You are mine
You are mine
Boshlanish
Kim Taehung mafia olamining qiroli biznes sohasidagi eng zor Kampaniya egasi va Yetim 29 yoshda
√Xarakterga kelsak huddi Mafialar kabi sovuqqon jahldor va deyarli gapirmaydi
Leoren 22 yoshda ota onasi yoq ammo eng yaqin dugonasi bor edi yaqinda vafot etti universitetni tamomlagan hozirda kichik kampaniyasi bor
√xarakterga keladigan bolsak sergap ishonuvchan va ishonchli inson{boshlanish}
Yarim tun uyqusi kelmagan Leoren aylanish uchun kech tushganinibildi ammo juda zerikkan edi doʻkondan Soju sotib olish uchun bordi chiqishda bitta yigit bilan toʻqnashib ketti yelkasi qonbilan belangan edi
Yigit: yoq shart emas yoʻlingdan qolma
Leoren: lekin yelkangiz qonuyga yuring yordam beraman
Leoren hech narsa demasdan doʻkondan ketishda davom etti yoʻlda ikkita bezorilar oldidan chiqdi lekin u bilmasdi bu bezorilar uni hayotini qanday oʻzgartirishini
Tilini davom etar ekan ovoz keldi
{Uni topinglar tezda uzoqqa ketmagani aniq bitta insonni topa olmasangiz nimasiga Mafiani odamlari sizlar aa
Leoren tezda doʻkonga keldi ammo u yigit ketib boʻlgan edi ohiri uyga qaytish kerakligini tushundi ammo doʻkondan chiqqanda doʻkondan sal uzoq boʻlgan joyda yigit yerda yotardi Leoren tezda uni turgizdi u chalajon boʻlib yotar ekan olish arafasida edi
Leoren hech oʻylab oʻtirmasdan yigitning yoniga choʻkdi. Uning nafas olishi ogʻirlashgan, yuzidan esa ogʻriq aks etib turardi.
Leoren: “Hey! Koʻzingizni yuming, lekin hushsiz qolmang. Men sizga yordam beraman.”
Yigit zoʻrgʻa koʻzlarini ochib, Leorenga sovuq tikildi.
Kim Taehyung: “Bunaqa ishlarga aralashmang. Oʻzingizga dushman orttirasiz.”
Leoren uning qoʻlini yelkasiga olib, unga tayanch boʻldi.
Leoren: “Hozir buning vaqti emas. Agar hushsiz qolsangiz, ertaga bu gaplarni aytishga holingiz ham qolmaydi.”
Yigit qarshilik koʻrsatishga urinib koʻrdi, ammo jarohati juda chuqur edi. Nihoyat, kuchi yetmay, Leorenga tayandi.
Leoren uni oʻz kvartirasiga olib borishga qaror qildi. Bu qarori uning hayotini butkul oʻzgartirishini hali oʻzi ham tushunmasdi.
Leoren yigitning jarohatlarini tozalab, yelkasiga bogʻlab qoʻydi. Yigit esa qattiq ogʻriqdan koʻzlarini yumib yotardi.
Leoren: “Siz kim boʻlsangiz ham, qotillik qurboniga oʻxshaysiz. Kim edi sizni bunday ahvolga solgan?”
Kim Taehyung koʻzlarini ochdi, nigohida sovuqlik barq urardi.
Kim Taehyung: “Sizga buning ahamiyati yoʻq.”
Leoren: “Agar bunchalik sirli boʻlishni istasangiz, xoʻp. Lekin men sizni yoʻlda oʻlib ketishingizga ruxsat bera olmasdim.”
Jimlik choʻkdi. Bir necha daqiqa oʻtgach, yigit charchoqdan koʻzlarini yumdi.
Leoren tong otishi bilan uygʻondi. Yigit hamon divanda yotardi, ammo rangi bir oz yaxshilangan edi. Unga yaqinlashib, ehtiyotkorlik bilan pichirladi:
Kim Taehyung sekin koʻzlarini ochdi. Uning nigohi har doimgidek sovuq edi.
Kim Taehyung: “Men hali bu yerdamanmi?”
Leoren kulimsirab boshini qimirlatdi.
Leoren: “Ha, va siz hali ham tiriksiz. Oʻzingizga kelib qoldingiz shekilli.”
Kim Taehyung asta oʻrnidan turdi, lekin ogʻriqdan yuzini burishtirdi.
Leoren: “Qimirlamang! Yaraniz hali bitgani yoʻq.”
Kim Taehyung uning gaplariga eʼtibor bermay, asta oʻrnidan turishga harakat qildi.
Kim Taehyung: “Men bu yerda uzoq qololmayman.”
Leoren qoʻlini beliga qoʻyib, yuzini burdi.
Leoren: “Nimaga? Tashqarida seni yana oʻldirmoqchi boʻlgan odamlar kutyapti. Oʻylab koʻr, men seni saqlab qoldim, endi esa oʻzini yana xavfga tashlamoqchimisan?”
Kim Taehyung unga tikildi. Hech kim unga bunday ohangda gapirmagan edi. Odatda, odamlar undan qoʻrqardi. Lekin bu qiz… U butkul boshqacha edi.
Kim Taehyung: “Men sening ismingni soʻramadim.”
Leoren qoʻllarini ko‘ksiga chalishtirdi.
Leoren: “Haqiqatan ham soʻramading. Men Leorenman.”
Kim Taehyung sekin bosh irgʻadi.
Leoren: “Taehyung? Qayerdadir eshitgandekman… Toʻxta, sen…”
Kim Taehyung unga sovuq nigoh tashladi.
Kim Taehyung: “Ha, men o‘sha Kim Taehyungman.”
Leorenning yuragi tez ura boshladi. U bu ismni juda yaxshi bilardi. Kim Taehyung—mafianing eng kuchli yetakchisi. Eng yirik kompaniyaning egasi. Va eng xavfli odam.
U nima qilib qoʻyganini endi tushundi.
Leoren Taehyungga tikildi. Uning ko‘zlarida vahima bor edi. U endi kimni o‘z uyiga olib kelganini tushundi—bu oddiy odam emas, mafiya olamining qiroli edi.
Leoren sekin yutinib, orqaga bir qadam tashladi.
Leoren: “Demak… Sen o‘sha mashhur Kim Taehyungsan…”
Taehyung hech qanday hissiyot bildirmadi. Uning nigohi hali ham sovuq edi.
Kim Taehyung: “Agar meni tanigan bo‘lsang, demak, tushungandirsan. Sen bu ishga aralashmasliging kerak edi.”
Leoren bir muddat sukut saqladi. Bu odam shunchalik xavfli bo‘lsa, nega uni qutqardi? Balki qo‘rqib ketib, uni tashlab ketishi kerakmidi? Yo‘q, Leoren hech qachon bunday qilmasdi.
Leoren: “Agar seni tashlab qo‘ysam, o‘lib ketarding. Kim bo‘lishing muhim emas. Men insonlarni shunchaki o‘limga tashlab keta olmayman.”
Taehyung kulimsiradi—buni deyarli sezish ham qiyin edi.
Kim Taehyung: “Sen juda ishonuvchansan.”
U asta o‘rnidan turdi. Yarasi hali ham og‘rirdi, lekin Taehyung buni bildirmaslikka harakat qildi. Leoren unga yordam berishga qo‘l cho‘zdi, lekin Taehyung bosh chayqadi.
Kim Taehyung: “Men ketishim kerak.”
Leoren: “Qayerga? Seni tashqarida odamlaring qidiryapti. Kecha eshitganman.”
Taehyung bir soniya o‘ylanib qoldi. Bu qizning haqli ekanini bilar edi. Hozir u yomon ahvolda, jang qilishga kuchi yetmaydi.
Kim Taehyung: “Meni yashirishga joying bormi?”
Leoren hafsala bilan peshonasiga qo‘lini tiradi. Mafiya yetakchisini yashirish? Bu aql bovar qilmaydigan narsa edi. Lekin hozir Taehyungga yordam bermasa, u yana hujumga uchrashi mumkin.
U chuqur nafas oldi va bir qarorga keldi.
Leoren: “Xo‘p. Lekin sen bu yerda o‘zingni hurmat bilan tutasan. Mening uyim qoidalariga bo‘ysunasan.”
Kim Taehyung: “Demak, men endi qoidaga bo‘ysunishim kerakmi?”
Leoren: “Ha, janob mafiya qiroli.”
U shunday deya yotoqxonaga kirib ketdi. Taehyung esa xonada yolg‘iz qolib, asta derazaga qaradi.
Tashqarida qorong‘ulik hukmron edi, lekin u bilardi—bu sokinlik uzoq davom etmaydi.
Kimdir uni qidiryapti. Va bu qidiruv juda tez orada Leorenga ham ta’sir qilishni boshlaydi…
Leoren xona eshigini yopib, deraza yoniga o‘tirdi. Uning miyasi g‘uvillab ketgandi. Nima qilib qo‘ydim? Mafiya qiroli bilan bir xonada bo‘lish—bu politsiyadan qochayotgan jinoyatchini uyga yashirish bilan barobar! Agar kimdir bilib qolsa…
U tezda boshini silkidi. Endi kech edi. Taehyung bu yerda edi, va hozir uni haydab chiqarishning imkoni yo‘q.
Leoren oshxonaga chiqdi. Taehyung divanda jim o‘tirardi. U ancha yaxshilanib qolgandek ko‘rindi, lekin ko‘zlari hanuzda o‘zgarmagan—sovuqlik va shubha bilan to‘la.
Leoren stolga ikkita chashka qo‘ydi va bittasini unga uzatdi.
Leoren: “Choy ichasanmi? Bu sening jahlingni bosishga yordam berishi mumkin.”
Taehyung chashkani oldi, lekin ichmadi.
Kim Taehyung: “Nega bunchalik beparvosen?”
Kim Taehyung: “Men oddiy odam emasman. Xavfli odamman. Odamlar mendan qo‘rqadi, menga yaqinlashishga jur’at etmaydi. Lekin sen… sen mendan qo‘rqmayapsan.”
Leoren bir lahzaga jim qoldi, keyin jilmaydi.
Leoren: “Ehtimol, shunchaki aqldan ozganman.”
Taehyung jilmaydi. U shunchaki lablarini qimirlatdi, lekin bu kulgi emas, masxara edi.
Kim Taehyung: “Yoki juda sodda.”
Leoren: “Har holda, men seni tashqarida qoldira olmasdim. Agar shunday qilganimda, hozir tirik bo‘lmasding.”
Taehyung unga bir lahza tikildi. Bu qiz boshqalarga o‘xshamasdi. U oddiy qiz edi, lekin ayni paytda juda ham g‘ayrioddiy edi.
Shu payt deraza ortidan shubhali tovush eshitildi.
“Tashqarida mashinasi yo‘q. U uzoqqa ketmagani aniq.”
Leorenning yuragi shuv etib ketdi. Taehyung esa o‘rnidan turdi. Uning yuzi jiddiy tortdi.
Kim Taehyung: “Meni topishdi.”
Leoren vahima ichida unga qaradi.
Kim Taehyung: “O‘yin endi boshlanyapti.”*
Tashqaridan shubhali tovushlar eshitilar, yurak urishi esa tobora tezlashardi. Leoren qo‘llarini siqib, Taehyungga xavotir bilan qaradi.
Leoren: “Agar eshikni ochsam, ular seni topishadi.”
Taehyung bir qadam ortga chekindi, yuzida xotirjamlik aks etardi.
Kim Taehyung: “Hech qanday shubha uyg‘otma. Xuddi hech narsani bilmagandek javob ber.”
Leoren chuqur nafas oldi va sekin eshik sari yurdi. U o‘zini iloji boricha sokin tutishga harakat qildi, lekin yuragi qattiq urayotganini sezardi.
Eshik ortidan erkak kishining dag‘al ovozi eshitildi.
Leoren ichida bir soniya ikkilanib turdi, keyin asta eshikni ochdi. Tashqarida qora kiyingan ikki notanish yigit turardi. Ularning nigohlari keskin edi.
Notanish yigit: “Kecha shu atrofda qonli yarasi bor bir yigit yo‘qolmadi. Uni ko‘rmadingmi?”
Leoren hech qanday ikkilanmasdan boshini chayqadi.
Leoren: “Yo‘q, kecha men do‘konga bordim, lekin hech kimni uchratmadim.”
Yigitlar bir-biriga qarab olishdi. Ularning nigohlarida shubha bor edi.
Ikkinchi yigit: “Ishonchim komil, u shu atrofda.”
Leoren nigohini pastga tushirdi, xuddi bu masalaga unchalik qiziqmayotgandek ko‘rsatishga harakat qildi.
Leoren: “Men yolg‘iz yashayman. Agar kimdir shu yerda bo‘lsa, sezmagan bo‘larmidim?”
Yigitlardan biri ichkariga qarash uchun oldinga intildi, lekin sherigi uni to‘xtatdi.
Birinchi yigit: “Mayli. Agar biror narsa eslasang, bizga xabar ber.”
Leoren shoshilmay bosh irg‘adi.
Yigitlar bir lahzaga yana atrofga ko‘z yugurtirib, keyin ortga burilib ketishdi.
Leoren eshikni asta yopdi. Yuragi shunday qattiq urayotgan ediki, o‘zining nafas olishini ham eshitar edi.
U sekin orqasiga burildi. Taehyung deraza yonida turgancha jilmayib turardi.
Kim Taehyung: “Yaxshi yolg‘on gapirarkansan.”
Leoren peshonasiga qo‘lini qo‘ydi va chuqur nafas oldi.
Taehyung unga yaqinlashdi. Uning nigohi o‘zgarib, qiziqish bilan to‘ldi.
Kim Taehyung: “Hozir sen meni saqlab qolding. Lekin bilasanmi, bunday o‘yinlar uzoq davom etmaydi. Endi sen ham ushbu olamning bir qismiga aylana boshlading.”