"Shadows of Fate" Ep_1

Quyosh osmonni yoritib, uning iliq nurlari Yoon mafiyasining katta qasrini butunlay o‘ziga tortgan edi. Bog‘ ichida havo to‘liq tinch, baxtli va yengil edi. Uzoqdan qushlarning mayin ovozlari eshitilardi, har bir shamol puflashi bilan yaproqlar silkinib, butun qasrni jozibali bo‘yoqlar bilan bezatardi. Barcha atrofdagi go‘zallik, aynan shu kunni eng yaxshi tarzda kutish uchun yaratilgan ekan.
Qasrning ichki tomonida esa har doim katta tadbirlar o‘tkaziladigan zalda, Yoon va Park oilalari bir-birlariga mehr-muhabbat bilan qaramoqda. Barcha o‘tirgan, xushchaqchaq muhitda hech qanday yovuzlik yoki nafrat yo‘q edi. Bu kun, ayniqsa, barcha uchun o‘zgacha edi.
odatdagidek xursand emasdi. U yillar davomida barcha bilan kulib, hazillashib yurardi, ammo hozirda qandaydir qizg‘inlikni yashirayotgan edi. Jimin unga bir qarab, kulib:
— "Mira, men seni bola bo‘lganingda daraxtdan yiqilib tushganingda nima deb aytganingni eslayman," — dedi.
— "Men... men uchishga harakat qilgandim," — dedi Mira, boshini o‘girib, xuddi shunday o‘sha bolalik xatoliklarini qayta eslab.
— "Uchishga? Kichkina qanotlaring bor edi-da," — Jimin kulib, lablarini siqib qo‘ydi.
— "Seni u bilan qanday taqqoslashim mumkin, men ham o‘xshab o‘shanda yerga tushdim, lekin qo‘rquvni yengdim!" — Mira javob qaytarib, uning jilmaygan yuzini ko‘rdi. Bu suhbat juda kulgili bo‘lib ketdi.

Biroz vaqt o‘tib, Mira va Jimin boshqalar bilan ko‘proq hazillashishni boshlashdi, ularning gaplari kulgili va yengil bo‘lib, xonada bayramona kayfiyatni yanada oshirdi.
Shu payt, Jimin va Mira o‘rtasidagi hazillar davomida yana bir kulgili voqea yuz berdi:
— "Mira, sen qachon uxlab yotganingda doimo oyoqlaringni chalg‘itib qo‘yasan, sen nafaqat daraxtdan yiqilasan, balki o‘zingni ham osongina yerga tushirasan!" — Jimin qo‘rqmasdan hazil qildi.
— "Men umuman uchish imkoniyatiga ega bo‘lganimni tushunib yetdim!" — Mira javob berdi, kulgan holda.
Shu payt ularning oldiga bir piyola choy bilan xizmatkor keldi. Jimin va Mira o‘zlarining odatdagidek shirin hazillarini davom ettirishar ekan, atrofdagi kichik suhbatlar, kulgili muhokamalar o‘zgacha bir muhitni yaratardi. Har biri boshqasini yana bir bor so‘zlari bilan kuldira olishga harakat qilar, lekin har birining ichida hali ham yashirin bo‘lgan sirlar bor edi.
Qasrning havo iliqligi, quyoshning nurli parda kabi tarqalgan go‘zalligi va atrofdagi samimiy suhbatlar bir-birini qandaydir nozik xotiralar bilan o‘rab, bugungi kuni eng chiroyli kun qilishga intilardi. Mira va Jimin esa, hozirgi daqiqadan zavqlanib, oldin bilmagan, kulgili tomonlarini kashf qilardilar.
Qasrdagi bayram o‘tib, havo yana sokin tus oldi. Yoon oilasining eng sodiq a’zolari tong saharda yig‘ilgan edilar. Barcha hushyor, jimjit. Har birining ko‘zlarida birdaniga bitta narsa bor edi — reja.
Mira stol atrofida jiddiy turardi. Qarshisida esa Jimin, qo‘lida kofe stakani bilan, xuddi biron narsani o‘ylayotgan kabi.
— “Soohye hozir eng zaif nuqtamiz. Ammo u orqali biz Jeon mafiyasini ichkaridan parchalay olamiz,” — dedi Jimin, so‘ngra choyni bir yudum ichdi.
— “U men bilan tez yaqinlashdi. Biz unga samimiy ko‘rinamiz. Shunchaki biroz mehr va… kerakli dramatik fon,” — dedi Mira, ko‘z qisib.
— “Tuzoq tayyor. Soohyeni bugun kechki ziyofatga taklif qilamiz. U yerda unga maxsus ‘sovg‘a’ bor. U sovg‘a esa uni bizga bog‘lab qo‘yadi.”
— “Demak, men unga eng chiroyli yolg‘onimni kiydiraman.”
“Va men — unga yuragimdagi sirni tutib, qachon soxta, qachon chinligimni aytmaslikka ahd qilaman.”
Ular bir-biriga qarashdi. Suhbat zohiran sovuq, lekin ichkarida hissiyotlar porlab turardi.
Ular kulimsirab xonadan chiqib ketishar ekan, jimjitlik ortidan faqat bitta so‘z yangradi:
— “Bu sevgi boshlanishimi — yo’qsa tugashimi?”
3-BOB – Go‘zal Yolg‘on
Kechki shinam restoran. Yorug‘lik mayin, atmosfera esa go‘yo sehrli kechaga tayyorlanayotganday edi. Soohye oynali derazadan tashqariga qarab, ichkariga kirib kelayotgan Jiminni ko‘rdi. U ko‘ylagini bukilgan yeng bilan kiygandi, yengil atir hidi esa darhol Soohyening e’tiborini tortdi.

Unga shunday qarab turardi😍
Jimin jilmaydi, so‘ng stolga yaqinlashdi:
— “Menimcha, men yana kechikdim.”
Soohye kuldi:
— “Agar yana kechiksang, seni jazolayman.”
Ular birga kulishdi. Bu oddiy uchrashuv bo‘lishi kerak edi. Oddiy kecha. Oddiy sevgi boshlanishi. Ammo aslida bu – reja edi.
Ammo Soohye bu haqda bilmasdi.
Soohye unga qarab dedi:
— “Bilasizmi, Jimin, sizni birinchi marta ko‘rganimda, sizni biroz... xavfli deb o‘yladim.”
— “Men xavfli emasman,” — dedi Jimin, labining cheti bilan kulib. — “Faqat sirli.”
Soohye yomg‘irli kunda, qo‘lida kitoblar bilan kutubxonadan chiqayotgan edi. Aynan shu vaqtda kimdir unga to‘qnashib ketdi. Kitoblar yerga tushdi.
— “Eh, kechirasiz!” — dedi u, va pastga egilarkan, bir yigit ham kitoblarni ko‘tarayotgan edi.
Uning ko‘zlari — qorong‘u, ammo iliq edi. Bu — Jimin edi.
— “Demak, biz film ichidamiz,” — dedi Soohye, yuzida iljayish bilan.
Ularning tanishuvi shu oddiylikda boshlangan. Lekin u bilmasdi: Jimin unga aynan shu yerda, aynan shu vaqtda to‘qnash kelishi kerak edi. Bu — reja edi.
Soohye va Jimin kechki ovqatni davom ettirishdi. Ovqatlar kelgach, ular yana ko‘z-ko‘zga qarashdi. Soohye jilmaydi:
Soohye unga biroz yaqinroq egildi. Bir-biriga shunchalik yaqin ediki, ularning nafaslari aralashib ketdi. Bu bo‘sa — rejaning bir parchasiga aylandi. Ammo Jimin uchun bu lahza g‘ayrioddiy tuyuldi.
Ammo bu o‘pich, birgina hissiyotdan iborat emas edi — o‘rtada yolg‘on bor edi.
Soohye — Yoon va Park mafiyasining asosiy dushmanining qizi.
Ular bu qizni sezgisiz ichkariga olib kirishmoqchi.
Jimin — o‘z vazifasini bajarayotgan aktyor, ammo qalbi asta-sekin o‘z nazoratini yo‘qota boshlayotgan edi.
U asta o‘rnidan turib, o‘zini odatdagidek mafiyaviy sovuqqonlik bilan tiklab, soxta tabassumini taqdi. Bugun Soohye bilan uchrashuv bor edi. Yana bir "tartiblangan" uchrashuv. Yoon va Park mafiyasi Soohyeni kuzatib borayotgan, lekin Jimin hali ham "rejaga sodiq" bo‘lishga harakat qilayotgan edi.
Soohye esa hech narsadan bexabar, oddiy hayotining shirin bir voqeasiga o‘xshab, ko‘zlarida ishonch bilan Jiminni kutardi. Bugun ular puxta rejalangan uchrashuv joyida – sokin kafeda ko‘rishishdi.
— "Sen yana kechikmadingmi?" — dedi Soohye jilmayib.
— "Men har doim vaqtli bo‘laman. Ayniqsa seni ko‘rmoqchi bo‘lsam," — Jimin muloyim ohangda, lekin ichida g‘alayon bilan javob berdi.

Soohyening kulgusi havoni tozalayotganday tuyuldi. Jimin ichida nimadir titradi. Bu qiz... juda samimiy edi. U dushmanlaridan birining qizi bo‘lishiga qaramay, unda begunohlik bor edi.
Mira esa uzoqdan, kafening narigi tomonidagi qora avtomobilda o‘tirib, ularni kuzatayotgan edi. U yigitining ko‘zlarida qandaydir o‘zgarishni payqadi. U ko‘rgan edi — Jimin kulganda chin yurakdan kulardi. Soxta emas.
Soohye va Jimin o‘sha kuni uzoq suhbatlashishdi. Xuddi eski tanishlardek, hayot haqida, orzular haqida. Soohye hatto bolalikdagi quvnoq xotiralari haqida gapirib berdi, Jimin esa ularni soxta emas, butun e’tibori bilan eshitardi. So‘nggi daqiqalarda esa u Soohyening lablariga bir zum tikilib qoldi. Yuragi ohangdori o‘zgardi.
— "Men seni yana ko‘rishni xohlayman."
Jimin kuldi, ammo yuragi qattiq siqildi.
Orqaga qaytgach, Mira unga hech narsa demadi. Faqat bir og‘ir nigoh bilan qarab qo‘ydi. Jimin esa hech narsa izohlashga urinishni ham lozim topmadi.
U faqat bilardi — bu tuzoq endi nafaqat Soohye uchun, balki uning o‘zi uchun ham edi.
Mana new FFni 1epizoti ham tugadi 😁❤️