HIDDEN FEELINGS

Universitetdagi darslar odatdagidek davom etardi.

Leora auditoriyaga kirib, bo'sh partalardan biriga borib o'tirdi. Oradan ko'p o'tmay, uning yoniga guruh sardori Junho keldi.

— Biroz surilasizmi? dedi u muloyimlik bilan.

— Ha, albatta, dedi Leora biroz joy bo'shatib.

Junho uning yoniga o'tirdi.

O'sha kuni yana Speaking darsi edi.

O'qituvchi sinfga nazar tashlab:

— Speaking kitoblarini kutubxonadan olib kelinglar, — dedi.

Junho o'rnidan turib, butun guruh uchun kitoblarni olib keldi. Faqat o'ziga kitob olmadi, chunki uning shaxsiy kitobi bor edi.

U kitoblardan birini Leoraning oldiga qo'ydi.

— Mana, foydalaning.

— Rahmat, dedi Leora tabassum qilib.

Kitob mutlaqo yangi bo'lgani uchun sahifalari o'z-o'zidan yopilib qolaverardi. Leora bir qo'li bilan yozar, ikkinchi qo'li bilan esa kitobni ochiq ushlab turishga harakat qilardi.

Buni sezgan Junho indamay telefonini olib, kitobning bir chetiga qo'ydi. Telefon og'irlik qilgani uchun kitob endi yopilmay turardi.

Leora unga qarab kulimsiradi.

— Rahmat.

— Arzimaydi, dedi Junho.

Bir ozdan so'ng o'qituvchi:

— Kim tayyor bo'lsa, chiqib speech aytsin, dedi.

Leoraning navbati kelgach, u o'rnidan turdi.

Junho darrov stolini orqaga surib, unga bemalol o'tishi uchun yo'l ochib berdi.

— Marhamat, dedi u.

Leora minnatdorlik bilan bosh irg'ab, doska oldiga chiqdi va tayyorlagan speechini ishonch bilan aytib berdi.

Nutqini tugatib, joyiga qaytganida Junho tabassum bilan unga qaradi.

— Zo'r gapirdingiz.

Bu oddiygina maqtov Leorani xursand qildi.

— Rahmat, dedi va darsni davom ettirdi.

Universitetdagi darslar kundan-kunga qiziqarli o'tardi. Leora ham darslarda juda faol bo'lib, o'qituvchilarning savollariga ishonch bilan javob berardi. Shu sabab ko'pchilik o'qituvchilar uni yaxshi tanib qolishgandi.

Darslar tugagach, Leora kvartiraga qaytdi.

Xonaga kirishi bilan xonadoshlari uni kutib o'tirganini ko'rdi.

— Leora, bugun kechki ovqatga ramyeon qilmoqchimiz. Nima deysan? — dedi qizlardan biri.

Leoraning ko'zlari chaqnab ketdi.

— Ooo... ramyeonmi? Joni dilim! Albatta, roziman! dedi u quvonib.

Qizlar kulib yuborishdi.

— Unda bo'lmasa, hammamiz birga tayyorlaymiz.

— Bo'ladi! dedi Leora yenglarini shimarib.

Shu tariqa besh dugona oshxonaga yo'l olishdi. Birgalikda ovqat tayyorlashar, kulishar va turli mavzularda suhbatlashishardi. Kvartirani esa ramyeonning ishtahani ochadigan hidi tutib ketgandi. Bu kichik kechki ovqat ularning do'stligini yanada mustahkamlab borayotgandi.

Oradan kunlar o'tar ekan, Leora bilan xonadoshlari bir-birlariga juda yaqin bo'lib ketishdi.

Deyarli har kuni kechqurun ular kvartira yaqinidagi do'kondan Pepsi va turli yeguliklar sotib olib, tashqariga chiqishardi.

Kechki shabada ostida uzoq suhbatlashish, kulish va kun davomida bo'lgan qiziqarli voqealarni bir-birlariga aytib berish odatga aylanib qolgandi.

Ba'zan esa telefon yoki noutbukni olib chiqib, birgalikda qo'rqinchli filmlar tomosha qilishardi. Filmning eng hayajonli joylarida kimdir baqirib yuborar, yana kimdir qo'rqqanidan dugonasining qo'lidan mahkam ushlab olar edi.

Shunday lahzalar ularning do'stligini yanada mustahkamlab, yangi shahardagi hayotini yanada mazmunli va unutilmas qilardi.

Jismoniy tarbiya darsi boshlandi.

Leora sport zalida turardi. Shu payt uning yoniga guruh sardori Junho keldi.

— Leora, guruh uchun bir trend video olmoqchimiz. Yordam berasizmi? Sizning didingiz juda yaxshi ekan, — dedi u.

Leora biroz hayron bo'ldi.

— Menmi? Mayli, bo'ladi, — dedi kulimsirab.

Junho telefonini chiqarib, onlayn kiyimlar do'konini ochdi.

— Erkaklar uchun kiyimlar ko'ryapman. Shulardan bittasini tanlab bering. Men sizning didingizga mos kiyinmoqchiman, — dedi u.

Leora bunday gapni kutmagani uchun hayratda qoldi.

— Rostdanmi? — dedi kulib.

— Ha.

Leora telefonni olib, rasmlarni birma-bir ko'zdan kechirdi va o'ziga yoqqan kiyimni tanlab berdi.

— Mana, menga shu yaxshi ko'rindi.

Junho mamnun bo'lib bosh irg'adi.

— Rahmat.

Bir necha daqiqadan so'ng u yana gap boshladi.

— Aytgancha, men sizning qiziqishlaringiz haqida ham biroz bilib oldim. Men sizni qiziqishlaringizni hurmat qilaman.

Leora hayron bo'lib unga qaradi.

— Qanaqasiga?

— BTSni yoqtirishingizni bildim. Shu sabab ular haqida ancha ma'lumot o'qidim. Yana dramalarni ham ko'rishingizni bilaman.

Shundan so'ng Junho BTS haqida bilganlarini birma-bir ayta boshladi.

Leora indamay tinglab turardi.

"Voy... Men o'zim fanat bo'lsam ham buncha ma'lumotni bilmas ekanman..." deb ichida hayratlandi.

Junhoning BTS haqidagi bilimlari hatto Leoranikidan ham ko'proq edi. Bu esa Leorani yanada hayron qoldirdi.

Mana shu qismini ham syujetni o'zgartirmasdan, badiiyroq qilib yozdim:

Junho bir muddat jim turdi. So'ng biroz ikkilanib so'radi:

— Bilasizmi... men doim ham chiroyli kiyinolmayman. Sizga chiroyli kiyinadigan, ayniqsa koreys uslubida kiyinadigan yigitlar yoqadimi? Menimcha, ular sizning didingizga mos bo'lsa kerak.

Leora kulimsirab unga qaradi.

— Men hech qachon odamni kiyimiga qarab baholamayman. Men uchun insonning fe'l-atvori va muomalasi muhimroq.

Bu javobni eshitgan Junho beixtiyor tabassum qildi. Uning ko'zlarida yengillik sezildi.

Leora ham kulib qo'ydi.

Ular suhbatlashib turgan paytda, sport zalining narigi tomonida Taehyung turardi.
Uning nigohlari bir necha daqiqadan beri Leora bilan Junho tomondan uzilmayotgandi. Yuzidagi sokin ifoda asta-sekin o'zgardi. Qoshlari bilinar-bilinmas chimirildi, jag'ini qattiqroq qisdi.
Negadir u biroz asabiylashgandek, kayfiyati ham buzilgandek ko'rinardi. Nigohini ulardan uzishga harakat qilsa ham, beixtiyor yana Leora bilan Junho tomonga qarab qolardi.
Buni esa na Leora, na Junho payqagandi. Faqat Taehyungning o'zigina ichida nimadir bezovta qilayotganini his etardi.

Uchunchi qismni o‘qiganingiz uchun katta rahmat!

Fanfic by: Leora
@thvfxl