FALOKAT IZMIDA YUR
3-bob: Kelishuvdan keyingi sokinlik
Chang Ho uyiga qaytgach, xuddi orzuda yurgandek edi. Uning yuragi hanuz tez urar, go‘yoki nimadir kuchli hodisa ro‘y bergan, lekin u hali to‘liq anglamagan. U oynavand liftda yolg‘iz turar, o‘z aksiga qarab turar edi. Birdan lablariga bir jumla qaytadan kelib urildi:
“Sen menga tegishli bo‘lasan, men esa senga.”
U o‘zini yo‘qotmaslikka harakat qildi. “Bu shunchaki telba bir tasodif, men hozir uxlab qolyapman shekilli,” deb o‘yladi u.
Lekin uyining eshigini ochganida, uni narsa qattiq hayratga soldi.
Zinapoyada – o‘sha qiz, Min Kazumi o‘tirar edi. Uning ko‘zlari sokin, lekin ich-ichidan bir nimani yashirar edi.
— “Qanday qilib bu yerga kelding?!” — dedi Chang Ho, g‘azab bilan.
— “Men endi seni kuzatib yuradigan oddiy begona emasman. Biz shartnoma tuzdik, esingdami?” — dedi Kazumi, boshini egmay.
— “Men... bu faqat metafora deb o‘ylagandim. Hazil. Tomosha. Hali ham... ishongim kelmaydi.”
Kazumi sekin o‘rnidan turdi. Uning harakati xuddi havoni siljitgandek muloyim edi.
— “Sen endi men bilan bog‘langansan. Mening vazifam – seni boshqalardan himoya qilish, lekin shartlar bor. Sen meni chaqirmasang – men ko‘rinmayman. Sen meni inkor etsang – men seni tark etmayman. Bu taqdir o‘yini, Chang Ho. Men sendan avval ham mavjud edim. Endi esa – senga tegishliman.”
Chang Ho o‘zining lablarini qattiq tishladi. Qandaydir tarzda bu ayol... u haqiqiy edi. Uning harakati, so‘zlari, hatto soya tushishi – hammasi real edi.
— “Xo‘p, nima endi? Sen mening ortimdan yurasanmi? Har kuni?” — dedi u istehzo bilan.
— “Yo‘q. Men faqat xavf yaqinlashganda namoyon bo‘laman. Va... ba’zan — seni eslatish uchun.” — dedi Kazumi.
Chang Ho chuqur nafas oldi va oshxonaga o‘tib, o‘ziga suv quydi. Qovog‘ini uyib, qizga qaradi.
— “Shunday bo‘lsa, nima uchun endi kelding?”
— “Chunki bu kechada birinchi falokat yaqinlashmoqda.” — dedi Kazumi ohangsiz.
— “Hayotingda kimdir bugun... yo‘qoladi. Men seni ogohlantirish uchun keldim. Shunday boshlangan bu o‘yin.”
Shu payt uning telefoni jiringladi. Chang Ho zudlik bilan javob oldi. Qarshi tomondan hushtakday sovuq ovoz eshitildi:
— “Kechirasiz, Ho janob... Biz sizning katta investoringiz — Park Sung Il janob... bugun kechqurun avtohalokatga uchraganini xabar bermoqchimiz... U og‘ir ahvolda...”
Chang Ho qo‘lidan telefon tushib ketdi.
Kazumi esa eshik yonida jim turardi. U biron nima demadi. Faqat derazaga qarab, qoshlarini bir oz solgancha pichirladi:
— “Bu boshlanishi edi, Ho. Men seni ogohlantirdim.”
Chang Ho jim turgancha derazadan tashqariga qaradi. Quyosh botayotgan osmonning och ranglari xuddi yuragidagi og‘irlikni bezab turardi. U stol ustidagi telefoniga qaradi. Ekranda investorining vafoti haqida hali ham ochiq turgan xabar porlab turardi.
Kazumi jim. U xona chetida turgancha, bu sukunatni buzishga shoshilmasdi. U Chang Ho'ning yuzidagi rang o‘zgarishini ko‘rdi. Bu safar bu oddiy shokka o‘xshamasdi. Bu, xuddi, yurak yirtilayotganini bildiruvchi chuqur og‘riq edi.
Chang Ho asta, og‘ir qadamlar bilan kresloga o'tirdi. Boshini kaftlari orasiga olib, bir necha daqiqa jim o‘tirib qoldi. So‘ng, ovozi o‘tkir va qaltiragancha, birinchi marta uni eshitgandek bo‘ldi:
— “Bu... bu holat... aynan shunaqa edi...”
Kazumi unga qarab bir qadam oldinga yurdi, lekin indamadi.
— “Men ularni... ularni saqlab qololmadim, Kazumi.”
Kazumi asta uning yoniga yaqinlashdi. Chang Ho ko‘z yoshlarini yashirishga urinmadi. U o‘zini qo‘yarga joy topolmasdi.
— “Bir yil avval. Aynan shu kunlarda. Otam, onam... ukam. Ular hammasi bir mashinada ketayotgan edi. Ularning so‘nggi qo‘ng‘irog‘i... men bilan bo‘lgan. ‘Yaqinda yetib boramiz’, deyishgan edi. Men esa... men esa... indamay, shunchaki javoban bosh silkigandim.”
U chuqur nafas oldi, ko‘zlari hozir anchayin to‘lgan edi.
— “Telefon jiringladi. Notanish raqam. Menga aytishdi... ular o‘sha zahotiyoq vafot etishgan. Haydovchi mast bo‘lgan, qoidalarni buzgan. Ularnikiga urilgan. Men o‘shanda... vaqtni to‘xtatib, o‘zimni joyimga joylab qo‘ygandek bo‘ldim. O‘sha kundan beri... men yashamayapman, Kazumi. Men shunchaki... otamning merosini, ismini saqlab qolish uchun yashab kelyapman. Faqat shu meni ushlab turdi...”
Kazumi unga sokin qarab turdi. U hech qanday tasalli bermadi, hech narsa demadi. Faqat yoniga o'tirib, Chang Ho'ning qo‘lini asta ushladi. Uning harakati hech qanday mehrli so‘zlarga muhtoj emasdi — u shunchaki shu yerda edi.
Chang Ho ilk bor o‘zini himoyasiz, ochiq, va yolg‘iz his etdi. Va u ilk bor shu yolg‘izligida kimdir bilan bo‘lishdi.
— “Men bu kechani unutolmayman. Men ularning kulgilarini eslayman, mashinaga chiqish oldidan aytgan oxirgi gaplarini... Va har safar avtohalokat haqida eshitsam, o‘sha kun qaytib keladi...”
Kazumi nihoyat muloyim, sokin ovozda javob berdi:
— “Sening og‘riqlaring — endi meniki ham. Sen yolg‘iz emassan, Chang Ho. Men seni ogohlantirish uchun kelgan bo‘lishim mumkin, ammo endi men shu og‘riqning ichidaman. Senga zarar yetmasligi uchun emas — balki sendan yana nimadir ketib qolmasligi uchun.”
Chang Ho hech narsa demadi. U shunchaki Kazumining qo‘lini ushlagancha, jim qoldi. Ko‘zlarida ilk bora biror umid ko‘rinar edi — og‘riqdan tozalana olmasa ham, endi u bilan bo‘lishadigan kimdir borligini his qilgandek.
Va bu sokin tun — bir insonning yuragidagi to‘fon bilan tugadi.