Haunting Adeline
Og‘riqdan chiqqan qichqiriqlar beton devorlarga urilib, aks sado berayotgani endi biroz asabimga tegmoqda.
Ba’zida xaker ham, jazolovchi ham bo‘lish — chindan ham alam qiladi. Odamlarga azob berish menga rostdan ham yoqadi, lekin bugun kechasi bu xirillagan qo‘rqoq ahmoqqa sabrim yo‘q.
Holbuki, odatda men avliyo darajasida sabrli bo‘laman.
Men istagan narsam uchun kutishni bilaman. Ammo hozir men haqiqiy javob olishga harakat qilyapman-u, bu ablah esa shunchaki qo‘rqib ho‘llanib, yig‘lashdan boshqasiga yaramayapti — bu meni jiddiy asabiylashtiryapti.
— Bu pichoq hozir ko‘zingning yarmigacha kiradi, — deyman sovuq ohangda. — Hatto rahm qilmayman — oxirigacha itarib, miyanggacha yetkazaman.
— Lanati erkak! — dod soladi u titrab. — Aytdim-ku, men omborga bir-ikki marta bordim xolos! Qanaqadir marosimmi, jin-urgur, men bilmayman bunday iflos narsalarni!
— Demak, sen mutlaqo befoydasan, ahmoq, — deyman sovuq qotgan ohangda, pichoqni sekin ko‘zining tepasiga olib borarkanman.
U ko‘zlarini shunaqa mahkam yumadiki, xuddi bu suvsiz, yupqa teri po‘latni to‘xtata oladiganday.
Aqlbovar qilmaydigan darajada ahmoqona. Ko‘z yosh bilan o‘zini himoya qilaman, deb o‘ylaydi.
— Yo‘q, iltimos! Yo‘q! — deb zorlanadi u, ovozi titrab. — U yerda… u yerda bir odam bor. Balki u sizga kerakli narsani aytib bera oladi. Iltimos!
Ter yuzidan qon bilan aralashib pastga oqmoqda. Yog‘li, iflos sarg‘ish sochlari peshonasiga yopishib yotibdi. Endi sarg‘ish ham emas — ko‘p joyi toza qon bilan bo‘yalgan. Sochi emas, go‘yoki kallasi yirtilib ketib, qoni o‘z sochiga singib ketgandek.
Sen hozirgi holatda odam emassan. Jilovdan chiqqan, qo‘rqqan, ho‘llangan, jirkanch bir parcha go‘stsan. Men esa — sening hukmingman.
Men allaqachon uning bir qulog‘ini kesib tashlaganman. O‘nta tirnog‘ini yulib olganman. Ikkala tovonidagi Axilles paylarini uzib tashlaganman. Badanining muayyan joylariga pichoq sanchib chiqqanman — shunaqa joylarki, qon sekin oqadi, to tezda o‘lib ketmasin. Qancha suyak sindirganimni esa sanashga ham erinaman.
Bu axmoq bu yerdan turib chiqib ketadi, deb o‘ylayotgan bo‘lsa — o‘libdiki! Bunday bo‘lmaydi. Albatta yo‘q.
— Kamroq yig‘la, ko‘proq gapir, — deya g‘azab bilan baqiraman, pichoqning uchini hali ham yopiq turgan ko‘z qovog‘iga ishqalayotib.
U pichoqdan qo‘rquv bilan o‘zini chetga tortadi, kipriklarining ostidan yoshlar qaynab chiqib, yuziga oqib tushadi.
— I-ismi Fernando… — deya titraydi u. — U qizlarni tutishga yordam beradigan “yuk tashuvchilar”ni jo‘natish bilan shug‘ullanuvchi operatsiya boshlig‘ilaridan biri. U… u omborda katta odam, butun ishni deyarli o‘zi boshqaradi…
— To‘liq ismi-chi, Fernando nima? — deya g‘azab bilan so‘rayman.
— Bilmayman, uka, iltimos, bilmayman! — dod soladi u. — U faqat o‘zini Fernando deb tanishtirgandi, xolos!
— Unda u qanday ko‘rinishga ega? — deyman tishlarim orasidan siqib, sabrsizlikdan portlashga yaqin holatda.
U burun tortadi, burnidan chiqqan suyuqlik labining yorilib ketgan joylariga oqib tushyapti.
— Meksikalik… kal… soch chizig‘i bo‘ylab kesilgan chandiq bor, soqol qo‘ygan. O‘sha chandiqni ko‘rmaslikning iloji yo‘q. Juda ham badbashara, ko‘rgan odam unutmaydi.
Bo‘ynimni bir chetga burib, bo‘shashgan mushaklarimni cho‘zaman. Qarsillagan tovush chiqadi. Juda uzun, qop-qora kun bo‘ldi bugun.
— Zo‘r, rahmat, — deyman xuddi so‘nggi uch soatda uni asta-sekin qiynamagandek, bemalol ohangda.
Uning nafas olishi sekinlashadi. U menga o‘sha jirkanch, xira jigarrang ko‘zlari bilan qaraydi. Ko‘zlarida — umid. Hali ham o‘zini qutqarishim mumkin deb o‘ylayapti.
Men esa kulgimni zo‘rg‘a ushlab turaman.
— M-meni qo‘yib yuboryapsanmi? — deydi u, pastdan menga xuddi och qolgan, tashlandiq kuchukday termulib.
— Albatta, — deyman xotirjam ohangda. — Agar turib, yura olsang.
U pastga, uzilgan tovon paylariga qaraydi. U ham, men ham bilamiz — agar turishga harakat qilsa, tanasi darrov oldinga qulaydi.
— Iltimos… — deya zorlanadi u. — Menga yordam bera olmaysanmi?..
— Ha… O‘ylaymanki, bunga yaramandirman, — deyman va shu zahoti qo‘limni orqaga tortib, pichoqni to‘g‘ri ko‘z qorachig‘ining o‘rtasiga sanchaman.
U darhol o‘ladi. Ko‘zlaridan hali ham so‘nmagan umid zarralari sezilib turadi.
Yoki… endi faqat bitta ko‘zidan.
— Sen bolalarga tajovuz qilgan jirkanch bir mutaassirsan, — deyman baland ovozda, garchi u endi meni eshitishga qodir bo‘lmasa-da. — Seni tirik qoldiraman deb o‘yladingmi? — deya kulib gapimni yakunlayman.
Pichoqni uning ko‘z chuquridan asta sug‘urib olaman — chiqayotgan nam va qattiq g‘alati shovqin yeganimni o‘ylab yurish rejalarimni buzib qo‘yadi. Bu esa asabimga tegadi, chunki ochman.
Ha, qiynash jarayoni menga yoqadi. Lekin men o‘sha vahshiylardan emasman — ovozdan zavqlanadiganlardan.
Jasad og‘riqqa chiday olmay chiqqan xirillash, g‘uldirash va ichga sanchilgan narsalar bilan birga eshitiladigan o‘sha yovvoyi tovushlar — hech qachon uxlab qolish uchun fon musiqasi bo‘lolmaydi. Va bo‘lmaydi ham.
Endi esa eng jirkanch, eng mashaqqatli qism — jasadni bo‘laklab, uni to‘g‘ri yo‘q qilish qoldi. Bunday ishni birovga ishonib topshirolmayman, shuning uchun bu iflos, qonli va noxush vazifa yana o‘zimga qoladi.
Chuqqur xo‘rsinaman. Qanday deyishadi? “Agar biror ishni yaxshi bajarilishini istasang — o‘zing qil.”
Xo‘sh, bu holatda aytsak — “Qotillikda qo‘lga tushishni xohlamasang, jasadni o‘zing yo‘qot.”
O‘zimni go‘yo kechki soat o‘n bo‘lgandek his qilyapman, aslida esa atigi besh. Yangi bo‘laklab tashlagan jasaddan keyin holatim qanchalik abgor bo‘lmasin — shunday zo‘r bir burger yeyishga ishtaham ochilib turibdi.
Sevimli burgerxonam 3-avenyuda joylashgan, uyimdan unchalik uzoq emas. Lekin Sietlda mashina qo‘yish — haqiqiy jinnilik. Oxiri bir necha kvartal narida mashinani qo‘yishga majbur bo‘ldim va piyoda yo‘l oldim.
Bo‘ron yaqinlashmoqda — har doimgidek. Tez orada muzday yomg‘ir bizning boshimizga va yelkalarimizga muz parchalari singari qulaydi. Sietlning odatiy ob-havosi.
Ko‘chada yurarkanman, og‘zimda qandaydir nomi yo‘q ohangni hushtak chalib, yonimdan o‘tib ketayotgan odamlar, do‘konlarga kirib-chiqayotgan olomon — hammasi xuddi ari uyasidek tirband, shoshqaloq.
Oldimda bir kitob do‘koni ko‘rinadi. Ichkaridan tushayotgan iliq yorug‘lik nam, sovuq yo‘lakni yoritib, yuruvchilarga ichkariga kir, bu yer issiq degandek bo‘lib turibdi. Yaqinlashganimda ko‘raman: do‘kon odamlar bilan liq to‘la.
Men unga faqat bir qarash bilan kifoyalanaman va yo‘limda davom etaman. Badiiy kitoblar menga qiziq emas — men faqat menga nimadir o‘rgatadiganlarini o‘qiyman. Ayniqsa, kompyuter fanlari va xakerlik haqida.
Bu paytgacha, bunday kitoblar menga endi hech narsa o‘rgata olmaydi. Men ularni puxtalik bilan o‘rgandim, hattoki undan ham oshib ketdim.
Boshqa narsalarga qarab burilayotganimda, nigohim kitob do‘koni tashqarisidagi bir e’londa osilib turgan lavhaga ilashib qoladi — menga qarab charaqlab kulib turgan bir chehra.
Ruxsatsiz ravishda, oyoqlarim asta-sekin sekinlashadi, go‘yoki beton yo‘lakka yopishib qolgandek. Orqamdan kimdir menga tegib ketadi — bo‘y jihatidan ancha kichikroq bo‘lgan odam meni zo‘r bilan turtib yubormasa ham, bu holat meni shu g‘alati, tushunsiz holatdan uyg‘otishga yetadi.
Qarshimda — kitob do‘koni oldidagi lavhada — o‘z kitobini imzolash marosimini o‘tkazayotgan yozuvchi ayolning rasmi bor.
Uzun, to‘lqinli dolchinrang sochlari nozik yelkalariga taralgan. Silliq, oppoq terisi — xuddi fil suyagidek — burun va yuzlarida sepkillar bilan bezalgan. Bu sepkillar yengil va tartibsiz joylashgan bo‘lsa-da, yuzining beg‘ubor nurini yo‘qotmaydi, aksincha, unga o‘ziga xos joziba beradi.
Ammo meni asosiysi — uning ko‘zlari tortadi. Yorqin, ozgina yaponcha qiyshiq shakldagi ko‘zlar — shunaqaki, hech qanday harakat qilmasa ham, o‘z-o‘zidan erkalik va ehtiros bilan to‘lib turgandek. Ularning rangi esa sochlariga juda yaqin — shunchalik och jigarrangki, hatto kamyob. Bunday ko‘zlar bilan bir qarash kifoya — har qanday erkak tiz cho‘kkan bo‘lardi.
Lablariga esa so‘z yo‘q. Qaymoqdek yumshoq, yoqimli pushti rangda, bir chekkadan ikkinchisigacha yoyilgan porloq tabassum bilan, mutlaq ravon va oppoq tishlar bilan to‘liq mukammallikda.
Rasm ostidagi ismga ko‘zim tushadi:
Adeline Reilly.
Bu — xaddan tashqari go'zal ayolga munosib go‘zal ism.
Unda jurnallar vitrinlarida saf tortgan sun’iy go‘zallardan asar ham yo‘q. Shunga qaramay, hech qanday fotoshop yoki jarrohliksiz ham bemalol o‘sha muqovalardan biriga chiqishi mumkin edi. Uning chiroyi — mutlaq tabiiy.
Men hayotimda juda ko‘p chiroyli ayollarni ko‘rganman.
Ko‘pi bilan birga tun ham o'tkazganman.
Ammo unda nimadir bor — meni o‘ziga butkul tortib oladi. Go‘yoki orqamda bir dovul turibdi, u meni unga tomon itaradi va qarshilik qilishga hech qanday imkon qoldirmaydi. Oyoqlarim o‘z-o‘zidan harakatga kelgan, qora etiklarim kirishdagi “Xush kelibsiz” yozuvli gilamni ho‘l qilgancha kitob do‘koniga kirib boraman.
Havoda haliyam faqat eski kitoblardan keladigan o‘sha o‘ziga xos hid saqlanib qolgan — ammo bu hidni hozir to‘plangan odamlarning qattiq siqilgan havosi biroz buzib yuborgan.
Bu kichkina do‘kon aslida o‘ng tomonda joylashgan bitta kichik kassa peshtoqi, chapda bo‘ylama turuvchi o‘nlab katta kitob javonlari va eng ko‘pi bilan o‘ttiz kishini sig‘dira oladigan joy uchun mo‘ljallangan edi. Ammo hozir xonada markaziy joyga joylashtirilgan katta stol atrofida yozuvchi o‘tirgan, va ichkarida sig‘imdan ikki baravar ko‘p odam tiqilib to‘lib ketgan.
Bu yer haddan tashqari issiq. Juda gavjum.
Yonimda turgan bir ahmoq esa doimiy ravishda burnini kavlab, iflos qo‘llari bilan ushlab turgan kitobini silab o‘tiribdi. Ko‘zim ilg‘aydi: muqovada Reilly ismi yozilgan.
Bechora qiz. Bo‘lishi mumkin — burni suviga botgan kitobni imzolashga majbur bo‘ladi.
Og‘zimni ochaman, unga burnida xazina qidirishni bas qilishni aytmoqchi bo‘laman. Ammo shu payt… go‘yoki jannat darvozasi ochiladi.
Odamlar ichida bir lahzalik harakat yuz beradi — ular aynan mukammal burchak ostida chekinishadi va bu menga to‘g‘ridan-to‘g‘ri ko‘rish imkonini beradi. Avvaliga faqat ko‘z qiri bilan ko‘raman… lekin o‘sha bir lahzalik nigohning o‘zi yuragimni ag‘dar-to‘ntar qilib yuboradi.
Boshim sekin buriladi — xuddi filmdagi jin urgan qizlar kabi… biroq yovuz tabassum o‘rniga yuzimda hayrat va aqldan ozgan ishonchsizlik aks etgan. Xuddi hozirgina yerning tekis ekaniga dalil topganday holatdaman. Yoki yana bir bema’nilikka ishonib qolganman.
Chunki bu holat — aynan o‘shanday kulgili, lekin shunchalik haqiqiy.
Kislorod, so‘zlar, mantiqli fikrlar — hammasi boshimdan uchib ketadi. Chunki men Adeline Reillyni — jonli, haqiqiy holatda — ilk bor ko‘ryapman.
U jonli holatda bundan-da go‘zal. Uni ko‘rganimda tizzalarim bo‘shashib ketadi, yuragim esa gursillab urishni boshlaydi.
Men bilmayman — Xudo haqiqatda bormi yo‘qmi. Insoniyat rostan ham Oyga chiqqanmi, yo‘qmi — bundan ham bexabar. Parallell olamlar mavjudmi, degan savol ham menga qorong‘i.
Ammo bitta narsani endi aniq bilaman: hayotning ma’nosi — hozir, shu yerda, bir stol ortida, ozgina noqulay tabassum bilan o‘tirgan qizda mujassam.
Chuqqur nafas olib, orqaroqda — devorga yaqin bir joydan o‘rin olaman.
Men hali unga juda yaqin borishni istamayapman.
Men avval biroz... uni kuzatmoqchiman.
Shunday qilib, men orqada qolaman, oldimda turgan o‘nlab boshlar orasidan boshimni cho‘zib, uni yaxshiroq ko‘rishga harakat qilaman. Yaxshiyamki, bo‘yim baland — agar past bo‘yli bo‘lganimda edi, ehtimol hammani bosib o‘tgan bo‘lardim.
Baland bo‘yli, nozik qomatli bir ayol mening yangi obsesiyamga mikrofon uzatadi, va o‘sha lahzada... qiz xuddi qochmoqchidek ko‘rinadi. U mikrofonni qo‘rquv bilan, xuddi kimdir unga uzilgan boshni tutqazayotgandek, qotib qolgancha kuzatadi.
Lekin bu qarash bir necha soniyagina davom etadi. O‘sha noaniq, cho‘g‘dek sezilgan nigoh darrov g‘oyib bo‘ladi — va u yuziga o‘sha yolg‘on tabassum, niqobni iladi. So‘ng mikrofonni yulib olib, qaltirayotgan lablariga olib boradi.
— Boshlashdan oldin... — deydi u.
Jahannam! Uning ovozi... xuddi tutun. Qalin, qoraq night-club tutunidek — faqat erotik videolardagina eshitish mumkin bo‘lgan ohang. Pastki labimni ichimga tortaman, ovoz chiqarib yubormaslik uchun tishlayman.
Men devorga suyangancha unga tikilaman — ko‘zimni uzolmay, mutlaqo maftun bo‘lgancha. Oldimda turgan bu mayin mavjudot butun e’tiborimni yutib yubordi.
Ko‘kragimda tushuntirib bo‘lmaydigan qorong‘u bir narsa ko‘tarilmoqda. Bu — qorong‘u, yovuz va shafqatsiz. Hatto xavfli.
Men faqat bitta narsani xohlayapman: uni sindirish. Uni mayda bo‘laklarga ajratish. So‘ngra o‘sha bo‘laklarni olib, o‘zimga mos qilib terib chiqish. Ular mos keladimi, yo‘qmi, menga baribir — zo‘rlab bo‘lsa-da, ularni moslayman.
Va men bilaman, hozir bir narsani buzaman. Bilaman, men shunday chiziqlardan o‘tamanki, ulardan ortga yo‘l yo‘q. Lekin halol aytaman — menga bu holatda bu mutlaqo qiziqmas.
Chunki men unga mukkasidan ketganman.
Va agar bu qiz menga tegishli bo‘lishini anglatadigan bo‘lsa — men hech ikkilanmasdan har qanday chegarani bosib o‘taman. Hatto uni majburan o‘zimniki qilishga to‘g‘ri kelsa ham.
Bu qarorni men allaqachon ichimda qabul qilganman. Bu fikr miyamda toshday, granitday qotib qolgan. O‘sha ondayoq u — o‘sha qiz — o‘z qarashlarini ko‘taradi va ko‘zlarimiz to‘qnashadi. Bu to‘qnashuv shunchalik kuchli ediki, tiz cho‘kishga sal qoldim.
Ko‘zlarining chetlari bir zum yumshab kengayadi, xuddi u ham men kabi bu kuchga tushib qolgan, g‘oyibona maftun bo‘lganidek.
Va keyin, undan oldingi o‘quvchi uning e’tiborini o‘ziga tortadi — va men tushunaman: hozir bu yerdan chiqib ketishim kerak. Aks holda, kamida ellik nafar guvoh qarshisida uni o‘g‘irlab ketish kabi tentak ish qilib qo‘yishim hech gap emas.
Ammo farqi yo‘q. Endi u mendan qochib qutula olmaydi.
Men hozirgina o‘zimga bitta kichkina sichqonchani topdim. Endi esa uni tuzoqqa tushirmagunimcha to‘xtamayman.
Mening mehmonim shu yerda, derazam tashqarisida, yozayotganimda meni kuzatib turibdi. Qo‘lim titrayapti, qo‘rquvdanmi yoki yo‘qligini bilolmayman. Agar harakat qilsam, bu tuyg'uni tushuntirib bera olmasdim.
Men bu his-tuyg'ularni yozishga harakat qildim. Ularni tushuntiring. Ammo hech qanday so'z etarli emasga o'xshaydi.
Menimcha, buni tasvirlashning eng yaxshi usuli bu hayajonli.
Menga nima bo'lganini bilmayman. Lekin bir narsa juda noto'g'ri, aytishga hojat yo'q.
Ko'zlarimiz bog'langanda nafasim qisqaradi. Mening qonim yonadi. Go‘yo mening tanamga ochiq sim o‘rnatilgandek tuyuladi.
Bu visseral reaktsiya va men unga qaram bo'lib qolishimdan qo'rqaman.
U endi yaqinlashmoqda. Men uning ko'zlariga duch kelaman, yozganimdan chalg'ib ketaman.
Bu endi odatiy holga aylanib bormoqda. Mening dissertatsiyam Jon e'tiborga tushdi. U meni savollar bilan qiziqtiradi, xayolimda nima borligini so'raydi.
Men sevgan odamga boshqasini o'ylayotganimni qanday aytishim mumkin? Erim meni o'psa, boshqasini tasavvur qila boshlaganimni unga qanday aytishim mumkin?
Mehmonim zulmatga sirg‘alib, orqaga chekinmoqda.