💖Bolalikdagi♡♡♡ Yulduzlar☆☆
...........:
🎀🎐Bolalikdagi Yulduzlar🌟
"Ba’zida sevgi ilk uchrashuvda emas, bahslar orasida yashiringan bo‘ladi."
Kampus osmoni bu kun o‘zgacha edi. Ko‘k — chuqur va toza, quyosh esa hafif kulimsirab turgandek. Lekin bu tashqi jimjitlik ortida har bir yurak o‘ziga xos to‘fonlar bilan kurashardi.
Ahri o‘zini asta-sekin bu joyga o‘rganayotgandek his qilardi. Rosie bilan do‘stlashganidan beri tonglar biroz yorug‘roq, yuragi esa kamroq bo‘lsa-da, urushardi. Felix esa... hanuz murakkab bir jumboq edi.
Ammo bugun Ahri emas — Rosie va boshqa bir notanish qalb o‘z voqeasini yozib boshlamoqda edi.
Tushdan keyin adabiy tanqid darsida yangi loyiha boshlanishi kerak edi. Talabalar guruhlarga bo‘linib, romantik asarlar ustida chuqur tahlil qilishi zarur edi. Professor ko‘zoynagini burniga tushirib, ro‘yxatni o‘qiy boshladi:
— "Rosie Park… va Hyunjin Hwang… — sizlar 3-guruhdasizlar."
Rosie stulda tek o‘tirgancha biroz egilib, norozi ohangda shivirladi:
— "Iltimos, menga yana zerikarli bolalarni berishmasin..."
Lekin shu payt o‘sha “zerikarli bola” uning qarshisida paydo bo‘ldi.
Hyunjin — baland bo‘yli, sal bo‘shashgan ohangdagi yigit edi. Ammo ko‘zlarida zerikish emas, sinchkovlik va bir oz kibir yashiringandi. Uning sochlari yelkasigacha to‘kilar, yurishi esa bir oz sahna artistiga o‘xshar, go‘yo hamma unga qarashi kerakdek.
Rosie unga bir qarab, ichida kulib qo‘ydi.
— "Sen ham romantikani tahlil qilmoqchisan? Juda ishonchli ko‘rinmayapsan."
Hyunjin yelkasini qisdi.
— "Menga farqi yo‘q. Har qanday matn — sahna. Rolimni bilsam, o‘ynay olaman."
Rosie jilmayib bosh chayqadi.
— "Ha, bu yigit haddan ziyod ishonchli ekan."
Hyunjin indamadi. Lekin ichida, Rosie unga qiziqarli tuyuldi. Odatda hech kim bu tarzda qarshi turmasdi — birinchi daqiqadayoq uni baholab, yuzini ochadiganlar kam edi. Lekin Rosie — boshqacha edi. O‘ziyam, g‘alati darajada jozibali. Gaplarida keskinlik, ko‘zlarida esa chaqnash bor edi.
Darsdan keyin Rosie kitob javonlari orasida o‘z ishini boshlashga harakat qilayotgan edi. Hyunjin kelib, stolga kitoblarni qo‘ydi.
— "Senga nima yordam kerak?"
— "Menga? Hech narsa. Men bu matnni his qilaman. Sen faqat faktlar bilan yondashasan, shuning uchun o‘qilgan parcha hissiy tomondan yo‘qolib ketadi."
Hyunjin kuldi.
— "Hissiyotlar yolg‘on gapiradi. Tahlil esa haqiqatni ochadi."
— "Ba’zan yolg‘onlar ko‘proq haqiqatni gapiradi," — deb javob berdi Rosie, ko‘zlarini to‘g‘ridan-to‘g‘ri uning ko‘ziga qadab.
Bir zumlik sukut. So‘ng Hyunjin mayin ohangda so‘radi:
— "Sen har doim shunaqa bahslashasanmi?"
Rosie ko‘z qisdi:
— "Faqat meniki haqiqat bo‘lsa."
Ular bir-biriga qarab turishdi. Bu qarash — jang emas edi, lekin bahsning orqasida yashiringan bir narsani anglatardi: ular o‘zaro to‘qnashishni yoqtirishardi. Chunki to‘qnashuv — bir-birini tan olishdan boshlanadi.
Ertasi kuni kampusdagi kichik kafeda, Ahri Rosie bilan uchrashdi. Rosie esa, odatdagidan ko‘proq jim edi.
— "Nima gap?" — deb so‘radi Ahri, choyni aralashtirar ekan.
Rosie lablarini cho‘chitdi.
— "Bilasanmi... kecha bir yigit bilan ishladim. Hali tanimayman. Juda g‘alati, lekin u bilan gaplashganimda, go‘yo shunchaki fikr almashmayman — o‘zimni himoya qilayotgandek bo‘laman."
Ahri jilmaydi.
— "Senga yoqib qolgan, shuning uchun o‘zingni himoya qilayapsan."
Rosie ko‘zini qisib, uni turtib qo‘ydi.
— "Nima, har qanday bahs sevgi belgisimi endi?"
Ahri yelka qisdi.
— "Ba’zida eng kuchli hislar — qarama-qarshilikdan boshlanadi."
Rosie jim bo‘lib qoldi. Ko‘z o‘ngida Hyunjinning nigohlari paydo bo‘ldi. Baland ovoz emas, ammo keskir jimlik, sal bo‘shashgan, lekin aslida har harakati kuzatuvchi yigit. Uning huzurida Rosie o‘zini bexavotir tuta olmadi. Bu — xavfli belgi edi. Yoki jozibali.
Shu orada, Felix va Ahri kutubxonada yana to‘qnash kelishdi. Bu safar Felix uning yonida o‘tirmadi. U uzoqdan kuzatdi. Tumorni yana ko‘rdi. Yuragining bir cheti qichqirayotgandi. “So‘ra, Ahri ekanini ayt, so‘ra...” Ammo lablari harakat qilmasdi.
Ahri esa bu jimlikni his qilayotgandi. Uning yuragi gapirmayotgan Felixni, ammo nigohlarida so‘z borligini sezardi.
Bu orada Rosie, adabiyot darsida Hyunjin bilan yana yangi sahifani ochdi.
Ular birgalikda “Sevgi maktublari” nomli she’r to‘plamini tahlil qilayotgan edilar. Har bir satrda go‘yoki o‘zlari yashiringan. Bahslar ortida noaniq, lekin tobora chuqurlashayotgan iplar tortilayotgandek edi.
— "Bu satr — yolg‘izlik haqida, sen tushunmayapsan," dedi Rosie.
— "Yolg‘izlik emas, bu intizorlik. Sevgan odam kelishini kutayotgan yurak."
Rosie unga qarab kuldi.
— "Hyunjin. Sen yurak haqida gapiryapsanmi? Yoki faqat matnga rol o‘ynayapsan?"
Hyunjin bir lahza sukutda qoldi. So‘ng asta javob berdi:
— "Ehtimol ikkalasi ham."
Rosie uning bu javobiga javob qaytarmadi. Faqat yuragida yangi satr chizilib borayotganini his qildi.
Unga g‘azablanar edi... lekin g‘azab ham hisdir.
Unga e’tiroz bildirar edi... lekin e’tiroz — befarqlik emas.
Tunda, Rosie oynaga tikilgancha pichirladi:
— "Men uni yoqtirmayman... hali."
Ammo ko‘zgudagi aks unga kulib turardi.
🌙💫🎐