Haunting Adeline
"Sening buving haqiqiy fohsha bo‘lgan," — deya e’lon qiladi Daya, so‘ng esa eski, chang bosgan ichki kiyimni ko‘tarib oladi. Men bo‘lsa ko‘rganimdan dahshatga tushaman.
Ahmoq dugonam nozik, junsiz ichki kiyimning ikki chetini tutib, tilini chiqarib, go‘yoki shahvatli harakatlar qilayotgandek qilib qimirlatadi. Yoki hech bo‘lmasa, o‘zi shunday o‘ylayapti.
Hozirgi holatimda esa... men asabiylashganman, ko‘proq bezovta bo‘lganman, va hecham kulgim kelmayapti.
"Iltimos, to‘xta," — deyman jimjitlikni saqlashga harakat qilib.
U esa ko‘zlarini tepaga ag‘dardi-da, orgazm holatini taqlid qila boshladi — ammo bu menga ko‘ra ko‘proq jin chiqargandek ko‘rindi.
"Juda ham betarbiyalik qilyapsan hozir. Agar buvim seni ko‘rib turgan bo‘lsa-chi?"
Bu gap uni birdan joyiga tushirib qo‘yadi. Ichki kiyim qo‘lidan tushadi, yuzi ham birdan oqaradi.
"Sen... uni arvoh deb o‘ylaysanmi?" — deydi cho‘chigancha, ko‘zlari bilan uy ichini kezib, go‘yoki buvi arvohi hozir “buu!” deb chiqib qoladigandek.
Men ko‘zlarimni devorga tikaman. Ha, buvim bo‘lganda, albatta shunday qilardi ham.
"Buvim bu uyni juda yaxshi ko‘rardi. Shu yerda qolgan bo‘lsa ham, ajab emas," — deyman yelkamni qisib, go‘yoki bu oddiy narsa bo‘lgandek.
"Men o‘z ko‘zim bilan turli g‘alati holatlarni, tushuntirib bo‘lmaydigan narsalarni ko‘rganman."
"Sen odamni bir zumda hushyor qilishingni bilasan, bilasanmi?" — deydi Daya norozi ohangda, ichki kiyimni axlat qutisiga biroz qo‘polroq qilib uloqtirib.
Men esa xotirjam tabassum qilaman — uning bahosidan mamnunman. Har qalay, buvimning qurib qolgan ichki kiyimini yuzimga siltashini to‘xtatdi.
"Bor, men ikkalamizga yana ichimlik tayyorlab kelaman," — deyman tinchlantirish ohangida, so‘ng ulkan bir axlat qopini ko‘tarib yelkamga oshiraman. Nafasimni chiqarib yuborganim yoki birdan terlab ketganim bilan faxrlanmayman, albatta.
Rostini aytsam, bu ichishlarni to‘xtatib, sport bilan shug‘ullanish vaqti allaqachon kelgan.
Yangi yil rejam shu bo‘ladi. Har doimgidek, bir hafta urinib ko‘raman, keyin tashlab qo‘yaman, o‘zimga "keyingi yili aniq boshlayman" deb so‘z berib.
Har safar shu holat.
"Iloji bo‘lsa, qattiqroq qilib qil. Endi o‘zimni iblislar kuzatayotgandek his qilyapman," — deydi u, meni yana ko‘zlarimni osmonga tikishga majbur qilib.
"Shunchaki ozgina striptiz qil. Shunda iblislar ham qo‘rqib qochadi," — deyman jiddiy ohangda, hazilni yashirmasdan.
Qulog‘im yonidan shiddat bilan o‘tgan shamol sochlarimni uchirib yuboradi, va oradan bir soniya o‘tmay devorga skotch ruloni kelib uriladi.
Men esa xonadan qahqaha otib chiqib ketaman, orqamdan Daya’nin so‘kinishlari eshitilib turibdi.
U o‘zining chiroyli ekanini juda yaxshi biladi, shuning uchun men uni go‘yoki unchalik emasdek hazil bilan yerga urib turaman.
Kimdir bu jallod go‘zallikni yerga tushirib turishi kerak. Bo‘lmasa, bu yer yuziga sig‘may qoladi.
Axlat qopini eshik oldiga sudrab boraman va oshxonaga yo‘l olaman. Muzlatkichdan ananas sharbatini olib, orol stol tomonga qarab burilaman — yangi ichimlik tayyorlash uchun.
Ammo birdan to‘xtab qolaman. Nafasim qisilib, o‘pkam siqilib ketadi. Tomirimdan muzday sovuq yuguradi, go‘yoki qonim mayda muz bo‘lakchalarga aylangan.
Orol ustida — bo‘sh viski stakani va uning yonida yana bitta qizil atirgul turibdi.
Stakanning tubida esa bobomning viskisidan bir tomchi qolgan, xolos.
Bu stakan ilgari bu yerda yo‘q edi.
Na men, na Daya — so‘nggi bir soat ichida ikkinchi qavatdan tushmadik. Ikkalamiz ham belimizgacha buvimning qadimiy, chang bosgan buyumlariga ko‘milib yotgan edik.
Men stakan va atirgul atrofida aylana boshlayman — go‘yoki ular yotgan joyda yashirincha uxlab yotgan ilon, har lahzada cho‘qib olishi mumkin.
Yuragim quloqlarimda urilayotganini eshitaman. Nihoyat, ehtiyotkorlik bilan qo‘limni cho‘zib, viski stakanini olaman, uni xuddi sehrli 8-to‘pdek sinchiklab ko‘zdan kechiraman — go‘yoki kim undan ichganini aytib beradigandek.
Shubhasiz, oshxonada hozir mendan boshqa hech kim yo‘q.
Bu yerdan old eshik**ni ham ko‘rib turibman.Ammo baribir ko‘zlarim oshxona va yashash xonasini titkilab o‘tadi — **kimdir mening uyimga yashirincha kirib kelgan, stakan va viski shishasini olgan va… ichgan.
Men va dugonam Daya yuqorida hech narsadan bexabar holda eski buyumlar orasida band bo‘lganimizda, pastda esa xavf poylab yotgan.
Hech qanday ovoz eshitmadim. Hech qanday qadam tovushi, eshikning ochilishi yoki yopilishi.
Mutlaqo hech narsa.
G‘azab bilan old eshik sari yuraman va tutqichni burayman.
Qulfda.
Xuddi doimgidek.
Ammo bu behuda — chunki uyim qulfda bo‘lsa ham, bu kasal ruhli kimsani to‘xtata olmayapti.
“Ey, mening ichimligim qani, axmoq?! Tepada pichirlashlar eshitayapman!” — deb baqiradi Daya yuqoridan.
Uning ovozida hazil bor, lekin men esa… **hammadan ko‘ra hushyor**man.
— “Ketyapman!” deb baqiraman yuqoriga, ammo ovozim titrab chiqadi.
Oshxonaga qaytaman, ko‘zlarim hanuz qidiruvda. Go‘yo bu yerda boshqa bir olamga olib boruvchi portallar yashiringan, va har lahzada o‘sha jinni odam ulardan biridan chiqib keladigandek.
Oshxonaning o‘ng tomonida, zinapoya narigi tomonidagi yo‘lakka olib boruvchi kirish joyi bor. U yerda qorong‘ulik o‘z mag‘zava bilan oqib turibdi.
Kimdir shu yo‘lakda yashirinayotgan bo‘lishi mumkin — ko‘zdan pana, ammo yaqin.
Yoki yotoqxonada, tinchgina meni kutayotgandir.
Qonim yana bir bor adrenalindan qaynaydi.
O‘zimni xuddi u ahmoq qizlar kabi tasavvur qilaman — ularning har biri dahshatli filmlarda qorong‘ilikka qarab yurib ketadi, va sen tomoshabin sifatida baqirib, “Orqaga qayt!” deb qichqirmoqchi bo‘lasan.
Nahotki men ham o‘sha ahmoqlardan biri bo‘laman?
Yoki... bu iflos meni bu darajada qo‘rqitib, o‘z uyimdan haydab chiqaradimi?
U mening bobomning viskisini ichib, iz qoldirib ketmoqda — go‘yoki hech narsa bo‘lmagandek, tutib olishsa ham unga farqi yo‘qdek.
Bu meni o‘ylantiradi:
U butunlay yashirinmoqchimi? Yoki, aslida u o‘zini yashirishga hojat yo‘qligini biladimi?
Chunki u bu uyni qandaydir sirli yo‘l bilan kirib-chiqib yurmoqda — hech qanday qulf uni to‘xtata olmaydi.
U istagan vaqtda ichkariga kirib, chiqib ketishi mumkin.
Bu haqiqat meni ichimdan qizdiradi.
Va shu bilan birga, boshqa hech qachon o‘zimni bu darajada ojiz his qilmaganman.
Qulfni almashtirish nima beradi, agar bu kimsaga u mutlaqo to‘siq bo‘lmasa?..
Chuqqur nafas olib, ahmoq qiz rolini o‘ynashga qaror qilaman.
Qo‘limga pichoqni olaman va butun uyni jimgina, qadamlarimni yengil tashlab, titkilay boshlayman.
Hozircha Daya’ni bezovta qilgim yo‘q. Agar shart bo‘lmasa.
Hech kimni topmaganimdan so‘ng, yana oshxonaga qaytaman.
Gulni olaman, yaproqlarini ildam yulib, novdasidan ajratib tashlayman.
So‘ng ularni bo‘sh viski stakaniga tushiraman.
Ichimdagi bir qismini esa, ularning qaytishini xohlaydi —
Shu kichik “asarim”ni ko‘rishlari uchun.
“Rostini aytsam, seni o‘ylab qo‘rqyapman,” deydi Daya, eshik oldida turib.
U butun kunimni men bilan uy yig‘ishtirishga bag‘ishladi.
Bir konteyner ijaraga oldim, va uni har xil eski-buyumlar bilan to‘ldirdik — oxirida ikkovimizning ham qo‘llarimiz ko‘tarilmay qoldi.
O‘n soat, bir nechta safar Goodwill’ga borib-kelgach, nihoyat uyni tozalab bo‘ldik.
Bobom va buvim hech qachon ortiqcha narsalarni yig‘ib yuradigan odamlar bo‘lmagan, lekin yillar davomida kerak bo‘ladi deb saqlangan mayda-chuydalar baribir to‘planadi.
Nana vafot etgach, onam butun uyni ko‘zdan kechirib, kerakli narsalarni sotgan yoki ehson qilgan edi.
Aks holda bu tozalash ishlari haftalar, ehtimol oylar davom etgan bo‘lardi.
“Qo‘rqma, men yaxshi bo‘laman,” deyman.
Kun davomida ichilgan bir nechta kuchli kokteyllardan keyin, Daya’ga oshxonadagi viski stakani haqida aytishga nihoyat jur’at topdim.
U uyimda bo‘lganida kimdir uyga kirgani haqida undan sir tutish noto‘g‘ri bo‘lardi.
Bu haqida aytmaslik — unga bu yerni tark etish yoki qolish imkoniyatini bermaslik bo‘lardi.
Albatta u hayratdan yoqasini ushladi, keyin esa kun bo‘yi meni o‘z uyida qolishga ko‘ndirishga urindi.
Ammo men hecham yon bermadim.
Men bu uydan odamlar meni haydab chiqarishga urinishi bilan qochib ketmoqchi emasman — avval ota-onam (asosan onam), endi esa kimligi noma’lum bir mutlaqo yaramas psix.
Qo‘rqyapmanmi? Albatta.
Ammo ayni vaqtda ahmoqman ham.
Shuning uchun, men bu uydan ketmayman.
To‘g‘risini aytsam, Daya bu eski uydan chiqib ketmay qolganiga hayron bo‘ldim.
Ko‘zlari har doim bir joyga alanglaydi, har daqiqada: "Bu qanday ovoz edi?" deb so‘rardi — xuddi ming martalab aytgandek tuyuldi.
Lekin... o‘shandan beri hech qanday hodisa bo‘lmadi.
Endi u mening eshigim oldida turibdi, ketishdan bosh tortmoqda.
“Men qolaman, shu yerda qolishga qo‘y meni,” deydi u, yana — ehtimol millioninchi marta.
“Yo‘q. Men seni xavf ostida qoldira olmayman.”
U barmog‘ini shapillatib, ko‘zlaridagi g‘azab uchquni bilan menga qaraydi.
“Ko‘ryapsanmi? Ana o‘sha gap muammo.
Agar sen men bu yerda qolsam xavf ostida bo‘laman deb o‘ylayotgan bo‘lsang, demak o‘zingni ham xavf ostida deb bilayapsan**–to‘g‘rimi?”
Og‘zimni ochmoqchi bo‘laman, lekin u darrov gapimni bo‘ladi:“**Xavf ostida! Bu seni ham xavf ostida degani, Addie!
Nega qolayapsan bu yerda?”
Chuqqur xo‘rsinaman, yuzimni qo‘llarim bilan artaman — asablarim charchagan.
Bu Daya’ning aybi emas.
Agar holatimiz o‘zgarib, men uning o‘rnida bo‘lganimda, men ham aynan shunday vahima qilib, aqling joyidami? deb so‘ragan bo‘lardim.
Lekin men qochishni rad etaman.
Buni tushuntira olmayman, lekin go‘yoki agar endi chiqib ketsam, ular yutgan bo‘ladi.
Parsons Manor’ga qaytganimga atigi bir hafta bo‘ldi, lekin allaqachon meni bu yerdan siqib chiqarishmoqda.
Nega bu joyda qolishga bu qadar ehtiyoj sezayotganimni tushunmayman.
Bu notanish odamni sinab ko‘rmoqchiman. Unga qarshi turmoqchiman, ko‘rsatmoqchimanki, men undan qo‘rqmayapman.
Albatta, bu — ulug‘vor yolg‘on.
Men dahshat ichidaman. Ammo... men yana shunchalik o‘jar odamman.
Va — allaqachon tan olinganidek — ahmoqman ham.
Lekin hozir bunga ahamiyat berishga holatim yo‘q.
Ertaga, to‘shagim ustida tik turib, uxlayotganimga termulib turganlarida so‘rasalaring, ehtimol o‘shanda boshqacha o‘ylayman.
“Men yaxshi bo‘laman, Daya. Vada beraman.
Yostiq ostida go‘shtdo‘z pichog‘i bilan uxlayapman. Zarurat tug‘ilsa, o‘zimni xonamga berkitib olaman. Kim biladi, balki ular endi qaytmaydi ham.”
Bu dalilim — ojiz.
Lekin ochig‘i, men endi bahslashmoqchi ham emasman. Men bu yerdan ketmayman.
Nega jamoat joylari va odamlar orasida bo‘lish meni o‘zimni tiriklayin yoqib yuborishni xohlash darajasida g‘azablantiradi,
lekin kimdir uyimga buzib kirsa, men o‘zimni bu yerda qolishga yetarli darajada jasur his qilaman?
Bu savolning javobi menga ham yo‘q.
"Men seni bu yerda qoldirib ketishga o‘zimni tayyor his qilmayapman. Agar sen o‘lsang, hayotim barbod bo‘ladi. Umrim davomida 'agar shunday qilganimda-chi' degan savollar bilan qiynalib yashayman."
Dramatik teatr darslaridan olgan iste’dodini ishga solgancha, u shiftga boqadi va ko‘rsatkich barmog‘ini iyagiga qo‘yib, falsafiy ohangda davom etadi:
"Agar men uni sochidan sudrab uyidan olib chiqqanimda, balki hozir tirik bo‘larmidi?" — deb xayoliy kelajakdagi o‘zini va meni masxara qiladi.
Men yuzimni burishtiraman.
Sochimni o‘stirishim uchun qancha vaqt ketganini hisobga olsak, sochdan sudrab olib chiqilish menga yoqmaydi.
"Agar ular yana qaytsa, darhol politsiyani chaqiraman", deyman.
U qo‘lini charchoq bilan tushirib, ko‘zlarini aylan tirjaydi. Har bir harakatida bepisandlik va g‘azab bor.
U menga achchiqlangan.
Va bu — asabiylashishga arziydigan sabab.
"Agar sen o‘lsang, men sendan bunchalik jahl qilaman, Addie", deydi u.
Men zo‘rg‘a jilmayaman.
"Men o‘lmayman."
Shunga umid qilaman.
U g‘azab bilan g‘o‘ldiraydi, qo‘limdan dag‘allik bilan ushlab, meni mahkam quchib oladi. U meni ketishga qo‘yib yuboryapti, lekin ichimda faqat yengillik — biroz afsus aralashgan holda — hukmron.
"Agar ular qaytsa, menga qo‘ng‘iroq qil", deydi.
"Qo‘ng‘iroq qilaman", deyman… yolg‘on gapirib.
U boshqa bir og‘iz so‘zsiz chiqib ketadi, eshikni qattiq yopadi.
Men chuqur nafas chiqaraman, tortmachadan pichoq olib, holdan toygancha hammomga yuraman.
Menga issiq, uzoq dush kerak.
Agar bu psix aynan hozir meni bezovta qilishga jur’at etsa — uni hech ikkilanmay teshib tashlayman.
So'nggi paytlarda Jon meni so'roq qilmoqda. Har doim uyda yolg'iz qolganimda nima qilyapman deb o'ylayman. Men unga uyga g'amxo'rlik qilishimni va to'qishimni aytaman.
Sera o'n to'rt yoshda va hozir o'zi maktab ishlarini qila oladi. Shuning uchun men uning uyga issiq ovqatga kelishiga ishonch hosil qilaman. Mening oddiy, oddiy xotinlik vazifalarim.
U mening xatti-harakatlarimdagi o'zgarishlarni seza boshladi.
Inkor eta olmayman, oxirgi paytlarda o‘zimni boshqacha tutyapman. G'alati odam mening hayotimga kirganidan beri. Deraza orqali.
U hali men bilan gaplashmadi. Unga necha marta yolvorishim muhim emas. Undan ismini so'rash. U qayerdan kelgan. U meni qanday biladi. U mendan nimani xohlaydi.
Hech biri muvaffaqiyatli emas.
Men uning gaplarini shunchalik yomon eshitmoqchimanki, men unga narsalarni taklif qila boshladim. Yomon narsalar.
O'pish. Bir teginish. U menga tabassum qiladi, lekin tan olmaydi.
Uning barmoqlari yonog'imga shivirlaydi, keyin esa keyingi safar kelishini xohlab, meni tashlab ketadi.