𝗦𝗘𝗩𝗚𝗜 𝗩𝗔 𝗡𝗔𝗙𝗥𝗔𝗧 | JJK
𝗞𝗮𝗻𝗮𝗹 : — 𝖠𝖲𝖳𝖱𝖠𝖫𝖥𝖥𝖢
𝗠𝘂𝗮𝗹𝗹𝗶𝗳: 𝗝𝘂𝗻𝗴𝘄𝗼𝗼𝗻
Nihoyat, tong otdi. Men o‘zimga zo‘rg‘a kelib, kechagi voqealarni xayolimdan o‘tkazayotgan edim. Sora esa Fransiya bo‘ylab sayr qilish uchun uydan chiqib ketganini aytishgandi.
Ammo keyinchalik haqiqat butunlay boshqacha ekanini bildim.
U Fransiyani aylangani emas, balki menga nisbatan sodir etilgan zo‘ravonlik haqida Le Monde gazetasi tahririyatiga xabar berish uchun ketgan ekan.
— Qadrli akajonim mana endi men koʻnglim toʻq hali batafsil malumot berganim yoʻq ammo hali sizni toʻliq zoʻrlab quvonmadim tarangligingz meni yenga olmaydi !
— Singlijonim bemalol ixtiyor oʻzingda ! Gazetadagi taxirirlar bir kunga yetmay oʻchrib yuboriladi !!
— Xo‘sh, akajonim, hali siz kutmagan, men allaqachon rejalashtirib qo‘ygan ishlarim oldinda. Siz meni shu paytgacha ojiz deb o‘yladingiz, sukutimni qo‘rquvga yo‘ydingiz. Ammo adashdingiz. Endilikda meni tahdidlaringiz yoki kuchingiz bilan yenga olmaysiz. Men hammasini o‘ylab qo‘yganman. Siz esa hali bu voqealarning qay darajada jiddiy tus olishini tasavvur ham qila olmaysiz. O‘yin endi boshlanmoqda, akajonim!
— Men esa sening bu barcha yumushlaringni intizorlik bilan kutaman, singiljonim. Qani, qanday rejalar tuzganingni va ularni qay darajada amalga oshira olishingni ko‘raylik.
Bu vaqtda xayolim tinimsiz uyim tomon ketardi. Dadam va o‘gay onamga nima bo‘ldi ekan? Ular yaxshimikan? Biz bu yerdan sog‘-salomat qayta olamizmi yoki yo‘qmi?
Dadamning vafot etgani haqida xabar kelmadimikan, degan qo‘rquv ham xayolimga kelardi. Axir, biz bu yerga kelayotganimizda hech narsaga ahamiyat bermaslikka, tashqi dunyodan biroz uzilishga qaror qilgan edik. Shu sababli yangiliklarni ham, kelayotgan xabarlarni ham o‘qimasdik.
Ammo endi bunday davom eta olmasdim. Oilam haqida bilishim kerak edi. Dadamning ahvoli, o‘gay onamning salomatligi, uyimizda nimalar sodir bo‘layotgani meni tobora ko‘proq tashvishga solardi.
Endi albatta xabar olishim kerak. Qanchalik kechiktirmay, oilam bilan bog‘lanishim shunchalik muhim edi.
Men shu zahotiyoq uyga bog‘landim. Qo‘ng‘iroqqa javob olishim bilan yuragim g‘ash tortdi. Eshitganlarim esa meni butunlay larzaga soldi.
Dadam komaga tushib qolgan ekan. Shifokorlar uning OITS kasalligining so‘nggi bosqichida ekanini aytishgan. Soraning onasi ham xuddi shunday og‘ir ahvolda, kasallikning so‘nggi bosqichida ekan.
Eng og‘iri, dadamning bizga qoldirgan vasiyati edi. U yaqinlariga bizga uning ahvoli haqida hech narsa aytmaslikni, hatto vafot etsa ham bu xabarni bizdan yashirishlarini tayinlagan ekan.
Men dadamdan nafratlanardim. Uni hayotimdagi ko‘plab muammolarning sababchisi deb bilardim. Ammo bu xabarlarni eshitganimdan so‘ng ichimda qandaydir og‘ir tuyg‘u paydo bo‘ldi.
Qanchalik undan ranjigan bo‘lmayin, baribir u mening dadam edi.
Endi esa unga nisbatan faqat achinish va armon his qilardim. Eng yomoni, aytmoqchi bo‘lgan gaplarim juda ko‘p edi, ammo ularni eshitishga dadamning holi yetarmikan, bilmasdim.
Men o‘z o‘gay singlimga nisbatan taqiqlangan tuyg‘ularni his qila boshladim. Hatto bir paytlar o‘gay onamga nisbatan ham noto‘g‘ri hislar uyg‘onganini inkor eta olmayman.
Dadamning tirik qolish ehtimoli atigi bir foizdek tuyulardi. Uning vafoti deyarli muqarrar edi. Ammo o‘gay onam-chi? Uning ahvoli qanday bo‘ladi?
Shuncha yillar davomida qilgan ishlarim, yashirgan sirlarim, buzilgan chegaralarim... Bularning barchasi endi xayolimda birma-bir gavdalanardi.
Men o‘zimni oqlay olmasdim. Ayniqsa, singlim bilan bog‘liq voqealar uchun. Uni o‘z manfaatlarim va xohishlarim qurboniga aylantirganimni anglash tobora og‘irlashardi.