Iblisning Atirguli🥀
Oradan bir necha hafta o‘tdi. Taehyungning qasrida hayot o‘zgacha tus olgan: shafqatsiz buyruqlar va qonli bitimlar o‘rnini Jungkookning erka qiliqlari, baland ovozda aytgan qo‘shiqlari va bo‘yoq hidlari egallay boshlagandi. Taehyung o‘z "atirguli"ga shunchalik bog‘lanib qolgan ediki, hatto eng muhim uchrashuvlarni ham Jungkookning yonida o‘tkazishga harakat qilardi.
Ammo soya har doim yorug‘likning ortidan yuradi. Taehyungning dushmanlari uning yagona ojiz nuqtasini — Jeon Jungkookni topishgan edi.
Taehyung bugun muhim bitim uchun Jungkookni ham o‘zi bilan birga olib keldi. U Jungkookni yolg‘iz qoldirishdan qo‘rqardi.
— Shu yerda, mening yonimda o‘tirasan. Bir qadam ham jilmaysan, — dedi Taehyung Jungkookning belidan mahkam quchoqlab.
Jungkook esa kutilmaganda juda erka bo‘lib oldi. U Taehyungning qimmatbaho ichimligidan bir ho'plam ichib, labini burishtirdi:
— Janob Kim, bu juda achchiq ekan! Menga shirinroq narsa olib bering... — u boshini Taehyungning yelkasiga qo‘yib, uning qulog‘iga pichirladi. — Va bu yer juda shovqin, tezroq uyga ketaylik.
Taehyung uning bu erkaligidan jilmayib qo‘ydi va soqchisiga ishora qilib, Jungkookga sharbat olib kelishni buyurdi. Aynan shu paytda zalga Taehyungning ashaddiy dushmani — janob Pak kirib keldi. Uning nigohi darrov Taehyungning yonidagi beg‘ubor bolaga tushdi.
— Ooo, Kim Taehyung! — dedi Pak zaharxanda qilib. — Demak, mish-mishlar rost ekan. Sen o‘zingga juda nozik o‘yinchoq topibsan-da?
Taehyungning ko‘zlari bir soniyada muzga aylandi. U Jungkookni o‘zining orqasiga o‘tkazib, himoya qildi.
— Tilangga ehtiyot bo‘l, Pak. Bu "o‘yinchoq" emas, bu — mening hayotim. Va unga tegish sening o‘liming bo‘ladi.
Pak kulib yubordi va Jungkookga qarab ko‘z qisib qo‘ydi. Jungkook esa qo‘rqish o‘rniga Taehyungning ko‘ylagidan mahkam ushlab, qaysarlik bilan Pakka qarab tilini chiqardi. Bu harakati bilan u go‘yo: "U faqat meniki, sen esa hech kimsan" degandek edi.
Mashina ketayotganda kutilmaganda kuchli portlash ovozi eshitildi. Taehyungning kortejiga hujum uyushtirilgan edi! Mashinalar to‘xtadi, o‘q ovozlari tungi sukunatni buzib yubordi.
— Jungkook, pastga egil! — Taehyung baqirib, Jungkookni o‘z tanasi bilan yopdi.
Jungkook daxshatdan titrar, lekin Taehyungning issiq nafasini sezib, biroz tinchlandi.
— Janob Kim... men qo‘rqyapman... — pichirladi u.
— Men bilan ekansan, senga hech narsa bo‘lmaydi. Men sening Iblisingman, seni hatto o‘limdan ham qutqarib qolaman, — Taehyung to‘pponchasini chiqardi va mashina eshigini ochdi.
U tashqariga chiqib, dushmanlarga qarata o‘q uzar ekan, uning ko‘zlarida faqat bitta maqsad bor edi: O‘z atirgulini himoya qilish.
Bir necha daqiqalik jangdan so‘ng hamma narsa tindi. Taehyung mashinaga qaytib kirdi, uning yuzida biroz qon sachragan edi. U Jungkookni quchog‘iga bosdi.
— Hammasi tugadi, kichkinam. Endi uyga ketamiz
Jungkook Taehyungning qonli yuzini nozik barmoqlari bilan artib qo‘ydi va kutilmaganda uning yuzidan o‘pib qo‘ydi.
— Siz meni qutqardingiz... Men sizni yaxshi ko‘raman, mening vaxshiy Iblisim...
Taehyung bu so‘zlarni kutmagan edi. Uning qotillikka to‘la dunyosida ilk bor "yaxshi ko‘raman" degan so‘z yangradi. U Jungkookni yanada qattiqroq bag‘riga bosdi. Endi urush nafaqat ko‘chalarda, balki uning yuragida ham boshlangan edi.
Tungi hujumdan so‘ng qasrga qaytishganida, Taehyungning vujudida hali ham adrenalin va g‘azab qaynab turardi. U Jungkookni mashinadan ko‘tarib tushirdi. Jungkook esa daxshatdan biroz titrayotgan bo‘lsa-da, Taehyungning baquvvat qo‘llari orasida o‘zini g‘alati bir tarzda xavfsiz va... ehtirosli his qilardi.
Ular Taehyungning yotoqxonasiga kirishdi. Taehyung Jungkookni yerga qo‘ydi, lekin uni o‘zidan uzoqlashtirmadi. Uning ko‘zlari qorong‘ulikda yonib turardi.
— Senga aytdim-ku, hech qachon mendan uzoqlashma deb! — Taehyungning ovozi bo‘g‘iq va past edi. U Jungkookni devorga taqab qo‘ydi. — Agar senga biror narsa bo‘lganida, men bu shaharni kulga aylantirardim.
Jungkook Taehyungning qon sachragan oppoq ko‘ylagining tugmalarini ohista yechishni boshladi. Uning barmoqlari titrar, lekin ko‘zlarida o‘sha qaysar va erka olov yonardi.
— Lekin men tirikman... Siz meni qutqardingiz, — Jungkook uning ko‘ksiga yuzini bosdi. — Endi meni jazolaing, Janob Kim... Chunki men qo‘rqqanimdan ko‘ra, sizni ko‘proq xohlayapman.
Taehyung Jungkookning iyagidan mahkam tutib, uning yuziga yaqinlashdi. Ularning nafasi birlashib ketdi. Taehyungning sabri tugagan edi. U Jungkookning lablaridan shunday shiddat bilan o‘ptiki, bu o‘pichda ham azob, ham cheksiz egalik tuyg‘usi bor edi.
Jungkook ingrab yubordi va qo‘llarini Taehyungning bo‘yniga mahkam chirmadi. Taehyung uni ko‘tarib, keng va yumshoq karvovatga yotqizdi. Xonadagi havo qizib, ehtiros har bir burchakni egalladi.
— Sen mening asirimsan, Jungkook... sening har bir nuqtang faqat menga tegishli, — Taehyung uning bo‘ynidan tishlab, o‘zining "muhri"ni qoldirdi. — Sening tanang ham, qalbing ham mening mulkim.
Jungkook uning ostida nafas ololmay, ko‘zlarini yumdi.
— Ha... Men faqat siznikiman... mening vaxshiy Iblisim... — Jungkook uning sochlari orasiga barmoqlarini tiqib, o‘ziga yaqinroq tortdi.
Taehyungning qo‘llari Jungkookning nozik terisida iz qoldirar, har bir tegishi olovdek kuydirardi. Ular o‘sha kecha tashqaridagi barcha o‘q ovozlarini, dushmanlarni va xavfni unutishdi. Faqatgina bir-birining qaynoq nafasi va ehtirosli pichirlashlari qoldi.
Jungkook Taehyungning baquvvat quchog‘ida uyg‘ondi. Taehyung unga qarab turardi, uning nigohida endi avvalgi sovuqqonlik yo‘q, aksincha, cheksiz bir "obsess" (mukkasidan ketish) bor edi.
— Endi nima bo‘ladi? — so‘radi Jungkook erkalik bilan uning ko‘ksiga chizgilar chizib.
— Endi qasos olamiz, — Taehyung uning peshonasidan o‘pdi. — Kim mening atirgulimga tegishga jur’at qilgan bo‘lsa, u yashashga haqli emas.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Uning tanasidagi har bir iz — Iblisning imzosi. U o'z atirgulini nafaqat himoya qiladi, balki uni butunlay o'z ehtirosi bilan kuydirib yuboradi."
...................................................................................................... -[Night.x]-