Haunting Adeline
— Sen uyda o‘tirib qolaverma, chiqib turishing kerak, — deya xulosa qiladi Daya. Dono ko‘zlarida qo‘rquv va xavotir aralashib yaltiraydi. Men unga kecha onam uyga kelgani haqida aytdim.
Yuzidagi ifodadan ko‘rinib turibdi — u chin dildan men uchun xavotirga tushgan.
— Men bu qo‘lyozmani tugatishim kerak, — deb e’tiroz bildiraman. Boshimda esa o‘sha dahshatli syujetdagi katta teshik aylanib yuribdi. Necha marta “hayotga yordam tugmasini” bosganim bilan foydasi yo‘q — o‘rnidan turolmayotgan odamman go‘yo. Bugun oqshom taxtacham bilan yozuvli stikerlarimni chiqarib, syujetni xaritalashtirishimga to‘g‘ri keladi. Butkul yechim topish uchun.
Ba’zida istayman — kitoblarimni oddiyroq qilib yozib, tezroq yakunlasam deyman. Lekin shunda o‘quvchilarim bunchalik ko‘p va sodiq bo‘lmasdi.
— Yo‘q, bo‘maydi, — deya qarshilik qiladi Daya, boshini chayqab. — Tayyorlan. Bugun qizlar oqshomi.
Men xafagarchilik bilan o‘zimni bo‘sh qo‘yaman — taxtacha va stikerlar xayolimdan “puff” bo‘lib uchadi. Ammo bu safar qarshilik qilmayman. Men mustaqil yozuvchiman, kitobni o‘zim xohlagan vaqtda nashr qilaman. O‘zimga deyarli hech qachon aniq muddat qo‘ymayman — chunki bosim ijodimni bo‘g‘adi. Ma’lum bir vaqtda tugatish majburiyati tashvishimni shu darajada kuchaytiradiki, yozishga holim qolmaydi.
O‘quvchilarim ajoyib, lekin baribir — har doim navbatdagi kitobni kutayotgan bosim bor…
Albatta, Daya buni biladi va endi bu ma’lumotni qurol sifatida ishlatyapti.
Kaltafahm.
Xo‘rsinib, u meni zinadan yuqoriga sudrab chiqadi va yotoqxonamga olib kiradi. Ko‘zim darhol oynaga va sandiqqa tushadi — endi bu ikki buyumga ko‘zim har doim tushayotgandek tuyuladi, ayniqsa bu xonada nima bo‘lganini bilgach.
U ikkisi endi xonada chaqnab turgandek — xuddi: “Men uning qotilini bilaman,” deyayotgandek.
Ularni qora bo‘yab chiqqanim muhim emas. Suvagining ostida baribir o‘sha eski suyaklar — o‘tmish izlari yotibdi.
Devorlar va pol endi silliq qora toshdan, shiftlar esa oq, xonani yoritish uchun katta oq gilamlar yotqizilgan. Polda isitish tizimi ham o‘rnatganman. Aks holda, tun yarmida uyg‘onib, muzdek polga qadam bosish — bu shunchaki qahrli qiynoqqa o‘xshardi.
Yo‘lakdagi devor chiroqlari (sconce) menga shu qadar yoqqanidan, ularni yotoqxona devoriga ham, karavotim turgan devorga o‘rnatdim. Ularning orasida ulkan, go‘zal bir ayol tasvirlangan san’at asari osilgan.
To‘g‘ridan-to‘g‘ri yotoqxona eshigidan qaralsa, mening eng sevimli joyim ko‘zga tashlanadi — balkon. Qora ikki qanotli eshiklar ochilib, jarlik tomon qaragan terrasaga olib chiqadi. Bunday go‘zallik qarshisida turib, o‘zingni naqadar kichik va ahamiyatsiz his qilishing mumkin.
Butun uyni zamonaviylashtirganman, lekin asosiy uslubini saqlab qolganman — sconce chiroqlar, shaxmatli pol, qora toshdan kamin, qora shkaflar va, albatta, eng muhimi: Gigining qizil baxmal tebranuvchi kursisi.
Men Viktorian gotika uslubidagi tushlar uyida yashayapman.
«Bugun seni qizib turgancha chiroyli qilib qo‘yamiz va bir baland bo‘yli, mazali yigit topib, uyga olib ketasan. Agar o‘sha kuzatuvching chiqib qolsa, uni ham o‘sha yigit o‘ldirib qo‘ysin», — deydi Daya.
Men ko‘zimni aylantiraman. «Daya, hozirgi zamonda hatto to‘g‘ri qo‘shilishni biladigan erkakni topishning o‘zi qiyin. Endi sen mendan meni himoya qilib odam o‘ldiradiganini topsam deysanmi? Bu juda yoqimli orzu».
«Hech qachon bilmaysan, qizaloq. Hayotda bundan ham g‘alatiroq voqealar bo‘lgan».
Dinamiklardan urayotgan bass tanamni larzaga soladi.
Qora, yirtilgan skinny jinsilarim gavdamga yopishib olgan, qizil rangdagi chuqur yengsiz top esa ko‘kragimni ochib turibdi — ularning orasidagi mayda, yaltirab turgan ter tomchilari esa diqqatni yanada tortadi.
Havo xuddi jahannamdan bo‘lgandek issiq, va qonimda aylayotgan spirtli ichimliklar bu holatni battar qizitmoqda.
Daya bilan bir soat davomida bir-birimizga yopishib raqs tushamiz. Ba’zida ajrab, boshqa yigitlar bilan ham raqsga tushamiz, lekin ularning haddan oshgan qo‘llaridan tezda charchayman va har doim do‘stimning yoniga qaytaman.
Birdan orqamda og‘ir bir mavjudot paydo bo‘ladi — qo‘llari belimga sirg‘alib tushadi va tanasi menga bosiladi.
Yalpiz va viski aralash hidimni qamrab oladi, so‘ng qulog‘imda nafasini his qilaman…
"Sen chiroylisan," deb pichirladi u, og‘zidagi yalpizli saqich endi menga yanada yaqinlashganida burnimni achishtiradi.
Men burnimni tirshaytiraman va orqamga qarayman — uzun bo‘yli, jozibali bir yigit egilib turardi.
Uning sochlari qulupnay sarg‘ish, ko‘zlari chiroyli moviy va tabassumi — o‘ldiradigan darajada jozibali.
Xuddi men yoqtiradigan turdagi yigit.
Men jilmayaman. "Rahmat," deyman shirindan. Ijtimoiy holatlar meni deyarli uyqu holatiga tushirib yuboradi, lekin noz-karashma qilishda har doim mohir bo‘lganman. Afsuski, ko‘p hollarda bunga bardosh bera olmayman.
Yigitlar har safar menga o‘n qadam yaqinlashsa, kayfiyatimni qanday o‘ldirishni aniq bilishadi.
“Yuqoriga chiq,” deya musiqa ustidan baqiradi u. Ovozi agressiv emas, lekin bu so‘rov emasdi. Bu — e’tirozga joy qoldirmaydigan buyruq edi.
Qoshimni ko‘taraman. "Agar chiqmasam-chi?" deyman.
Uning tabassumi yanada kengayadi. “Butun umr afsuslanasan.”
Ikkinchi qoshim ham ko‘tarilib, peshonamning yarmigacha chiqadi.
“Rostdanmi,” deyman muloyimlik bilan. “Shunaqa qanday rejang borki, umr bo‘yi afsuslanishim kerak bo‘ladi?”
“Shunaqa reja — seni yalang‘och va rozi holatda mening to‘shagimda qoldiradigan.”
“Ey, yur endi!” — deb aralashadi Daya. Boshimni unga buraman, lekin yigitning nigohlari yuzimda qoladi — xuddi yengil pat terimni silayotganidek ohangda.
Daya oldimizda turibdi, sabrsizlarcha qo‘li bilan zinapoyaga — ikkinchi qavatga ishora qilmoqda. Eshitganiga shubha yo‘q va hech qanday uyat sezmayapti ham.
Ikkalamiz unga tikilib turganimizda, u xo‘rsinadi va ko‘zlarini devorga o‘giradi.
“Tushunarli, siz bir-biringizga qizib qolgansizlar. Lekin u hech qayerga men holda ketmaydi. Shuning uchun, yuramiz endi,” — deya Daya yana qo‘lini tez-tez silkitib, bizni zinapoyaga haydaydi.
Yigit kuladi va mening aziz dugonam tomonidan berilgan imkoniyatdan foydalanadi. Qo‘limdan ushlab, klub orqasidagi qora temir zinapoyaga boshlaydi.
Ammo oldin Daya tomon toraygan ko‘zlar bilan qarayman. U esa o‘z navbatida qahqaha otadi.
Ikkinchi qavat faqat VIP a’zolar uchun. Zinapoya klubning butun maydonini ko‘zdan kechirib turadigan balkonaga olib chiqadi. Bu yerda boylar, muhim odamlar ichimlik ichib, bizlarga — laboratoriyadagi hasharotlardek qarashadi.
Bu yerning havosi quyuq, og‘ir va qorong‘i. Instinktlarim qizil chiroq yoqib yuborgandek bo‘ladi. Bu yerga chiqish — xuddi boshni ari iniga tiqib qo‘ygandek: ari sanchishni to‘xtatmaydi — to charchamaguncha yoki seni o‘ldirmaguncha.
To‘rt nafar erkak qora charm yarim oy shaklidagi kabinada o‘tirishgan. Markazda esa qora marmar stol — ustida bir nechta oqib turgan jigarrang ichimlikli stakanlar va bir nechta kristalli kuldonga to‘la.
Bu xona deyarli hech qanday rangga ega emas — interyer menga Parsons Manor’ni eslatadi.
Bizga tikilganlardan biri, ayniqsa, yirtqich va hisob-kitobli nigoh bilan boqmoqda. Qo‘limni ushlab turgan yigitga g‘alati darajada o‘xshaydi: ayni shu och qizg‘ish-sariq sochlar va moviy ko‘zlar. Biroq bu biroz yoshroq va yovuzroq ko‘rinadi.
Qolgan uch erkak ham bir-biridan jozibador — ularning hammasi o‘ziga xos qorong‘i va xavfli uslubda. Ulardan biri yevropalik ko‘rinadi: oppoq sochlar, oqargan teri va aniq, keskin chiziqli yuz. Uning sovuq moviy ko‘zlari Daya’da qadalgan, u esa xonani kuzatarkan. Erkak allaqachon uning har bir burmasini, har bir egri chizig‘ini yutib yuborayotgandek tikilmoqda.
Instinktlarim yana uyg‘onadi — xuddi o‘sha erkakning ko‘zini o‘yib olib, balkonadan uloqtirgim kelgandek.
Qolgan ikki yigit egizaklar. Ularning terisi to‘q, sochlari va ko‘zlari qora, gavdalari esa o‘ta sportchi. Qimmatbaho kostyumlari muskullarni tutib tura olmayotgandek — kiyim tikuv joylaridan yorilib ketishga yaqin.
Ulardan biri uzun sochlarini orqaga yig‘ib bog‘lagan, barmoqlarini esa bir nechta uzuklar bezab turibdi. Ikkinchisi esa sochini juda kal qildirgan, burnida esa yaltiroq olmosli halqa.
To‘rttalasi ham hayotimni bemalol barbod qilishi mumkin. Va men... ularni to‘xtatishga ikkilanardim.
— Demak, oxiri yuraging yetib, uni bosibsan, — deydi sarg‘ish yigit iblisona tabassum bilan menga tikilar ekan. U to‘rtovloning ichida bizga ochiqchasiga shahvat bilan tikilmayotgan yagona odam. Rostini aytsam, u ko‘proq kechki ovqatga chaqaloq yeb qo‘ysa ajablanmaydiganlardan.
Uning atrofida qorong‘u bir aura bor. Agar taxmin qiladigan bo‘lsam, bu joydagi noxush atmosfera aynan undan kelib chiqmoqda. Uning energiyasi xuddi qorong‘i tutun kabi havoni egallab, nafasingni qisib yuboradi.
— Tinch bo‘l, Connor, — deydi yonimdagi yigit past, ogohlantiruvchi ohangda.
Men esa zo‘rg‘a ko‘zlarimni devorga uloqtirmay turibman. Chunki u aynan shunaqa ko‘rinadi — Connor. Talabalar orasidagi yigitlardan: bo‘sh turgan ichimliklar yonida aylanishni yoqtiradigan, qizlarning etaklari ostiga yashirincha telefon tutib suratga olishdan uyalmaydiganlardan.
— Xonimlar, kechirasiz, uning qo‘pol muomalasi uchun, — deydi yangi tanishim, yuzida tabassum, lekin u ko‘zlariga yetib bormaydi. — Bu mening ukam, Connor. Egizaklar: Landon va Luke. Va ana u Max.
U har birini navbati bilan ko‘rsatadi. Landon — sochini tugun qilib bog‘lagan egizak, Luke esa burnida halqa taqqani.
Men esa hamrohimgacha nazarimni ko‘taraman, kutayotgan ishoradek qoshimni ko‘tarib.
— Ismingiz-chi? — so‘rayman, ohangimda biroz kinoya bor.
— Men Archibald Talaverra uchinchi bo‘laman. Meni Arch deb chaqiravering, — deydi u, beozor tabassum bilan.
— Juda dabdabali eshitiladi, — deyman, tabassum qilib. To‘liq ismini aytganiga o‘zimcha kulgim keladi. Kim o‘zi notanish odamga shunday tanishtiradi? Archibald Talaverra, uchinchi avlod. Xuddi aytmagani qoldi: "Meni Qirollik Balandjanoblari deb atang."
Uning ukasi, Connor, bunga kulib yuboradi. Aftidan, men bilan bir fikrda.
Arch og‘zini ochadi, lekin men gapini bo‘laman:
— Men Addieman. Bu esa Daya, — deyman, eng yaqin dugonamga ishora qilib. Daya tabassum qiladi, lekin uning nigohi o‘tkir va tahlilchan. U menga o‘xshab xatoga yo‘l qo‘yadiganlardan emas — juda aqlli va sezgir.
— Tanishganimdan xursandman, xonimlar, — deydi Max past ovozda, ko‘zlari esa hali ham Dayadan uzilmaydi. Aslida, egizaklar ham xonaga kirganimizdan beri undan ko‘z uzmagan.
Tanamning har bir hujayrasi Dayani o‘sha ochko‘z, vahshiy nigohlardan himoya qilishni xohlaydi. Uni oldimga olib, to‘sgim keladi. Lekin Daya o‘zini o‘zi himoya qila oladi. Men esa yonida qolaman. Zarurat tug‘ilsa, hujumga tayyor turaman.
— O‘tiringlar, marhamat, — deydi Arch, bizga stul taklif qilib. Yumshoq charm divanda yetarli joy bor, lekin men va Daya Maxga eng yaqin uchga joylashamiz.
Ortimni yumshoq charmga tekkizishim bilan telefonim titraydi. Ko‘ramanki, Daya Max bilan suhbatga sho‘ng‘ib ketgan, Arch esa qimmatbaho bourbonni stakanga quyayotgandi. Shu paytdan foydalanib, telefonimga qarayman.
NOMA’LUM: Tanish-bilishsiz erkaklar bilan qochib yuribsizmi, kichkina sichqoncha? Agar qo‘llarini sizga tekkizganini ko‘rsam, ertalabgacha ularni pochta qutingizda topasiz.
Yuragim qattiq urishni to‘xtatadi. Bu — u. Bu safar ilk marta bevosita menga SMS yubordi. Oldin faqat tahdidli eslatmalar yoki qora kartochkalar bo‘lardi.
Ko‘zlarim darhol balkon tomon otiladi. Bu yerdan bizni hech kim ko‘ra olmaydi. Raqs maydonidan ham, asosiy qavatdan ham juda uzoqdamiz. Lekin baribir... kimdir meni kuzatyapti.
*“U qayerdan raqamimni oldi?”* degan savol miyamni yorar darajada aylanadi. Yo‘q, bekorchi savol bu. U-ku... *la’nati ta’qibchi*. Albatta, raqamim bor unda.
Shu payt Arch yonimga kelib, qo‘limga ichimlik tutqazadi. Lablarida mamnun tabassum — u bugun kechasi u bilan tugashini o‘ylayapti. Oddiy holatda, balki bu chindan ham shunday bo‘lgan bo‘larmidi.
Lekin hozir... hozir ehtimol, men uning hayotini saqlab qolishimga to‘g‘ri keladi.
Va bu yerdan — *ilojsiz tezlikda* — qochib ketishim kerak.
Har daqiqa o‘tishi bilan asablarim yanada taranglashib boradi. Yana xabar yo‘q, lekin u birinchi SMS xuddi miyam orqa qismiga mixlanib qolgandek. Bosimdan miyamning asosi sinib ketadiganday tuyuladi.
Archning qo‘llari esa... albatta, tegdi. Hozirgi paytda bittasi sonimda, markazimga xavfli darajada yaqin. Ko‘zim uning bosh barmog‘idagi yulduz tatuirovkasiga tushadi. Xayolim esa — tanasiz holda, faqat o‘sha barmoqni ushlab turganimni tasavvur qiladi.
Ammo shunga qaramay, bunga yo‘l qo‘yaman.
Yo‘l qo‘ymasligimni bilsam-da. Aynan shuning uchun, men u qo‘llardan ko‘z uzolmayapman. Ularni bilakdan chopib tashlangani, qonga belangan holatda, pochta qutimda yotganini tasavvur qilaman.
Men-ku... umuman pochta qutisiga ham ega emasman.
Uying darvozadan shunchalik uzoqki, pochta xodimi xatlarni shunchaki eshik oldiga tashlab ketadi.
Kuzatuvchi odam buni bilishi kerak edi-ku, a?
Qanaqa razil, befoyda soyaki bu.
— Yaxshi o‘tyaptimi? — deydi Arch, yelkasi bilan yengil turtib. Men bosh irg‘ayman, beixtiyor labimni tishlashda davom etaman.
Qochishim kerak. U odamga qo‘lini tort deb aytishim kerak — agar bu, hech bo‘lmaganda, qo‘li kesilib, hech qachon mavjud bo‘lmagan pochta qutimda paydo bo‘lmasligiga sabab bo‘lsa.
— Tarangsan, — deya past ovozda kuzatadi Arch. Men tomog‘imni qirib, og‘iz ochaman, lekin orqa cho‘ntagimdan yana bir titroq — telefonning vibratsiyasi — buni bo‘g‘adi.
Yuzimdan rang uchib ketganini his qilaman. Archning qoshlarini qirqib yig‘ishi yuragimni biroz cho‘ktiradi — ayniqsa, qoyaning chetida yuragiga infarkt tushishiga sal qolgan bechora erkakni eslaganimda.
U titroq kelgan tarafga qaraydi.
— Yaxshimisan? — deydi, ovozi yana ham pastlashgan holda.
Men bu tashvishli qarashlardan charchayotgan bo‘lsam-da, ular menga hayot chizig‘idek tuyuladi. Go‘yoki atrofda shunday odamlar borki, mening g‘alati xatti-harakatlarimni payqashadi va biror narsa yuz bersa, jim qolmaydi.
Bir yangiliklar muxbiri Archdan intervyu oladi, u esa mening qanday qilib birgina xabar sabab cho‘chib ketganim haqida gapiradi. Men uchun ayvonni qurgan quruvchi haqida esa butun hafta davomida xabarlar yuradi. Qiz — bir qoyaning chetida turgan, sakrashni o‘ylayotgandek ko‘ringan, keyin esa yiqilib tushishga sal qolgan qiz haqida.
Bularning barchasi yagona faktga borib taqaladi: meni kuzatayotgan odam bor edi. Va men politsiyaga bu haqida, har xil gullar, atirgullar haqida xabar qilganimda, ular buni jiddiy qabul qilishmadi.
Ammo bu keyingi ta'qib ostidagi qiz uchun hech narsani o‘zgartirmaydi.
Oxir-oqibat men yana bir statistika bo‘lib qolaman. Uning ortida faqat shunchaki bir go‘zal qiz bo‘ladi — ruhiy jihatdan notinch bir erkak tomonidan ta’qib qilingan. Va hech kim unga yordam berishga urinmadi — toki kech bo‘lmaguncha.
"Yaxshiman," deyman, qiyinchilik bilan jilmayib. Bu jilmayish soxta va g'ayritabiiy, lekin baribir ish beradi. Uning yuzi yumshaydi, xavotir izlari yo‘qoladi.
Yoki balki Arch shunchaki bu mavzuni yopib qo‘yayotgandir — chunki u aslida umuman qiziqmaydi.
"Ketishni xohlaysanmi?" deb pichirlab so‘raydi u, ovozi va nigohi va’dalar bilan to‘la. Pastki labini oq tishlari bilan tishlab oladi — bu harakatning o‘zi hayvoniy, instinktga asoslangan.
"Yo‘q," degan so‘z tilim uchida turibdi, xuddi nozik balerina kabi — og‘zimdan tushib ketib, oyog‘ini sindirib olishga tayyor. Chunki agar men bu yigitga "yo‘q" desam, tunimni — haftamni, ehtimol undan ham ko‘proq vaqtni — pushaymonlik bilan o‘tkazaman.
O‘zimdan nafratlanaman — faqatgina bir telbaning hayotimni nazorat qilishiga yo‘l qo‘yganim uchun, bir yaxshi tunda, yoqimli bir yigit bilan vaqt o‘tkazish imkonidan mahrum bo‘lganim uchun.
U chiroyli — va atrofiga qorong‘ulik tus olib keladi. Bu qorong‘ulik shokoladli tortday jozibali va og‘izda eriydi. Unda tun oxirida to‘la qoniqish bilan tugaydigan bir va’da bor.
Va agar bu undan ham ortig‘iga aylansa-chi? Agar men hozir bir go‘zal narsani rad etayotgan bo‘lsam-chi? Bu go‘dakcha orzular, bilaman. Ammo baribir, o‘ylamay ilojim yo‘q.
U — yonida yurib yashasa bo‘ladigan, lekin yurakni doim tez urdira oladigan xavfli odamga o‘xshaydi.
"Ha," deyman nihoyat, past ovozda. "Lekin faqat Daya uyiga eson-omon yetib borgandan keyin."
Arch asta jilmayadi. G‘arazli, go‘yoki lazzatni va’da qilayotgan jilmayish.