikni ehtirom bilan ochdi.
Mashinadan birinchi bo'lib qora charm tuflilar nam yerga qadam qo'ydi. Keyin esa qora, qimmatbaho brend kurtkasini yelkasiga tashlab olgan 27 yoshli Taehyung tushib keldi. Uning daqiqa sayin shamolda tartibsiz to'zg'iyotgan qora sochlari va yuzidagi o'ta sovuq, beparvo va shafqatsiz ifoda uning kimligini aytib turardi. Lablari orasida qisib olingan sigaretdan chiquvchi achchiq tutun uning yuzini qoplab oldi.
Taehyung Xizmatchiga bir og'iz ham gapirmay, hatto unga qarab ham qo'ymay, kalitni uning qo'liga irg'itdi va yuzida zaharxanda tabassum bilan klub ichiga qarab yurdi.
Klub eshigi ochilishi bilan tashqaridagi sovuq havo o'rnini ichkaridagi og'ir, bo'g'uvchi va issiq muhit egalladi. "Inferno" o'z nomi bilan haqiqiy jahannam edi. Devorlardan taralayotgan qizil chiroqlar, havoda suzib yurgan sigaret va qimmatbaho spirtli ichimliklar hidi har qanday odamni es-hushidan ayirar darajada edi. Erkaklarning bir-biriga haddan tashqari yaqinlashib, tana ehtirosi bilan raqs tushayotgani, burchaklardagi qorong'u joylarda kechayotgan pichirlashlar va har bir burchakdan kelayotgan shahvoniy kulgilar bu yerda oddiy hol edi.
Taehyung birinchi qavatdagi o'zining doimiy, VIP burchagiga borib o'tirdi
Taehyung: (Stol ustida turgan bo'sh qadahni barmog'i bilan sekin chertib, yoniga kelgan barmanga yovvoyi ko'zlar bilan qaradi.) Menga eng achchiq, uzoq yillik viskidan keltir. Shisha idishida bo'lsin. Va yoniga bir shisha qizil sharob ham qo'shib qo'y. Bugun tun uzoq bo'ladi.
Jimin: (Taehyungning ro'parasidagi yumshoq charm kresloga o'zini tashlab, stakandagi muzlarni chertdi va do'stiga kinoya bilan boqdi.) Taehyung, yana o'sha kayfiyatdasan. Bugun kimning hayotini ostin-ustun qilmoqchisan? Raqs maydonidagi anavi yigitlar sening birgina nigohingga zor bo'lib turishibdi.
Taehyung: (Kelgan qora viski shishasidan o'zi uchun stakanga quyarkan, labining cheti bilan g'alati iljaydi.) Ularning hammasi bir xil, iflos va arzon. Ularga qarash ham ko'nglimni aynityapti. Bugun menga shunday bir inson kerakki, u mening qo'limda tiriklayin yonishi kerak.
Klubning ikkinchi qavatida esa butunlay boshqacha manzara edi. Musiqa ovozi bu yerda birinchi qavatga qaraganda biroz pastroq, muhit esa nisbatan xotirjamroq edi. 22 yoshli Jungkook qora ofitsant kiyimida, qo'lidagi og'ir kumush patnisni zo'rg'a ko'tarib, xonalardan biridan chiqib keldi. Uning oppoq terisi va yuzidagi beguborlik bu iflos, qorong'u klubga mutlaqo mos tushmasdi. U burchakda turgan yaqin do'sti Minho tomonga shoshilib bordi.
Jungkook: (Qo'lidagi patnisni stolga qo'yib, peshonasidagi terni artdi, ko'zlarida vahima bilan atrofga nazar tashladi.) Minho, men charchadim. Bu yerdagi erkaklarning qarashlari... badanimni muzlatyapti. Nega meni aynan shu klubga boshlab kelding?
Minho: (Jungkookning yelkasidan mahkam tutib, jiddiy qiyofada shivirladi.) Jungkook, tinchlan. Senga pul juda zarurligini bilasan-ku. Kelishganmiz-ku, sen faqat ikkinchi qavatda ishlaysan. Pastga tushma. Birinchi qavatda haqiqiy yirtqichlar, badavlat va maraz erkaklar yuradi. Biz qavatlarni shunchaki bo'lishib olganmiz.
Jungkook: (Chuqur xo'rsinib, boshini egdi va patnisini qayta qo'liga oldi.) To'g'ri aytasan, men faqat shu yerda qolaman. Pastga tushish niyatim umuman yo'q. Faqat ishimni tugatib, tezroq uyga ketgim kelyapti.
Minho: (Jungkookning yelkasiga yengil urib qo'ydi.) Unda o'zingga ehtiyot bo'l. Men ham pastga tushib ish qilishim kerak, bu yerda mijozlar kamaydi. Omad, yaqinda ko'rishamiz.
Minho patnisini to'g'rilab, chaqqon qadamlar bilan pastki qavatga qarab yo'l oldi. U zinadan pastga tushib, bar tomonga yaqinlashayotganida, VIP burchakda o'tirgan Taehyungning nigohi xuddi o'ljasini ko'rgan yirtqich kabi Minhoga qadaldi.
Taehyung ichida:Minhoo....(minhoni kiyimidagi ismini oqidi)
Taehyung: (Stakanidagi viskini sekin aylantirib, zinadan tushib kelayotgan Minhoni kuzatdi. U yonida o'tirgan Jiminning qulog'iga egilib, zaharxanda tabassum bilan shivirladi.) Jimin, qara... Anavi ofitsant, Minho... juda chiroyli ko'rinyapti. Bugungi kecham uchun juda mos keladi, to'g'rimi?
Jimin: (Taehyungga sovuqqonlik bilan qarab, stakanini stolga qo'ydi.) Taehyung, boshlama yana. Bu yerning qoidalari aniq: ofitsantlar bilan jinsiy aloqa qilish qat'iyan taqiqlangan.
Taehyung: (Jiminning gapini kesib, o'rnidan sekin turdi. Uning ko'zlarida cheksiz kibr va marazlik aks etardi.) Qoidalar zaiflar uchun, Jimin. Men esa qoidalarni buzish uchun yaratilganman.
Taehyung qadomini Minho tomon burdi. U yaqinlashgan sari atrofidagi mijozlar beixtiyor unga yo'l bo'shatib berishardi. Taehyung Minhoning yo'lini to'sdi va unga o'zining xavfli, yirtqich nigohlari bilan tikildi.
Taehyung: (Minhoning qulog'iga yaqinlashib, past, bo'g'iq va buyruqnamo ovozda shivirladi.) Sening isming Minho, to'g'rimi? Mening VIP xonamga kirasan.
Minho: (Taehyungning sovuq nigohlaridan boshi qotib, ikkilanib qoldi.) Janob, men... men ishdaman, ofitsantlar uchun...
Taehyung: (Taehyung uning gapini bo'lib, biroz pastroq egildi. Uning yuzida xavfli va jirkanch bir tabassum paydo bo'ldi.) Meni qoidalaring qiziqtirmaydi. (Taehyung uning qulog'iga yana ham yaqinlashib, shafqatsiz ohangda shivirladi.) Hozir meni kuzatib kelasan. Egilib, qanchalik qondira olsang, shunchalik ko'p pul olasan. Narxini o'zing belgilaysan, tushundingmi?
Minho bir zum qotib qoldi, yuragi qafasga urilayotgan qushdek dukillab urardi. Lekin uning ko'zlaridagi qo'rquv asta-sekin ochko'zlik va tajriba bilan almashina boshladi. U bu yerdagi "o'yinlar" qanday kechishini yaxshi bilardi; bu uning birinchi marta o'zini sotishi emasdi.
Minho: (O'ziga past ovozda, deyarli eshitilmas darajada pichirladi. Uning yuzi bir lahzada sovuq va qat'iy tus oldi.) Bu ishni birinchi marta qilayotganing yo'q, Minho. Pul qanchalik katta bo'lsa, shunchalik ko'proq qondirishing kerak... Nafsingni tiy, shunchaki rozi bo'l.
U chuqur nafas oldi, yuzidagi hamma hissiyotlarni yashirib, niqob taqdi va ortiga o'girilib ketayotgan Taehyungning keng yelkalariga tikildi. Minho patnisini burchakdagi stolga tashladi-da, Taehyungning ortidan VIP xona tomon qadam tashladi.
Klubning shovqinli musiqasi, odamlarning baqiriqlari va xiralashgan chiroqlar ostida Minho Taehyungdan atigi ikki qadam orqada borar, har bir qadami bilan o'zini qorong'u tubsizlikka tashlayotganini his qilardi. Taehyung esa ortida kimdir ergashayotganini bilar, uning yuzida esa yana o'sha qoniqish va hukmronlik hissi aks etgan jirkanch tabassum paydo bo'lgandi.
Ular VIP xonaning og'ir eshigiga yetib kelishdi. Taehyung eshikni katta zarb bilan itarib ochdi va ichkaridagi yarim qorong'ulik, qimmatbaho atir hidi va yagona chiroq ostida Minho bilan yuzma-yuz bo'ldi.
Taehyung: (Eshikni ortidan qulflab, Minhoga yirtqichlarcha nigoh tashladi. Uning ko'zlari Minho atrofida aylanib, uni o'lchayotgandek bo'ldi.) Kirib kel. Bugun tun uzoq bo'ladi, Minho. Va umid qilamanki, sen menga va'da qilganingdan ham ko'proq "qoniqish" bera olasan.
Taehyung divanga o'zini tashlab, poyafzalini yechdi va Minhoni o'ziga yaqinroq kelishga ishora qildi.
Minho eshikdan kirib, Taehyungning oldiga kelib to'xtadi. Uning yuzidagi niqob ostida biroz hayajon va qo'rquv bo'lsa-da, u tajribali odamdek o'zini tutishga harakat qildi.
Taehyung: (Minhoning ko'zlariga sovuq tikilib, labining cheti bilan jirkanch bir tabassum qildi. U shoshilmasdan, har bir harakati bilan Minhoni yanada ko'proq bosim ostiga olib, shimining tugmalarini bitta-bitta yechdi.) Men seni bu yerga gaplashgani chaqirmadim, Minho. Vaqt qadrli, ayniqsa, pulimni to'layotganimda.
Taehyung shimini biroz tushirib, o'zining erkaklik a'zosini chiqardi va uni Minhoning yuziga yaqinlashtirib, buyruqnamo ohangda dedi:
Taehyung: (Ovozida na bir mehr, na bir hurmat bor edi, faqatgina mutlaq hukmronlik va marazlik.) Tizzangni buk. Ishingni boshla... va esingda tut, qanchalik yaxshi "so'rsang", cho'ntaging shunchalik qalinroq bo'ladi. Hozircha menga faqat itoatkorlik kerak
Minho yutunib qo'ydi, uning ko'zlari Taehyungning buyrug'i bilan bir zum qotib qoldi, so'ngra u sekin tizzalarini yerga qo'ydi. Taehyung esa orqasiga suyanib, ko'zlarini yarim yumdi va Minhoning harakatlarini tomosha qila boshladi, xuddi qiziqarsiz bir tomoshani kuzatayotgandek.
Minho sekin egilib, Taehyungning a'zosini qo'llari bilan ushladi. Uning barmoqlari biroz titrasa-da, harakatlari aniq va puxta edi. U og'zini ochib, Taehyungning a'zosini o'ziga qabul qildi va sekin, ritmik tarzda harakat qila boshladi.
Taehyung: (Minhoning qulog'iga yaqinlashib, shivirladi.) Yaxshi ketyapsan. Agar shu tempda davom etsang, bugun kechasi cho'ntaging kutganingdan ham ortig'i bilan to'ladi.
Minho esa hech narsa demasdan, Taehyungning buyruqlariga so'zsiz itoat qilib, o'z ishini davom ettirdi. Uning uchun bu xona ichidagi qadr-qimmat allaqachon yo'q bo'lgan, qolgan yagona narsa — Taehyungning "qoniqishi" evaziga olinadigan pul edi.
Taehyungning sabri tugay boshladi. Uning ko‘zlari qorong‘ulikda o‘zidan ham qora bo‘lib yonar, barmoqlari esa Minhoning sochlari orasiga chuqur kirib, uni o‘ziga qarab qattiqroq tortdi.
Taehyung Minhoning boshini o‘ziga yaqinroq tortib, uni shafqatsizlarcha tezroq harakat qilishga majbur qildi, Minhoning yuzini o‘z a’zosiga yanada chuqurroq va agressivroq tarzda itardi.
Taehyung: Qani, tezlashchi, iflos! Men senga sekin harakatlan deb buyruq berdimmi? Tezroq qil, men sening bu zerikarli o‘yinlaringni tomosha qilish uchun bu yerga kelganim yo‘q. Tezroq!
Minho Taehyungning kuchi ostida bo‘g‘ilib, nafas olishga qiynaldi, ammo uning buyrug‘iga so‘zsiz bo‘ysunib, og‘zidagi harakatini yanada shiddatli va tartibsiz tezlikka chiqardi.
Taehyung: Ana shunday... aynan shunday, Minho. Sen shunchaki pul uchun ishlashni bilishing kerak. Yana, yana tezroq... men sendan qoniqishim kerak, tushundingmi?!
Taehyung Minho har safar uning a’zosiga chuqurroq kirganida, uning sochlarini yanada qattiqroq siqib, undan ko‘proq narsa talab qilar, o‘zining hukmronligidan sovuq bir lazzat olar edi.
Taehyung Minhoning sochlarini shiddat bilan tortib, uning boshini yanada qattiqroq bosdi va o‘z ehtirosi cho‘qqisiga yetib, Minhoning og‘ziga butunlay bo‘shandi.
Taehyung: (Nafrat va qoniqish aralash nigoh bilan Minhoga qarab) Hammasini yut. Bir tomchisini ham qoldirma, tushundingmi? Tez bo‘l!
Minho bo‘g‘ilib, Taehyungning buyrug‘iga itoat qildi va uning bo‘shanganini og‘zida his qilib, qiynalib yutindi. Taehyung esa bunga qarab, jirkanch va sovuq tabassum qildi.
Taehyung Minhoning boshini itarib yubordi va o‘rnidan turib, shafqatsizlarcha Minhoning kiyimlarini tortib yechdi. U Minhoni polga, tizzalari va kaftlari bilan turishga — to‘rt oyoqlab turishga majbur qildi.
Taehyung: (Minhoning orqasiga o‘tib, uning belidan qattiq ushladi) Endi haqiqiy o‘yin boshlanadi. Senga pul to‘layotganimni unutma, demak, hamma narsaga chidashing kerak..
Taehyung hech qanday tayyorgarliksiz, shafqatsizlarcha uning ichiga kirib keldi. Minho og‘riqdan ingrab yubordi, lekin Taehyung buni pisand qilmadi.
Taehyung: (Minhoning yelkasidan ushlab, uni o‘ziga qarab kuch bilan tortdi) Qichqirma! Shunchaki qabul qil va zavqlan
Taehyung tez-tez va agressiv harakat qila boshladi, u Minho uchun nafrat va o‘zining jinsiy istagini qondirish vositasidan boshqa narsa emasligini har bir zarbada ko‘rsatib berardi....
Ikkinchi qavatda Jungkook soatiga qarab, belgilangan ish vaqti tugaganini tushundi. U atrofga alangladi, lekin Minho ko‘rinmasdi. U pastga tushib, Minho bilan birga ketishni rejalashtirgan edi.
Jungkook zinadan tushib, bar yaqinida turgan boshqa ofitsantlar oldiga bordi.
Jungkook: (Xavotirli va hayron qolgan nigoh bilan) Kechirasiz, Minhoni ko‘rmadingizmi? U pastga tushgan edi, lekin hech qayerda yo‘q.
Ofitsant: (Yelka qisib, beparvolik bilan) Yo‘q, ko‘rmadik. Balki kimdir bilan chiqib ketgandir, bu yerda shunaqa bo‘lib turadi.
Jungkook chuqur xo‘rsindi. Uning ko‘nglida g‘alati bir xavotir uyg‘ondi, lekin Minho o‘z ishini biladigan odam edi.
Jungkook: (O‘ziga o‘zi pichirlab) Mayli, hech narsa qilmaydi. Balki o‘z ishlari bilan ketib qolgandir. Bugun uyga o‘zim ketaman.
Jungkook klubning shovqinli va tutunli muhitidan chiqib, shahar ko‘chalariga qadam qo‘ydi. Tungi havo unga bir oz taskin berdi. U uzoq yo‘l bosib, uyi tomon yo‘l oldi. Uy eshigini ochib kirishi bilan, uni mehribonlik bilan kutib olayotgan onasi Norani ko‘rdi.
Nora: (O‘g‘lining charchagan yuziga qarab, xavotir bilan) Keldingmi, bolam? Juda kech qolding. Ishlar ko‘p bo‘ldimi?
Jungkook onasining mehribon nigohlariga qarab, klubdagi butun stressni unutishga harakat qildi.
Jungkook: (Yuzida zo‘rma-zo‘raki tabassum bilan) Ha, ona. Ishlar biroz ko‘payib ketdi. Charchadim, shunchaki dam olgim kelyapti.
Nora: (O‘g‘lining qo‘llarini o‘z qo‘llari orasiga olib, yumshoq, lekin jiddiy ohangda so‘radi) Jungkook, bolam, menga qarachi. Sen shunchalik ko‘p ishlaysanki, hatto kechalari ham uyga kech qaytyapsan. Qanday ish u o‘zi? Seni u yerda nimalarga majbur qilishyapti? Ishonchim komilki, bu oddiy ofitsantlik emas... ko‘zlaringda qandaydir g‘amginlik va vahima bor.
Jungkook onasining savolidan biroz qaltirab ketdi. U haqiqatni, o‘sha klubdagi "Inferno"ning jirkanch muhitini, erkaklarning ochko‘z qarashlarini va u yerdagi iflosliklarni onasiga ayta olmasdi. Nora juda nazokatli va oqko‘ngil ayol edi; agar u haqiqatni bilsa, yuragi ko‘tarmasligi aniq edi. Jungkook chuqur nafas oldi va o‘zini imkon qadar xotirjam tutishga urindi
Jungkook: (Onasining ko‘zlariga tik qarab, o‘zini ishontiruvchi tabassum bilan dedi) Ona, xavotir olmang. Bu shunchaki ofitsantlik. Shahardagi katta restoran-klubda ishlayman. Bilasiz-ku, u yerda mijozlar ko‘p, ish ham shunga yarasha qizg‘in. Buyurtmalarni olib kelish, stollarni tozalash, mehmonlarga xizmat ko‘rsatish... hammasi oddiy xizmat. Shunchaki odamlar ko‘p bo‘lgani uchun kech qolyapman.
Nora ishonqiramay, qoshlarini chimirdi. Uning nazarida o‘g‘li nimadir yashirayotgandek edi
Nora: (Shubha bilan) Restoran-klub? Kechasi bilanmi? Jungkook, sening yoshingdagi yigitlar uchun bu juda og‘ir muhit. U yerda mijozlar har xil bo‘ladi, senga yomon muomala qilmaydilarmi? Yoki sening vazifang faqat stollarga xizmat qilishmi?
Jungkook: (O‘rnidan turib, onasining yelkasiga qo‘l qo‘ydi) Ona, tushuning, u yerda juda tartibli nazorat bor. Mening ishim juda aniq: patnisni ko‘tarib, ichimliklarni yetkazib berish, stollarni tartibga solish va mijozlarning iltimoslarini bajarish. U yerda juda qimmatbaho ichimliklar beriladi, shuning uchun juda ehtiyotkor bo‘lishimiz kerak. Ba'zan kechasi bilan oyoq ustida turaman, shuning uchun charchayapman. Boshqa hech qanday gap yo‘q. Men faqat pul ishlashni o‘ylayapman, onajon. Sizga qulayroq sharoit yaratishim kerak...
Nora: (Jungkookning yuzini silab, xavotir bilan) Bolam, sen men uchun hamma narsadan ustunsan. Pul shunchaki qog‘oz, lekin sening xotirjamliging va hayoting — mening yagona boyligim. Agar u yerda senga biror marta bo‘lsa ham yomon muomala qilishsa, darhol ishingni tashla. Men sening shu tariqa azob chekishingni xohlamayman.
VIP xonadagi havo og‘ir va bo‘g‘uvchi edi. Taehyung o‘z ehtirosini shafqatsizlarcha qondirib bo‘lgach, Minhoni o‘z holiga tashladi. U xuddi ifloslangan narsadan qutulayotgandek, Minhoni chetga itarib yubordi.
Taehyung o‘rnidan turib, Minhoning bo‘yniga yirtqichlarcha yopishdi va tishlarini uning terisiga chuqur botirib, og‘riqli iz qoldirdi.
Taehyung: (Nafrat va mensimaslik bilan shivirladi) Bu sening xizmating uchun "minnatdorchilik", Minho.
Cho‘ntagidan bir dasta qalin pul chiqarib, polga, Minhoning ustiga otib yubordi. Uning yuzida sovuq va zaharxanda tabassum bor edi.
Taehyung:Mana, bu seni qondirishingning narxi. Yaxshi ish qilding, xizmatkor. Endi ko‘zimdan yo‘qol.
Taehyung ortiga ham qaramay, xonadan mag‘rur va shafqatsiz qadamlar bilan chiqib ketdi. Minho esa xonaning o‘rtasida, bo‘ynidagi og‘riq va yerga sochilib yotgan pullar orasida karaxt bo‘lib qoldi. Uning uchun bu kecha hali tugamagan, lekin Taehyungning "o‘yini" vaqtincha yakuniga yetgan edi.
Minho polda yotgancha, tanasidagi chidab bo‘lmas og‘riqdan ingradi. Uning bo‘ynidagi tish izlari achishib, butun vujudiga tarqalardi
U titrayotgan qo‘llari bilan sochilib yotgan kiyimlarini shoshilinch ravishda yig‘ib, tanasini yashirishga urindi. Har bir harakati unga azob berardi, lekin baribir qiyinchilik bilan o‘rnidan turib, yonidagi dvanning chetiga o‘zini tashladi. U yerda biroz nafasini rostlab, ko‘zlarini yumdi; xonadagi havoda Taehyungning achchiq atir hidi hanuzgacha saqlanib qolgandi.
Xonadan chiqib ketgan Taehyung esa koridordagi shovqin va musiqa ostida o‘zini juda yengil va mag‘rur his qilardi. Uning lablarida kechagi "o‘yindan" qolgan qoniqarli, lekin yovvoyi tabassum o‘ynardi. U qadamlarini qat’iy va ishonchli bosib, bar tomonda uni kutib o‘tirgan Jimin tomon yo‘l oldi.
Taehyung: (Jiminning oldiga yetib kelgach, uning yelkasiga qo‘lini tashladi va yuzida zaharxanda tabassum bilan dedi) Bilasanmi, Jimin... ba'zida bu yerdagi ofitsantlar sandan ham ko‘ra ko‘proq foyda keltirishlari mumkinligini tushunib yetayapman. Minho o‘z vazifasini a’lo darajada bajardi.
Taehyung stakandagi viskini yana bir marta ko‘tarib, xuddi hech narsa bo‘lmagandek, atrofga xotirjamlik bilan boqdi. Uning ko‘zlarida esa hali ham qondirilmagan yirtqichlik balqib turardi.
Jimin: (Qoshlarini chimirib, keskin ohangda) Agar bu ishingni klub egasi bilsa, nafaqat Minho, balki sen ham haydalasan, ahmoq! Sen o‘zingni kim deb o‘ylayapsan? Bu yerning qoidalari sening kayfiyatingga qarab o‘zgarmaydi.
Taehyung: (Xotirjam va zaharxanda tabassum bilan) Haydalish? (Kulgidan yelkalarini silkitib, baland ovozda kulib yubordi) Ahmoq, sen hali ham bu yerda kimning puli o‘ynayotganini tushunmading shekilli. Klub egasi ham, bu yerdagi qoidalar ham mening cho‘ntagimda.
Taehyung yana bir qultum viski ichib, Jiminning g‘azabini tomosha qildi. U uchun bu yerda qoida buzish va odamlarning taqdiri bilan o‘ynash shunchaki zerikishdan qutulishning bir usuli edi.
Ertasi kuni kechki payt, quyosh ufqdan pastga sho‘ng‘ib, shahar o‘zining tungi qiyofasini olgan mahal edi. Jungkook ish kiyimlarini kiyib, klubga ketishga tayyorlanayotganida, telefoniga qo‘ng‘iroq keldi. Ekranda Minho ismi ko‘rinib turardi.
Jungkook: (Xavotir bilan) Minho? Salom, nima bo‘ldi? Kecha ham ko‘rinmading, hammasi joyidami?
Minhoning ovozi telefonning narigi chekkasida juda past, titroq va og‘riqdan azob chekayotgan kishinikidek chiqardi.
Minho: (Ovozida nafas qisilishi va charchoq sezilib) Jungkook... ahvolim og‘irroq. Bugun o‘rnimga ishlab tur, iltimos. Men borolmayman, hatto o‘rnimdan turolmayapman.
Jungkookning ko‘zlari kattalashib, yuragi notinch ura boshladi. Uning ovozida shubha va g‘amxo‘rlik aralashdi.
Jungkook: (Xavotir bilan) Nega? Nima bo‘ldi o‘zi? Seni kimdir urdimi? Menga ayt, Minho!
Minho: (Og‘ir xo‘rsinib, so‘zlarini ohista tanlab) Savol berma... shunchaki iltimosimni bajar. Va bitta narsani qulog‘ingga quyib ol: agar u yerda kimdir senga qandaydir "aloqa" yoki "taklif" bilan yaqinlashsa, darrov "yo‘q" deb javob ber. Hech kimga ishonma, do‘stim. Bu yerdagi odamlar... ular odam emas. Iltimos, ehtiyot bo‘l.
Telefon o‘chdi. Jungkook tushunarsiz bir qo‘rquv bilan qotib qoldi. Minhoning bu g‘alati ogohlantirishi uni qattiq tashvishga soldi, lekin ishga borishdan boshqa chorasi yo‘q edi.
Jungkook chuqur nafas olib, uyidan chiqdi va tunning qorong‘u ko‘chalari bo‘ylab klub tomon yo‘l oldi.
Jungkook:Bugun Minhoni orniga men uni ahvoli yomon ekan.
Manager: Yaxshi u ogohlantirgan edi 27 chi stolga qara.
Jungkook klubning birinchi qavatida ilk bor ish boshlagan edi. Bu yerdagi muhit ikkinchi qavatdan ham ko‘ra shovqinliroq va tartibsizroq bo‘lib, mijozlarning injiqliklari yanada oshiq edi. Jungkook asabiylashib, patnisini ushlagan holda stollar oralab harakatlanardi.
To‘satdan, u burchakdagi stollardan biriga ichimlik yetkazib berayotganida, oyog‘i ilinib ketdi va qo‘lidagi qimmatbaho vinoni mijozning qimmatbaho kostyumiga to‘kib yubordi..
Mijoz: (G‘azabdan bo‘g‘ilib, stoldan irg‘ib turdi) Ahmoq! Ko‘zing qayerda edi, iflos ofitsant?! Bu mening eng sevimli kostyumim edi!
Jungkook tezda uzr so‘rashga tushdi, ammo mijoz uni eshitishni ham istamasdi. U qo‘lidagi qalin menyuni olib, Jungkookning boshiga ketma-ket zarbalar bera boshladi
Jungkook: (Boshini qo‘llari bilan to‘sib, ovozi titrab) Kechiring janob... Iltimos, uzr so‘rayman, kechiring janob...
Jungkookning ko‘zlari yoshga to‘lgan, u boshini eggancha faqat shu so‘zlarni takrorlardi. Shu paytda klubning kirish eshigidan Taehyung o‘zining doimiy hamrohlari — Jimin va Namjoon bilan birga kirib keldi. Ular nimadir haqida qizg‘in kulib gaplashib, odatdagi VIP joylariga o‘tib o‘tirishdi.
Taehyung stolda qulay joylashib, Namjoon bilan hazillashayotgan edi, to‘satdan yon atrofdan eshitilayotgan baqir-chaqir va urishish ovozlari uning diqqatini tortdi.
Taehyung: (Qoshini chimirib, o‘sha tarafga quloq soldi) Nima bo‘lyapti u yerda? Kimdir juda qattiq baqiryapti-ku.
Namjoon: (Bekorchi ohangda qarab qo‘ydi) Oddiy holat, Tae. Ofitsantlardan biri yana xato qilib, mijozning asabiga tegib qo‘ygan bo‘lsa kerak.
Taehyung Jungkookni hali ko‘rmagan edi, u shunchaki stolda o‘tirgan holda, boyagi mijozning baqirayotgan ovozini va menyuning boshga urilayotgan qarsillagan tovushlarini eshitib, istehzoli tabassum qildi.
Mijoz: (Jungkookni Tepib yuborib, nafrat bilan baqirdi) Yo‘qol ko‘zimdan! Agar yana shunday xato qilsang, seni bu yerdan tirik chiqarmayman!
Jungkook og‘riqdan ingrab, yerga o‘tirib qoldi. Boshidagi og‘riq va oyog‘idagi kuchli zarba uni bir zum karaxt qildi. U tishlarini qisib, og‘riqdan qichqirib yubordi. Atrofdagi mijozlar esa shunchaki tomosha qilishardi, hech kim yordamga kelmasdi. Jungkook shosha-pisha o‘rnidan turdi, yuzidagi ko‘z yoshlarini yengil artib, o‘zini imkon qadar tezroq ko‘zdan g‘oyib qilishga urindi. Uning yurishida oqsash sezilardi, u shoshilgancha hojatxona tomon yo‘l oldi.
Ayni shu lahzada Taehyung o‘zining VIP joyidan qiziqish bilan atrofni kuzatayotgan edi. Uning nigohi o‘tib ketayotgan ofitsantning yarim yuziga tushdi. Jungkookning sochlari biroz to‘zg‘igan, ko‘zlari yoshdan qizargan bo‘lsa-da, uning ma’sum va go‘zal chehrasi Taehyungning e’tiborini bir zumda o‘ziga tortdi
Taehyungning o‘sha sovuq va yirtqich nigohi qotib qoldi. U stakanini sekin stolga qo‘ydi va qoshlarini chimirib, ortidan kuzatib qoldi
Taehyung: (Ovozini pasaytirib, Jimin va Namjoonga qaramay, xuddi o‘ziga o‘zi gapirgandek shivirladi) To‘xta... bu kim? Kecha bu yerda yo‘q edi-ku
Uning yuzida avvalgidan ham yovuzroq, qiziqish va egalik qilish istagi aralash tabassum paydo bo‘ldi. Taehyung Jungkookning ortidan tikilib qolar ekan, uning nigohida o‘ljasini topgan yirtqichning qoniqishi aks etardi
Taehyung: (Jiminning yelkasiga urib, kinoya bilan dedi) Jimin, qara. Bugun kechaga yangi "o‘yinchoq" topgandekman. Uning ko‘zlaridagi o‘sha qo‘rquv... aynan menga kerakli narsa.
Taehyung VIP joyidan sekin o‘rnidan turdi. Uning harakatlarida shoshilinchlik yo‘q edi, aksincha, u xuddi o‘ljasini asta-sekin qamal qilayotgan yirtqich kabi xotirjam va maqsadli qadam tashlardi. Jimin va Namjoon uning ortidan ajablanib qarashdi, lekin Taehyung ularga e’tibor bermadi. Uning barcha diqqat-e’tibori hojatxona tomon yo‘l olgan o‘sha ofitsant bolaning qadiga qaratilgan edi.
Hojatxonaga kirganda, xona ichi bo‘m-bo‘sh va sokin edi. Jungkook lavabo qarshisida egilib, sovuq suvni yuziga urardi. Uning yuzlari, ko‘zlari qizargan, qo‘llari esa hali ham biroz qaltirardi. U oynadagi o‘z aksiga qarab, chuqur-chuqur nafas olib, kechagi va bugungi voqealardan o‘ziga kelishga urinardi.
Taehyung eshikdan kirdi-da, hech narsa demasdan devorga suyanib, qo‘llarini ko‘kragiga qovushtirgancha qotib qoldi. U Jungkookning har bir harakatini: uning titrayotgan yelkalari, suv tomayotgan sochlari va yuzidagi og‘riqli ifodasini diqqat bilan, deyarli ochko‘zlik bilan kuzatardi. Bir necha daqiqa davom etgan bu sukunat xonadagi havoni yanada og‘irlashtirdi.
Jungkook suvni yopib, yuzini artish uchun sochiqqa qo‘l uzatdi va to‘satdan oynadan ortida turgan Taehyungning aksini ko‘rib qoldi. Uning yuragi yorilib ketgudek bo‘ldi, butun vujudi taranglashdi.
Taehyung: (Ovozida nafrat va shahvat aralash, juda past va bo‘g‘iq ohangda) Yangimisan?
Jungkook shoshilinch ravishda ortiga o‘girildi, orqasi bilan lavaboga suyanib qoldi. Uning ko‘zlari qo‘rquvdan kattalashgan, Taehyungning sovuq nigohiga duch kelganda esa butunlay gangib qolgan edi. U bu odamning kimligini bilmasdi, lekin uning atrofidagi aura, qarashlaridagi o‘tkirlik va o‘zini tutishi Jungkookni xuddi ilon qarshisida qolgan qushdek qotirib qo‘ydi.
Taehyung esa o‘z o‘rnidan jilmadi. U bir qadam oldinga tashlab, Jungkookning shaxsiy hududiga kirdi. U endi Jungkookning yuzidan atigi bir necha santimetr uzoqlikda turardi. Taehyung uning ko‘zlariga xuddi ruhining tub-tubini ko‘rmoqchi bo‘lgandek, uzoq va jim tikilib qoldi. Bu qarashda na shafqat, na iliqlik bor edi; faqat yirtqichning o‘z o‘ljasini to‘liq bo‘ysundirishga bo‘lgan chanqog‘i bor edi.
Taehyung: (Jungkookning qulog‘iga yaqinlashib, shivirladi) Juda ma’sumsan. Bu yer uchun sening bu qarashlaring... juda xavfli, shunday emasmi?
Jungkook yuragi duk-duk urib, qo‘rquvga taslim bo‘lmaslikka tirishdi. U qo‘llari bilan Taehyungning ko‘kragidan biroz itarib, o‘ziga yo‘l ochishga va undan uzoqlashishga harakat qildi. Taehyungning yirtqichlarcha tikilishidan vujudi titrasa-da, u ko‘zlarini olib qochmaslikka urindi.
Jungkook: (Ovozida titroq va keskinlik bilan) Iltimos... menga yaqinlashmang. Men hozir siz bilan gaplashadigan ahvolda emasman.
U Taehyungning atrofidan o‘tib, chiqish eshigiga qarab qadam tashlamoqchi bo‘ldi, lekin Taehyung chaqqonlik bilan bir qadam oldinga tashlab, eshikni to‘sib qo‘ydi. Taehyungning yuzida hali ham o‘sha yovvoyi tabassum, ko‘zlarida esa "o‘yin"ni endi boshlayotgan yirtqichning qoniqishi aks etardi.
Taehyung: (Past, xavfli ohangda) Ahvoling qanday bo‘lishi mening qo‘limda ekanini bilmaysanmi, kichkintoy....?