SEN SABAB...

Bir necha kun avval belgilangan bu uchrashuv ikki insonning ham yuragiga ajib bir hayajon solib turardi .
Ruxshona Taehyungni uchrashuvga chaqirgandi, lekin qalbida bir soʻnggi umid bor edi. U Taehyungning o‘ziga munosabatini sezayotgan, uni eslatib turadigan biror narsa kutayotgan edi. Yigitning kelishi bilan Ruxshona yuragidagi hafsalasizlikni yashira olmadi. O‘rtadagi masofa ko‘payib, ularni ko‘rgan har bir kishi ikki dunyo kabi ajralib turganini sezdi.
Taehyung, ishtiyoqlanish va sevgi bilan, Ruxshonaga arzon bir sovg‘a tutqazdi. Sovg‘a juda oddiy, oddiy, hatto uni umuman kutilmagandi. Ruxshona sovg‘ani ko‘rdi va yuzida qattiq bir ifoda paydo bo‘ldi. U shunchaki, sevgi emas, balki bu barchasi ahamiyatsizligini his etdi. Sovg‘a – barchaning eng oddiyligi. Yigit unga qimmatlik yoki go‘zallikni bermagan, faqat o‘zi uchun arzon bo‘lgan narsani qo‘lga kiritgan edi.
“Shu kadar? Bu nimasi?”, dedi Ruxshona, ko‘zlarida yovuzlik nurlari yonib, unga tikilib. “Sen meni hech qachon tushunmading, Taehyung. Shunday bo‘lganmi? Katta sevgini arzon narsalar bilan miqdorlashishga harakat qilgansan, lekin bu men uchun yetarli emas!”
Taehyungning yelkalari pastga tushdi, ko‘zlarida dardni ko‘rish mumkin edi, ammo u bir so‘z ham demadi. Ruxshona arazlab, birdaniga orqasiga o‘girildi va tezda yurib ketdi, yigitning yelkalari ostidan yillar davomida yig‘lagan og‘riqlarni ko‘rdi.
Uzoq vaqt kutgan mehridan mana shu tarzda mahrum bo‘lganidan, Taehyungning qalbi o‘rtada yomon g‘arbdan, ayriliq va kechirimga oid og‘riqlardan ko‘chgan edi. Ammo hayotning kechikkan qismati yanada achinarlik bir holatda uni ta'qib qilardi.
Shu o‘sha paytda, Ruxshona ta'limotga qadam qo‘ygandek, jiddiy va aniq bir izga tushdi. Uning yuragi yengillikka, yetarlicha g‘alaba va dadillikka muhtoj edi. Lekin, uning nazarida bu dahshatli kuzatuv yakuniga yetishdi. Hamma nima bo‘lsa bo‘lsa, Taehyungni tashlab ketishga majbur qildi.
Shu payt, Taehyungga qarshi tezlik bilan bir mashina kelayotganini sezdi. U orqasiga o‘girildi, ammo ko‘zlarini bog‘lab olishga ulgurmasdan, avtomobil uni urib ketdi. Boshiga urilgan zarba va keyin yerdan yavaş tortilgan nafaslar yigitni hayotining eng so‘nggi soniyalariga olib keldi. Ruxshona, birdaniga to‘xtab, o‘zining najot qidirayotgan qadamlaridan orqada turib, bu holatni shunchaki tasavvur qilishga ulgurmadi.
Taehyungning so‘nggi nafaslari uning hayotining oxirgi sahifasini yozdi. Mashinaning baland tovushlari, Teahyoungning ishdan chiqqan yuragi va Ruxshonaning sevgi izlari – endi bularning barchasi qayg‘u va tragediyaga aylanib ketdi. Yigitning hayoti, o‘zaro ishqning qadr-qimmati, hamda boshqa narsalar orasidagi befarqlik, fursatdan mahrum bo‘lgan qalblarning chuqur farqini, o‘limning sovuq tinchligini qabul qilishdi.