Taehyung men uchun Kim?
TAEHYUNG ASLIDA MEN UCHUN KIM?
Game yutgan obunachim uchun 1qismli ff
Inson hayotida shunday odamlar bo‘ladiki, ularni na sevgan insoning, na dushmaning deb atay olasan.
Ular shunchaki hayotingga kirib keladi-yu, barcha tartiblaringni ostin-ustun qiladi.
Men uchun Kim Taehyung aynan shunday inson edi.
U bilan ilk bor uchrashganimda yomg‘ir yog‘ayotgan edi. Qora kostyum, sovuq nigoh va labidagi hech qanday ma’no anglatmaydigan tabassum...
— Siz adashdingiz, janob. Men siz izlayotgan inson emasman.
U esa qo‘lidagi qahvani stolga qo‘yib, menga uzoq tikildi.
— Chunki sen hamon o‘zingni mendan yashira olaman deb o‘ylaysan.
O‘sha kuni uning gaplariga kulib qo‘ygandim. Ammo keyinchalik bu so‘zlar hayotimdagi eng katta haqiqatga aylanishini bilmagandim.
Taehyung ko‘p gapirmasdi. Ammo sukuti minglab savollardan ham og‘irroq edi.
U meni hech qachon majburlamadi. Hech qachon hislarimni talab qilmadi. Faqat doim yonimda bo‘ldi.
Kasallangan kunim eshigim oldida dorilar turardi.
Yomg‘irli kechalarda esa telefonimga bitta xabar kelardi:
Javobi esa doim bir xil bo‘lardi.
«Bilmayman. Balki sening tinchliging men uchun muhimdir.»
— Taehyung, aslida men siz uchun kimman?
— Hali o‘zing ham bilmaydigan javobni mendan so‘rayapsanmi?
Uning ko‘zlarida nimadir bor edi. Sevgi edimi yoki o‘tmishidan qolgan og‘riqmi, ajrata olmadim.
02:40 — Qorong‘ilik ortidagi inson
Men Taehyung haqida juda kam narsa bilardim.
Uning oilasi, do‘stlari, o‘tmishi haqida so‘rasam, mavzuni o‘zgartirardi.
Bir kuni uning kabinetida eski suratni ko‘rib qoldim.
Suratda yosh Taehyung va yonida men bilan bir xil kuladigan bir qiz turardi.
— Men unutishga harakat qilayotgan inson.
Taehyungning nigohi menga qadaldi.
— Ba’zi insonlarni sevish uchun ularni yo‘qotish shart emas. Ba’zilarini yo‘qotganingdan keyingina qanchalik sevganingni tushunasan.
O‘sha kuni uning ko‘zlarida ilk marta qo‘rquvni ko‘rdim.
U meni yo‘qotishdan qo‘rqayotgandek edi.
Men Taehyungning tabassumiga, ovoziga, hatto jahli chiqqanida qoshlarini chimirishiga ham o‘rganib qolgandim.
Ammo bir narsani tushunolmasdim: nega u menga bunchalik yaqin bo‘lsa-da, yuragining eng muhim eshigini ochmasdi?
Bir kecha u bilan sohil bo‘yida uchrashdik.
— Men sizni sevib qolgan bo‘lsam-chi?
— Unda mendan bir narsani va’da qilishimni so‘rama.
— Hech qachon seni xafa qilmasligimni.
— Chunki men mukammal inson emasman. Men ham xatolar qilaman. Ammo bir narsani bilishingni istayman: sen mening hayotimdagi tasodif emassan.
— Men seni tanlashni istayman. Har kuni. Hatto sen meni tanlamagan kuningda ham.
Ertasi kuni uning uyiga bordim.
Eshik oldida kichkina konvert turardi.
Ichida bitta surat va xat bor edi.
Suratda men bolaligimda, onam bilan turardim.
Xatdagi yozuv esa Taehyungniki edi:
«Sen meni tanimasding. Ammo men seni ancha oldin uchratganman. Onangning oxirgi kunlarida unga yordam bergan insonlardan biri edim. U menga bir kuni qizining baxtli bo‘lishini istashini aytgandi.
Men seni qutqarish uchun hayotingga kirmadim. Seni o‘zgartirish uchun ham emas. Faqat bir kuni o‘zingni yolg‘iz his qilganingda, yoningda kimdir borligini bilishingni istadim.
Ammo endi tushundim. Men senga yordam berishni boshlagan kunimdayoq o‘zimning yuragimni yo‘qotgan ekanman.»
Xatni qo‘limdan tushirib yubordim.
Shu payt ortimdan uning ovozi eshitildi.
— Endi savolingga javob bera olamanmi?
— Siz... aslida men uchun kimsiz?
— Men sening hikoyangdagi eng yaxshi inson bo‘lishga va’da bermayman. Ammo xohlasang, keyingi sahifalarida yoningda qolishim mumkin.
— Unda birinchi sahifani qaytadan boshlaymizmi?
— Faqat bu safar bir-birimizdan hech narsani yashirmaymiz.
Kim Taehyung mening hayotimga tasodifan kirib kelgan begona emasdi.
U men javobini topolmay yurgan savolimning o‘zi edi.
TAEHYUNG ASLIDA MEN UCHUN KIM?
Balki u shunchaki bir insondir. Ammo ba'zan bir inson butun bir dunyoga aylanib qoladi.