Haunting Adeline
Bu gapni baland ovozda aytmayman, chunki ishonchim komilki, u darrov “undan kattaroq olat uchun ishlat” deb javob qilardi. Men hali ham somonchani og‘zimda ushlab so‘rayotganimda, u qo‘l uzatib, plastmassani labimdan yulib oladi. Stakanning tubiga o‘n besh soniya oldin yetib borganman va shunchaki somoncha orqali havo so‘ryapman. Bu — og‘zim o‘tgan bir yil ichida qilgan eng katta ish, shekilli.
— Voy, shaxsiy hudud degan narsa bormi o‘zi, — deb pichirlayman va stakanni qo‘yaman. Dayaning ko‘zlariga qaramay, restorandagi ofitsiantani qidiraman — yana bir martini buyurtma berishim kerak. Og‘zimga yana somoncha solishim bilan, bu noqulay suhbatdan yana bir oz qochishim mumkin bo‘ladi.
— Gapni boshqa tomonga burma, axmoq. Senga bu umuman chiqmaydi, — deydi u.
Ko‘zlarimiz to‘qnashadi. Bir lahza jimlik hukm suradi. So‘ngra ikkalamiz ham kulib yuboramiz.
— Ko‘rinishidan, jinsiy aloqa qilishda ham omadsizman, — deyman kulishimiz bosilgach.
Daya menga kinoyali qarab qo‘yadi:
— Senda imkoniyatlar yetarli bo‘lgan. Faqat foydalanmagansan. Sen — issiq, 26 yoshli qizsan. Yuzingda yoqimli sepkillar, ajoyib ko‘kraklaring va odamni aqldan ozdiradigan dumbang bor. Erkaklar seni kutyapti.
Men esa yelkamni qisaman, yana gapdan qochaman. Daya noto‘g‘ri aytayotgani yo‘q — imkoniyatlar bor edi. Faqat men hech biriga qiziqmadim. Ularning barchasi menga zerikarli tuyuldi. Har doimgidek yozishmalar: “Nima kiyibsan?”, “Kelib o‘tirasanmi?” — tungi birda, ko‘z qisilgan emoji bilan.
Men-chi? Shu haftaning o‘zida kiyib yurgan trenikda o‘tiribman. Oyog‘im orasida qandaydir tushunarsiz dog‘ paydo bo‘lgan. Yo‘q, men senga borishni xohlamayman!
U qo‘lini cho‘zib, talabchan ohangda dedi:
— Telefoningni ber.
Ko‘zlarim kattalashdi.
— Yo‘q-da, hech qachon.
— Adeline Reilly. Ber. Menga. Lanati telefoningni! — dedi u har bir so‘zni bosib.
— Bo‘lmasa nima qilasan? — dedim masxaralab.
— Bo‘lmasa, shu stol ustiga o‘zimni tashlayman, seni butunlay sharmanda qilaman, baribir o‘zim xohlagan narsaga erishaman.
Nihoyat ko‘zlarim ofitsiantani ilg‘adi va men uni shoshilinch chaqirdim. Ehtimol, u ovqatimdan soch topganman deb o‘ylagandir, aslida esa eng yaqin dugonam hozir ancha “jahl bosgan” holatda.
Men yana biroz vaqt yutish niyatida ofitsiantadan o‘zi qaysi ichimlikni yoqtirishini so‘radim. Agar u boshqa mijozlar bilan band bo‘lmaganda, ichimliklar menyusini yana bir bor ko‘rib chiqardim. Shunday qilib, ko‘kat olmali martini o‘rniga qulupnaylisini tanladim, va u yana shoshilib ketadi.
Telefonimni Daya hali ham cho‘zib turgan qo‘liga qattiqroq siltab topshiraman — sababi, hozir men undan nafratlanayapman. U g‘olibona jilmayib, yozishga tushadi, ko‘zlarida paydo bo‘lgan o‘sha bellik chaqnashi tobora yorqinlashadi. Barmoqlari shunchalik tez harakatga keladiki, ular o‘ralgan oltin uzuklar xira ko‘rinib ketadi.
Uning sershovqin, achchiq kulrang-yashil ko‘zlari xuddi Shayton Injilidagi biron jin haqida yozilgandek yovuzlik bilan yaltiraydi. Biroz izlasam, o‘sha kitobda uning rasmi ham chiqib qolar edi. Qoramtir terili, qop-qora silliq sochli, burnida oltin halqali bu go‘zal qiz — ehtimol, aslida biron yovuz jodugarning jismi bo‘lsa kerak.
— Kimga yozayapsan? — deb nola qilaman, go‘yo boladay yer tepib yuboray deyapman. O‘zimni zo‘rg‘a bosaman, lekin shu lahzada restoranning o‘rtasida his-tuyg‘ularimni to‘liq chiqazib, janjal ko‘tarib yuborishim hech gap emas. Bu, ehtimol, hozir ichgan uchinchi martiniyim ta’siri — ozgina o‘zimni sarguzashtga tayyor his qilyapman.
U menga qarab qo‘yadi, telefonimni bloklaydi va bir necha soniyadan so‘ng qaytarib beradi. Men zudlik bilan telefonni yana ochaman va xabarlarni kovlay boshlayman. Keyingi paytdagi ohangim battar tushadi — u shunchaki yozmagan, "sext" qilgan. Ya’ni, seksual matn yuborgan.
— “Bugun kechasi kel, va meni yalayver. Sening katta olatingni juda sog‘indim,” — ovoz chiqarib, holdan toygancha o‘qiyman. Bu hali hammasi emas. Qolgan joylari men uni o‘ylab har kecha o‘zimni qoniqtirishim haqida yozilgan.
G‘azabdan xirillay boshlayman va unga qo‘limdan kelgan eng jirkanch nigohni otaman. Bu yuzimni ko‘rgan odam chiqindi chelagi ham “Mr. Clean” uyi bo‘lib ko‘rinadi, ehtimol.
— Men hatto bunday gapni aytmasdim! — deya nolayman. — Bu gaplar umuman menga o‘xshamaydi, sen axmoq!
Daya hiqillab kulib yuboradi, oldingi tishlari orasidagi kichkina bo‘shliq butunlay ko‘rinib qoladi. Rostdan ham, men uni hozir juda yomon ko‘ryapman.
Telefonim ping qiladi. Daya xursandchilikdan o‘rnida sakrab ketay deydi, men esa shu paytda “1000 xil o‘lim yo‘li” degan ko‘rsatuvga qanday qilib yangilik jo‘natishni “Google”dan qidirishni o‘ylayapman — ularga yangi voqea taklif qilmoqchiman.
— O‘qi uni, — deydi u, qo‘llarini telefonimga cho‘zib, javobni o‘zi ko‘rmoqchi bo‘ladi. Men telefonni darrov undan nari tortib olaman va xabarga qarayman.
GREYSON:
Oxiri aqlingga kelding, go‘zalim. Soat 8da boraman.
— Bilasanmi, men senga hech aytmagan bo‘lsam kerak, lekin seni chin dildan yomon ko‘raman, — deyman xirillab, yana bir jahl aralash nigoh otib.
U esa beparvo jilmayadi va ichimligidan shuvullatib ichadi.
— Men ham seni sevaman, kichkintoy.
— Jin ursin, Addie, seni rosa sog‘indim, — deb pichirladi Greyson bo‘ynimga nafas chiqarib, meni devorga bosib qattiq harakatlana boshladi. Ertalab belimda ko‘karish qolishi aniq. Bo‘ynimni yana yalay boshlaganda ko‘zlarimni yuqoriga qarataman, u esa sonlarim orasiga olatini bosib g‘o‘ldirlaydi.
O‘zimni tiyib, biroz bo‘shashib olishim kerak deb o‘ylab, Greyson bilan uchrashuvni bekor qilmadim. Aslida xohlamagandim. Hozir esa bu qarorimdan jiddiy afsusdaman.
U hozir meni uyimdagi jirkanch, g‘ira-shira koridorda devorga tirab qo‘ygandi. Qonrang devorlar bo‘ylab eski uslubdagi chiroqlar turgan, ularning oralig‘ida avlodlarimning yuzlab suratlari osig‘liq. Ularning nigohlari go‘yoki menga qattiq tikilgan — sharmandalik va hafsala pir bo‘lgan ko‘zlar bilan. Xuddi hozir, bu devor tagida, men qanday qilib orqaga yotqizilayotganimga guvohlik berishayotgandek.
Chiroqlarning faqat bir nechtasi ishlaydi, ular ham faqat o‘rgimchak to‘rlarini yoritadi. Qolgan koridor esa qorong‘ilikka cho‘kkan. Ichimda his qilayapmanki, xuddi hozir “The Grudge” filmidagi arvoh polni sudrab keladi-yu, men esa qochishga ruxsat topaman.
Va to‘g‘risini aytsam, hozir shunaqa bo‘lsa, Greysonni yiqitib o‘zimni qutqarardim. Bir gramm ham uyalmagan bo‘lardim.
U qulog‘imga yana bir nechta behayo gaplarni pichirlab turadi, men esa boshimiz ustida osilib turgan eski fonarni kuzataman. Greyson bir safar o‘tib ketayotib, o‘rgimchaklardan qo‘rqishini aytgan edi. Hozir shuni o‘ylayapman: ehtiyotkorlik bilan qo‘l uzatib, o‘rgimchakni to‘ridan olib, ko‘ylagining orqa yengidan tushirib yuborsam-chi?
Ana shunda u panikaga tushib, bu yerdan o‘qdek uchib chiqib ketardi. Ehtimol, u sharmandachilikdan menga qayta yozishga ham botinmasdi. Men uchun — ikki barobar yutuq.
Shu fikrni rostdan ham amalga oshirishga chog‘lanayotganimda, u birdan ortga tortiladi. Nafas olishi og‘irlashgan — negaki, bu paytgacha bo‘ynim bilan yolg‘iz “fransuzcha o‘pishish” bilan band edi. Xuddi bo‘ynim ham uni qaytarib o‘pishini kutayotgandek...
Sochimni ayovsiz tortgan qo‘llarimdan boshi tarqoq bo‘lib qolgan, oppoq terisiga esa qizargan dog‘lar toshgan. Qizilsochlarning la’nati shu-da, bir oz harorat yetadimi — yuzlari darrov lovullab ketadi.
Greyson tashqi ko‘rinishda hamma narsaga ega: gunohdek jozibali, mukammal gavda, o‘ldiradigan tabassum. Afsuski, u yotishda hech qanday mahoratga ega emas va mutlaqo toliq bir axmoq.
— Yotoqxonaga o‘tamizmi? Hozir sening ichingda bo‘lishim kerak, — deydi u, hushtakday.
Ichimdan o‘zimni tirjayman. Tashqaridan ham — aynan shunday tirjayaman. Lekin o‘zimni bosib olish uchun ko‘ylagimni yechaman. U — beagle zotli kuchukday — e’tiborini hech qachon uzoq bir narsada ushlab tura olmaydi. Va, kutganimdek, hozirgina bo‘lib o‘tgan notinch holatni allaqachon unutgan, ko‘zlarini qattiq tikib ko‘kraklarimga tikilgan.
Daya bitta narsada haq edi: men haqiqatan ham zo‘r ko‘kraklarga egaman.
U lifchigimni yirtib tashlashga urinadi — agar chindan ham yirtganida edi, ehtimol, yuziga tushirib yuborgan bo‘lardim — lekin to‘satdan yuqoridan kelgan shovqin bizni to‘xtatadi.
Balki bu eshik qattiq urilayotgani emasdir, lekin shunday kuchli, shiddatli tovushki, og‘zimdan beixtiyor ohang chiqadi, yuragim ko‘kragimda gursillaydi. Ko‘zlarimiz jimlikda to‘qnashadi. Kimdir eshigimni qattiq do‘ppillatmoqda — va bu odam ayniqsa do‘stona ohangda emas.
— Kimnidir kutayapsanmi? — deydi u, qo‘lini chetga tushirib, bu noxush to‘xtashdan ko‘ngli qolganday.
— "Yo‘q," deb pichirlayman. Tezda ko‘ylagimni yana kiyaman — teskari holda — va g‘ijirlagan zinapoyalardan shoshilib pastga tushaman. Eshik yonidagi derazadan tashqariga qarash uchun bir lahzaga to‘xtayman — old ayvon bo‘m-bo‘sh. Qoshimni chimiraman. Pardani tushirib qo‘yib, eshik qarshisida tik turaman — tun sukunati butun manorani qamrab olgan.
Greyson yonimga kelib, ajablangan ifoda bilan menga tikiladi.
— "Uh, bunga javob bermoqchimisiz?" — deydi u go‘yoki o‘zim bilmaganday, eshik tomon ishora qilib. Yoqimsiz tarzda minnatdorchilik bildirgim keladi, xuddi yo‘ldan adashgan odamga yo‘l ko‘rsatganidek, lekin o‘zimni tutaman. O‘sha taqillatishda nimadir xavotirli narsa bor edi. Bu oddiy taqillatish emasdi. Bu tajovuzkor edi. G‘azablangan. Kimdir eshikni bor kuchi bilan urib yuborgandek tuyuldi.
Agar haqiqiy erkak bo‘lganida, bunday zo‘ravon ovozni eshitib, eshikni men uchun o‘zi ochishni taklif qilgan bo‘lardi. Ayniqsa bizni o‘rab turgan qalin o‘rmonlar va yuz fut balandlikdan suvga qulash ehtimoli bo‘lgan joyda.
Lekin buning o‘rniga, Greyson mendan nimanidir kutganday tikilib turardi. Yana bir oz go‘yoki men ahmoqman degandek qarardi. Nafasimni chiqarib, eshikni qulfidan chiqaraman va shiddat bilan ochaman.
Yana hech kim yo‘q. Ayvonga chiqaman, chiriyotgan taxta pol ostimda g‘ijirlaydi. Sovuq shamol dolchin rang sochlarimni uchiradi, tolalarning yuzimni qitiqlashi badan bo‘ylab titroq yugurtiradi. Sochlarimni qulog‘im orqasiga olib qo‘yarkanman, bir ayvonning chetiga qarab yuraman.
Panjaraga suyanib, uyning yon tomoniga qarayman. Hech kim yo‘q.
Uyning narigi tomonida ham hech kim yo‘q.
O‘rmon ichida kimdir menga qarab turgan bo‘lishi mumkin, lekin buni bilishning iloji yo‘q — juda qorong‘u. Faqat tashqariga chiqib o‘zim qidirishim kerak bo‘lmasa.
Va men dahshatli filmlarni qanchalik yaxshi ko‘rmay, ularning bosh rolida bo‘lishga sira ham qiziqmayman.
Greyson ham ayvonga chiqadi, uning ko‘zlari ham daraxtzorni kuzatmoqda.
Kimdir menga qarab turibdi. Buni his qilyapman. Bu og‘irlik qonunining mavjudligiga ishonganimdek aniq bir haqiqat.
Umurtqam bo‘ylab muzdek titroq yugurdi, yuragim tez ura boshladi, birdaniga tanamda adrenalin portladi. Bu aynan qo‘rqinchli film ko‘rayotgandagi holatimga o‘xshardi. Avval yurak urishi bilan boshlanadi, so‘ng esa qoramg‘ay bir og‘irlik qornimda joylashib oladi va tobora ichkariga, tubimga cho‘kadi. Qimirlayman, lekin bu his meni hozir unchalik quvontirmayapti.
Xo‘rsinib, yugurib uyga qaytaman va zinadan yuqoriga chiqaman. Greyson ortimdan ergashadi. Koridordan o‘tayotganida kiyimlarini yechayotganini men faqat xonamga kirib kelganida sezaman. O‘girilsam — u butkul yalang‘och.
— Jiddiy gapiryapsanmi? — deyman tishimni qisiq. Qanday ahmoq bo‘lmasa. Kimdir eshigimni urdi, xuddi u yog‘ochdan bo‘lakchasini yeb qo‘ygandek. U esa shu zahoti yana o‘zini tutolmay, avvalgi harakatlarini davom ettirmoqchi. Bo‘ynimni yalayotgan odam, xuddi jele idishdan so‘rib yeyayotgandek.
— Nima bo‘pti? — deydi u ishonchsizlik bilan, qo‘llarini ikki tomonga yoyib.
— Men eshitgan narsani sen eshitmadingmi? Kimdir eshikni qattiq urdi, va bu biroz qo‘rqinchli edi. Menda hozir jinsiy aloqa qilish kayfiyati yo‘q.
Ritterlik qayerda qoldi? Oddiy erkak hozir menga: "Yaxshisanmi?" deb so‘rashi kerak edi. Holatimni his qilishi, o‘zimni yaxshi his qilishimni ta’minlashga harakat qilishi kerak edi, undan keyingina… nimadir qilish haqida o‘ylasa bo‘lardi.
Bilasanmi, vaziyatni his qilgin, axir!
— Jiddiy gapiryapsanmi? — deydi u, jigarrang ko‘zlarida g‘azab chaqnab. O‘sha ko‘zlar ham o‘zi kabi sassiq — rangi ham, o‘zi ham, hatto yotog‘idagi harakati ham aynan shunaqa: fojea.
U bilan yotgan odam o‘zini baliq bilan solishtirib ko‘rsa arziydi — u qanaqa qilib qimirlaydi, to‘shakda ham xuddi o‘sha baliqday tipirchilaydi. Go‘yoki baliq bozoriga borib, yalang‘och yotib olsa, balki kimdir uni uyiga olib ketar. Lekin u odam men bo‘lmayman — aniq!
— Ha, jiddiyman, — deyman toqatsizlik bilan.
— Jonga tegding, Addie! — deb baqiradi u, pol ustidan bir paypoqni olib, g‘azab bilan kiyarkan. Yalang‘och tanasida faqat bitta paypoq — qolgani hali ham yo‘lak bo‘ylab har tomonga sochilib yotibdi. Ko‘rinishi — mutlaqo tentaklarcha.
U g‘azab bilan xonamdan chiqib ketadi, yo‘lda yotgan kiyimlarini asabiy tarzda birin-ketin olib ketmoqda. Yo‘lakning yarmiga yetgach, birdan to‘xtaydi va menga o‘girilib qaraydi.
— Sen naqadar vafosiz kaltafahm ayolsan, Addie. Faqat meni yondirib-yondirib hech narsa qilmay ketasan. Meni to‘yintirding. Sen ham, bu la'natlangan dahshatli uying ham jonimga tegdi! — deya tirjayib, barmog‘ini menga qaratadi.
— Va sen mutlaq axloqsizsan. Endi yo‘qol bu uydan, Greyson! — deyman sovuq va keskin ohangda.
Uning ko‘zlari bir lahza kattalashadi — hayratdan. Keyin esa keskin torayadi, ichida to‘lib turgan g‘azab yuziga uriladi. U o‘girilib, qo‘lini orqaga tortadi va devorga musht tushiradi.
Dodim chiqqancha og‘zim ochilib qoladi — qo‘lining yarmi devor ichiga kirib ketgan! Tana titraydi, ko‘zlarimga ishonmayman.
— Sen o'zingni menga bermas ekansan, bugun uchun o'zimga boshqasini topaman — deya so‘kindi u, tupurguday qilib. Hali ham tanasida faqat bitta paypoq, quchog‘ida esa kiyimlar to‘plami bilan, g‘azab bilan chiqib ketadi.
— Sen — haqiqiy iflossan! — deb baqiraman, uning devorga urib teshib qo‘ygan katta teshigiga qarab qadam tashlab.
Bir daqiqa o‘tmay pastdan eshik qarsillab yopiladi.
Umid qilamanki, u sirli odam hanuz u yerda. O‘sha axmoqni kimdir o‘ldirib ketsa bas edi — bitta paypoq bilan!
Derazam tashqarisida notanish inson turibti
U kim ekanligini yoki mendan nima istashini bilmayman. Lekin o'ylashimcha u men haqimda biladi. john uyda yo'qligida u menga deraza tashqaridan qarab turadi. U boshiga silindr shapka kiygan, yuzi esa uncha ko‘rinmaydi. Qachonki unga yaqinlashishga harakat qilganimda u mendan qochadi.
Men buni hali Johnga aytmadim. Nega bunday qilayotganimni tushunolmayman, lekin nima bo‘lsa ham, og‘zimni ochib, kimdir meni kuzatayotganini tan olishga jur’atim yetmayapti. John buni yomon qabul qiladi. U darrov miltiqni olib, o‘sha odamni qidirishga chiqadi.
Tan olishim kerak: erim uni topib, maqsadiga erishsa, bu mehmon boshiga nima tushishini o‘ylab ko‘proq qo‘rqyapman.
Bu begona odamdan qo‘rqaman — juda ham.
Ammo, Xudoyim, ayni paytda u meni qandaydir tarzda o‘ziga tortmoqda. 💋