Chosondagi begona yulduz✨
Yoongining shaxsiy xonasi. Jimin qimmatbaho ipak to‘shakda emas, balki polda o‘tirib, o‘chib qolgan telefonini zaryadlashga joy qidirardi.
Bu yerda rozetka yo‘qmi?! Qanaqa qoloq joy bu? — Jimin devorlarni paypaslar, Yoongi esa uni jinniga qaragandek kuzatib o‘tirardi.
— To‘xtat bu g‘alati raqsingni! — o‘shqirdi Yoongi. — Sen kimsan o‘zi? Nega soching sarg‘ish? Jinmisan yoki sehrgar?
— Men shunchaki zamonaviy yigitman, Shahzoda aka. Bu sochlar — "blonde", tushunyapsizmi? Bo‘yoq bu! — Jimin tushuntirishga harakat qildi.
Yoongi chidolmadi, o‘rnidan turib Jiminning yuziga yaqin keldi. Uning terisidan kelayotgan g‘alati, yoqimli hid (Jiminning dush geli hidi) Yoongini hayron qoldirdi. Chosonda odamlar bunaqa hid taratishmasdi.
— Sening dunyongda hamma shunaqa telbami? — Yoongi uning qulog‘idagi sirg‘alarga tegib ko‘rdi.
— Deyarli. Lekin bizda internet bor, ovqatni pishirib beradigan mashinalar bor. Sizlarda esa... hamma narsa juda zerikarli. Faqat kitob o‘qiysizlar va urushasizlar, — Jimin labini burishtirdi.
Keyingi bir necha kun ichida saroy ostun-ustun bo‘lib ketdi. Jimin Yoongining shaxsiy xizmatkori qilib tayinlandi, lekin u xizmat qilish o‘rniga Yoongining asabiga o‘ynardi. Bir kuni u Shahzodaning eng qimmatbaho kallasiga zamonaviy uslubda tugun tugib qo‘ydi, boshqa kuni esa saroy oshpazlariga "Ramyun" pishirishni o‘rgataman deb oshxonani tutunga to‘ldirdi.
Yoongi har safar jazolashni xohlardi, lekin Jiminning "Siz juda chiroylisiz, Shahzoda" deb ko‘zlarini qisib kulib qo‘yishi Yoongining muzdek yuragini eritib yuborardi.
Oradan bir oy o‘tdi. Jimin asta-sekin Choson hayotiga ko‘nikdi, lekin tunda baribir osmonga qarab o‘z dunyosini sog‘inardi. O'sha oqshom Yoongi uni saroyning eng baland minorasiga olib chiqdi.
— Dunyongni sog‘inyapsanmi? — Yoongi past ovozda so‘radi. Uning nigohida avvalgi sovuqqonlik yo‘q, aksincha, g‘amginlik bor edi.
— Juda ham... Lekin u yerda meni kutadigan hech kim yo‘q edi. Men yolg‘iz edim. Bu yerda esa... siz borsiz, — Jimin kutilmaganda boshini Yoongining yelkasiga qo‘ydi.
Yoongi titrab ketdi. Bu uning hayotidagi birinchi insoniy iliqlik edi. U Jiminning sochlarini sekin siladi.
— Men senga va’da beraman, — dedi Yoongi Jiminning ko‘zlariga qarab. — Men podshoh bo‘lsam, senga alohida saroy qurib beraman. Hech kim seni xafa qilolmaydi. Sen mening eng katta sirimsan, Jimin.
Jimin kulimsiradi, lekin ichida qattiq qo'rquv bor edi. Chunki u kelajakdan kelgan bola sifatida bilardiki, Choson tarixida "Shahzoda Yoongi" haqida ma'lumotlar juda kam yoki g'alati edi.
Xuddi shu paytda, uzoqdan saroy darvozasi tomon chopib kelayotgan choparning ovozi eshitildi:
— G'animlar bostirib kelyapti! Shimoldan urush boshlandi! Valiahd shahzodani jangga chaqirishmoqda!
Jiminning yuragi muzlab qoldi. U tarix kitoblarida o‘qigan qonli jang aynan shu yil bo‘lishi kerak edi. Yoongi uning qo‘llaridan mahkam tutdi.
— Jimin, xonangdan chiqma. Men qaytib kelaman, — dedi Yoongi va qilichini taqdi.
Avj nuqtasi: Jimin Yoongining ko‘zlarida ilk bor o‘lim xavfini ko‘rdi. U Yoongini to‘xtatmoqchi bo‘ldi, lekin soqchilar uni xonaga qamab qo‘yishdi.
Saroy bo‘ylab urush nog‘oralari chalinardi. Yoongi zirhlarini kiyib, otiga minayotganida, Jimin soqchilarni aldab, hovliga yugurib chiqdi. Uning ko‘zlari yoshga to‘la, nafas olishi qiyin edi.
— Yoongi! To‘xtang! — Jimin shahzodaning uzangisidan mahkam tutdi. — Bormang... Iltimos. Tarixda bu jang juda daxshatli bo‘lganini bilaman. Siz qaytib kelmasligingiz mumkin!
Yoongi pastga egilib, Jiminning titrayotgan qo‘llarini o‘zining temir qo‘lqopli qo‘llari bilan qisdi. Uning nigohi qat’iy, lekin ichida achchiq bir dard bor edi.
— Men Choson valiahdiman, Jimin. Xalqim qon to‘kayotganda, men saroyda yashirinib o‘tirolmayman. Agar taqdirimda o‘lim bo‘lsa, uni mardona kutib olaman. Sen esa... — Yoongi biroz sukut saqladi, — Sen o‘sha hovuzga bor. Bugun tunda osmonda yana o‘sha yashil nurni ko‘rdim. Bu sening qaytish vaqting kelganini anglatadi.
— Yo‘q! Sizsiz ketmayman! — Jimin baqirdi, lekin Yoongi otiga qamchi bosdi. U orqasiga qaramasdan jang maydoni tomon ketib qoldi.
Tushdan keyin osmonni qora bulutlar qopladi. Saroy hovuzida suv to‘lqinlana boshladi. Jimin hovuz bo‘yida o‘tirib, uzoqdan kelayotgan qilichlar jarangini va odamlarning faryodini eshitardi. To‘satdan, hovuz markazida ulkan girdob hosil bo‘ldi va osmondan nurli ustun tushdi. Bu — Jiminning dunyosiga ochilgan portal edi.
— Hozir ketishim kerak... lekin u yerda yordam kerak bo‘lsa-chi? — Jimin ikkilana boshladi.
Shu payt saroyga yarador bir askar kirib keldi. U qon ichida edi.
— Shahzoda... Shahzoda Yoongi dushman qurshovida qoldi! U bizga chekinishni buyurdi, o‘zi esa yolg‘iz qarshi turibdi! — deb baqirdi askar.
Jiminning yuragi urishdan to‘xtab qolgandek bo‘ldi. U portalga emas, balki Yoongi ketgan tomonga — olov va qon hidi kelayotgan jang maydoni tomon qarab yugurdi. Uning egnidagi zamonaviy sviteri butalarga ilinib yirtilar, oyog‘idagi krossovkalari loyga botardi, lekin u to‘xtamasdi.
U tepalikka yetib kelganida, daxshatli manzaraga guvoh bo‘ldi. Pastda yuzlab dushman askarlari bitta odamni — qizil hanbog‘i qonga belangan Yoongini o‘rab olishgan edi. Yoongi charchagan, tizzalari qaltirar, lekin qilichini qo‘ldan bermasdi.
— YOONGI! — Jimin bor ovozi bilan baqirdi.
Yoongi tepalikka qaradi. Jiminni ko‘rib, uning ko‘zlarida ham dahshat, ham so‘nggi bor ko‘rib qolish baxti aks etdi. U jilmaydi. Bu uning Jiminni ko‘rib oxirgi marta jilmayishi edi. Dushman askarlari kamonlardan o‘q uzishga chog‘lanishdi.
— QAYT, JIMIN! YASHASHING KERAK! — Yoongi bor kuchi bilan hayqirdi va dushmanlar tomon so‘nggi bor tashlandi.
Jiminning ortida, hovuz tomonda portlash ovozi eshitildi. Magnit to‘lqini Jiminni o‘ziga torta boshladi. Portal uni majburlab orqaga qaytarardi. Jimin yiqilib, tuproqni changalladi, lekin kuchli nur uni havoga ko‘tardi.
Uning ko‘z oldidagi oxirgi tasvir — o‘nlab o‘qlar sanchilgan, lekin hali ham mag‘rur turgan Yoongining qulashi bo‘ldi.