Unutilmas Sevgi
Jeon Jungkook(Jk) hayotda deyarli hamma narsaga ega edi: ulkan kompaniyalar, mashhurlik, boylik, va ko'pchilik orzu qiladigan shon-shuhrat. Ammo bularning barchasi uni chinakam baxtli qila olmasdi. Uning hayotidagi bo'shliqni to'ldirishga qodir kimdir yo'q edi.
Bir kuni, Jk o'zining qimmatbaho mashinasida kichik shaharchalardan biridan o'tayotib, ko'chada quvonch bilan yugurayotgan yosh qizni ko'rib qoldi. Bu Mila edi. Uning yuzidagi beg'ubor tabassum, chehrasidagi nur Jkning yuragini ilk bor larzaga keltirdi. U bu begona qiz haqida ko'proq bilishni istadi.
Mila oddiy oila farzandi edi. Uning hayoti osongina kechmasdi: ota-onasi unga mehr bermas, har qanday kichik xatolarini jazolar bilan o'lchar edi. Mila esa o'z dunyosida yashar, kelajakda mustaqil bo'lish va orzulariga erishish haqida o'ylardi.
Jk Milani izlab topdi va uning hayoti haqida bilib, yuragi yanada siqildi. U qizning bu og'ir hayotdan qutulishi uchun unga yordam berishga qaror qildi. Lekin Milaning ota-onasi bilan muloqot qilganida, ular qizlarini pul evaziga osongina "sotib yuborish"ga tayyor ekanligini ko'rdi. Bu Jk uchun zarba edi, ammo u o'ylashga vaqt ketqazmadi.
Shunday qilib, Jk Milani o'z himoyasiga oldi va unga butunlay yangi hayot taqdim etdi. Mila avvaliga bu boy yigitning mehriga ishonishga qo'rqardi. Lekin vaqt o'tishi bilan, uning yuragi ham Jkni sevib qoldi.
Ularning hayoti yangi bo'limdan boshlandi: Jk Mila uchun dunyodagi eng yaxshi narsalarni yaratishga harakat qilar, Mila esa unga muhabbat va minnatdorlik bilan javob berardi. Ularning sevgisi barcha to'siqlarni yengib o'tdi va ikkovi birgalikda haqiqiy baxtni topdi.
Mila va Jkning baxtli hayoti bir necha oy davomida davom etdi. Jk Mila uchun mukammal dunyoni yaratdi, uning orzularini birma-bir amalga oshirdi. Ammo baxt har doim ham beg'ubor bo'lavermaydi. Jkning biznes olamidagi raqiblari unga nisbatan dushmanlik qilishni boshladi. Ularning ko'zlari Jkning boyligi va obro'siga tikilgan edi. Ammo Jkni sindirish uchun boylik yetarli bo'lmasligini tushunib, ular uning yuragini nishonga olishga qaror qilishdi.
Bir kuni Mila odatdagidek shinam qahvaxonalardan birida Jkni kutib o‘tirgandi. Lekin uydan uzoq emas joyda uni qora niqobli odamlar o'g'irlab ketishdi. Jk bu xabarni eshitganida yuragi muzlab qoldi. Telefoniga notanish raqamdan qo‘ng‘iroq keldi:
— "Agar hayotingning eng qadrli narsasini ko'rsatish istasang, biz talab qilgan pulni tayyorla. Aks holda, bu qiz bilan xayrlash."
Jk chuqur nafas oldi va ovozi titrab javob berdi:
— "Qancha kerak bo'lsa, ayting. Lekin unga ziyon yetkazsangiz, buni hech qachon kechirmayman."
Raqiblar pulni Jkni bo‘shashtirish uchun vosita deb bilishardi. Lekin Jkning rejalari boshqa edi. U tezkorlik bilan o‘zining ishonchli odamlari bilan bog‘lanib, Milani qutqarish uchun harakat qila boshladi.
Mila esa, bu vaqt ichida qorong‘i va sovuq xonada bog‘langan holda o‘tirardi. Yuragida qo‘rquv hukmron edi, ammo bir narsaga qat'iy ishondi: Jk uni hech qachon tashlab qo‘ymaydi.
O‘sha kuni kechasi, Jk o‘zining xavfsizlik guruhini yetaklab, dushmanlarning boshpanasiga yetib bordi. Bu yerda haqiqiy kurash boshlandi. U faqat Milaning xavfsizligi haqida o‘ylardi va hech qanday tavakkaldan qo‘rqmasdi.
Oxir-oqibat, Jk Milani dushmanlardan qutqarib oldi. Ammo bu voqea ularni yana bir bor qanchalik sevishlarini anglatdi. Mila Jkning bo‘yniga osilib, ko‘z yoshlarini to‘xtata olmadi.
Men sening yoningda xavfsizman, Jk. Hech kim bizni ayira olmaydi," — dedi Mila.
Jk esa uning yuzini silab, javob berdi:
— "Sen mening hayotimning ma'nosisan, Mila. Seni himoya qilish uchun har qanday narsaga tayyorman."
Bu voqea ularning sevgisini yanada mustahkam qildi va Jk Milani endi bir lahzaga ham yolg'iz qoldirmaslikka qaror qildi.
Jk o‘z hayotida hech qachon bunday qo‘rquvni his qilmagan edi. Mila hushini yo‘qotganida, uning butun dunyosi qulaganday bo‘ldi. U qizni tezda qo‘llariga olib, shifoxonaga shoshildi. Yuragi tez urar, miyasi esa har xil yomon fikrlardan bo‘shamasdi.
Shifokorlarning yuzidagi jiddiy ifoda uni yanada vahimaga soldi. Ularning biri oldinga chiqib, mayin, ammo og‘ir ohangda shunday dedi:
— "Biz qo‘ldan kelgan hamma narsani qilamiz, lekin Mila juda zaif. Afsuski, uning ko‘p vaqti qolmadi. Yani u miyasida oʻsimta ancha oldin rivojlanib ketgan . "
Bu so‘zlarni eshitgan Jk yerga qarab, boshini changallab, titray boshladi. Ko‘zlaridan yosh oqdi. U bu dunyoda hamma narsaga ega bo‘lishi mumkin edi, ammo Milani yo‘qotish — bu uning uchun hayotning yakuni edi.
Mila esa kasalxonadagi karavotda so‘nib borar edi. Unga kuchi yetmaganligi ko‘zlaridan bilinardi, ammo labida mayin tabassum bor edi. U Jkni yoniga chaqirdi va sekin gapirdi:
— "Jk, men seni juda yaxshi ko‘raman. Mening hayotimdagi eng chiroyli voqeasan. Agar men ketib qolsam ham, iltimos, baxtli bo‘lgin."
Jk uning so‘zlarini eshitib, boshini silkitdi:
— "Yo‘q! Sen meni tashlab keta olmaysan. Biz birga yashashni orzu qilgan edik, Mila. Mening hayotim sensiz bo‘shliq!"
Ammo vaqt o‘z hukmini o‘tkazdi. Mila oxirgi nafasini olarkan, Jkning ko‘ziga bir bor termulib, yuziga quvonchli tabassum bilan xayrlashdi. Jkning ichidan bir narsa uzilganday bo‘ldi. U bir dunyo yig‘lagan holda Milani bag‘riga bosdi.
Ammo bir lahza o‘tib, Jk birdan uyg‘onib ketdi. Nafasi qisilgan, yuragi tez urar edi. U atrofga qaradi va yonida Milani ko‘rib, chuqur nafas oldi. Mila shirin uyquda edi, yuzi tinch va beg‘ubor. Jk o‘zini tuta olmay, uni mahkam bag‘riga bosdi. Milani hidlab, uning sochini silab, ohista pichirladi:
— "Seni sevaman, Mila. Sensiz men hech kim emasman. Men seni bir lahzaga ham yo‘qotmoqchi emasman."
Mila uyg‘onib, Jkning ko‘zlaridagi yoshlarni ko‘rib, hayron bo‘ldi:
— "Nima bo‘ldi, Jk? Yomon tush ko‘rdingmi?"
Jk uning yuzini silab, tabassum qildi:
— "Ha, juda yomon tush edi. Lekin endi barchasi yaxshi. Seni hech qachon yo‘qotmayman."
Ular yana bir-birlariga mahkam quchoqlashdi. Bu voqea Jkni hayotda haqiqatan ham eng qadrli narsalar boylik emas, balki sevgi ekanini yana bir bor eslatdi.
Kunlar o‘tib, Mila o‘zida g‘aroyib o‘zgarishlarni sezdi. Tez-tez charchash, o‘tkir hidlardan ko‘ngli aynishi va asabiylashish. Boshida u buni oddiy hol deb o‘yladi, ammo vaqti kelib, homiladorlik testi qilishga qaror qildi. Test natijasini ko‘rganida esa yuragi quvonchdan tez-tez urdi. U homilador edi!
Bu xabarni Jkga aytishga sabrsizlanayotgan edi. Mila bu maxsus voqeani oddiygina aytib qo‘ya olmaydi, deb qaror qildi. Uyni romantik tarzda bezadi: stol ustiga shamlar qo‘yildi, atrof gul yaproqlari bilan bezaldi, va sevimli musiqasi past ovozda jaranglardi.
O‘sha kuni kechqurun Jk ishdan uyga qaytdi. Eshikdan kirishi bilan uyni ko‘rib, hayratda qoldi.
— "Azizam, bu qanday go‘zallik? Hammasi joyidami?" — deb so‘radi Jk.
Mila unga jilmayib javob berdi:
— "O‘tiring, Jk. Sizga bir ajoyib sovg‘am bor."
Jk biroz hayron bo‘lib, Milaning qarshisida o‘tirdi. Mila qo‘liga kichkina qutichani olib, unga uzatdi.
— "Ochib ko‘ring," — dedi u jilmayib.
Jk qutichani ochdi va ichidan homiladorlik testini ko‘rdi. Uning natijasi ijobiy edi. Jkning ko‘zlari porladi. Bir lahza so‘zsiz qoldi, keyin esa sevimli ayolini mahkam quchoqlab oldi.
— "Mila! Bu ajoyib yangilik! Seni sevaman, azizam! Menga otalik baxtini hadya qilganing uchun rahmat!"
Quvonchdan hayajonlangan Jk Milani ko‘tarib aylantira boshladi. Mila jilmayib kuldi, ammo bir lahza boshini tutib, dedi:
— "Bo‘ldi qiling, Jk! Boshim aylanyapti ahir!"
Jk darhol uni yerga tushirdi va muloyimlik bilan yuzidan o‘pdi.
— "Kechir, azizam. Endi sen va bolamiz mening hayotimning ma'nosisan. Seni har daqiqada baxtli qilish uchun qo‘limdan kelgan hamma narsani qilaman."
Mila uning ko‘zlaridagi muhabbatni ko‘rib, muloyimlik bilan jilmaydi va lablarini Jknikiga yaqinlashtirdi. Bu mehrli bo‘sa ularning o‘rtasidagi sevgi va baxtning ramziga aylandi.
O‘sha kecha, ular bir-birlariga faqat sevgi va minnatdorlik so‘zlarini aytishdi. Endi ularning hayoti yangi bosqichga qadam qo‘yayotgan edi. Ularning muhabbat mevasining dunyoga kelishini sabrsizlik bilan kutishar edi.
Oylab o‘tgan vaqt ichida Milaning qorni bilinib qoldi, va u go‘zal ona bo‘lishga tayyorlanayotgan edi. Jk uni yanada e’zozlay boshladi. Har kuni Milaning xohishlarini bajo qilish, uni quvontirish, va uni xavfsizlikda saqlash uning hayotidagi asosiy vazifa edi.
Bir kuni kechasi, soat 12 da, Mila birdan uyg‘onib ketdi. U ichida qandaydir talpinishni his qildi. Tezda Jkni uyg‘ota boshladi:
— "Jk, turing! Turing dedim!"
Jk o‘zini charchoq bilan o‘ngladi:
— "Nima bo‘ldi, Mila? O‘zingni yomon his qilyapsanmi?"
Mila labini cho‘chchaytirib dedi:
— "Yo‘q, menga qisqichbaqa yegim kelib qoldi."
Jk ko‘zlarini yumib, yostiqqa qayta yotib oldi:
— "Qisqichbaqa? Ertalab olib kelaman, hozir yot, azizam."
Ammo Mila qat’iy edi:
— "Yo‘q! Hozir istayman! Bu men uchun emas, bolamiz uchun kerak!"
Jk bu so‘zlarni eshitib, sekin boshini ko‘tarib dedi:
— "Bolamiz uchun?!"
Mila ko‘zlariga yosh to‘ldirib, bosh irg‘adi. Boshqa variant yo‘qligini tushungan Jk sekin turib kiyindi va dedi:
— "Mayli, hozir boramiz. Ammo bilgin, bu so‘nggi marta."
Mila jilmayib, uning ortidan mashinaga chiqdi. Ular shahar bo‘ylab qisqichbaqa izlashga tushishdi. Ammo kechasi bo‘lganidan ko‘pchilik joylar yopiq edi yoki qisqichbaqa qolmagan edi. Jkning sabri tugay boshladi:
— "Mila, oxirgi joyga bordik. Bu yerda ham bo‘lmasa, qaytamiz."
Mila qo‘llarini qovushtirib, ishonch bilan dedi:
— "Bu yerda albatta bor. Qayg‘urmay, ichkariga kirib ko‘ring."
Jk oxirgi marta imkoniyatni sinab ko‘rdi va do‘konga kirdi. U yerda qisqichbaqalar bor edi! Ular avtomobilga qaytishganida, Mila buni ko‘rib quvonchdan jilmayib yubordi.
— "Mana, shuning uchun men seni sevaman, Jk!"
U qisqichbaqani yeya boshladi. Ammo qiziq tomoni, u faqat bittasini yedi va jilmayib dedi:
— "Bo‘ldi, qornim to‘ydi."
Jk unga hayrat bilan qaradi:
— "Sen... faqat bittasini yedingmi?! Shu uchun meni o‘rnimdan turg‘izding va butun shahar bo‘ylab aylanib chiqdimmi?!"
Mila beg‘ubor tabassum bilan qo‘lini qorniga qo‘ydi va dedi:
— "Bu men emas, bolamizning xohishi edi."
Jk bir lahza sukut saqladi, so‘ng asabiy ohangda sochini tarab qo‘ydi. Ammo u ichida jilmayib turgan edi. Mila uning yuziga tikilib:
— "Rahmat, azizim," — dedi va Jkning yuzidan mayin o‘pdi.
Jk uning bu mehriga dosh bera olmadi va javoban uni o‘pib, quchoqladi:
— "Men seni va bolamizni sevaman, Mila. Har qanday narsani so‘rasang ham, bajaraman."
Ular yana mashinaga o‘tirib, uylariga qaytishdi. Bu kichik kechki sarguzasht ularning hayotiga yana bir iliqlik va kulgu olib keldi.
Oradan oylar o‘tdi. Milaning homiladorligi oxirgi bosqichga yetdi, va Jk ishlar bilan tobora band bo‘lib qolayotgan edi. Mila uni tez-tez sog‘inardi. O‘zining turli bahonalar bilan uni uyga chaqirgan kunlari ko‘p edi. Bir kuni Jk o‘z kompaniyasi ishlariga shu qadar sho‘ng‘ib ketgan ediki, Milaning "zudlik bilan uyga qayt!" degan qo‘ng‘iroqlariga ham e’tibor bermadi.
Mila esa bu safar hazillashayotgani yo‘q edi. Uning tug‘ruq payti boshlangan edi! U so‘nggi marta qo‘ng‘iroq qilib, yig‘lab dedi:
— "Jk, iltimos, ol telefondan! Hozir o‘lib qolaman!"
Bu so‘zlarni eshitgan Jkning ichida vahima uyg‘ondi. U darhol ishlarini yig‘ishtirib, kompaniyadan shosha-pisha chiqib ketdi va uyga qarab yo‘l oldi. Yaqin orada bo‘lganidan tezda uyga yetib keldi. Eshikdan kirishi bilan Milaning azobdan qiynalayotganini ko‘rib, ichida o‘zini koyib ketdi.
— "Mila! Azizam, nima bo‘ldi senga?!"
Mila dardning zo‘ridan baqirib yubordi:
— "Jk, tezroq, shifoxonaga olib boring! Bolalar kelmoqchi!"
Jk uning bu baqirishidan yanada qo‘rqib ketdi. Hech narsa deb ulgurmay, Milani ko‘tarib mashinaga mindirdi va shifoxonaga olib bordi. U yerga yetib borgach, baland ovozda chaqira boshladi:
— "Kim bor? Iltimos, yordam bering!"
Shifokorlar kelib, Milani olib ketishdi. Ammo Jk xotinini yolg‘iz qoldirishni xohlamadi va dedi:
— "Men ham ichkariga kiraman. Xotinimni yolg‘iz tashlab qo‘ya olmayman!"
U Milaning yonida bo‘lish uchun hamma qoidalarni unutdi. Mila darddan azoblanayotgan edi, lekin Jk uning qo‘lini mahkam ushlab, ovozida dalda berdi:
— "Azizam, men seni yoningdaman. Hech narsadan qo‘rqma."
Bir necha og‘ir daqiqalardan keyin, xonani chaqaloq yig‘isi to‘ldirdi. Shifokor Jkga kichkina o‘g‘lini ko‘rsatdi. Jkning ko‘zlari yoshga to‘ldi. Ammo shunda yana bir chaqaloq ovozi eshitildi. Jk hayratdan qotib qoldi:
— "Bu... yana bittasi bor edi?"
Shifokor tabassum bilan:
— "Tabriklaymiz, ota! Ikkala o‘g‘il farzand ko‘rdingiz!"
Jkning baxtdan ko‘zlari yoshlandi. U darhol Milaning yoniga bordi, yuzidan o‘pib dedi:
— "Mila, sen meni ikki karra baxtli qilding. Seni sevaman!"
Mila ham charchagan bo‘lsa-da, jilmayib dedi:
— "Bu sening mukofoting, Jk."
Jk o‘g‘illarining ismini Taehyung va Taehyong deb qo‘ydi. Ular endi oilada yangi hayotga qadam qo‘ygan edi. Ularning har kuni endi quvonch va sevgi bilan to‘lib borar, va Jk bilan Mila uchun hayotning har bir lahzasi yanada ma’noli bo‘lib ketdi.
Shunday qilib, ular ikki o‘g‘li bilan baxtli hayot kechirishni davom ettirdilar. Ularning sevgi hikoyasi faqat boshlanishi edi, chunki endi bu baxtli oilaning oldida ko‘plab quvonchli kunlar kutib turardi.
