DEVIL'S PRINCESSES
Episode : 5
Author by: @Kim_Rona
Restorandagi atmosfera sokin va romantik edi. Yumshoq musiqa eshitilib, shampan vinosi tovushsiz oqardi. Rona Daniel bilan bemalol suhbatlashardi, ko‘zlarida quvonch yaltirardi. U o‘zini erkin va xotirjam his qilayotgandi. Lekin bu osoyishtalik uzoqqa cho‘zilmadi.
Restoran eshigi shiddat bilan ochilib, ichkariga Yoongi kirdi. Uning yuzi jiddiy va jahldan burishgan edi. Ko‘zlari bevosita Ronaga tikildi, keyin esa Danielga g‘azab bilan qaradi. Uning kelishi bilan restorandagi odamlar hayrat va biroz qo‘rquv bilan unga qarashardi.
Rona dastlab Yoongining bu qadar asabiy kirib kelishidan hayratda qoldi. U asta joyidan turdi:
— Yoongi, sen bu yerda nima qilyapsan?
— Ajoyib savol, — Yoongi uning oldiga kelib, bir qarashda Danielni o‘ldirishga tayyor ekanligini his qildirgan holda javob berdi. — Seni olib ketishga keldim.
Daniel bir oz tabassum bilan orqaga suyanib, bosiq ohangda gapirdi:
— Rona hozir men bilan. U o‘zi istagan joyga borishga haqli.
Yoongi uning bu gapidan battar jahl otiga mindi. U dasturxonga yaqinlashib, Ronaning bilagidan ushladi:
Rona uning sovuq, ammo ishonchli nigohiga qarab, yuragi tez urib ketdi. Yoongining rashk va egalik hissiyoti shu qadar kuchli ediki, bu uning ovozidan ham sezilardi. Lekin Rona shunchaki itoat qiladigan qiz emasdi. Bilagini tortib, unga tik qaradi:
— Yoongi, bu nima qilayotganing? Men shunchaki ovqatlanayotgan edim!
— Kim bilandir romantik uchrashuvda emas, — Yoongi o‘sha zahotiyoq Danielga g‘azab bilan qaradi. — Men sening kimligingni yaxshi bilaman, Daniel. Ronadan uzoqroq yur.
Daniel esa xotirjam jilmayib turardi:
— Xo‘sh? Sen kimsan, Yoongi? Uning xo‘jayini emassan-ku?
Bu gap Yoongiga og‘ir botdi. Uning g‘azabi ichidan toshib chiqa boshladi. Bir zumda u Danielning yoqasidan ushladi:
— Men unga tegishliman. U esa meniki. Shu sabab, ogohlantirib qo‘yay: Ronaga tegma.
Rona hayrat bilan Yoongining qattiq siqilgan mushtiga qaradi. Bu Yoongini ko‘rish unga biroz qo‘rqinchli edi, lekin ayni paytda yuragi allaqanday issiqlik bilan to‘ldi. U shunday rashk qilishini kutmagandi.
— Yoongi, iltimos, qo‘yvor uni, — dedi Rona sekin.
Yoongi chuqur nafas olib, Danielni itarib yubordi. U tezda Ronaning bilagidan mahkam ushlab, uni restorandan olib chiqib ketdi.
Tashqariga chiqqach, sovuq shamol Ronaning yuziga urildi. U Yoongining qattiq siqilgan jag‘iga, ichida bo‘layotgan to‘fonli his-tuyg‘ulariga qaradi.
— Nega bunday qilding? — dedi Rona xotirjamlikni saqlashga harakat qilib.
— Chunki sen menga tegishli ekanligingni hamma bilishini istayman, — Yoongi shunday deb Ronaning yuzini kaftlari orasiga oldi. Uning nigohlari shaffof va qizg‘in edi. — Sen faqat meniki bo‘lishing kerak, Rona.
Ronaning yuragi tez ura boshladi. Uning hech qachon bunchalik egalik hissi bilan aytilgan gaplarni eshitmagan edi. Ammo eng ajablanarlisi, unga bu yoqayotgandi...
Shifoxonadagi tinchlikni faqat yurak urishi monitorlari va bemorlar uchun mo‘ljallangan jihozlarning sekin-asta ovozi buzardi. Yelena xonasida o‘tirib, bemorlar haqidagi hujjatlarni ko‘zdan kechirayotgan edi. Lekin uning fikrlari butkul boshqa yoqda – Jungkook bilan bog‘liq edi.
So‘nggi paytlarda u bilan bo‘lgan munosabatlari juda o‘zgarib ketgandi. Avvallari sovuqqon va faqat rasmiy munosabatlar bilan cheklangan Jungkook hozir unga nisbatan butunlay boshqacha munosabatda edi. U rashk qilar, himoya qilardi, hatto qachonlardir sevgisini ham tan olib qo‘ygandi. Lekin bu yetarli emasdek tuyulardi. Chunki aynan hozir Yelenaning o‘tib bo‘lgan hayotidan bir odam qaytib kelgandi...
Xonaga shifoxona formasidagi bir yigit kirdi. Uning jilmayishi haligacha o‘sha eski do‘stlarnikidek iliq edi.
— "Yelena..." — deb sekin gap boshladi u.
Yelena hayrat bilan unga qaradi.
— "Jihoon?! Bu yerda nima qilyapsan?"
Jihoon stulni surib, uning qarshisiga o‘tirdi. Uning ko‘zlarida Yelenaga bo‘lgan eski mehrning sharpasi bor edi.
— "Shifoxonangizga ishga kirdim. Endi birga ishlaymiz, degan umiddaman."
Yelena biroz karaxt bo‘lib qoldi. Jihoon uning yoshlikdagi do‘sti edi, balki undan ham ko‘proq. Ilgari u bilan bo‘lgan munosabatlari qandaydir chalkash edi, lekin ularning yo‘llari ikkiga ajralgandi. Endi esa u shu yerda, qarshisida o‘tirardi.
— "Sen... bu yerga ataylab keldingmi?"
Jihoon biroz jilmayib, bosh irg‘adi.
— "Ehtimol... Seni ko‘rish uchun kelgan bo‘lishim ham mumkin."
Bu javob Yelenaning yuragini bir lahzaga to‘xtatgandek bo‘ldi. Ammo bu suhbat uzoq davom etmadi, chunki eshik shiddat bilan ochildi va Jungkook ichkariga kirdi. Uning yuzi tund, nigohlari xavotirli edi.
— "Men Jihoon. Yelenaning eski do‘stiman. Yangi hamkasbi bo‘laman."
Jungkook buni eshitib, ichidagi g‘azabni jilovlashga harakat qildi. Lekin baribir bir necha qadam tashlab, Jihoonga yaqinlashdi.
— "Eski do‘st, ha?" — u kinoya bilan gapirdi. — "Demak, endi uning hamkasbi ekansanda?
Faqat Yelena bilan ishlashni xohlayman."
Jungkookning jag‘lari taranglashdi. Uning har qanday raqibga sabr qilishi mumkin edi, lekin Yelena masalasida emas. U Jihoonni sinchiklab kuzatib, keyin Yelenaga qaradi.
— "Sen bunga rozimisan?" — dedi u jiddiy ohangda.
Yelena ikki yigit o‘rtasidagi taranglikni his qilib, tezda gap topishga harakat qildi.
— "Bu faqat ish. Jihoon eski do‘stim, Jungkook. Boshqa hech narsa emas."
Jungkook ko‘zlarini qisib, Jihoonni yana bir bor o‘rab ko‘rdi. Keyin esa sovuq ohangda gapirdi:
— "Agar Yelenadan uzoqroqda turmasang, seni bu shifoxonadan o‘zim haydab chiqaraman."
Jihoon kulib, qo‘llarini yoniga tushirdi.
— "Men raqobatdan qo‘rqmayman, Jungkook. Ko‘ramiz, Yelena kimni tanlaydi."
Jungkookning mushtlari siqildi, lekin u o‘zini tutdi. Uning ichida g‘azab alanga olib yonayotgan bo‘lsa ham, hozircha hech narsa qilmadi. Faqat bir narsani ichida qattiq his qildi – Yelena faqat uning bo‘lishi kerak edi.
Jihoon chiqib ketgach, Jungkook Yelenaga yaqinlashdi va uning yuziga qo‘lini qo‘ydi.
— "Mendan uzoqlashma, Yelena. Seni hech kimga bermayman."
Yelena bir zum ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi. U Jungkookning nafaqat rashkini, balki uni yo‘qotishdan qo‘rqishini ham his qilayotgandi.
— "Men senga tegishliman, Jungkook."
Shifoxonadagi bu uchrashuvdan keyin Jungkookning kayfiyati butunlay buzildi. U Yelenaning Jihoon bilan munosabatini qabul qila olmasdi. O‘zini bilganidan beri u faqat o‘ziga tegishli bo‘lgan narsani hech kimga bermasdi. Endi esa oldida o‘ziga bemalol gapirayotgan, hech qanday qo‘rquv sezmagan raqib bor edi.
Ertasi kuni Jungkook shifoxonaga yana keldi. U Yelenaning navbatchilik vaqtida unga ovqat olib kelmoqchi edi. Lekin xonaga yetib kelganida, u yerdan Jihoon bilan kulib gaplashayotgan Yelenani ko‘rdi. Bu uni yanada jahlini chiqardi.
U eshikni ochib, ichkariga qadam tashladi.
— "Yelena, sen bilan gaplashishim kerak."
Yelena Jungkookning ovozidan boshi ko‘tarildi. Uning jahl aralash nigohlaridan qandaydir bo‘ron kelayotganini his qildi.
Jihoon esa xotirjam holda joyida o‘tirdi va jilmayib qo‘ydi.
— "Menimcha, men ortiqcha bo‘ldim. Yelena, keyinroq gaplashamiz." — dedi u va xonadan chiqib ketdi.
Jungkook uning ketidan yomon qarab qo‘ydi. Keyin esa Yelenaga o‘girildi.
— "Bu yigit bilan juda ko‘p ko‘rishyapsan, Yelena. Nima, men bu yerda yo‘qmikanman?"
Yelena chuqur nafas olib, xotirjam javob berdi.
— "Jungkook, Jihoon mening eski do‘stim. Biz faqat ishlayapmiz."
Jungkook yoniga kelib, uning iyagini ushladi va yuziga yaqinlashdi.
— "Men senga bir marta aytdim, seni hech kim bilan bo‘lishmayman. Jihoon bilan bo‘lgan har qanday munosabatlaring tugashi kerak!"
Yelena uning sovuq nigohlariga qaradi.
— "Bu ish masalasi, Jungkook. Sen o‘z hayotingda meni majburlamayapsan, to‘g‘rimi?"
Jungkook ko‘zlarini qisib, uni yana bir bor sinchiklab kuzatdi. Keyin jilmayib qo‘ydi, lekin bu jilmayish ichidan qandaydir g‘azab chaqnayotganini anglatardi.
— "Bo‘pti. Men seni shunchaki ogohlantirdim."
U shunday deb xonadan chiqib ketdi.
Xuddi o‘sha kuni kechasi, Jihoon shifoxona hovlisida bir kishiga qo‘ng‘iroq qildi.
— "Ha, hammasi reja bo‘yicha ketyapti. Jungkook mendan shubhalanmoqda. Tez orada u meni yo‘q qilish uchun harakat qiladi... Lekin men tayyorman."
U jilmayib, telefonni o‘chirdi.
— "Jungkook, sen faqat kuchli bo‘lishni bilasan. Lekin men sendan aqlliroqman."
Rona dugonasi Minaning tug‘ilgan kuniga borish uchun uzun, jozibali, qora ko‘ylak kiyib, sochlarini yigʻib qo‘ydi. U ko‘zlarini bo‘rttirib turadigan makiyaj qilib, qizil lab bo‘yog‘ini surdi. Uyning yarmiga yetganida, dugonasi unga qo‘ng‘iroq qildi.
— Rona! Qani, hali kelmadingmi? Hamma seni kutyapti! — hayajon bilan gapirdi Mina.
Yetib boraman, xotirjam bo‘l, — jilmaydi Rona.
Bu kecha u shunchaki hordiq chiqarishni xohlardi. Lekin kimdir uni kuzatib turgandek his qilardi.
Daniel allaqachon kechaga kelgan, chiroyli smokinga burkangan va har doimgidek o‘zini xotirjam tutardi. Lekin uning ichida g‘arazli niyatlar bor edi. U allaqachon rejalarini tuzib qo‘ygan. Bugun Ronani o‘ziga yaqinlashtirish uchun hamma narsaga tayyor edi.
Rona ichkariga kirganida, odamlar unga qarab qoldi. Uning husni va o‘ziga bo‘lgan ishonchi atrofdagilarni hayratlantirar edi. Mina yugurib kelib, uni quchoqladi.
— Rona! Sensiz bu kecha zerikarli bo‘lishini bilar edim!
-- Qoʻysangchi Mina ,Sen ham bugun juda chiroyli koʻrinasan " - Rona kulimsiradi
Daniel uzoqdan unga qarab, qo‘liga ichimlik oldi. Biroz vaqt o‘tgach, u Ronaga yaqinlashib, unga ichimlik uzatdi.
— Menimcha, bunday kechada ichimliksiz bo‘lish noto‘g‘ri. Bu sen uchun, Rona.
Rona hech narsa sezmay, ichimlikni oldi va bir necha qultum ichdi. Uning ko‘zi asta-sekin xiralashib, tanasi yengillashib borayotganini sezdi. Yuragi tez urishni boshladi.
Daniel esa jilmayib, unga qarab turardi.
— Ha… lekin… boshim aylanyapti… — Rona yengil boshini ushladi.
Daniel undan foydalanmoqchi bo‘lib, uni asta-sekin yelkasidan ushlab, tashqariga olib chiqmoqchi bo‘ldi. Shu payt...
— Ronani qayerga olib ketyapsan?!
Yoongining jahldan g‘azablangan ovozi kechaga jarangladi. U katta qadamlar bilan kelib, Danielning qo‘lini Ronadan tortib oldi.
— Hech kim sening mulking emas, Min Yoongi. Ronaning o‘zi meni tanlasa-chi?
Yoongi kulimsiradi, lekin bu kulgi juda sovuq edi.
— Hali tushunmabsan. Rona hech qachon seni tanlamaydi. Agar yana unga yaqinlashadigan bo‘lsang… — Yoongi Danielning bo‘ynidan mahkam tutib, past ovozda so‘zini tugatdi, — bu sening oxirgi xatoying bo‘ladi.
U Ronani yengil ko‘tarib, u yerdan olib chiqib ketdi. Rona esa hali ham o‘zida emas edi.
Mashina ichida Yoongi Ronaning qo‘lini ushlab, chuqur nafas oldi.
— Sen doimo muammoga yo‘liqasan, shunaqami?
Rona unga mast nigoh bilan qaradi va yengil kulib yubordi.
— Lekin sen har doim meni qutqarasan…
Yoongi chuqur nafas olib, unga termuldi. Uning yuragi tez urayotganini his qildi. Bu qiz unga g‘azab ham, hayrat ham, zavq ham baxsh etardi.
— Chunki men hech qachon seni birovga bermayman, Rona.
— Sen nimaga bunchalik ko‘p ichding? – nihoyat Yoongi jimlikni buzdi. Uning ovozida g‘azab va xavotir aralashib ketgandi.
Rona unga nigohini qaratdi. Ko‘zlari beg‘ubor, lekin biroz ma’yus edi.
— Menga erkinlik kerak, Yoongi. Sen doim meni cheklaysan, nazorat qilasan… – dedi u past ovozda, tilining biroz chaynalayotganini sezdi.
Yoongi tormozni bosib, mashinani yo‘l chetiga to‘xtatdi. Keyin asta Ronaga yuzlandi, ko‘zlari g‘azabdan chaqnab turardi.
— Men seni himoya qilaman, Rona. Bu nazorat emas! Bugun ham… agar men o‘sha joyga bormaganimda, senga nima bo‘lishini bilasanmi? Daniel ichimligingga nimadir solgan! – deya ovozini balandlatdi.
Rona bir lahzaga qotib qoldi. Keyin kulib yubordi.
— Sen rashk qilyapsan, Yoongi… — dedi u pichirlab.
Yoongi yelkasidan tutib, uni o‘ziga yaqinroq tortdi.
— Ha, rashk qilaman! Chunki men seni yo‘qotishni istamayman. Senga faqat men tegishliman! – deya past, lekin qat’iy ovozda gapirdi.
Ronaning yuragi tez ura boshladi. Uning hech qachon bunchalik jiddiy gapirganini eslay olmasdi. Ichidagi mastlik butun his-tuyg‘ularini keskinlashtirgan, Yoongining iliq qo‘llari tanasida mayin titroq qoldirayotgandi.
— Shunday bo‘lsa… meni hech qachon qo‘yib yuborma, – dedi u ohista.
Yoongi hech narsa demadi. U Ronaning yuziga sinchiklab tikildi, so‘ng yurak urishi tezlashganini his qilib, unga yaqinlashdi…
Yoongi Ronaning mayin, issiq lablariga tikilib turarkan, yuragi tez urayotganini his qildi. U Ronaning yuziga yaqinlashib, ohista peshonasiga labini bosdi. Ronaning nafasi qisilib ketdi, ichidagi hayajon butun tanasiga tarqaldi.
— Men seni qo‘yib yubormayman, Rona… hech qachon, – deya Yoongi past ovozda shivirladi va Ronaning yuzlarini qo‘llari orasiga oldi.
Rona o‘zini butunlay yo‘qotgan edi. Yoongining ovozi, nigohi va harorati uni o‘ziga tortardi. Ichidagi mastlik uni yanada dadil qilgan, Yoongiga yaqinlashishga undayotgandi. U asta Yoongining bo‘yniga qo‘llarini o‘radi va yuzini unga yaqinlashtirdi.
— Unda… menga o‘zing isbotla, – dedi Rona xuddi shivirlaganday.
Yoongi Ronaning bu so‘zlaridan yuragi shiddat bilan urayotganini his qildi. U Ronaning yuziga yana bir bor sinchiklab tikildi, keyin sekinlik bilan uning lablariga tegdi. Ronaning lablari shirin va yumshoq edi. U javoban Yoongiga yanada yaqinroq bordi, harakatlari mayin, lekin ishonchli edi.
Yoongi Ronani o‘ziga tortib, undan ajralishni istamasdi. Ronaning yuragi tez ura boshladi, uning har bir harakati Yoongining ichidagi hislarni uyg‘otardi. Ammo Yoongi o‘zini bosishga harakat qilardi. U Ronaning hali mast ekanini unutmagan edi.
— Rona… – deya u nafas rostlab, orqaga tortildi. – Sen bugun ichding… men sening aniq xohishingni bilmayman…
Rona Yoongining qo‘llarini mahkam ushlab, ko‘zlariga tikildi.
— Men buni xohlayapman, Yoongi… faqat seni xohlayman, – dedi u ishonch bilan.
Yoongi bir lahzaga ikkilanib qoldi. Uning vijdoni Ronaning hozirgi holatini hisobga olishni talab qilardi, lekin yuragi uni bo‘sh qo‘yishni istamasdi. U Ronaning yuzini ohista silab, lablariga yana bir bor tegdi. Bu safar o‘pish yanada chuqur, his-tuyg‘ular yanada kuchli edi…
Rona uning ko‘zlariga tikildi. Ichida bir nima yonayotgandi. Bu faqat dori yoki ichimlik ta’siri emas edi, Yoongiga nisbatan his qilayotgan tuyg‘ulari tobora kuchayib borardi.
“Yoongi... iltimos,” dedi u mayin ovozda. Qo‘llarini uning bo‘yniga qo‘ydi va asta yuziga yaqinlashdi.
Yoongi bu his-tuyg‘ularni inkor qilolmasdi. Ronani mahkam quchoqlab, lablarini uning yumshoq lablariga bosdi. O‘pish mayin, ammo tobora chuqurlashib borardi. Ronaning qo‘llari Yoongining bo‘ynidan pastga sirg‘aldi, yuragi esa shiddat bilan urishda davom etardi.
Yoongi bir zum nafas rostlab, Ronaning yuziga qaradi. “Shoshma, Rona. Men seni shunchaki istaganim uchun emas, balki chin dildan sevganim uchun bo‘lishini istayman,” dedi u.
Rona jilmaydi va uning ko‘zlariga mayin boqdi. “Men ham seni sevaman,” dedi u past ovozda.
Shu paytda Yelena o‘z xonasida Jungkook bilan suhbatlashayotgan edi.
“Demak, yoshlikdagi do‘sting bilan yana uchrashmoqchisan?” dedi Jungkook sovuqqina ohangda.
Yelena uning yuziga tikildi. “Ha, u shunchaki eski tanishim, Jungkook. Nega bunday munosabatda bo‘lyapsan?”
Jungkook tishlarini g‘ijirlatib, stolga tirsak qo‘ydi. “Chunki men seni hech kimga berib qo‘ygim kelmaydi. Ayniqsa, o‘sha yigitga,” dedi u jahl bilan.
Yelena uning rashkidan hayratda edi. “Sen rashk qilyapsanmi?” dedi u jilmayib.
Jungkook bir zum sukut saqladi, keyin asta o‘rnidan turib, unga yaqinlashdi. Uning yuz ifodasi o‘zgargan, ko‘zlarida g‘alati yaltirash bor edi.
“Men rashk qilmayman, Yelena. Faqat... meniki bo‘lishingni istayman,” dedi u past va maftunkor ovozda.
Daniel jim turgani yo‘q edi. U Yoongi va Ronaning yaqinlashib borayotganini ko‘rib, ich-ichidan yonib ketayotgan edi.
“Men seni shunchaki Yoongiga tashlab qo‘ymayman, Rona,” dedi u o‘ziga o‘zi.
Uning ko‘zlarida xuddi qasos oladigan odamning ifodasi bor edi. Endi u rejani amalga oshirish uchun harakat boshlashi kerak edi...
Angelicaslarim Devil's princessesning 5-qismi tugatib oldik. Umid qilamanki bu qismi ham sizlarga yoqdi. Keyingi qismini oʻqishni xohlasangiz reaksiya va fikrlarizni ayamasdan bildiring. Xato va kamchiliklar uchun uzr soʻrayman.