Campus Couple...💞 | #Lee_Sara 🌬
Campus Couple...💞 | #Lee_Sara 🌬
(Kim Taehyung × Park Chaeyoung)
Koreyadagi SEOUL universiteti har doimgidek sokin tongni qarshi oldi. Bahor asta-sekin kampusga kirib kelgan, gilos gullari shamol bilan yerga mayin tushardi.🌾
Kim Taehyung odatdagidek quloqlariga naushnik taqib, binolar orasidan sekin yurardi. U musiqa fakultetining eng iste’dodli talabalaridan biri bo‘lsa-da, ko‘pchilik uni kamgap, o‘z dunyosiga berilib yashaydigan yigit sifatida tanirdi.
U o‘sha kuni kutubxona tomon yo‘l olar ekan, pianino xonasidan kelayotgan yumshoq ohang uni to‘xtatdi.
Bu oddiy mashq tovushi emas edi — unda yurakdan chiqayotgan tabiiylik bor edi. Taehyung eshik oldida bir zum to‘xtab qoldi.
Ichkarida Park Chaeyoung pianino oldida o‘tirar, barmoqlari klavishlarda suzayotgandek edi.
U tasviriy san’at fakulteti talabasi, ammo musiqani qalbi bilan his qiladigan qiz edi.
Ko‘pincha darslardan keyin shu yerga kelib, hech kim yo‘q paytda chalardi. Uning sariq sochlari, shaxlo koʻzlari va ajoyib tanasi har qanday yigitni oʻziga maftun qilardi.❤️
Taehyung eshikni sekin ochdi. Chaeyoung cho‘chib ketdi, lekin keyin jilmaydi.
— Kechirasan… bezovta qildimmi? — dedi Taehyung past ovozda.
— Yo‘q, — dedi qiz boshini chayqab. — Aksincha, kimdir tinglayotganini bilish yoqimli.😅
O‘sha ondayoq ikkisining ham ichida nimadir o‘zgardi.
Shu kundan boshlab ular tez-tez uchrashadigan bo‘lishdi. Ba’zan kutubxonada, ba’zan kampusdagi kichkina kafeda.
Taehyung Chaeyoungning rasmlariga tikilib qolardi — undagi ranglar jim bo‘lsa-da, juda chuqur edi. Chaeyoung esa Taehyung chalgan musiqalarda aytilmagan gaplarni qalb bilan eshitardi.
— Sen musiqani qalb tuygʻularingni namoyon qilish uchun chalayotgandeksan, — derdi u bir kuni.😻
— Balki shundaydir, — jilmayardi Taehyung. — Ba’zi gaplarni aytish qiyin.😊
Ular ko‘p kulishmasdi, lekin sukunatlari ham og‘ir emas edi. Bu — bir-birini tushunadigan ikki qalb sukunati edi.
Bahor yozga ulanib borar, kampus esa ularning xotiralari bilan to‘lib borardi. Ammo yurakdagi hislar aytilmaganicha qolardi.
Bir kuni Chaeyoung Taehyungni kutib olmadi. Ertasi kuni ham. Uchinchi kuni esa Taehyung e’lonlar doskasida e’lonni ko‘rib qoldi:
“Park Chaeyoung — chet el almashinuv dasturi asosida Parijga jo‘nab ketadi.”🗒
Yuragi parchalandi.
Nega u bu haqda aytmadi?
Bir necha kun o‘tib, nihoyat ular kutubxonada uchrashishdi. Chaeyoungning ko‘zlari charchagan, ammo qarori qat’iy edi.
— Men ketaman, Taehyung, — dedi u sekin. — Bu imkoniyatni yillab kutgan edim.
— Chunki… sening ko‘zlaringda qolishni xohladim. Ketishimni emas....
Taehyung jim qoldi. U hislarini ichida saqlab kelgan edi. Endi esa vaqt juda kam edi.
— Balki bu shunchaki do‘stlikdir, — dedi Chaeyoung o‘zini ishontirmoqchi bo‘lib. — Balki biz shunchaki bir-birimizni ilhomlantirgandirmiz.💌
Ammo yuraklar yolg‘on gapira olmasdi.
Jo‘nash kuni kampus yana sokin edi. Gilos gullari so‘nggi yaproqlarini to‘kardi. Chaeyoung chamadonini ko‘tarib, avtobus tomon yo‘l oldi. Shu payt pianino ovozi eshitildi.
U ochiq maydondagi pianino oldida o‘tirib, Chaeyoung chalgan kuyga javob bo‘ladigan yangi ohangni ijro etardi. Musiqa to‘lqinlanib, kampus bo‘ylab taraldi.....
Chaeyoung ko‘zlarida yosh bilan unga yaqinlashdi.
— Men seni yo‘qotishni xohlamayman, — dedi Taehyung nihoyat. — Agar sen ketayotgan bo‘lsang ham, yuragimda qol. Bir kun qaytib kel va men bilan bogʻlan...🎹
Chaeyoung jilmaydi, ko‘z yoshlari orasidan.
— Yulduzlar uzoqda bo‘lsa ham, bir osmonda jamlanadi, — dedi u. — Biz ham shunday bo‘laylik.😍
Ular quchoqlashishdi. Bu xayrlashuv emas edi — bu va’da edi.❤️
Avtobus harakatga tushdi. Taehyung esa pianino oldida qoldi. Endi u bilardi: haqiqiy sevgi masofadan qo‘rqmaydi...🍃
