Bad Guy My Boss
.
Penthausning yotoqxonasida sokin musiqa taralardi. Yoongi Jiminning har bir jarohatiga ehtiyotkorlik bilan dori surtib chiqqach, uni issiq adyolga o‘rab, bag‘riga bosdi. Jiminning vujudidagi o‘sha keskin og‘riqlar sekin-asta simillagan yoqimli charchoqqa aylana boshlagandi.
— "Yoongi... nega menga bunday qilyapsiz?" — so‘radi Jimin, uning ko‘ylagi tugmalari bilan o‘ynab. — "Bir zumda shafqatsiz 'yomon boshliq'ga aylanasiz, keyin esa dunyodagi eng mehribon insonga..."
Yoongi Jiminning peshonasidan o‘pib, chuqur xo‘rsindi. — "Chunki sen mening yagona zaifligimsan, Jimin. Seni sindirib, faqat o‘zimga muhtoj qilib qo‘yishni xohlayman. Toki mendan boshqa hech kim sening bu ko‘z yoshlaringni ko‘rmasin, hech kim senga tasalli bermasin."
Yoongi Jiminning peshonasidan o‘pib, chuqur xo‘rsindi. — "Chunki sen mening yagona zaifligimsan, Jimin. Seni sindirib, faqat o‘zimga muhtoj qilib qo‘yishni xohlayman. Toki mendan boshqa hech kim sening bu ko‘z yoshlaringni ko‘rmasin, hech kim senga tasalli bermasin."
Yoongi o‘rnidan turib, seyfidan kichkina quticha oldi. Uni ochganida, ichida qimmatbaho toshlar bilan bezatilgan, ammo juda ingichka va nafis kumush zanjir bor edi. Bu shunchaki taqinchoq emas, balki "egalik belgisi" edi.
— "Bu nima?" — Jimin hayron bo‘lib qaradi.
Yoongi Jiminning oyog‘ini o‘z tizzasiga qo‘ydi va o‘sha zanjirni uning nozik to‘pig‘iga taqib qo‘ydi. — "Bu sening erkinliging ramzi, Jimin. Sen qayerga bormagin, bu zanjir sening kimga tegishli ekanligingni eslatib turadi. Uni hech qachon yechmaysan."
Jimin zanjirning sovuq teginishini his qilib, Yoongining bo‘yniga osildi. — "Siz haqiqatan ham telbasiz..."
— "Sening telbangman," — pichirladi Yoongi va Jiminni karavotga yotqizdi.
Bu safar u juda sekin harakat qilardi. Uning har bir o‘pishi Jiminning kechagi og‘riqlarini yuvib ketayotgandek edi. Yoongi Jiminning lablaridan tishlab emas, balki ularni so‘rib, erkalab o‘pardi. Uning qo‘llari Jiminning belini silab, uni ehtirosning yangi cho‘qqilariga olib chiqardi.
— "Yoongi... iltimos..." — Jiminning nafasi tezlashdi. U endi og‘riqni emas, balki faqat Yoongiga bo‘lgan cheksiz ehtiyojni his qilardi.
— "Seni yaxshi ko‘raman, mening kichkina kotibim," — dedi Yoongi va u bilan butunlay birlashdi. Bu kecha nafrat yoki jazo emas, balki ikki telba qalbning bir-biriga taslim bo‘lishi edi.
.
Yoongi Jiminning to‘pig‘idagi kumush zanjirni ohista siladi. Zanjirning har bir halqasi Jiminning terisiga sovuq tegsa-da, Yoongining issiq nafasi uning butun vujudini yondirardi. Jimin karavotda yotgancha, o‘zining bu "yomon boshlig‘iga" butunlay taslim bo‘lgan edi.
— "Daddy..." — pichirladi Jimin, ovozi titrab. Bu so‘z uning lablaridan birinchi marta shunchalik tabiiy va ehtirosli chiqishi edi.
Yoongining nigohi kutilmaganda o‘zgardi. U Jiminning ustiga yanada og‘irroq bosim bilan egildi. Uning qo‘llari Jiminning bilaklarini karavot suyanchig‘iga mahkam qisdi.
— "Buni yana bir marta ayt, Jimin. Menga kim ekanligimni eslat," — dedi Yoongi bo‘g‘iq ovozda. Uning ko‘zlaridagi "dark" ehtiros Jiminni butunlay qamrab olgandi.
— "Siz... siz mening yagona egamsiz. Daddy..." — Jimin ko‘zlarini yumib, Yoongining lablarini kutdi.
Yoongi uni kutishga majbur qilmadi. U Jiminning lablaridan qattiq, talabchan va egalik hissi bilan to‘la o‘pdi. Bu safar u avvalgidek Jiminni sindirishni emas, balki uni o‘zining "shaxsiy asari" sifatida shakllantirishni xohlardi. Yoongining barmoqlari Jiminning og‘riyotgan belini silab o‘tar ekan, har bir teginishda: "Sen faqat menikisan" degan pichirlash bor edi.
— "Ertaga ofisga qaytganimizda," — dedi Yoongi Jiminning qulog‘iga tishlab pichirlar ekan, — "hamma sening o‘sha oqsoqlanib yurishingni ko‘radi. Hamma sening bo‘yningdagi bu izlarni ko‘radi. Lekin hech kim senga tegishga jur’at qilolmaydi. Chunki hamma sening kimning 'kichkintoyi' ekanligingni bilishi shart."
Yoongi Jiminning ko‘ylagini butunlay yirtib tashladi va uning ko‘kragida o‘zining yangi "muhrini" — tish izini qoldirdi. Jimin og‘riqdan ingrab yubordi, lekin bu og‘riq endi unga zavq bag‘ishlayotgan edi.
— "Endi sening tanangda boshqa birovning qo‘li tegiishi mumkin bo‘lmagan joy qolmadi," — dedi Yoongi g‘olibona jilmayib. — "Sen mening oltin qafasimdagi eng qimmatbaho qushimsan. Va men bu qafasning kalitini hech qachon hech kimga bermayman."
Yoongi Jiminni mahkam quchoqlab, uning har bir nafasini nazorat qilayotgandek uxlab qoldi. Jimin esa uning bag‘rida o‘zini ham xavfda, ham dunyodagi eng himoyalangan insondek his qilardi. U endi Yoongisiz, uning shafqatsiz, ammo ehtirosli sevgisisiz yashay olmasligini tushunib yetgan edi.