My brother is my husband
Oradan bir necha kun o‘tdi. Yeona o‘zini odatdagidek tutishga harakat qildi, lekin ich-ichidan Taehyungga nisbatan ishonchsizlik hissi tinchlik bermasdi. "U menga yaqinlashmoqda... lekin bu tuzoqmi yoki chin dildanmi?" U bu savolga javob topolmayotgandi.
Bir kuni kechqurun Yeona hovlida o‘tirib, osmondagi yulduzlarga tikilib qoldi. Qalbida nozik bir tuyg‘u uyg‘onayotganini his qildi. Shu payt Taehyung asta-sekin uning yoniga keldi. Uning qadam tovushlari sokin edi, ammo Yeona u yaqinlashayotganini sezdi.
— Yulduzlarga qarashni yoqtirasanmi? — so‘radi Taehyung yumshoq ovozda.
— Ha... Ular tinchlantiradi, — Yeona boshini egib javob berdi. Uning yuragi tez-tez ura boshladi.
Taehyung uning yoniga o‘tirdi. Bir lahza sukunat cho‘kdi. Faqat shamol barglarni ohista shitirlatardi.
— Bilasanmi, bolaligimda men ham yulduzlarga tikilib o‘tirishni yaxshi ko‘rardim, — dedi Taehyung past ovozda. Uning nigohi uzoqlarga qadaldi. — O‘shanda hayot oddiy va xavfsizdek tuyulardi...
Yeona unga qaradi. "Nahotki u ham o‘zini ojiz his qilsa? Nahotki u ham o‘tmishdagi iztiroblar bilan yashayotgan bo‘lsa?"
— Hozir-chi? Endi ham yulduzlarni yoqtirasanmi? — so‘radi Yeona ehtiyotkorlik bilan.
Taehyung bir muddat sukut saqladi. Uning yuzi jiddiylashdi:
— Endi yulduzlar menga erishib bo‘lmas orzu bo‘lib tuyuladi. Ularga yaqinlasha olmayman... xuddi ba’zi narsalarga yaqinlasha olmaganimdek.
Yeona yuragida nimadir chimirilib ketdi. "U qaysi narsalarni nazarda tutyapti? Balki... meni ham?"
— Nega yaqinlasha olmaysan? Nega o‘zingni bunchalik uzoqlashtiryapsan? — so‘radi u ovozi pastlashib.
Taehyung unga qaradi. Uning nigohida qayg‘u va nimadandir voz kechish bor edi.
— Chunki men qorong‘ulikda yashayman. Men kabi odamlar yorug‘likka yaqinlasha olmaydi. Agar men yaqinlashsam, uni ham qorong‘ulik bilan o‘rab olaman, — dedi Taehyung. Uning ovozi titrab ketdi.
Yeona yuragi sanchib ketdi. “U o‘zini bunchalik aybdor his qilyaptimi?”
— Balki o‘ylayotganing noto‘g‘ridir? Balki yorug‘lik senga ham nur sochishni xohlayotgandir? — Yeona beixtiyor qo‘lini Taehyungning qo‘liga qo‘ydi. Uning kafti iliq va yumshoq edi.
Taehyung hayrat bilan unga qaradi. Birinchi marta uning ko‘zlarida himoyasiz, ojiz qiyofa paydo bo‘ldi. Yeona uning ichidagi haqiqatni ko‘rdi: u nafaqat kuchli mafiyachi, balki qalbida jarohat olgan odam ham edi.
— Yeona... — dedi Taehyung ovozi pastlashib. Uning nigohida minnatdorlik va nimadandir qo‘rqish bor edi.
— Men sening yoningdaman. Qorong‘ulikka qaramay, sening yoningda bo‘laman, — dedi Yeona qat’iyat bilan. Uning nigohi mehr va ishonch bilan to‘la edi.
Taehyungning yuragi bir zum to‘xtagandek bo‘ldi. U bu gaplarni hech qachon eshitmagan edi. Kimdir uni qorong‘ulikka qaramay qabul qiladimi? Kimdir uni himoya qilishni xohlaydimi?
Uning qo‘li beixtiyor Yeonaning qo‘lini mahkam ushladi. Bir zumda ular orasidagi masofa yo‘qolib ketdi. Qalbdagi muzlar asta-sekin eriy boshladi.
— Rahmat... — dedi Taehyung pichirlab. Uning ovozida minnatdorlik bor edi.
Yeona jilmaydi. U Taehyungning qo‘lini qo‘yib yubormadi. Qalbida iliqlik tarqaldi. "Nahotki... bu sevgi?"
Ular sukunatda o‘tirishdi. Faqat yulduzlar guvoh edi. Shu kecha ular orasida yangi tuyg‘ular kurtak yozdi... sevgi kurtaklari.
Yeona yuragi tez-tez ura boshladi. Taehyungning qo‘lini ushlagancha, u beixtiyor ichida nimadir uyg‘onayotganini his qildi. Lekin bu tuyg‘uni darhol rad etdi. “Yo‘q, bu mumkin emas. U faqatgina... meni himoya qilayotgan odam, xolos. Bu hislar... adashish.”
U sekin qo‘lini tortib oldi va boshini egdi:
— Men senga shunchaki... aka sifatida ishonaman. Sen meni himoya qilyapsan, men esa bunga minnatdorman, — dedi Yeona ovozi pastlashib. Uning yuragi bo‘g‘ziga tiqilib qolgandek edi, lekin u o‘zini bosishga majbur bo‘ldi.
Taehyungning yuzi bir lahza o‘zgarib ketdi. U ko‘zidagi nimadir o‘chib ketganini his qildi. Lekin tezda o‘zini o‘nglab, mayin jilmaydi:
— Ha... aka sifatida, ha? — dedi u o‘zini xotirjam ko‘rsatib. Lekin qalbida nimadir sinib ketgandek bo‘ldi.
Yeona boshini qimirlatdi. Uning ovozi qaltirab chiqdi:
Taehyung sukut saqladi. U ichidagi tuyg‘ularni yashirishga urindi. “Demak, men faqat aka bo‘la olamanmi? Balki shunday bo‘lgani ma’quldir. Men uni o‘z qorong‘uligimga tortib ketolmayman... faqat himoya qilaman, xolos.”
— Xo‘p... demak, sen uchun men akaman, — dedi Taehyung boshini egib. Uning ovozi sokin, ammo qayg‘uli edi. — Unda akang sifatida senga bir narsani aytaman: ehtiyot bo‘l. Bu uyda hamma ham senga do‘st emas.
Yeona hayrat bilan unga qaradi:
— Nima? Kim haqida gapiryapsan?
Taehyung bir lahza sukut saqladi, so‘ng ko‘zlarini uzoqlarga tikib:
— Hali buni bilishingga erta. Lekin o‘zingni ehtiyot qil. Har bir so‘z va harakatni o‘ylab bajar. Bu yerda ishonchli odam yo‘q, hatto... menga ham ishonma, Yeona.
Yeonaning yuragi yana bir bor gursillab ketdi. “Nima? Nega unga ishonmasligim kerak?” Lekin u savollarini ichiga yutdi.
— Xo‘p... tushundim, — dedi Yeona asta-sekin. Ammo qalbida shubha uyg‘ondi. “Demak, Taehyung ham nimanidir yashiryapti...”
Taehyung unga qaradi va mayin jilmaydi:
— Lekin aka sifatida bir narsani va’da qilaman: seni hech qachon zarar yetkazishga qo‘ymayman. Kim bo‘lishidan qat’i nazar.
Yeona bir lahza yuragi ilib ketdi. U o‘zini xavfsiz his qildi. Lekin shu bilan birga, ich-ichidan nimadir uni ogohlantirayotgandi: “Taehyung... sening ichingda ham sirlar ko‘p. Senga ishona olamanmi?”
Ular jim bo‘lib qolishdi. Qorong‘u osmon ostida ikkisi ham o‘z his-tuyg‘ulari bilan kurashardi. Bir-biriga yaqin bo‘lishni xohlashardi, lekin orada ko‘rinmas devor bor edi. Sevgi va sirlar to‘qnash kelayotgan edi...
Yeona tun bo‘yi uxlay olmadi. Taehyungning gaplari uni o‘ylantirib qo‘ygandi. “Nega u menga hatto o‘ziga ham ishonmasligimni aytdi? Nima yashiryapti? Kimdan ehtiyot bo‘lishim kerak?” Shu savollar uni qiynardi.
Ertalab Yeona uyqudan ko‘zlari shishib uyg‘ondi. Oshxonaga tushganida, Taehyung kofe ichib o‘tirardi. Uning yuzi har doimgidek jiddiy, ammo ko‘zlari charchoqni yashira olmasdi.
— Erta turibsan, — dedi Yeona unga yaqinlashib.
— Hm, senga ham yaxshi tong, — dedi Taehyung, ovozida iliqlik sezilmadi. — Bugun rejang nima?
Yeona boshini egib javob berdi:
— Mashg‘ulotlarga boraman. Keyin do‘stim bilan uchrashaman.
Taehyung ko‘zlarini qisib qaradi:
— Min Sena bilan. U bilan dizayn loyihasi ustida ishlashimiz kerak, — dedi Yeona muloyimlik bilan.
— Xo‘p, ehtiyot bo‘l. Agar muammo bo‘lsa, darhol menga qo‘ng‘iroq qil.
— Tushunarli... Aka, — so‘nggi so‘zini qiyinchilik bilan aytdi.
Taehyungning yuzi bir lahza o‘zgardi. Uning ko‘zlari g‘amginlashdi, lekin tezda o‘zini o‘nglab, yuziga beparvo ifoda berdi:
Ular o‘rtasida yana jimlik cho‘kdi. Ichlarida esa tushunarsiz tuyg‘ular girdobida aylanib yurishardi.
Yeona mashg‘ulotdan keyin Senani kutib o‘tirar ekan, telefoniga xabar keldi. Noma’lum raqamdan: “Ehtiyot bo‘l. Senga yaqin odamdan xavf bor.”
Yeonaning yuragi gursillab ketdi. “Yana shu noma’lum odam...” U atrofga qaradi, lekin hech kim yo‘q edi. “Kim bu? Nega menga yordam beryapti?”
Bir necha soniya o‘tib, Sena yetib keldi. U odatdagidek quvnoq va xotirjam edi:
— Kech qoldim, uzr! Yo‘lda tirbandlik edi, — dedi Sena jilmayib.
Yeona o‘zini xotirjam tutishga harakat qildi:
— Hechqisi yo‘q. Qani, loyihamizni davom ettiraylik.
Ular kafeda o‘tirib ishlashdi. Yeona o‘zini majbur qilib, loyihaga diqqatini qaratdi, lekin ich-ichidan o‘sha xabarni o‘ylardi. “Yaqin odamdan xavf bor... Taehyungni nazarda tutyaptimi? Yoki... Jungkooknimi? Balki... Senani?”
Yeona bu fikrlarni rad etdi. “Yo‘q, Sena bunday qilmaydi. U mening eng yaxshi do‘stim...” Lekin baribir ichida shubha urug‘i unib chiqqandi.
Ular loyihani tugatib, xayrlashishdi. Yeona uyga qaytayotganida, kimdir uni yashirincha kuzatayotgandek his qildi. Orqasiga qaradi, lekin hech kim yo‘q edi. Shunda ham bu hisdan qutula olmadi.
Uyga qaytgach, Taehyung uni kutib oldi:
— Yaxshi... Hech qanday muammo bo‘lmadi, — dedi Yeona o‘zini xotirjam tutib.
Taehyung unga sinchkovlik bilan qaradi:
— Nimadir bo‘lganini yashiryapsanmi?
— Yo‘q, hech narsa... Faqat charchadim.
Taehyung uning yuzidagi xavotirni sezdi, lekin bu haqda so‘ramadi. Uning o‘zi ham ichida nimanidir yashirayotgandi.
— Xo‘p, dam ol. Agar nimadir kerak bo‘lsa, chaqir, — dedi u orqasiga qaytib.
Yeona uni uzoq vaqt ortidan kuzatib qoldi. “Unga ishonishim mumkinmi? Nima yashiryapti?”
Shunda telefoniga yana xabar keldi: “Ishonma. U faqatgina seni o‘zi bilan birga qulashdan saqlamoqchi.”
Yeona qo‘llari titrab xabarni o‘qidi. Yuragi battar gursillay boshladi. “Demak, Taehyung... nimanidir yashiryapti. Lekin nega? Mendan nimani asrayapti?”
Yeona xonaga kirib, eshikni qulfladi. Telefonni qo‘lida mahkam ushlagancha, o‘ylay boshladi. “Men haqiqatni bilishim kerak. Kim do‘st, kim dushman ekanini aniqlashim kerak...”
U qaror qildi: “Bu o‘yinda men ham ishtirok etaman. Agar ular haqiqatni yashirishsa, men uni o‘zim topaman!”
Yeona o‘ziga ishonch bilan oynaga qaradi. Uning ko‘zlari qat’iyat va g‘azab bilan yonardi.