Qorongʻu kunlar
(Tun. Yeona va Taehyung qahvaxonadan chiqib, shoshilinch qadamlar bilan Seul ko‘chalarida yurishardi. Ularning miyasi savollarga to‘lib ketgan edi.)
Taehyung: (jahli chiqib) Bu hazil bo‘lishi mumkin emas. Qanday qilib biz 1998 yilda g‘oyib bo‘lishimiz mumkin? Axir o‘shanda hali tug‘ilmaganmiz!
Yeona: (chuqur nafas olib) Balki bu noto‘g‘ri ma’lumotdir? Yoki... kimdir biz bilan o‘ynashayapti?
Taehyung: (telefonini silkitib) Lekin bu maqola haqiqiy gazeta sahifasidan olinganga o‘xshaydi. Fotoshop emas.
(Yeona bir muddat jim turdi. Yuragi tez urayotganini his qilardi. Notanish odamning so‘zlari uning ongida takrorlanardi: "Siz o‘tmishning bir qismisiz.")
Yeona: (past ovozda) Biz bu maqola haqida ko‘proq ma’lumot topishimiz kerak.
Taehyung: (bosh irg‘ab) Ha, lekin qayerdan boshlaymiz?
Yeona: (bir oz o‘ylab) Kutubxona. Eski gazeta arxivlari bo‘lishi mumkin.
(Taehyung bosh irg‘adi va ular Seul milliy kutubxonasiga yo‘l olishdi.)
(Kechasi soat 10 ga yaqin. Kutubxona deyarli bo‘sh. Faqat bir necha kishi jimjit kitob o‘qishardi. Yeona va Taehyung ichkariga kirib, eski arxiv bo‘limiga yo‘l olishdi.)
Kutubxonachi: (muloqot uchun yaqinlashib) Yordam kerakmi?
Yeona: Ha, iltimos. 1998 yilning eski gazeta maqolalarini ko‘rmoqchimiz.
Kutubxonachi: (ko‘zoynagini tuzatib) Qaysi mavzu bo‘yicha?
Taehyung: (ikkilangan holda) G‘oyib bo‘lgan odamlar haqida.
(Kutubxonachi ularga qiziq qarab qo‘ydi, so‘ng kompyuterini tekshirib, javob berdi.)
Kutubxonachi: 1998 yil bo‘yicha gazeta arxivlari mikrofilmlarda saqlanadi. Ularni o‘qish uchun u yerdagi apparatdan foydalanishingiz mumkin.
(Yeona va Taehyung unga minnatdorlik bildirib, ko‘rsatilgan joyga yo‘l olishdi. Yeona mikrofilmlarni tekshira boshladi, Taehyung esa yonida turib, kuzatib turdi.)
(U ekranga barmog‘ini qo‘ydi. Gazeta maqolasi paydo bo‘ldi. Unda yirik sarlavha bor edi: "Sirli G‘oyib Bo‘lish: Park Yeona va Kim Taehyung izsiz yo‘qoldi.")
Taehyung: (past ovozda) Bu bizning ismimiz...
"1998 yil 14-mart kuni kechasi Park Yeona va Kim Taehyung Seul markazida sirli ravishda g‘oyib bo‘lishdi. Oxirgi marta ularni kichik bir qahvaxonada ko‘rishgan. Stollarida bitta eski surat va noma’lum konvert qoldirilgan edi..."
Yeona: (havo yutib) 14-mart... Bugun aynan 14-mart!
Taehyung: (ko‘zlari katta ochilib) Bu qanday bo‘lishi mumkin?
Yeona: (yashirin titroq bilan) Balki... balki biz o‘tmishda yo‘qolganmiz va... hozir yana shu voqea takrorlanmoqda?
(Taehyung javob topa olmay, ekranga tikilib qoldi. Lekin birdan elektr chiroqlari miltillab o‘chib-yondi. Kutubxonada yengil shovqin paydo bo‘ldi. Keyin hamma narsa jim bo‘ldi.)
(Tashqarida shamol esdi. Birdan orqalaridan xuddi kimdir nafas olayotgandek tuyuldi. Taehyung sekin orqasiga qaradi va yuragi bir lahzaga to‘xtab qolgandek bo‘ldi.)
(Qorong‘ulik ichida, kutubxona eshigi oldida o‘sha qora kiyimdagi notanish odam turardi. Uning yuzi qorong‘ida ko‘rinmasdi, lekin ko‘zlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri Yeona va Taehyungga qadalgan edi...)
Kutubxona ichida g‘alati sukunat hukmron edi. Chiroqlar miltillab yonib-o‘chdi. Yeona va Taehyung bir-biriga qarab olishdi. Notanish odam qadam tashlamas, lekin ularning yoniga tobora yaqinlashayotgandek tuyulardi.
Yeona: (past ovozda) Biz bu yerdan chiqishimiz kerak...
Taehyung: (pichirlab) Lekin qanday?
Qora kiyimli odam asta oldinga yurdi. Uning harakati sekin, lekin xavfli edi. Yeona va Taehyung birdan kutubxonaning orqa eshigiga qarab yugurishdi. Oyog‘ining ostidagi taxta pollar g‘ijirladi. Kutubxonachi hayrat bilan ularga qaradi, lekin hech narsa demadi.
Tashqariga chiqishgach, sovuq havo yuzlarini urdi. Kecha shabadasi shahar chiroqlarini bir oz xiralashtirardi. Ular tez yurib, odam gavjumroq joyga chiqishga harakat qilishdi.
Taehyung: (chuqur nafas olib) Kim u? Nimaga bizni kuzatyapti?
Yeona: (o‘ylanib) Balki bu shunchaki tasodifdir...
Taehyung: Ha, albatta. Bizning 1998-yildagi g‘oyib bo‘lishimiz haqidagi maqoladan keyin paydo bo‘lgan qora kiyimli odam – tasodif, to‘g‘rimi?
Yeona javob qaytarmadi. Ich-ichida u ham qo‘rqayotganini his qildi. Bir narsa aniq edi: ular haqiqatga tobora yaqinlashib borishardi.
Shahar markaziga yetib kelishgach, Yeona birdan to‘xtadi. Uning ko‘zlari uzoqdagi eski bino tomon qadaldi. Bino peshtoqida yozuv bor edi: “Seul tarix muzeyi”.
Yeona: (past ovozda) Taehyung, esingdami?
Yeona: O‘sha gazeta maqolasida yozilgandi-ku... “Biz bu yerda birga boshladik.”
Taehyung: (yelkalarini qisib) Ha?
Yeona: Balki bu bino... biz bilmagan o‘tmishimiz bilan bog‘liqdir?
Taehyung bir oz o‘ylab turdi, keyin u ham muzeyga tikildi. Bino eski, lekin ta’mirlangan edi. Eshiklari berk, lekin yon tarafda kichik bir xizmat eshigi ochiq qolib ketgandi.
Taehyung: (chuqur nafas olib) Kirmoqchisanmi?
Yeona: (shubhalanib) Balki bu noto‘g‘ri fikrdir...
Taehyung: Lekin bu bizni haqiqatga yaqinlashtirishi mumkin.
Yeona bir lahzaga ikkilanib turdi. So‘ng asta qadam tashladi. Taehyung ham orqasidan ergashdi. Ular shivirlagancha xizmat eshigidan ichkariga kirdilar...
Ichkarida hamma narsa qorong‘i va sokin edi. Faqat uzoq burchakdagi yorug‘ narsa e’tiborini tortdi – bu kichik oynali shkaf ichida turgan eski surat edi.
Yeona unga yaqinlashib, sekin qo‘llarini ko‘tarib shishaning chang bosgan yuzasini artdi. Suratni ko‘rib, yuragi birdan tez ura boshladi.
Suratda o‘zi va Taehyung turardi.
Ammo surat juda eski edi... 1920-yillarga oid edi.
Taehyung: (shokka tushib) Yo‘q... bu imkonsiz!
Yeona nafasini ichiga yutdi. Keyin suratning pastki burchagiga ko‘zi tushdi. Unda kichik yozuv bor edi:
“Kim Taehyung va Park Yeona – abadiy do‘stlar.”
Yeona titrab ketdi. Taehyung esa orqaga tisarilib, bo‘g‘iq ovozda gapirdi:
Biroq hech kim javob bera olmadi. Chunki javob faqat o‘tmishda edi.